Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lipca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. S. L. zwrócił się do Prezydenta [...] na podstawie art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) o przesłanie kopii pisma D. S. z dnia [...] czerwca 2014 r. do którego Prezydent [...] odniósł się w piśmie znak [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

W dniu 1 sierpnia 2014 r. S. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udzielenie informacji publicznej, w której wniósł o:

1. zobowiązanie Prezydenta [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

2. zobowiązanie Prezydenta [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej wysokości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, iż do dnia złożenia skargi organ, nie udostępnił żądanej informacji publicznej ani też nie wydał decyzji odmownej, czym naruszył 14 dniowy termin zapisany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w dniu [...] lipca 2014 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu dostępu do informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku. Przedmiotowa decyzja wraz z dowodem jej doręczenia skarżącemu została dołączona do akt administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Jakkolwiek przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Wskazać jedynie należy, że w sprawach skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności i Sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż skarżący pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej, oraz że organ w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił S. L. udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym przekazania kopii pisma D. S. z dnia [...] czerwca 2014 r. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 7 sierpnia 2014 r. Skoro zatem organ po rozpatrzeniu wniosku w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) wydał decyzję, nie można było uznać, że pozostaje on w bezczynności i skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie zaś do art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie Prezydent [...] w dniu [...] lipca 2014 r. wydał decyzję nr [...]. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w dniu 7 sierpnia 2014 r.

Odnosząc się do żądania wymierzenia grzywny Prezydentowi [...], stwierdzić należy, iż żądanie to nie znajduje uzasadnienia, wobec niestwierdzenia bezczynności organu.

Mając powyższe uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w przypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.