Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w [...] na bezczynność Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Parlament Studentów Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w [...] do rozpoznania pkt 1, 11 i 12 wniosku Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą w [...] na rzecz Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu [...] października 2024 r. Stowarzyszenie na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka z siedzibą w [...] (dalej: "stowarzyszenie", "skarżący"), przesłało drogą poczty elektronicznej, skierowaną do Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "PSRP", "Parlament") wiadomość, zatytułowaną "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej", która łącznie zawierała 28 pytań/żądań. Jednocześnie skarżący domagał się przekazania wnioskowanych informacji na adres e-mail.

W odpowiedzi z [...] listopada 2024 r. na wniosek, PSRP (także za pośrednictwem poczty elektronicznej) udzielił na 24 pytania negatywnych odpowiedzi. Nadto wobec tego, że na pytanie oznaczone we wniosku nr 9 ("Czy Parlament Studentów Rzeczypospolitej Polskiej powiadomił samorządy studenckie polskich uczelni, że polskie uczelnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej łamały prawa człowieka i prawa studentów związku ze wprowadzonymi obostrzeniami przeciwepidemicznymi? Czy poinformowano co studenci mogą zrobić w celu otrzymania zadość uczynienia? PYTANIE NIE DOTYCZY SZCZEPIONEK COVID-19!!!!") PSRP udzielił negatywnej odpowiedzi, to bezprzedmiotowe stało się kolejne żądanie z pkt nr 10 wniosku ("Proszę o wymienienie szczegółowej listy wszystkich uczelni, o których mowa w pytaniu nr. 9").

Natomiast trzy z pytań zawartych we wniosku, tj. pytania oznaczone nr 1, nr 11 i nr 12 Parlament uznał za dotyczące informacji publicznej przetworzonej. Brzmiały one następująco:

( ile środków pieniężnych PSRP zostało wydanych na promocję szczepień przeciwko COVID-19? Przez jaki okres czasu trwała promocja? Proszę o podanie dokładnej kwoty oraz proszę o udostępnienie stosownych dokumentów (pytanie nr 1);

( ile konkretnie interwencji na uczelniach i na których konkretnie uczelniach podjął PSRP z powodu łamania praw studentów w związku z wprowadzonymi obostrzeniami przeciwepidemicznymi? Proszę o udostępnienie dokumentów na ten temat (pytanie nr 11);

( ile skarg dotyczących łamania praw studentów w związku ze wprowadzonymi obostrzeniami przeciwepidemicznymi otrzymał Parlament Studentów Rzeczypospolitej Polskiej? Ile spraw udało się rozwiązać? Które zakończyły się niepowodzeniem? Ile było bezzasadnych? Proszę o udostępnienie dokumentów na ten temat (pytanie nr 12).

W związku z ww. kwalifikacją, Parlament wezwał skarżącego (odrębnym pismem z [...] listopada 2024 r.) do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, informując, iż w razie niewykonania tego wezwania, zostanie wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie PSRP powiadomił stowarzyszenie, w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), że termin załatwienia sprawy został przedłużony do 6 grudnia 2024 r. z uwagi na konieczność uzyskania od skarżącego dodatkowych informacji, od których uzależnione będzie dalsze działanie podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku, tj. konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na to wezwanie, stowarzyszenie w piśmie z [...] listopada 2024 r. wskazało, iż żądane dane są szczególnie istotne dla interesu publicznego, ponieważ dotyczą ochrony zdrowia, a także praw człowieka. Wszystkie pytania zadane odnośnie szczepień przeciwko COVID-19 lub obostrzeń przeciwepidemicznych mają związek zarówno z prawami człowieka, jak i ochroną zdrowia. Celem pytań jest sprawdzenie, czy Parlament spełnia swoją rolę jako reprezentant wszystkich studentów studiujących w Polsce, a przez to - weryfikacja działań władz publicznych w zakresie przeciwepidemicznym oraz szczepionkowym.

Wniosek jest też uzasadniony celami statutowymi skarżącego takimi jak: monitorowanie stanu prawnego w dziedzinie ochrony zdrowia i środowiska oraz praw człowieka i różnych grup społecznych; monitorowanie naruszeń praw człowieka, w szczególności związanych z rozwojem nowoczesnych technologii (np. prawa do prywatności, anonimowości, zapomnienia); promowanie i ochrona pokoju, prawdy, wolności, godności i praw człowieka, różnych grup społecznych oraz swobód obywatelskich, a także działań wspomagających rozwój demokracji; wspieranie działań monitorujących i edukacyjnych na rzecz przejrzystości i uczciwości życia publicznego; jak również działania na rzecz udziału społeczeństwa w procedurach decyzyjnych, w szczególności przed organami władzy publicznej; wspieranie idei i inicjatyw obywatelskich, których celem jest ochrona środowiska i zdrowia publicznego oraz praw człowieka i danych grup społecznych.

Pismem z 14 grudnia 2024 r. stowarzyszenie wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność PSRP w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z [...] października 2024 r., zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Skarżący wniósł o zobowiązanie PSRP do rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenie od Parlamentu zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie zaakcentowało, że jego odpowiedź na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu prawnego Parlament otrzymał [...] listopada 2024 r., zatem termin do udzielenia informacji publicznej minął 6 grudnia 2024 r. W związku z brakiem odpowiedzi na pozostałe pytania, skarżący 10 grudnia wezwał PSRP do udzielenia odpowiedzi na wniosek, ale dotychczas jej nie uzyskał.

Stowarzyszenie obszernie przywołało poglądy doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych na temat pojęcia informacji publicznej, sposobu i form jej udostępnienia, a także ograniczeń i wątpliwości związanych z dostępem do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Parlament wniósł o jej odrzucenie w całości, ewentualnie oddalenie w całości, przy czym nie wyjaśnił co legło u podstaw żądania odrzucenia skargi. Podkreślił, iż przedstawił objaśnienia na 24 z 27 pytań (PSRP pominął wzmiankowane żądanie nr 10), a względem trzech pozostałych pytań doszedł do wniosku, że dane te stanowią informację przetworzoną, dlatego wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu prawnego pod rygorem wydania decyzji odmownej. Stowarzyszenie w piśmie z [...] listopada 2024 r. ustosunkowało się do ww. wezwania, powołując się na szczególny interes publiczny i prawa człowieka, z którymi te dane są powiązane, a także działania statutowe. Jednak PSRP po analizie uznał, iż skarżący nie wykazał przesłanek do udzielenia informacji publicznej przetworzonej bądź wydania decyzji o odmowie udzielenia tej informacji, gdyż skierował do Parlamentu ogólne pismo, nieodnoszące się do meritum wniosku. W związku z powyższym, PSRP pozostawił przedmiotowe pismo wraz z trzema pytaniami bez rozpoznania, mając na uwadze brak przesłanek do udzielenia odpowiedzi bądź wydania decyzji odmownej ze względu na niewykazanie interesu prawnego. W takim zakresie, w ocenie Parlamentu, niezasadnym jest podniesienie zarzutu bezczynności, ponieważ to stowarzyszenie nie przedstawiło informacji pozwalających wyrazić jasne stanowisko.

Pismami z 14, 15 i 19 maja 2025 r. (złożonymi drogą ePUAP) stowarzyszenie zgłosiło w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wnioski dowodowe obejmujące materiały dotyczące szczepień na COVID-119 takie jak: Biała Księga Pandemii Koronawirusa, artykuły, prezentacje i opinie prawne na temat szczepień. Natomiast pismem z 30 czerwca 2025 r. wniosło o zasądzenie od PSRP sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w ramach rekompensaty za bezczynność Parlamentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż nie posiada żądanej informacji publicznej, względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

U.d.i.p. służy realizacji zawartego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Poprzez pojęcie "każdemu" (vide art. 2 ust. 1 u.d.i.p.) ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w u.d.i.p. zasadach.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, iż podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (vide P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego z 2012 r. nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).

W niniejszej sprawie niesporny między stronami postępowania jest status PSRP jako podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Jak stanowi art. 338 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.; dalej: "P.s.w."), przedstawiciele samorządów studenckich tworzą PSRP, reprezentujący ogół studentów w Rzeczypospolitej Polskiej. Parlament ma prawo do wyrażania opinii i przedstawiania wniosków w sprawach dotyczących ogółu studentów, w tym do opiniowania projektów aktów normatywnych dotyczących studentów (vide art. 338 ust. 2 P.s.w.). PSRP posiada osobowość prawną (vide art. 338 ust. 7 P.s.w.). Do Parlamentu stosuje się odpowiednio przepisy art. 10 ust. 1, art. 10a ust. 1 i 2, art. 11, art. 25, art. 28, art. 29 oraz art. 33-39 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (vide art. 338 ust. 8 P.s.w.). Organem nadzorującym PSRP jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, który przekazuje Parlamentowi środki finansowe niezbędne do jego funkcjonowania w formie dotacji podmiotowej (vide art. 338 ust. 9-10 w związku z art. 15 ust. 5 P.s.w.). Najwyższym organem PSRP jest zjazd delegatów, który uchwala statut PSRP określający organizację i sposób działania Parlamentu (vide art. 338 ust. 3 i 5 P.s.w.). Statut wchodzi w życie po stwierdzeniu przez ministra jego zgodności z przepisami prawa (vide art. 338 ust. 6 P.s.w.).

Z kolei według zapisów § 1 pkt 1 i pkt 4-5 statutu, Parlament:

- jest niezależną i samorządną organizacją reprezentującą ogół studentów w kraju (pkt 1);

- jego siedzibą jest Miasto [...], a terenem działania - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym dla realizacji celów statutowych PSRP może działać na terenie innych państw (pkt 4 i pkt 5).

W myśl § 47 ust. 1 statutu, dochody PSRP stanowią w szczególności:

dotacja budżetowa przekazywana przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki na zasadach określonych w P.s.w.;

dotacje celowe;

środki finansowe przyznane w postępowaniach konkursowych;

darowizny i spadki.

Powyższe środki są przeznaczane na realizację zadań PSRP, o których mowa w § 2 statutu (vide § 47 ust. 2 statutu).

Podsumowując ten wątek, Parlament jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności podmioty, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.

Przechodząc do oceny charakteru żądanej informacji, zaakcentować trzeba, że wedle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznej został zamieszczony w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Określając pojęcie "informacji publicznej", ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", nie definiując jej. W świetle poglądów orzecznictwa, wypracowanych na tle ww. przepisów, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.); majątku publicznym, którym dysponują (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.); zasadach funkcjonowania tych podmiotów (vide art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (vide art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Tutejszy Sądu podziela też ocenę stron postępowania, iż materia, objęta pytaniami nr: 1, 11 i 12 wniosku informacyjnego, stanowi informację publiczną.

Pytanie nr 1 ("Ile środków pieniężnych PSRP zostało wydanych na promocję szczepień przeciwko COVID-19? Przez jaki okres czasu trwała promocja? Proszę o podanie dokładnej kwoty oraz proszę o udostępnienie stosownych dokumentów") wiąże się z wydatkowaniem środków publicznych, jakie Parlament pozyskuje na realizację celów statutowych (vide art. 338 ust. 10 P.s.w. oraz § 47 statutu). Jest to zatem pytanie o majątek, jakim dysponuje PSRP (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.).

Pytanie nr 11 ("Ile konkretnie interwencji na uczelniach i na których konkretnie uczelniach podjął PSRP z powodu łamania praw studentów w związku z wprowadzonymi obostrzeniami przeciwepidemicznymi? Proszę o udostępnienie dokumentów na ten temat") to pytanie dotyczące przedmiotu działalności i kompetencji Parlamentu (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.).

Z kolei pytanie nr 12 ("Ile skarg dotyczących łamania praw studentów w związku ze wprowadzonymi obostrzeniami przeciwepidemicznymi otrzymał Parlament Studentów Rzeczypospolitej Polskiej? Ile spraw udało się rozwiązać? Które zakończyły się niepowodzeniem? Ile było bezzasadnych? Proszę o udostępnienie dokumentów na ten temat") odnosi się do sposobu załatwiania spraw zainicjowanych określonymi skargami studentów, stanie tych spraw, ewentualnie - udostępnienia danych zawartych w prowadzonych rejestrach lub ewidencjach tego rodzaju skarg (vide art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d-f u.d.i.p.).

Jako błędne należy ocenić zachowanie PSRP, który po wpłynięciu odpowiedzi skarżącego z [...] listopada 2024 r. na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, pozostawił je bez rozpoznania, czego zresztą w żaden sposób nie uzewnętrznił. Wyjaśnić należy, że ww. wezwanie ma charakter merytoryczny, dlatego odpowiedź na nie Parlament winien poddać analizie celem zajęcia stanowiska, czy stowarzyszenie wykazało szczególnie istotny interes publiczny. Jeżeli tak, to Parlament powinien podjąć działania obliczone na wytworzenie (przygotowanie) informacji żądanych w ramach pytań nr 1, 11 i 12. Natomiast w razie ustalenia, iż ww. interes nie został wykazany, zachodzi podstawa do wydania decyzji odmownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Pozostawienie wniosku (pisma) bez rozpoznania jest rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w sytuacji niewykonania wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku (pisma). Na gruncie spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej takie wezwanie (jak i związany z nim rygor) znajduje zastosowanie, gdy choćby potencjalnie zachodzi możliwość wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo decyzji o umorzeniu postępowania (vide art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Wówczas tryb określony przepisami art. 64 § 1 i § 2 k.p.a. służy nadaniu wnioskowi informacyjnemu biegu poprzez podpisanie go (własnoręcznie lub elektronicznie) bądź ustalenie od jakiego podmiotu pochodzi, np. poprzez podanie imienia i nazwiska wnioskodawcy będącego osobą fizyczną. Omawiane wezwanie nie dotyczy okoliczności istotnych dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 3146/23 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnotować także wypada, że pozostawienie podania (tu: wniosku) bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie (vide uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 i powołana tam literatura).

Natomiast legitymowanie się szczególnym interesem publicznym nie jest kwestią formalną, lecz materialną. W konsekwencji brak wykazania przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie jest - jak niewłaściwie uznał Parlament - brakiem formalnym wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który uniemożliwia nadanie mu biegu, lecz jest brakiem merytorycznym uniemożliwiającym pozytywne załatwienie wniosku informacyjnego. Jak już wzmiankowano, w sytuacji niewykazania szczególnego interesu publicznego, podmiot zobowiązany do udzielenia żądanej informacji publicznej przetworzonej powinien wydać decyzję odmowną w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a nie pozostawić wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania. Decyzja ta - w wypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego - będzie podlegać kontroli pod względem zgodności kwalifikacji informacji jako przetworzonej z prawem i prawidłowości wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego (vide wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 3146/23 i przywołane tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny). W uzasadnieniu takiej decyzji PSRP powinien wykazać, iż wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej oraz że za jej uzyskaniem przez stowarzyszenie nie przemawia szczególnie istotny interes publiczny. Jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji (vide wyrok NSA z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3139/23 oraz ww. uchwała NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13).

W związku z nieprawidłowym załatwieniem wniosku stowarzyszenia w zakresie pytań nr: 1, 11 i 12 (w sposób nieprzewidziany w u.d.i.p.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 sentencji wyroku zobowiązał Parlament do rozpoznania przedmiotowego wniosku w ww. zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność PSRP nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania kwalifikowanego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy - w przypadku bezczynności, ani samo podejmowanie działań w dużych odstępach czasu - w przypadku przewlekłości. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy (vide wyrok NSA z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 2460/24).

W niniejszej sprawie bezczynność Parlamentu nie wynikała z lekceważenia wniosku skarżącego, lecz z błędnej interpretacji przepisów, skutkującej nieprawidłowym przyjęciem, że zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Mylne przekonanie co trybu rozpoznania wniosku nie stanowi podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Tutejszy Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego, zawartych w pismach z 14, 15 i 19 maja 2025 r. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Materiały, zgłoszone przez stowarzyszenie w ramach wniosków dowodowych, należy ocenić jako zbędne z punktu widzenia wyjaśnienia istotnych wątpliwości, których skład orzekający nie powziął.

Również Sąd nie uwzględnił żądania skarżącego odnośnie przyznania sumy pieniężnej, która stanowi środek o charakterze kompensacyjnym - ma bowiem zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (vide wyroki NSA z 8 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 1992/24 i z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2204/24). Stowarzyszenie nie umotywowało tego wniosku o przyznanie sumy pieniężnej w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy, zaś Sąd nie dopatrzył się, aby czas trwania postępowania, rodzaj sprawy i jej znaczenie dla skarżącego przemawiało za zastosowaniem tego środka.

Dlatego w tym zakresie skarga została oddalona na mocy art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku.

Ponadto Sąd oddalił skargę na bezczynność Parlamentu w zakresie rozpoznania pozostałej części wniosku informacyjnego z [...] października 2024 r., czyli pozostałych pytań ujętych w ww. wniosku, ponieważ w tym zakresie PSRP udzielił odpowiedzi (negatywnych) skarżącemu w piśmie z [...] listopada 2024 r., zaś w skardze stowarzyszenie ogólnie zarzuciło bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] października 2024 r., nie wskazując, iż został on częściowo zrealizowany.

O kosztach postępowania (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł) rozstrzygnięto w pkt 4 sentencji wyroku na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.