Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji oddala skargę

T. S.A. z siedzibą w W. (cyt. dalej jako T.) wniosła skargę na postanowienie Prezesa Komunikacji Elektronicznej (cyt. dalej jako Prezes UKE) z dnia [...] grudnia 2008 r., w którym utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r., zmieniającej w części decyzję z dnia [...] maja 2006 r.

Ww. postanowienia zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Prezes UKE wprowadził z urzędu do stosowania przez T. ofertę ramową określającą warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej przez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych. Decyzja ta została w części zmieniona decyzją z dnia [...] października 2006 r.

W dniu [...] grudnia 2006 r. P. (cyt. dalej jako P.) złożyła wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r. Wniosek dotyczył zakresu oferty ramowej pt. "Oferta określająca ramowe warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" (zwanej dalej ofertą). We wniosku P. wnosi o wyjaśnienie czy w świetle ww. decyzji T. jest zobowiązana do świadczenia usługi na lokalnych pętlach abonenckich, na których T. świadczy usługę hurtowego dostępu do sieci (dalej jako usługi WLR, z ang. wholesale line rental) na rzecz innych operatorów telekomunikacyjnych.

Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. Prezes UKE zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji oraz poinformował o uprawnieniach wynikających z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).

T. w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie stwierdzając, iż Prezes UKE w decyzji z dnia [...] października 2006 r. nie przewidział procedury udostępniania Łączy Abonenckich, na których nie świadczy usług telekomunikacyjnych Abonentowi T. – nieposiadających numeru KNA Abonenta T..

Po rozpatrzeniu wniosku, pismem oznaczonym jako "postanowienie" Prezes UKE, powołując art. 113 § 2 k.p.a., w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. postanowił wyjaśnić wątpliwości wnioskodawcy co do treści ww. decyzji z [...] października 2006 r. w zakresie istnienia zobowiązania T. do świadczenia usług hurtowego dostępu do sieci transmisji danych na łączach abonenckich, na których T. nie świadczy usług telekomunikacyjnych abonentowi T..

T. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W dniu [...] czerwca 2007 r. Prezes UKE, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 oraz art. 113 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie rozstrzygnąć co do istoty wyjaśniając wątpliwości P., w zakresie postanowień decyzji w ten sposób, że T. jest zobowiązana do świadczenia usług hurtowego dostępu do sieci na łączach abonenckich, na których T. nie świadczy usług telekomunikacyjnych abonentowi T..

W uzasadnieniu organ stwierdził, że wcześniejsze postanowienie zostało pozbawione rozstrzygnięcia w osnowie postanowienia i w związku z tym organ postanowił sanować wyżej wymienione postanowienie.

Powołując się na uregulowania zawarte w pkt 1.2. ppkt 1, pkt 1.1. ppkt 14 i 15 oferty stwierdził, iż T. jest zobowiązana do świadczenia usługi na łączach abonenckich, na których T. zaprzestała świadczenia usług telekomunikacyjnych (tzw. łącza abonenckie nieaktywne). Wskazał też na uregulowanie zawarte w pkt 2.1. ppkt 2 oferty, gdzie zostały wymienione rodzaje lokalnych pętli abonenckich, na których T. nie jest zobowiązana do świadczenia usługi dostępu. Zdaniem Prezesa UKE nie ograniczył on łączy, na których ma być świadczona usługa, tylko do łączy abonenckich, na których T. świadczy usługi telekomunikacyjne abonentom T. i nie wyłączył z zakresu obowiązku świadczenia usługi tzw. łącz abonenckich nieaktywnych. Ponadto organ stwierdził, że w decyzji Prezes UKE wskazał, że "Oferta niezasadnie wyłącza z zakresu Usługi te Łącza Abonenckie, na których T. nie świadczy usług telefonicznych". Tym samym bieżąca wersja oferty dopuszcza możliwość świadczenia przez T. usługi na tzw. łączach nieaktywnych. W ocenie organu brak było także uzasadnionych podstaw do stwierdzenia nieważności postanowienia, bowiem nie jest możliwe w ramach postępowania odwoławczego stosowanie sankcji nieważności decyzji. W przypadku, gdy organ odwoławczy ustali, że decyzja organu I instancji jest dotknięta jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. może jedynie uchylić i zmienić decyzję lub uchylić decyzję i umorzyć postępowanie I instancji.

T. S.A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1433/07 oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez T. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) postanowieniem z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II GSK 304/08 uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę.

NSA uznał, iż skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego była niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co skutkowało koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

NSA stwierdził, iż pierwsze pismo oznaczone jako "postanowienie" (bez daty), jako nie zawierające rozstrzygnięcia nie jest postanowieniem ani aktem z zakresu administracji publicznej. Pierwszym postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty było postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2007 r.

W następstwie orzeczenia NSA skarżąca w dniu [...] września 2008 r. zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wraz z wnioskiem przedłożyła wskazany środek odwoławczy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniosła zarzut wydania postanowienia przez osobę, która została nieprawidłowo powołana na stanowisko Prezesa UKE oraz zarzut merytorycznej zmiany decyzji w niedopuszczalny sposób poprzez zastosowanie instytucji wyjaśnienia co do treści decyzji. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. przywrócił termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] października 2008 r. wysłanym do uczestników postępowania administracyjnego w sprawie wyjaśnienia treści decyzji, organ powiadomił strony, że mogą zapoznać się z materiałem zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, a także wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. po rozpatrzeniu wniosku T. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r. - utrzymał w mocy swoje postanowienie. W podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, 144, i art. 113 § 1 k.p.a.

Organ uznał podniesiony zarzut wydania postanowienia przez osobę, która została nieprawidłowo powołana na stanowisko Prezesa UKE za całkowicie nieuzasadniony i pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych. Przytoczył bogate orzecznictwo w tym zakresie na poparcie bezzasadności tego zarzutu. Odnosząc się do drugiego zarzutu Prezes UKE wskazał na uregulowanie zawarte w pkt 2.1.2 ppkt 2 oferty, gdzie zostały wymienione rodzaje lokalnych pętli abonenckich, na których T. nie jest zobowiązana do świadczenia usługi dostępu. Organ podkreślił, iż katalog łączy, wskazany w ww. punktach oferty ma charakter zamknięty i nie zostały w nim wymienione łącza, na których T. nie świadczy usług telekomunikacyjnych Abonentowi T.. Oznacza to, iż Prezes UKE nie ograniczył łączy, na których ma być świadczona usługa szerokopasmowej transmisji danych (usługa BSA), tylko do łączy abonenckich, na których T. świadczy usługi telekomunikacyjne abonentom T. i nie wyłączył z zakresu obowiązku świadczenia usługi tzw. łącz abonenckich nieaktywnych.

Przypomniał definicje "abonenta", "lokalnej pętli abonenckiej" oraz "łącza abonenckiego", z których jasno wynika, iż T. jest zobowiązana do świadczenia usługi BSA również na łączach abonenckich nieaktywnych.

Podkreślił, iż w decyzji z dnia [...] października 2006 r., która została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, była podnoszona kwestia zakresu oferty BSA. W decyzji tej Prezes UKE wskazał wprost, że oferta BSA obejmuje swym zakresem łącza abonenckie nieaktywne. Wskazał, że "Oferta niezasadnie wyłącza z zakresu Usługi te Łącza Abonenckie, na których T. S.A. nie świadczy usług telefonicznych".

Organ przytoczył treść art. 113 § 2 k.p.a., stanowiący, iż organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości do treści decyzji. Podkreślił, iż wobec wątpliwości co do treści decyzji, zastosowano instytucję wyjaśnienia treści decyzji. Podkreślił, iż wydając zaskarżone postanowienia nie rozszerzył zakresu oferty BSA będącej integralną częścią decyzji.

T. S.A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a także poprzedzającego je postanowienia Prezesa UKE lub też o uchylenie tych postanowień.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

- naruszenie art. 124 § 1 k.p.a., które polegało na powołaniu niewłaściwej podstawy prawnej,

- naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które polegało na merytorycznej zmianie (uzupełnieniu) decyzji Prezesa UKE z dnia [...] maja 2006 r. zmienionej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2006 r. w niedopuszczalny sposób poprzez zastosowanie instytucji wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oraz wydaniu skarżonego postanowienia przez osobę nieprawidłowo powołaną na stanowisko Prezesa UKE.

W uzasadnieniu skargi - powołując się na zapisy oferty – zarzucała, iż doszło do zmiany merytorycznej decyzji. Wskazała, iż zgodnie z punktem 3.1.2.1 oferty ramowej, dotyczącym procedury składania zamówień na dane Łącze Abonenckie, w podpunkcie 3, w zamówieniu na łącze abonenckie należy wskazać, w szczególności m.in. numer KNA oraz nazwę Abonenta T.. W przypadku, gdy zamówienie nie spełnia wymogów formalnych, T. zwraca złożone zamówienie do uzupełnienia lub poprawki (ppkt 5). Podkreślała, iż powyższe dane zamówienia są danymi obligatoryjnymi, co oznacza, iż w stosunku do łączy nieaktywnych, na których nie są świadczone jakiekolwiek usługi telekomunikacyjne brak jest numeru KNA Abonenta T.. Zarzucała naruszenie zasady wolności gospodarczej wyrażonej w art. 22 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając kolejno na zarzuty T. organ wskazał, iż nieprawidłowo powołany przepis prawa w sentencji rozstrzygnięcia nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślił, iż w uzasadnieniu postanowienia prawidłowo wskazano podstawę prawną. Zarzut wadliwego powołania Prezesa UKE uznał za całkowicie bezzasadny. Powołanie p. A. S. na stanowisko Prezesa UKE nastąpiło w oparciu o art. 22 ust 2 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji. Przytoczył bogate orzecznictwo w kwestii prawidłowości powołania Prezesa UKE, zgodnie z którym akt powołania A. S. jest ważny i nie został w jakimkolwiek postępowaniu uznany prawomocnie za wadliwy.

W ocenie organu wskutek dokonanego wyjaśnienia nie doszło do zmiany treści decyzji poprzez jej rozszerzenie. Organ ponownie zaznaczył, że rodzaje lokalnych pętli abonenckich, na których T. nie jest zobowiązana do świadczenia usługi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej są wymienione w punkcie 2.1.2. ppkt 2 oferty i jest to katalog zamknięty, w którym nie zostały wymienione łącza, na których T. świadczy usługi WLR, ani łącza abonenckie tzw. nieaktywne. Organ zauważył, że T. nie wyłączyła możliwości świadczenia usługi "N." dla łączy nieaktywnych i świadczy usługi abonentom, którzy wcześniej nie mieli aktywnych usług szerokopasmowej transmisji danych ani usług głosowych. Zwrócił szczególną uwagę na postanowienia oferty określające jej przedmiot (pkt. 1.2), zgodnie z którym "Przedmiotem Oferty jest zapewniany przez T. dostęp do Lokalnej Pętli Abonenckiej poprzez Węzły Sieci Telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych (ang. Bitsream Access), przy wykorzystaniu (innych elementów) infrastruktury sieci telekomunikacyjnej, z zastrzeżeniami dotyczącymi ograniczeń technicznych Lokalnych Pętli Abonenckich".

Odnosząc się do argumentu o obligatoryjności podania Krajowego Numeru Abonenckiego (KNA) Abonenta oraz Nazwy Abonenta w zamówieniu na łącze abonenckie organ wskazał, iż zapis ten został umieszczony w kontekście zapewnienia odpowiednio szczegółowego opisania łącza abonenckiego. Brak numeru KNA oraz nazwy abonenta nie może rzutować na świadczenie usługi BSA, jeżeli inne podane w zamówieniu informacje pozwalają na jednoznaczne określenie łącza, na którym ma być świadczona przedmiotowa usługa.

Prezes UKE nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 22 Konstytucji. Podkreślił, iż zasada wolności gospodarczej może podlegać ograniczeniu. Ograniczenia są dopuszczalne w drodze ustawy i ze względu na ważny interes publiczny. Z tego względu, zgodnie z przepisami prawa telekomunikacyjnego, Prezes UKE ma prawo, po zbadaniu rynku właściwego, do wydania decyzji ustalającej znaczącą pozycję rynkową operatora, co wiąże się z nałożeniem na operatora określonych obowiązków. Obowiązek stosowania oferty ramowej BSA jest jednym z tych obowiązków, wydając zaskarżone postanowienie organ wziął pod uwagę ustawowo określony obowiązek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Uczestnik postępowania – P. nie zajęła stanowiska w sprawie skargi T.. Drugi uczestnik – K. obecna na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. wnosiła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie Prezesa UKE zostało wydane z naruszeniem prawa przynajmniej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest skarga na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji w sprawie oferty ramowej określającej warunki dostępu do lokalnej pętli abonenckiej przez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych.

Wątpliwości dotyczyły treści oferty ramowej, czy skarżąca jest zobowiązana do świadczenia usług hurtowego dostępu do sieci transmisji danych na łączach abonenckich, na których T. nie świadczy usług telekomunikacyjnych abonentowi T..

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 113 § 2 k.p.a. zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Należy podkreślić, że wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji czy postanowienia jest konieczne tylko wtedy, gdy decyzja czy postanowienie jest niejednoznaczne lub tak zawiłe, że utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 9 września 2003 r., I SA 1283/01). Zakres wyjaśnienia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, którego wyjaśnienie to ma dotyczyć. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Organ nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny nie jest też powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, tylko do wyjaśnienia, jak rozumiał własną decyzję. Ponadto instytucja uregulowana w art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywana w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia (takie stanowisko wyraził NSA między innymi w powołanym przez organ wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r. II SA 1560/01).

W ocenie Sądu przedstawione wyżej reguły wyznaczające granice wyjaśnienia treści wydanego przez organ rozstrzygnięcie nie zostały w niniejszej sprawie przekroczone. Sąd podziela w całości argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim należy podkreślić, iż słusznie organ odwołał się do przedmiotu oferty określonej w sposób bardzo szeroki i ogólny jako "zapewniany przez T. dostęp do Lokalnej Pętli Abonenckiej ..." Definicja abonenta" z której wynika, iż jest nim nie tylko podmiot związany umową, ale również ten, kto wnioskuje o zawarcie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz wyliczenie rodzajów lokalnych pętli abonenckich, na których T. nie jest zobowiązana do świadczenia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji – potwierdzają stanowisko organu, iż oferta dopuszcza możliwość świadczenia usługi na tzw. łączach nieaktywnych. Uznał za niezasadne wyłączenie z zakresu usługi te łącza abonenckie, na których T. nie świadczy usług telefonicznych.

Z tych względów nie można w żaden sposób podzielić stanowiska strony skarżącej, iż w tej ofercie chodzi tylko i wyłącznie o abonentów T., zaś nie obejmuje swoim zakresem sprzedaży usług odbiorcom, którzy nie są abonentami T.. Rację ma organ twierdząc, iż odmienna interpretacja prowadziłaby do dyskryminacji i nierównego traktowania tych podmiotów, które z tych czy innych względów nie są abonentami T., a zamierzają skorzystać z usługi szerokopasmowej transmisji danych za pośrednictwem innego, niż T., operatora telekomunikacyjnego.

Późniejsze postępowania, m.in. wydanie przez organ decyzji, którą zobowiązał skarżącą do przygotowania projektu zmiany oferty ramowej jest tylko potwierdzeniem, iż organ widząc wątpliwości, co do treści pierwotnej decyzji stara się te wątpliwości w sposób jednoznaczny usunąć.

W ocenie Sądu nie doszło także do nadużycia przez organ instytucji wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. O tym, iż takie wątpliwości zaistniały świadczy sama treść wniosku P.. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, iż warunkiem niezbędnym do złożenia zamówienia jest podanie numeru abonenta. Zdaniem P. (wnioskodawcy) T. wyprowadziła stąd wniosek, że abonent nieposiadający abonamentu telefonicznego w T. nie będzie mógł skorzystać z usługi dostępu szerokopasmowego, zaś w przypadku abonenta WRL (hurtowego) nie jest on abonentem T., a tym samym nie może być spełniony wymóg dotyczący podania numeru KNA abonenta T.. Jak trafnie zauważył organ, obowiązek podania numeru abonenta i nazwy abonenta służy szczegółowemu opisaniu łącza abonenckiego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze odnośnie nieprawidłowości powołania Prezesa UKE, należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, który w wyroku z dnia 11 września 2008 r. (sygn. akt II GSK 346/08, niepublik.) stwierdził, iż ani WSA ani NSA nie orzekają o prawidłowości powołania A. S. na stanowisko Prezesa UKE. A. S. powołana została przez uprawniony do tego organ (Prezesa Rady Ministrów). Legitymując się prawnym aktem powołania na stanowisko Prezesa UKE, korzysta ze swoistego domniemania prawidłowości powołania i objęcia pełnionej "funkcji", może zatem skutecznie działać w dziedzinie zastrzeżonej do kompetencji Prezesa UKE. W kwestii tej stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt III SZP 1/08.

Zarzut odnośnie podania nieprawidłowej podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, aczkolwiek słuszny, w ocenie Sądu nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie dotyczy wyjaśnienia treści decyzji, zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji następuje w drodze postanowienia. Podstawa prawna rozstrzygnięcia istnieje, brak jej powołania w sentencji nie jest taką wadą, która skutkuje uchyleniem postanowienia. (vide wyrok WSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1073/05, LEX nr 193908).

Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że organ wydał zaskarżone postanowienie zgodnie z przepisami prawa materialnego i nie dopuścił się uchybień formalnoprawnych w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.