Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Burmistrza Ożarowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Ożarowa do rozpoznania wniosku S. T. z 11 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Gminy Ożarów na rzecz S. T. kwotę [...]zł (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

We wniosku z 11 grudnia 2025 r., S. T. zwrócił się do Burmistrza Ożarowa o udostępnienie informacji publicznej - "weryfikacji nieprawidłowości w dopełnieniu obowiązku zameldowania i zgłoszeniu zamieszkania i pobytu stałego przez Radnego Rady Miejskiej w Ożarowie, Pan [...], Okręg Wyborczy Nr 11, Gliniany, gmina Ożarów".

W odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z 17 grudnia 2025 r. Burmistrz Ożarowa wskazał, że żądane dane, tj. wskazanie miejsca zamieszkania Radnego Rady Miejskiej w Ożarowie, nie są informacją publiczną. Prywatny adres zamieszkania radnego nie jest informacją publiczną; mimo że radny jest osobą publiczną chroni go ustawa o ochronie danych osobowych. Choć prawo do informacji publicznej jest szerokie, prywatny adres zamieszkania, numer telefonu czy dane domowe są danymi osobowymi, które nie podlegają obowiązkowi udostępniania.

Z kolei w piśmie z 28 stycznia 2026 r. Burmistrz Ożarowa wskazał, że adres zameldowania radnego [...] jest na terenie gminy Ożarów.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z 8 lutego 2026 r. S.T. zaskarżył bezczynność Burmistrza Ożarowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawną do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym zrealizowaniu wniosku o udostępnieniu informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 11 grudnia 2025 r. Skarżący podniósł, że w tym wniosku nie wystąpił o informację publiczną o adresie zamieszkania i zameldowania radnego, lecz zamieszkania i pobytu stałego w Okręgu Wyborczym Nr 11, Gliniany, gmina Ożarów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odpowiedzi na wniosek udzielił 15 grudnia 2025 r., choć nie dotyczył on informacji publicznej.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność polegała na nieudzieleniu informacji publicznej, o którą skarżący zwrócił się we wniosku z 11 grudnia 2025 r.

W sprawie poza sporem pozostaje, że podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, t.j. Burmistrz Ożarowa, jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Z kolei odnosząc się do charakteru żądanej informacji wskazać należy, że z odpowiedzi Burmistrza z 17 grudnia 2025 r. na wniosek skarżącego z 11 grudnia 2025 r. wynika, że organ uznał, że skarżący domagał się podania mu prywatnego adresu zamieszkania radnego, a ponieważ, zdaniem organu, takie dane nie stanowią informacji publicznej, nie uwzględnił złożonego wniosku.

Wobec powyższego stanowiska organu należy przede wszystkim wyjaśnić, że sformułowanie we wniosku z 11 grudnia 2025 r. przez skarżącego, że wnosi on o udzielenie informacji publicznej - "weryfikacji nieprawidłowości w dopełnieniu obowiązku zameldowania i zgłoszeniu zamieszkania i pobytu stałego przez Radnego Rady Miejskiej w Ożarowie, Pan [...], Okręg Wyborczy Nr 11, Gliniany, gmina Ożarów", było niejasne i mogło wywołać wątpliwości, jaką faktycznie informację chce wnioskodawca uzyskać. W takiej jednak sytuacji obowiązkiem organu było wezwanie wnioskodawcy do sprecyzowania tego żądania. Brak dokonania tej czynności spowodował błędne odczytanie przez organ intencji wnioskodawcy, która została przez niego jednoznacznie wyjaśniona w skardze. S.T. wyjaśnił w niej bowiem, że nie domagał się udostępnienia adresu zamieszkania i zameldowania radnego, lecz udzielenia informacji czy radny zamieszkuje i ma pobyt stały w Okręgu Wyborczym Nr 11, Gliniany, gmina Ożarów.

Nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że radny pełni funkcję publiczną. Dlatego, w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wszystkie informacje, które dotyczą wykonywania przez radnego funkcji publicznej - podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei z art. 10 § 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (tekst jedn. Dz.U.2025.365) wynika, że prawo wybierania (czynne prawo wyborcze) ma w wyborach do organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego: rady gminy - obywatel polski, obywatel Unii Europejskiej niebędący obywatelem polskim oraz obywatel Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 18 lat, oraz który stale zamieszkuje na obszarze tej gminy. Niezbędnym więc warunkiem do pełnienia mandatu radnego w danej gminie jest posiadanie w niej miejsca zamieszkania. W konsekwencji więc informacja dotycząca miejsca zamieszkania radnego w gminie - w postaci samej nazwy gminy - w której pełniony jest mandat stanowi informację publiczną.

Wobec powyższego pierwsza odpowiedz na wniosek z 11 grudnia 2025 r. udzielona przez organ 17 grudnia 2025 r. - była wadliwa, ponieważ nie dotyczyła informacji publicznej, o udostępnienie której skarżący się zwrócił. Ponadto ubocznie należy dodać, że organ wadliwie uznał, że informacja publiczna traci taki charakter w sytuacji, gdy dotyczy osoby publicznej, którą chroni ustawa o ochronie danych osobowych, W takiej sytuacji prawidłowym sposobem rozstrzygnięcia takiego wniosku jest bowiem wydanie na podstawie art. 5 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, z zastrzeżeniem, o jakim mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. Nawet bowiem jeśli żądana informacja zawiera dane chronione ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, czy prywatność osoby fizycznej, to nie oznacza to, że informacja taka traci charakter informacji publicznej. Informacja taka nadal pozostaje informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom(por. wyrok NSA z 19 grudnia 2025 r., III OSK 1040/25).

Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że na pytanie w rzeczywistości objęte wnioskiem S.T. o udostępnienie informacji publicznej, t.j. czy radny [...] zamieszkuje i ma pobyt stały w Okręgu Wyborczym Nr 11, Gliniany, gmina Ożarów, organ udzielił wystarczającej odpowiedzi w piśmie z 28 stycznia 2026 r., w którym podał, że adres zameldowania radnego jest na terenie gminy Ożarów.

Istotnym jest zaznaczenie, że realizację prawa do udostępnienia informacji publicznej konkretyzuje art. 13 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Zestawiając datę złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej (11 grudnia 2025 r.) z prawidłowo udzieloną odpowiedzią organu datowaną na 28 stycznia 2026 r. uznać trzeba, że organ uchybił terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku – co trafnie zarzuca skarżący.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze, że organ odpowiedzi na wniosek z 11 grudnia 2025 r. udzielił 28 stycznia 2026 r., to w dacie rozpoznania przez Sąd – 26 marca 2026 r. - zawartego w skardze żądania zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte.

Przechodząc dalej trzeba stwierdzić, że umorzenie postępowania sądowego nie zwalnia sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi. Zgodnie z przywołanym już art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 381/18).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia w odniesieniu do wniosku skarżącego. Stwierdzona bezczynność wynikła bowiem z błędnego odczytania istoty żądania strony o udostępnienie informacji publicznej, a następnie błędnego przekonania organu, że informacja żądana przez skarżącego nie stanowi informacji publicznej, co świadczy o tym, że bezczynność nie była spowodowana kwestionowaniem konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności władzy publicznej, czy też rażącą opieszałością organu w udostępnieniu informacji publicznej. O braku złej woli organu świadczy fakt, że niezwłocznie po uzyskaniu informacji od SKO w Kielcach, że skarżącemu może zostać udostępniona informacja o tym, w jakiej gminie mieszka radny, organ udzielił odpowiedzi na wniosek. Ponadto stan bezczynności nie był długotrwały, co – jak już wyżej wspomniano - jest o tyle istotne, że rażącym naruszeniem prawa pozostaje stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał w pkt II wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że zarzucana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.