Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

Pismem opatrzonym datą [...] stycznia 2025 r. R. K. zwrócił się do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: - pracowników administracyjnych GOPS (dodatki, stanowiska, liczba etatów, świadczenia), - stanowiska ds. wniosków i inwestycji (faktyczne funkcjonowanie), - obsługi prawnej Gminy (forma, zakres, postępowania), - Gminnego Zakładu Usług (struktura i zatrudnienie) oraz obsługi informatycznej Gminy [...].

Następnie, pismem opatrzonym datą [...] stycznia 2025 r., R. K. wystąpił do organu z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z [...] stycznia 2025 r., dodatkowo rozszerzając go o żądanie udostępnienia informacji w zakresie dotyczącym pracowników administracyjnych

i inspektorów Urzędu Gminy [...].

Decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...]Wójt Gminy [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej, której skarżący żądał we wniosku z dnia [...] stycznia 2026 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...]organ odmówił udostępnienia informacji publicznej, której skarżący żądał we wniosku z dnia [...] stycznia 2026 r.

W dniu [...] marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga R. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. złożył jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przesyłając go drogą mailową do organu w formie pliku PDF, pod tytułem: "Wniosek o udostępnienie informacji publicznej – dotyczy organizacji administracyjnej". Wniosek był usystematyzowany, jednoznaczny, logiczny, uzasadniony prawnie i w zakresie jasno określonych tematów administracyjnych w Gminie [...]. W kolejnym dniu, tj. [...] stycznia 2026 r. skarżący skierował do organu kolejną wiadomość mailową dotyczącą tego samego przedmiotu, mającą charakter nieznacznego uzupełnienia wcześniej złożonego wniosku, bez zmiany istoty żądania. Skarżący wskazał, że uzupełnienie z dnia [...] stycznia 2026 r. miało charakter nieznaczny, dotyczyło tego samego przedmiotu i nie wpływało na możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku w ustawowym terminie, ani nie uzasadniało przesunięcia daty jego złożenia. Tymczasem organ w dniu [...] stycznia 2026 r. przesłał skarżącemu dwie odpowiedzi za pośrednictwem systemu e-Doręczeń: o godz. 12:49, sygnatura [...], o godz. 13:47, sygnatura [...]. Zdaniem skarżącego, obie odpowiedzi zawierają identyczną treść merytoryczną oraz identyczne uzasadnienie odmowy. Różnią się natomiast sygnaturą, oznaczeniem sprawy, wskazaniem daty wniosku oraz daty wpływu. Zawierają także oczywiste i wewnętrznie sprzeczne oznaczenia czasowe. Wcześniej organ nie wskazał, że rozpoznaje różne sprawy, ani nie wyjaśnił przyczyn takiego zróżnicowania formalnego. Wydanie dwóch pism o sprzecznych oznaczeniach formalnych, odnoszących się do tego samego wniosku nie stanowi, w ocenie skarżącego, prawidłowego rozpoznania sprawy i nie przerywa biegu terminu ustawowego.

W konsekwencji, zdaniem skarżącego, organ pozostaje w stanie bezczynności poprzez przekroczenie terminu odpowiedzi.

Odpowiadając na skargę Wójt Gminy [...] podkreślił, że z treści wniosku datowanego na dzień [...] stycznia 2025 r. nie wynikało, aby stanowił on uzupełnienie lub zmianę wcześniej złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dlatego też został zarejestrowany jako odrębny wniosek. Oba wnioski zostały załatwione decyzjami Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2026 r. w sprawach oznaczonych nr: [...]oraz [...]. Organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w obu przypadkach ze względu na nadużycie prawa do tej informacji przez skarżącego, który w okresie ok. półtorej miesiąca złożył w urzędzie (na moment wydania decyzji) 12 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które zawierały łącznie 264 pytania. Skarżący został pouczony o prawie do wniesienia odwołania od ww. decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Organ wskazał, że nie pozostaje w bezczynności albowiem wydał w dniu [...] stycznia 2026 r. dwie decyzje administracyjne w przedmiocie wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Fakt, iż decyzje te nie są zgodne z oczekiwaniami skarżącego nie stanowi o bezczynności organu administracji publicznej.

Wobec powyższego organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza pod kątem jej dopuszczalności. Sąd zobowiązany jest bowiem do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. W myśl art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Należy zauważyć, że ocena zachowania organu pod względem kryteriów bezczynności dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu na dzień wniesienia skargi. Innymi słowy, dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia, bowiem skarga taka kierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego, konkretna sprawa administracyjna nie została załatwiona w terminie. Jeżeli organ trwa w bezczynności w momencie wniesienia skargi, podlega ona zasadniczo merytorycznemu rozpoznaniu, natomiast sytuacja taka nie zachodzi, gdy zaskarżana bezczynność ustała przed wniesieniem skargi.

W uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przeszkoda ta istnieje jednak nawet wówczas, gdy wydana decyzja nie stała

się jeszcze ostateczna (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22).

Z uzasadnienia powyższej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjąć zatem należy, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność po załatwieniu sprawy przez organ nie istnieje już stan bezczynności, a to oznacza, że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. Kontrolowany bowiem w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie skargi aktualny, a nie historyczny. Zatem załatwienie sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności. Jeżeli więc organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to zarzucana mu bezczynność realnie przestaje istnieć – ustaje jako okoliczność faktyczna i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi.

W konsekwencji, skoro stan bezczynności kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to oczywistym jest, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje już w chwili jej wniesienia (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., II OSK 1575/22; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2021 r., II SAB/Wa 113/21; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 marca 2025 r., III SAB/Gd 435/24;

Zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał

w bezczynności.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że R. K. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w dniu [...] lutego 2026 r. (data wpływu skargi do organu), a więc już po merytorycznym załatwieniu przez organ jego wniosków z dnia [...] stycznia 2026 r. i [...] stycznia 2026 r. dwiema decyzjami z [...] stycznia 2026 r. nr [...]o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z oświadczenia zawartego w skardze, decyzje powyższe zostały doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2026 r. drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy e-Doręczenia. Nie ulega więc wątpliwości, że organ – przed wywiedzeniem skargi na jego bezczynność do Sądu – zakończył postępowanie zainicjowane przez skarżącego. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, iż organ bezzasadnie potraktował pisma skarżącego z [...]stycznia jako dwa odrębne wnioski, skoro w odniesieniu do obu wydał dwie odrębne decyzje, rozstrzygając sprawy merytorycznie.

Mając na względzie powyższe ustalenia, wniesioną przez R. K. skargę Sąd uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił.