Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. i skargi L. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków biurowo-usługowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. kwotę 764,00 zł (słownie: siedemset sześćdziesiąt cztery złote) oraz na rzecz strony skarżącej L. M. kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.

Decyzją Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "B." Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków biurowo-usługowych, każdy z parkingiem podziemnym, przy ul. K., R., G. we W. wraz z rozbiórką i przeniesieniem istniejącej stacji transformatorowej, przebudową zjazdów na działki posiadające służebność, przebudową zjazdu do istniejącego garażu oraz przebudową ulic i zamurowaniem okien w sąsiednim budynku (działki nr [...], obręb S.).

Odwołanie od tej decyzji złożyli .A." Sp. z o.o., reprezentowana przez A.L. oraz M. B. i L. M., reprezentowana przez M. K..

Decyzją Nr [...], z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu, odwołań Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na uzasadnienie organ wskazał, że 26 lipca 2013 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek "B." Sp. z o.o., reprezentowanej przez A. H., o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji nazwanej: "Budynki biurowo-usługowe z parkingami podziemnymi", zlokalizowanej przy ulicach: K., R., G.. Do wniosku dołączono: 1) oświadczenie o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działek nr 40/3,43/2,44/18,44/19,44/26,44/32,45/2,46/13, 46/15; 2) pełnomocnictwo z dnia 19 lipca 2013 r., udzielone P. B. do podejmowania działań formalno-prawnych wobec właściwych władz, urzędów itd. koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę;3) pełnomocnictwo z dnia 19 lipca 2013 r., udzielone A. H. do podejmowania działań formalno-prawnych wobec właściwych władz, urzędów itd. koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę, składania wniosków i oświadczeń, w tym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 4) pełnomocnictwo z dnia 19 lipca 2013 r., udzielone S. S. do podejmowania działań formalno-prawnych wobec właściwych władz, urzędów itd. koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę, składania wniosków i oświadczeń, w tym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.; 5) odpis aktualny z dnia 23 lipca 2013 r. z Rejestru Przedsiębiorców z Krajowego Rejestru Sądowego.

We wszystkich w/w pełnomocnictwach jako działki objęte inwestycją wymieniono działki nr 46/15, 46/13, 45/2, 44/19, 44/32, 44/26, 43/2, 44/18, 40/3 AM 25, obręb S. we W.. Dnia 5 sierpnia 2013 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynęło pismo .A." dotyczące tego postępowania. Pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. wezwano inwestora do usunięcia braków wniosku poprzez określenie projektowanej liczby budynków i parkingów, wskazanie nieruchomości objętych zakresem inwestycji i przedłożenia poprawnie wypełnionych oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane. Pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Prezydent W. zawiadomił strony, o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Następnie, w wyniku analizy akt sprawy i stwierdzeniu określonych nieprawidłowości postanowieniem z dnia [...] r. nałożono na inwestora obowiązek ich usunięcia w terminie do dnia 19 września 2013 r.

W odpowiedzi inwestor, w dniu 19 września 2013 r., przedłożył stosowne wyjaśnienia i uzupełnienia. Dnia [...] r., postanowieniem Nr [...], Prezydent W. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust.1 pkt 1, § 272 ust.3, § 232 ust.4 i 5 oraz § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75. poz.690 z późniejszymi zmianami - zwanego dalej rozporządzeniem w/s usytuowania budynków), umożliwiające usytuowanie na wskazanych działkach budynku A biurowo-usługowego z parkingiem podziemnym, ścianą z otworami okiennymi usytuowaną bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 44/31 oraz usytuowanie zewnętrznych ścian budynku A i budynku B przylegających do ciągu ulicy G. w odległości 6,5 m. W prowadzonym postępowaniu aktywnie uczestniczyły strony (sąsiedzi planowanej inwestycji), składając następujące wnioski i uwagi. l. Projekt budowlany nie uwzględnia nieodpłatnej służebności gruntowej ustanowionej na rzecz nieruchomości przy ul. R. 22, ul. R. 19, ul. R. 2-21 i ul. R. 23. Służebność ta polega na prawie przejazdu i przechodu od strony ul. G. i ul. K.. Projekt przewiduje przejazd do tych nieruchomości jedynie od strony ul. K. (pismo M. B. i L. M. z dnia 16 września 2013 r., pismo J. W. z dnia 26 września 2013 r., pismo S. W. z dnia 27 września 2013 r.). Analogicznie: projekt ten nie uwzględnia również służebności na rzecz działki nr 44/2, stanowiącej własność C." Sp. z 0.0. (pismo "C." Sp. z o.o. z dnia 19 września 2013 r.). 2. Projekt budowlany narusza wymogi ochrony przeciwpożarowej dla budynku przy ul. R. 22 (stanowiącego budynek kategorii ZL III), ponieważ nie zapewnia utrzymania przez dojazd do tej nieruchomości parametrów niezbędnych dla drogi przeciwpożarowej (pismo M. B. i L. M. z dnia 16 września 2013 r.). Analogiczny zarzut sformułowano w odniesieniu do innych budynków (pismo J. W. z dnia 26 września 2013 r., pismo S. W. z dnia 27 września 2013 r.). 3. Postanowienie D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej z dnia [...] r. (znak: [...]) dotyczy wyłącznie zatwierdzenia odstępstw co do ochrony przeciwpożarowej budynków od strony ul. G.; nie rozpatruje ono spełnienia wymogów przeciwpożarowych w odniesieniu do nieruchomości ul. R. 22 (stanowiącej własność M.B. i L.M.), ul. R. 20-21, ul. R. 19 i ul. R. 23. W/s tego postanowienia został złożony wniosek o wznowienie postępowania; sprawa jest nadal w toku (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r.). Planowana zabudowa narusza normy dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń, zawarte w rozporządzeniu w/s usytuowania budynków. Zabudowa ta nie jest zabudową pierzejową, lecz wewnątrzblokową, zatem nie stosuje się tu zmniejszenia odległości, przewidzianego przepisem § 13 ust.4 tego rozporządzenia (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r., z dnia 23 września 2013 r.; pismo "C." Sp. z 0.0. z dnia 19 września 2013 r., pismo J.W. z dnia 26 września 2013 r., pismo S.W.z dnia 27 września 2013 r.). 5. Planowany wjazd od strony ul. G. (jedyny przewidziany do działek nr 44/2, 44/15, 44/16 i 44/17) jest nieprawidłowo zaprojektowany, bowiem nie posiada "Łuku umożliwiającego manewrowanie pojazdów do wnętrza podwórzowego" (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r.). Wjazd ten winien umożliwiać dojazd wszelkich samochodów: osobowych, ciężarowych, usuwających odpady oraz straży pożarnej do wszystkich nieruchomości, zarówno od strony ul. Ś., jak i ul. R. (pismo J.W. z dnia 26 września 2013 r., pismo S.W. z dnia 27 września 2013 r.). Planowany wjazd od strony ul. G. jest niezgodny z ustaleniami 19 ust.3 pkt 5 obowiązującego planu miejscowego w zakresie wysokości przejazdu bramowego do działki nr 44/2, a także z przepisami przeciwpożarowymi. W tym miejscu planowane są: wjazd i zjazd do parkingu podziemnego wielopoziomowego, przejście bramowe do działek 46/2 i 46/8 oraz wjazd i zjazd do drugiego parkingu podziemnego dla samochodów osobowych i ciężarowych - nie mają one wystarczających, wymaganych przepisami, parametrów (pismo '"C." Sp. z 0.0. z dnia 19 września 2013 r.). Podobnie wjazd od ul. K. ma niewłaściwe parametry (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r.) 6. Planowany budynek jest usytuowany zbyt blisko istniejących zabudowań, co pogorszy komfort pracy i pobytu w istniejących już budynkach - na przykład ze względu na hałas, powstały w wyniku pracy czerpni powietrza (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r., pismo J.W. z dnia 26 września 2013 r.). 7. Projekt nie zapewnia odpowiedniej ilości zieleni. Ponadto jedyna przewidywana zieleń będzie miała znaczenie dla budynków od strony ul. Ś., a nie dla budynków od ul. R. (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r., pismo S.W. z dnia 27 września 2013 r.). 8. Wysokość planowanego budynku zaburza harmonię zabudowy - przewyższa sąsiednie budynki prawie o 3 kondygnacje (pismo M.B. i L.M. z dnia 16 września 2013 r.). 9. Już rozpoczęte roboty ziemne spowodowały pęknięcia tynków i inne uszkodzenia w budynkach ul. R. 22 i ul. R. 23. Inwestor nie wykonał analizy wpływu planowanej inwestycji na budynek ul. R. 22. Budowa 3 kondygnacyjnego parkingu podziemnego powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa konstrukcji budynków sąsiednich (pismo M. B. i L.M. z dnia 23 września 2013 r., pismo J.W. z dnia 26 września 2013 r., pismo S.W. z dnia 27 września 2013 r.). 10. W dokumentacji brak jest analizy nasłonecznienia i zacienienia sąsiednich budynków - inwestor przedłożył jedynie analizę dotyczącą budynków objętych zamierzeniem inwestycyjnym (pismo "C." Sp. z o.o. z dnia 19 września 2013 r., pismo .A." Sp. z 0.0. z dnia 7 października 2013 r.). 11. Nieruchomość przy ul. Ś. 61-62 stanowi tzw. małą wspólnotę mieszkaniową, zatem stronami postępowania winni być wszyscy właściciele lokali. Zarządzanie tą nieruchomością przez "D." Sp. z o.o. ograniczone jest do spraw bieżących, nie przekraczających zwykłego zarządu (pismo "D." z dnia 10 września 2013 r.). Pismem z dnia 24 września 2013 r. organ prowadzący postępowanie zwrócił się do "m design" z prośbą o poinformowanie Wspólnoty Mieszkaniowej ul. Ś. 61-62 o toczącym się postępowaniu i wyjaśnił, że wg posiadanych przez ten organ informacji w budynku przy ul. Ś. 61-62 "liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do jednego właściciela jest większa niż siedem". Pismem z dnia 26 września 2013 r. projektant i pełnomocnik inwestora ustosunkował się do przedstawionych przez strony uwag i wniosków, wskazując, co następuje: l. Projekt budowlany uwzględnia służebności i zapewnia dojazd do wnętrza blokowego - a nie do poszczególnych działek. 2. Na każdym odcinku usytuowania przejść i przejazdów bramowych, wyznaczonych na rysunku planu, obowiązuje co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy, zapewniający dostęp do wnętrza całego kwartału. 3. Projektowane przejazdy bramowe spełniają wymogi obowiązującego planu miejscowego, którego ustalenia przewidują minimalne wymiary w świetle: wysokość - 4,2 m, szerokość - 3,6 m. W projekcie przejazdy te mają wymiary - szerokości w świetle: przejazd od ul. K. - 4,40 m, przejazdy od ul. G.: - 3,70 m oraz 5,20 m. 4. Lokalizacja wjazdów do garażu i na działki, całość założenia drogowego (w tym promienie skrętu) zostały zaakceptowane i uzgodnione przez Zarząd [...] decyzją Nr [...]. Projekt budowlany spełnia wszelkie wymogi ochrony pożarowej. Ponieważ projektowana zabudowa stanowi typ zabudowy pierzejowej, dopuszczalne jest zastosowanie przepisu stanowiącego, że droga pożarowa do budynków tego typu może być tak przeprowadzona, aby zapewniony był dostęp do 100 % długości elewacji od frontu budynku (§ 12 ust.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - Dz. U. Nr 124, poz.l030). 6. Projekt spełnia warunki dotyczące zapewnienia oświetlenia pomieszczeń w budynkach. Ze względu na lokalizację inwestycji w zabudowie śródmiejskiej, odległości wymienione w §13 ust.4 rozporządzenia w/s usytuowania budynków można zmniejszyć o połowę. 7. W parterze projektowanego budynku od strony wnętrz międzyblokowych nie przewiduje się czerpni powietrza do garażu - są tam zaprojektowane nawiewy kompensacyjne (grawitacyjne), nie generujące hałasu. 8. Obowiązujący plan miejscowy nie ustala wymaganej wielkości terenów zielonych czy procentowego udziału powierzchni zagospodarowanych zielenią w stosunku do powierzchni działki budowlanej ani rodzaju nasadzeń. Do powyższej odpowiedzi ustosunkowali się M. B. oraz L. M. pismem z dnia 7 października 2013 r. w następujący sposób: 1. Z treści obowiązującego planu miejscowego wynika, że dojazd z obu stron, tj. od strony ul. G. i ul. K., ma być zagwarantowany dla całego kwartału utworzonego przez budynki przy ul. K., R. G. i Ś.. Omacza to, że całe wnętrze podwórzowe winno mieć zapewniony dojazd z obu w/w ulic. 2. Treść ksiąg wieczystych wskazuje, że ustanowione służebności obejmują przejście i przechód celem zapewnienia obsługi budynków od strony zaplecza. Autorzy odnoszą powyższe do nieruchomości na działce nr 44/9. 3. Obsługa komunikacyjna budynków od strony ul. R. nie jest możliwa (np. podjechanie samochodów dostawczych), ponieważ bezpośrednio wzdłuż północnej pierzei tej ulicy (czyli południowej "ściany" kwartału, w którym zlokalizowana jest inwestycja) biegnie wydzielone torowisko dla tramwajów, udostępnione też autobusom, oddzielone od chodnika barierką. W dniu 7 października 2013 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek .A." Sp. z o.o.. o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania przez Wydział Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego W. wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Prezydenta W. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji z dnia [...] r. (znak: [...]). Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. organ prowadzący postępowanie odmówił zawieszenia postępowania.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] r., Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "B." Sp. z o.o.. pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. W decyzji tej stwierdzono, że zakres inwestycji obejmuje budowę dwóch niezależnych konstrukcyjnie budynków biurowo-usługowych, każdy z parkingiem podziemnym. Projektowane obiekty stanowią uzupełnienie zabudowy pierzejowej, zamykając kwartały zabudowy śródmiejskiej. Wykazano, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązujących planów miejscowych: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulicy R. i W. (uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru S. - rejon A. i ul. Ś. (uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r.). Stwierdzono, że lokalizacja obu budynków honoruje ciągłe linie zabudowy, wyznaczone obowiązującym planem miejscowym. Odległości projektowanych budynków spełniają wymogi rozporządzenia w sprawie usytuowania budynków - w szczególności przepisów § 13 i § 60 dotyczących naturalnego oświetlenia i czasu nasłonecznienia - przy założeniu, że projektowana zabudowa jest zabudową śródmiejską. Do projektu budowlanego dołączono analizy przesłaniania i nasłonecznienia. Wskazano, że dla przewidzianej przez inwestora funkcji planowanej inwestycji (biurowo-usługowa) przepisy nie określają konieczności przeznaczenia części terenu na zieleń. Brak także takich ustaleń w obowiązującym planie miejscowym. Organ pierwszej instancji poparł stanowisko inwestora, że dla zabudowy pierzejowej droga pożarowa do budynków może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do 100% długości elewacji od frontu budynku (§ 12 ust.2 i § 12 ust.3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych - Dz. U. Nr 121 z dnia 11 lipca 2003 r., poz.l139). Jako fakt przesądzający sprawę wskazano uzgodnienie przedmiotowej inwestycji przez D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. - postanowieniem (znak: [...]) z dnia [...] r. oraz uzgodnienie projektu z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Opis techniczny (t.II Projektu budowlanego) zawiera informację o sporządzeniu szeregu ekspertyz stanu technicznego istniejących budynków przy ul. Ś. i ul. R. pod kątem planowanej zabudowy sąsiedniej działki. Ekspertyzy te stanowiły podstawę dla opracowania dokumentacji projektowej. Projekt budowlany zawiera część konstrukcyjną, w której zawarta jest, między innymi, ocena wpływu głębokich wykopów i posadowienia planowanych budynków w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących obiektów budowlanych. Projektant ocenił, że przyjęte rozwiązania projektowe i technologia realizacji robót budowlanych ograniczą przemieszczanie konstrukcji i wpływ realizowanych prac na obiekty budowlane.

Projekt, w ocenie organu pierwszej instancji, jest kompletny, zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia, wykonany jest i sprawdzony przez osoby, posiadające odpowiednie kwalifikacje i zaświadczenia. Wskazano także, iż inwestor wystąpił do właściwego organu (Prezydenta W.) o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Decyzją (znak: [...]) z dnia [...]r. Prezydent W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. w ustawowym terminie zakwestionowali: .A." Sp. z 0.0. a także M. B. oraz L. M.. W odwołaniu zawarto następujące zarzuty i argumenty: 1. Zaskarżona decyzja powołuje się na nieobowiązujący akt prawny: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, ogłoszone w Dz. U. Nr 121 z dnia 11 lipca 2003 r., poz.1l39, które utraciło moc 21 sierpnia 2009 r. Obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, ogłoszone w Dz. U. Nr 124, poz.l030 (dalej zwane rozporządzeniem w/s dróg pożarowych). W decyzji spełnienie wymogów dla dróg pożarowych uzasadniono zastosowaniem przepisu §12 ust.3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. (nieaktualnego). Przepis ten (także w obecnie obowiązującej wersji rozporządzenia) wprowadza szczególne warunki w przypadku zabudowy pierzejowej. Organ pierwszej instancji - w ślad za inwestorem - zakwalifikował planowaną zabudowę jako pierzej ową. Natomiast odwołująca się uważa, że w istocie jest to zabudowa wewnątrzblokowa. Zabudowa ta nie tyle wkomponowuje się w pierzeję uliczną, ile wypełnia wnętrze międzyblokowe, zajmując całą powierzchnię działki, przeznaczonej pod inwestycję. Wobec powyższego zastosowanie w/w przepisu jest niewłaściwe. W decyzji pominięto również inne uwarunkowania, dotyczące możliwości zastosowania tego przepisu. Zaskarżona decyzja została wydana bez wymaganego uzgodnienia organu Państwowej Straży Pożarnej. Przedmiotem postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. było inne zamierzenie budowlane (jeden budynek), niż objęte zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę (dwa budynki). Powyższe należy również odnieść do pisma D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., dotyczącego odstąpienia od wymagań rozporządzenia w sprawie usytuowania budynków. Treść postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. powołuje się na przepis §13 ust.4 rozporządzenia w/s dróg pożarowych, który ma zastosowanie w drodze absolutnego wyjątku - w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego nie jest możliwe. W omawianym przypadku okoliczność taka nie zachodzi - obiekt ten jest dopiero projektowany, można go więc tak ukształtować, aby wymogi rozporządzenia były spełnione. "To, że inwestor zaplanował w przyszłości określony obiekt, który nie spełnia zasadniczych wymogów przeciwpożarowych nie oznacza, że spełnienie wymogów przeciwpożarowych jest niemożliwe. Z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] r. nie wynika również istnienie w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego odstąpić od nadrzędnego celu tych przepisów, jakim jest ochrona przeciwpożarowa" . Przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej nie uzależniają wypełnienia obowiązków właściciela zapewniających ochronę przeciwpożarową od jakichkolwiek dodatkowych okoliczności lub przesłanek. Oznacza to, że takie okoliczności jak stan własności nieruchomości sąsiednich, czas, przez jaki obiekt budowlany stanowi własność danego podmiotu, możliwości finansowe właściciela nie relatywizują jego obowiązków związanych z ochroną przeciwpożarową. Postanowienie w sprawie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych dotyczyło jedynie odstępstwa w zakresie wymogu usytuowania drogi pożarowej w odległości co najmniej 5 metrów od ścian budynku. Powyższe argumenty (l-S) wskazują, zdaniem skarżącej, na naruszenie przepisów § 12 oraz § 13 ust.4 rozporządzenia w/s dróg pożarowych oraz art.7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. 6. Planowana zabudowa narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego w zakresie zagospodarowania wnętrz blokowych. Plan przewiduje zagospodarowanie wnętrz blokowych zielenią o wysokich walorach kompozycyjnych z elementami małej architektury (§ 6 pkt 1 tekstu planu) oraz jej wielopiętrowa kompozycja (§ 7 pkt 1 tekstu planu), natomiast inwestor zamierza zabudować prawie całe wnętrze blokowe. Tarasy pokryte zielenią nie są wypełnieniem ustaleń planu w zakresie sposobu zagospodarowania wnętrz blokowych. 7. Planowana zabudowa narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego, dotyczące zapewnienia nowej zabudowie wysokiego poziomu estetycznego (§ 2 pkt 17 tekstu planu). Projektowane założenie w istocie polega na zabudowie całego wnętrza blokowego kwartału wspomnianych ulic jak największym gabarytem zabudowy, czemu podporządkowany jest projekt. Projektowana zabudowa posiada płaskie zwieńczenia elewacji frontowych, mimo iż np. sąsiednie budynki w ciągu ul. K. posiadają poddasza, natomiast w ciągu ul. R. posiadają albo ozdobne szczyty, albo lukarny w spadzistej połaci dachowej. Brak także kamiennych nawierzchni jezdni i chodnika, przewidzianych ustaleniami obowiązującego planu miejscowego (§ 26 tekstu planu) - na wizualizacji ukazano nawierzchnię asfaltową. 8. Planowana zabudowa narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego w zakresie zapewnienia przejść i przejazdów bramowych zapewniających dostęp do wnętrza całego kwartału. Wynika z powyższego, że prawodawca zakładał zachowanie wnętrza kwartału ulic K. - R. - G. - Ś.. W myśl ustaleń tekstu planu (§ 19 ust.3 pkt 4) oraz rysunku tego planu, należy zapewnić co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy na każdym odcinku wyznaczonym na rysunku planu, tj. na odcinku przy ul. G. oraz na odcinku ul. K.. Ponadto treść § 19 i § 20 tekstu planu nakłada na inwestora obowiązek zaprojektowania i zapewnienia opisanych w planie przejść i przejazdów bramowych w taki sposób, aby zapewniały one bezpieczny dostęp do wnętrza kwartału wszystkim, obsługującym zabudowę tego kwartału, w tym pojazdom wielkogabarytowym. Te wjazdy oraz przejścia i przejazdy winny funkcjonować równolegle, uwzględniać kwestie przeciwpożarowe, obsługę dostaw, usuwania-odbioru odpadów, dojazdu użytkowników dla projektowanego budynku i innych budynków istniejących przy ul. R.. 9. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniem § 19 ust.3 pkt 6 tekstu planu, w myśl którego w elewacjach od strony ul. K. i ul. R. obowiązują podziały zharmonizowane z istniejącymi podziałami. Zdaniem skarżącej takiego zharmonizowania brak, a zaprojektowany budynek jest sprzeczny charakterem z bezpośrednim otoczeniem. 10. "Żadne z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza, by opisany w § 19 i § 20 planu parking był parkingiem trzykondygnacyjnym, poza § 13 pkt 4 miejscowego planu, który dotyczy wyłącznie parkingów jednopoziomowych. Argumenty (6-10) wskazują, zdaniem skarżącej, na naruszenie przepisów art.35 ust. l pkt l ustawy Prawo budowlane w związku z art.7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. 11. W oparciu o art.142 ustawy kpa skarżąca żąda w ramach niniejszego postępowania kontroli postępowania dotyczącego odstępstw od warunków technicznych, a w szczególności postanowienia Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. Skarżąca zwraca uwagę, że jeśli odstępstwo mogłoby mieć wpływ na nieruchomości sąsiednie, do wniosku należy dołączyć projekty zagospodarowania tych nieruchomości, z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy. Natomiast zgoda na określone odstępstwo dotyczy obiektu budowlanego opisanego szczegółowo we wniosku. 12. Skarżąca zarzuca organowi pierwszej instancji naruszenie procedury, określonej w przepisie art.9 ust.3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym to organ winien sporządzić wniosek do ministra o zgodę na odstępstwo. W omawianej sytuacji przedmiotowy wniosek opracował inwestor; organ jedynie sporządził pismo przewodnie i przesłał całość do ministra. Ponadto treść wniosku oraz udzielonej zgody budzi wątpliwości co do zakresu obszarowego inwestycji - wymieniana jest różna liczba działek. 13. Skorzystanie z możliwości odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych ma charakter wyjątkowy i dopuszczalna jest w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Udzielając jej, organ ma obowiązek wyważenia interesów indywidualnych z uwzględnieniem podstawowych zasad ustawy Prawo budowlane, w tym jej art.5 ust. l pkt 9, ustanawiającym obowiązek poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponieważ postanowienie o wyrażeniu zgody jest niezaskarżalne, a podlega weryfikacji jedynie jako element postępowania o pozwolenie na budowę, w decyzji kończącej to postępowanie winno się znaleźć wyjaśnienie przesłanek i uzasadnienie udzielenia - bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. 14. Pismo inwestora z dnia 29 kwietnia 2013 r., przesłane do ministra jako wniosek o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych zawiera "szereg twierdzeń wprowadzających w błąd", między innymi: "projektowany budynek wraz z zastosowaną technologią nie będzie oddziaływał negatywnie na otoczenie", "brak jest możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych. Układ działki oraz wymogi miejscowego planu zagospodarowania terenu uniemożliwiają jakiegokolwiek racjonalnego budynku w sposób inny niż przedstawiony we wniosku". 15. Rozstrzygnięcie postanowienia Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r., wyrażającego zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, jest zbyt lakoniczne i nie określa ściśle zakresu i charakteru odstępstwa. Argumenty (11-15) wskazują, zdaniem skarżącej, na naruszenie przepisów art.9 ust.1-3 ustawy Prawo budowlane. 16. Organ naruszył przepisy art.7 i art.77 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i nie wyjaśnił omówionych zagadnień, a także kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania na cele budowlane wszystkimi nieruchomościami, objętymi zakresem inwestycji. 17. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezgodne ze stanem rzeczywistym, ponieważ planowana przezeń zabudowa narusza prawo służebności, którymi obciążona jest nieruchomość, stanowiąca teren inwestycji. Skarżąca kwestionuje także prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, pozostającymi w zarządzie Zarządu [...] oraz działkami nr 44/25 i 44/27. 18. Organ pierwszej instancji nie zbadał i nie wyjaśnił kwestii, związanych z uwzględnieniem służebności, którymi obciążona jest nieruchomość, stanowiąca teren inwestycji. 19. Zaskarżona decyzja narusza art.5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nakazujący poszanowanie interesów osób trzecich na każdym etapie postępowania inwestycyjnego, w tym na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wskazano przy tym, iż nie wykonano "ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku". Ponadto wyrażono niepokój o bezpieczeństwo sąsiednich budynków przy głębokich wykopach, sięgających poniżej fundamentów budynków sąsiednich. 20. Organ pierwszej instancji pominął zarzuty stron - właścicieli sąsiednich nieruchomości, zgłoszone podczas prowadzonego postępowania. 21. Mimo istnienia w sprawie wyraźnie sprzecznych interesów stron, organ nie rozważył przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, co stanowi naruszenie art.89 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. 22. Ponadto skarżąca wskazała na inne uchybienia, m.in. brak odniesienia się do decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...], wydanej nie na rzecz inwestora, lecz "wnioskodawcy w postaci P. O. oraz S. V.", brak weryfikacji osób podpisanych pod znajdującymi się w aktach sprawy postanowieniami i decyzjami, brak wyjaśnienia rozbieżności w określeniu przez inwestora zakresu inwestycji, uchybienia w sposobie gromadzenia akt sprawy oraz w prowadzeniu tzw. metryczki sprawy. 23. Organ pierwszej instancji naruszył art.107 § 3 w związku z art.11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez - w szczególności - nieodniesienie się do okoliczności i zarzutów stron, przedstawionych w toku postępowania. Skarżąca utrzymuje, że uzasadnienie to nie stosuje się do zasady ogólnej przekonywania, sformułowanej w art. 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. 24. Brak także odniesienia się do wniosku w/s zawieszenia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w dniu 16 października 2013 r., tj. po wydaniu w dniu [...] r. zaskarżonej decyzji, kończącej postępowanie, stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. 25. Skarżąca podważa także ostateczność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ decyzja ta nie została w ogóle doręczona stronie.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. organ odwoławczy wezwał inwestora do usunięcia wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości. Realizując nałożony w/w postanowieniem obowiązek inwestor złożył w D. Urzędzie Wojewódzkim następujące uzupełnienia: "Opinię techniczną dotyczącą wykonania projektu budowlanego, wykonawczego oraz etapu realizacji: Budynków biurowo-usługowych z parkingiem podziemnym przy ulicy K., R., G. we W. przyjęty w celu spełnienia wymogów rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" autorstwa mgr. inż. R. S., opracowaną w styczniu 2014 r., - dokumenty, świadczące, iż budynek R. 32-33 jest wykwaterowany i przeznaczony do "remontu kapitalnego", zatem kwestie zapewnienia odpowiedniego naświetlenia znajdującym się tam pomieszczeniom rozpatrywane będą na etapie projektu budowlanego dla tego przedsięwzięcia; Rysunek "Projekt budowlany. Branża drogowa" ukazujący zaprojektowanie nawierzchni kamiennych na ulicy G. oraz na fragmentach chodników przy ul. K. i Ś. oraz stosowne przekroje dróg i zjazdów; ekspertyzę techniczną stanu obiektów istniejących (18 tomów); wyjaśnienia projektanta dotyczące formy architektonicznej projektowanej zabudowy; decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] r., zmieniającą - rozszerzającą decyzję tego organu Nr [...] z dnia [...] r. o roboty budowlane polegające na zamurowaniu okien w ścianie szczytowej budynku przy ul. R. 32/33 (dawny dom handlowy wpisany do rejestru zabytków nr [...] decyzją z dnia [...] r.)., sprostowaną następnie postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] dnia [...] r.

Skarżący w swoich wystąpieniach do przedstawionych wcześniej argumentów dodali kolejne: inwestycja narusza normy dotyczące ochrony przeciwpożarowej budynku R. 23 oraz budynków sąsiednich (R. 20-21): planowany dojazd od ul. K. do wnętrza blokowego jest zbyt wąski (szerokość mniejsza niż 4,0, to jest ok. 3,7 m) i nie będzie zakończony placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m, a jedynie placem o wymiarach 14mx18m; ustalenia planu dotyczące terenu pomiędzy ulicami ul. K., Ś., G. i R. wymagają, aby na każdym odcinku sytuowania przejść i przejazdów bramowych co najmniej jedno przejście i przejazd bramowy zapewniały dostęp do całego kwartału; - zjazd od strony ul. K. do przejazdu bramowego nie spełnia warunków rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.).

Na podstawie akt sprawy oraz w oparciu o przepisy obowiązującego prawa organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art.35 ust.4 ustawy Prawo budowlane organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań, określonych w art.35 ust. 1 oraz w art.32 ust.4 tej ustawy. Spełnienie tych wymagań organ sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie tych wymagań organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (przepis an.35 ust.3 cyt. ustawy). W przeciwnym przypadku organ zobligowany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przywołanych przepisów wynika, iż warunkami koniecznymi do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę są: l) złożenie wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art.32 ust.4 pkt l ustawy Prawo budowlane); 2) złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art.32 ust.4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane); 3) wykonanie - a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust.2 ustawy Prawo budowlane, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art.l2 ust.7 (art.35 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane ); 4) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art.35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane); 5) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art.20 ust.1 pkt l b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 3 5 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane); 6) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi (art.35 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane).

Ad. 1) Inwestor, działając przez właściwie umocowanego pełnomocnika, złożył wniosek wraz z załącznikami. Pierwotnie zakres inwestycji określono jako obejmujący działki nr 43/2, 40/3, 44/18,44/19,44/26,44/32,45/2,46/13,46/15,44/25,44/27 AM 25, obręb S.. Ostatecznie, po uzupełnieniu wniosku w dniu 19 września 2013 r. inwestor określił zakres obszarowy inwestycji następująco: nr,46/15, 46 /13 ,45 /2 ,44 /19 ,44 /32, 44/26, 43/2, 44/18, 40/34 4/31, 47/2, 46/12, 43/3, 44/25, 44/27, 40/4, 45/3, 65/2 i 52/2 AM 25, obręb S.. Taki też zakres został określony w zaskarżonej decyzji. Dla takich też działek inwestor złożył oświadczenie o posiadanym przezeń prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ad.2) Kompletne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane zostało złożone w dniu 19 września 2013 r. W odwołaniu zakwestionowano prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, pozostającymi w zarządzie Zarządu [...] (są to działki nr 44/4 - droga, ul. K., nr 45/3 - droga, ul. G., nr 52/2 - droga, ul. Ś., nr 65/2 - droga, ul. R.) oraz działkami nr 44/25 i 44/27. Wykazując swoje prawo do dysponowania na cele budowlane działkami nr 40/4,45/3,52/2 oraz 65/2 inwestor powołał się (i dołączył kopię do akt sprawy) na umowę nr [...] z [...] r, zawartą między inwestorem a Zarządem [...]. Dotyczy ona robót budowlanych, które inwestor zobowiązuje się wykonać na tych działkach, i zobowiązanie drugiej strony do udostępnienia inwestorowi tych nieruchomości w celu wykonania przedmiotowych robót. Organ odwoławczy uważa, że umowa ta stanowi wystarczającą podstawę do złożenia oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane. W przypadku działek nr 44/25 i 44/27, inwestor powołał się (i dołączył kopię do akt sprawy) na akt notarialny Rep. A nr 11839/2013 z dnia 21.08.2013 r.; sprzedaż działek nr 44/25 i 44/27, świadczący o nabyciu tych działek przez inwestora od [...].

Należy zatem uznać, że inwestor posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, określonym we wniosku jako działki, na których mają być realizowane roboty budowlane. Ad.3) Projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ad.4) Kluczową kwestią jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Jak wskazano na wstępie, inwestor wystąpił do właściwego organu (Prezydenta W.) o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Decyzją (znak: [...]) z dnia [...] r. organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Rozstrzygnięcie wydano opierając się na następujących ustaleniach: - inwestycja usytuowana jest w ścisłym centrum W.; poza obszarami Natura 2000, stwierdzonymi stanowiskami roślin i zwierząt chronionych. Najbliższe projektowane Specjalne Obszary Ochrony Siedlisk Natura 2000: [...] znajdują się w odległości ok. 5,5 km, a zatem inwestycja nie będzie na nie oddziaływać; użyte do nasadzeń gatunki roślin będą trwalsze i odporniejsze (str.6 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach); inwestycja nie będzie powiązana technologicznie z innymi przedsięwzięciami. Będzie niezależna funkcjonalnie i technologicznie. Nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i nie spowoduje przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami inwestycji (str.4 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach); - analiza kwestii związanych z ochroną akustyczną, powietrza i wody wskazuje, że inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie. - przy zastosowaniu planowanych rozwiązań, w tym chroniących środowisko, funkcjonowanie inwestycji nie powinno ponadnormatywni e oddziaływać na środowisko gruntowo-wodne, powietrze atmosferyczne oraz środowisko akustyczne, gospodarkę wodno-ściekową i odpadową, a prawdopodobieństwo jego szkodliwego oddziaływania na środowisko jest niskie. Wobec powyższego należy uznać, że planowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska.

Teren inwestycji objęty jest ustaleniami dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru S. rejon A. i ul. Ś. (uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r.) obejmuje swoim zakresem ulicę Ś.. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ulicy R. i W., uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]8 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. Nr [...] obejmuje w swej zachodniej części kwartał (zbliżony kształtem do trójkąta) między ulicami Ś., K., R. oraz ulice: G., R. i K.. Zasadnicza część inwestycji znajduje się właśnie na obszarze tego planu. Inwestycja składa się z dwóch części. Część oznaczona jako budynek A (w dalszej części decyzji literą A oznaczany będzie zarówno projektowany budynek, jak i cały kwartał to zabudowa, zlokalizowana w kwartale pomiędzy ulicami: Ś. (od północy), K. (od wschodu), R. (od południa) i G. (od zachodu). W w/w planie miejscowym część ta oznaczona jest symbolem 3U. Część druga, oznaczona jako budynek B (w dalszej części niniejszej decyzji literą B oznaczany będzie zarówno projektowany budynek, jak i cały kwartał) to zabudowa, zlokalizowana w kwartale pomiędzy ulicami: Ś. (od północy), G. (od wschodu) i R. (od południa). Kwartał ten ma kształt trójkąta. Teren inwestycji zajmuje jego wschodnią część, w części zachodniej granicząc z nieruchomościami wypełniającymi narożnik przy zbiegu ulic Ś. i R.. W planie miejscowym część ta oznaczona jest symbolem 4U. Ulice (działki drogowe), wchodzące w zakres inwestycji, oznaczone są symbolami: ulica G.: 4KDD, ulica K.: 1KDZ, ulica R.: 2KDZ. W obowiązującym planie miejscowym sformułowano tzw. ustalenia ogólne, dotyczące całego terenu, objętego planem, oraz ustalenia szczegółowe, sformułowane dla poszczególnych rodzajów terenów. Ustalenia ogólne, odnoszące się do opisanego powyżej terenu oraz planowanej inwestycji są następujące. W zakresie kształtowania zabudowy obowiązują szczególne wymagania architektoniczne dla zabudowy od strony terenów 1KDZ, 2KDZ, 4KDD, a także Ś. (§ 5 pkt 1 tekstu planu), przy czym szczególne wymagania architektoniczne należy rozumieć jako wymóg wysokiego poziomu estetycznego obiektu, ukształtowania jego formy oraz zastosowania w elewacjach wysokiej jakości materiałów budowlanych (§ 2 pkt 17 tekstu planu). Na elewacjach widocznych z terenów 1KDZ, 2KDZ, 4KDD, a także z ulicy Ś., zakazuje się sytuowania urządzeń technicznych, w tym anten, nie będących urządzeniami budowlanymi (§ 6 pkt 6 tekstu planu). Obszar objęty planem stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej, zgodnie z przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§5 pkt 10 tekstu planu). W zakresie zagospodarowania terenów obowiązuje zagospodarowanie wnętrz blokowych zielenią o wysokich walorach kompozycyjnych z elementami małej architektury, elementami rzeźbiarskimi i fontannami (§ 6 pkt 1 tekstu planu). Zieleń winna być dostosowana do warunków siedliskowych i środowiskowych, a jej kompozycja wielopiętrowa (§ 7 pkt 1 tekstu planu). Ustalono także obowiązek pokrycia zielenią powierzchni niezabudowanych i nieutwardzonych (§ 7 pkt 2 tekstu planu). Zarówno tereny 3U, jak i 4U, należą do terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, w zakresie ochrony przed hałasem (§ 7 pkt 3 tekstu planu). Cały obszar objęty planem znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej (§ 8 ust.1 tekstu planu), ponieważ stanowi fragment zespołu historycznego S., wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] (§ 8 ust.2 tekstu planu). Jako podlegające ochronie konserwatorskiej wskazano: kamienicę R. 18, wpisaną do rejestru zabytków pod numerem [...] (§ 8 ust.3 pkt 14 tekstu planu), Szpital [...] - budynek narożny K. 1 - Ś. 6, wpisany do rejestru zabytków pod numerem [...] (§ 8 ust.3 pkt 18 tekstu planu), dom handlowy R. 32/33, wpisany do rejestru zabytków pod numerem [...] (§ 8 ust.3 pkt 19 tekstu planu). Dla obiektów tych obowiązuje zakaz nadbudowy (§ 8 ust.4 pkt 1 tekstu planu), nakaz zachowania elewacji wraz z detalem architektonicznym (§ 8 ust.4 pkt 2 tekstu planu) oraz w przypadku podjęcia robót budowlanych obowiązek przeprowadzenie prac konserwatorskich (§ 8 ust.4 pkt 3 tekstu planu). Ochroną konserwatorską objęte są również kamienice przy ulicy Ś. nr 54/55,56,57, 58,61,62, czyli cała północna pierzeja kwartału A (§8 ust.6 pkt 5 tekstu planu). W zakresie parkowania pojazdów ustalono wymagania dla zabudowy mieszkaniowej, natomiast dla pozostałej zabudowy parkingi samodzielne jednopoziomowe dopuszczono wyłącznie jako podziemne (§ 13 pkt 4 tekstu planu). Sytuowanie infrastruktury technicznej dopuszcza się wyłącznie na terenach oznaczonych symbolami: lKDZ, 2KDZ, lKDD, 2KDD, 3KDD, 4KDD, 5KDD, (§ I4 pkt 1 tekstu planu) z zastrzeżeniem, że dopuszcza się sytuowanie infrastruktury technicznej na innych terenach w przypadku, gdy ich prowadzenie na terenach, o których mowa w pkt 1, jest sprzeczne z przepisami odrębnymi (§ 14 pkt 2 tekstu planu). Zaopatrzenie w wodę dopuszcza się wyłącznie z sieci wodociągowej (§ 14 pkt 3 tekstu planu), odprowadzenie ścieków komunalnych dopuszcza się wyłącznie siecią kanalizacyjną (§14 pkt 4 tekstu planu), a sieci uzbrojenia technicznego - jako podziemne (§14 pkt 5 tekstu planu). Ulice: G. - 4KDD, K. - IKDZ oraz R. - 2KDZ stanowią obszary przeznaczone na cele publiczne (§ 15 tekstu planu). Obowiązuje na nich czytelne wydzielenie chodnika i jezdni (§ 6 pkt 7 tekstu planu). Dla ulicy G. nakazano ponadto zastosowanie kamiennej nawierzchni jezdni i chodnika (§ 26 ust.2 pkt 5 tekstu planu) jako [...] (§ 26 ust.2 pkt 4 tekstu planu). Przeznaczenie tego terenu ustalono jako: ulica (§ 26 ust. 1 pkt 1 tekstu planu), usługi (§ 26 ust.1 pkt 1 tekstu planu) i obiekty do parkowania (§ 26 ust. 1 pkt 3 tekstu planu), przy czym obiekty do parkowania i usługi dopuszcza się wyłącznie jako podziemne lub usytuowane powyżej drugiej kondygnacji naziemnej (§ 26 ust.2 pkt 2 tekstu planu). Wymiar pionowy budynków lub budowli przekrytej dachem, usytuowanych przy ul. G., mierzony od poziomu terenu przy budynku lub budowli do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 24 m (§ 26 ust.2 pkt 3 tekstu planu). Ustalenia szczegółowe dla terenu 3U sformułowano w § 19 tekstu planu. Jako przeznaczenie podstawowe wymieniono: usługi (ust. 1 pkt 1 lit. a), mieszkalnictwo (ust. 1 pkt 1 lit. b), skwery (ust.1 pkt 1 lit. c), place zabaw (ust.1 pkt 1 lit. d) i infrastruktura drogowa (ust.1 pkt 1 lit. e). Przeznaczenie uzupełniające to: produkcja drobna, z wyłączeniem zakładów poligraficznych (ust. 1 pkt 2 lit. a, ust. 2), urządzenia infrastruktury technicznej (ust. 1 pkt 2 lit. b) i telekomunikacja (ust. 1 pkt 2 lit.c). Pozostałe ustalenia dla tego terenu są następujące: ust.3. dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) dla obowiązującej ciągłej linii zabudowy, oznaczonej na rysunku planu symbolem 1, dopuszcza się, aby zewnętrzna krawędź zewnętrznej ściany pierwszej kondygnacji naziemnej budynku była usytuowana poza tą linią lecz w odległości nie większej niż 6 m od tej linii; 2) mieszkalnictwo dopuszcza się wyłącznie powyżej pierwszej kondygnacji naziemnej; 3) na pierwszej kondygnacji naziemnej wznoszonej zabudowy w pasie o szerokości nie mniejszej niż 8 m od linii rozgraniczających terenów 2KDZ i 4KDD dopuszcza się wyłącznie usługi i urządzenia infrastruktury technicznej, z zastrzeżeniem pkt 4; 4) na każdym odcinku usytuowania przejść i przejazdów bramowych, wyznaczonym na rysunku planu, obowiązuje co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy, zapewniające dostęp do wnętrza całego kwartału; 5) szerokość w świetle przejazdu bramowego, o którym mowa w pkt 4, nie może być mniejsza niż 3,6 m, a wysokość w świetle nie może być mniejsza niż 4,2 m; 6) wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu przy budynku lub budowli do: a) najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 24 m, za wyjątkiem budynków przy ulicy Ś. 58 i 59-60, dla których nie może być większy niż 26 m, b) najniższego punktu pokrycia dachu nie może być mniejszy niż 9 m; 7) zakazuje się nadbudowy budynków przy ulicy Ś. 58 i 59-60; 8) na elewacjach od strony terenów lKDZ i 2KDZ obowiązują podziały zharmonizowane z istniejącymi podziałami pierzei; ustalenia dotyczące systemu transportowego: l) dojazd do terenu dopuszcza się wyłącznie od terenów lKDZ i 4KDD; 2) obowiązuje parking 3W, z zastrzeżeniem pkt 3; 3) nie więcej niż 30% miejsc postojowych, na parkingu 3W, o którym mowa w pkt 2, dopuszcza się sytuować na terenach 4U i 4KDD. Parking 3W zdefiniowano jako obiekt lub obiekty do parkowania o liczbie miejsc postojowych nie mniejszej niż 200 (§2 pkt 11 tekstu planu). Ustalenia szczegółowe dla terenu 4U sformułowano w § 20 tekstu planu. Jako przeznaczenie podstawowe wymieniono: usługi (ust. l pkt l lit. a), mieszkalnictwo (ust. l pkt l lit. b), skwery (ust. l pkt l lit. c) i infrastruktura drogowa (ust. l pkt l lit. d). Przeznaczenie uzupełniające to: produkcja drobna, z wyłączeniem zakładów poligraficznych (ust. l pkt 2 lit. a, ust.2), urządzenia infrastruktury technicznej (ust. l pkt 2 lit.b) i telekomunikacja (ust. l pkt 2 lit.c). Pozostałe ustalenia dla tego terenu są następujące: ust.3. dotyczące ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: l) mieszkalnictwo dopuszcza się wyłącznie powyżej pierwszej kondygnacji naziemnej; 2) na pierwszej kondygnacji naziemnej wznoszonej zabudowy w pasie o szerokości nie mniejszej niż 8 m od linii rozgraniczających terenów 2KDZ i 4KDD dopuszcza się wyłącznie usługi i urządzenia infrastruktury technicznej, z zastrzeżeniem pkt 3; 3) obowiązuje co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy na odcinku usytuowania przejścia i przejazdu bramowego, wyznaczonym na rysunku planu, zapewniające dostęp do budynków przy ul. Ś. 49/50, 51-52 i 53; 4) szerokość w świetle przejazdu bramowego, o którym mowa w pkt 3, nie może być mniejsza niż 3,6 m, a wysokość w świetle nie może być mniejsza niż 4,2 m; 5) wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu przy budynku lub budowli do: a) najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 24 m, za wyjątkiem budynków przy ulicy Ś. 47/48 i 49/50, dla których nie może być większy niż 25,5 m, b) naj niższego punktu pokrycia dachu nie może być mniejszy niż 13 m; 6) zakazuje się nadbudowy budynków przy ulicy Ś. 47/48 i 49/50; 7) na elewacjach od strony terenu 2KDZ, ulicy Ś. i placu J. obowiązują podziały zharmonizowane z istniejącymi podziałami pierzei; ustalenia dotyczące systemu transportowego: 1) dojazd do terenu dopuszcza się wyłącznie od terenu 4KDD i z ulicy Ś.; 2) dopuszcza się parking 3W; 3) nie mniej niż 70% miejsc postojowych na parkingu 3W, o którym mowa w pkt 2, dopuszcza się sytuować na terenach 3U i 4KDD. Konfrontując powyższe z rozwiązaniami, przedstawionymi w omawianej dokumentacji projektowej, organ odwoławczy stwierdza, co następuje. Planowana zabudowa honoruje ustalone w obowiązującym planie miejscowym linie zabudowy. Zgodnie z rysunkiem planu obowiązujące ciągłe linie zabudowy wyznaczono od strony ulic: K., G. i R. (planowana zabudowa nie sięga ulicy Ś.). Obowiązująca ciągła linia zabudowy to - w myśl § 2 pkt 8 planu - "nieprzekraczalna linia zabudowy, na której musi być usytuowana zewnętrzna krawędź zewnętrznej ściany budynku i określonych w ustaleniach planu budowli na całej długości tej linii, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej, linia ta nie dotyczy przejść i przejazdów bramowych na poziomie terenu". Skarżący zarzucili, że planowana inwestycja nie zachowuje obowiązującej linii zabudowy od strony ulicy G., ponieważ w pierwszej kondygnacji nadziemnej (parterze) przewidziano strefę, w której umieszczono wejścia do budynku w podcieniu. Strefa ta (podcień) usytuowana jest na odcinku, wyznaczonym w planie do sytuowania przejść i przejazdów bramowych, i oddzielona od ulicy przegrodami. Z kolei górne dwie kondygnacje zostały cofnięte wobec linii wyznaczonej usytuowaniem parteru, I, II i III piętra. Rozwiązanie takie umożliwia nadanie obiektowi optycznej lekkości i w wąskiej ulicy, jaką jest ulica G., należy je uznać za zwiększające komfort jej użytkowania. W ocenie organu odwoławczego zastosowanie wycofania ścian V i VI piętra, a także strefy wejściowej (podcienia) w parterze nie może być uznane za usytuowanie budynku w innej linii zabudowy. Zatem wyznaczona planem linia zabudowy została zachowana. Zabieg, zastosowany w elewacji od strony ulicy K. i polegający na "przełamaniu" płaszczyzny elewacji należy uznać za urozmaicenie tej elewacji. Także tego rozwiązania nie można uznać za powodujące, że budynek jest usytuowany na innej linii zabudowy. Należy zwrócić uwagę, że w planie nie przewidziano linii zabudowy wewnątrz kwartałów zabudowy, zatem w tym względzie planowana lokalizacja obu budynków też jest zgodna z planem. Usytuowanie ściany północnej części budynku "A", której elewacja frontowa znajduje się od strony ulicy K., na granicy działki, należy uznać za dopuszczalną w świetle ustaleń planu oraz w zwartej zabudowie miejskiej. Budynek "A" oraz budynek narożny ul. K. ul. Ś. tworzą od strony ulicy K. pierzeję, zatem ich ściany boczne mogą do siebie przylegać. Przerwanie tego zetknięcia przez dziedziniec wewnętrzny nie zmienia charakteru tego układu. Plan nie określa wskaźników zabudowy ani wskaźnika intensywności zabudowy, a więc i pod tym względem zamierzenie jest zgodne z planem. Należy zgodzić się ze skarżącą, że w kwartale A zostaje zlikwidowane jedno wnętrze blokowe - lecz powstają tam dwa mniejsze wnętrza blokowe. W tym zakresie plan nie zawiera żadnych ustaleń. Ogólnego zapisu, zawartego w § 6 pkt l tekstu planu, zgodnie z którym wnętrza blokowe należy zagospodarować zielenią i innymi elementami, nie można traktować jak ustalenia, określającego liczbę wnętrz blokowych. Budynki posiadają ustalone planem gabaryty, tj. wysokość określaną do najwyższego punktu pokrycia dachu 23,58 m nie przekracza ustalonej granicy 24 m, oraz wysokość najniższego punktu pokrycia dachu jest większa niż 9 m (dla budynku A) i 13 m (dla budynku B). Oba projektowane budynki posiadają elewacje (w dalszej części nazywane zewnętrznymi) stanowiące pierzeję lub wkomponowane w pierzeje ulic: R., K. i G.. Wszystkie te elewacje ukształtowane są jednakowo, bez względu na cechy sąsiedniej (w pierzei) zabudowy. Elewacje te są silnie zrytmizowane gęsto rozmieszczonymi osiami okiennymi. Rytmizację tę podkreślają okna w kształcie pionowych, znacznie wydłużonych prostokątów. Z innych zabiegów zastosowano skośne "przełamanie" elewacji poprzez zróżnicowanie nachylenia dwóch górnych kondygnacji. Zgodnie z zaleceniami planu (§ 5 pkt l) nowa zabudowa winna odznaczać się szczególnymi walorami architektonicznymi, rozumianymi jako "wymóg wysokiego poziomu estetycznego obiektu, ukształtowania jego formy oraz zastosowania w elewacjach wysokiej jakości materiałów budowlanych" (§ 2 pkt 17). Zdaniem projektanta, wyrażonym w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r., powyższe zrealizowano w następujący sposób: "na elewacjach od strony terenów l KDZ [ulica K.] i 2KDZ [ulica R.] podziały zharmonizowano z istniejącymi podziałami pierzei. Bryłę budynków zaprojektowano w taki sposób, aby płynnie połączyć zróżnicowaną wysokość gzymsów sąsiadujących kamienic. Dla uzyskania powyższego efektu zastosowano rodzaj linii (przekątnych) poprowadzonych w poprzek elewacji, łączących gzymsy skrajnych kamienic. jednocześnie linie stanowią miejsce przełamania płaszczyzny ścian elewacji, odchylając się od pierzei nawiązują do skośnych połaci dachowych zabudowy ulic. Ze względu na odmienność funkcji projektowanego obiektu i przylegającej do niego zabudowy, a co za tym idzie różnego układu okien poszczególnych budynków, układ szkleń elewacji zaprojektowano w taki sposób, aby stanowiły neutralne tło uporządkowujące pierzeję ulic".

A zatem - wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżących - nie można zatem uznać, że w tym zakresie projekt ten jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym. Pod obydwoma budynkami zaprojektowano dwa. 3-kondygnacyjne parkingi podziemne (Parking 3W). Z ustaleń obowiązującego planu miejscowego wynika bowiem, że Parking 3W zdefiniowano jako obiekt lub obiekty do parkowania o liczbie miejsc postojowych nie mniejszej niż 200, przy czym nie mniej niż 70% miejsc parkingowych dla budynku B winno być zlokalizowane w parkingu pod budynkiem A. Porównanie ustaleń dotyczących parkingów dla budynków A i B prowadzi do wniosku, że zamiarem twórców planu było ustalenie minimalnej liczby miejsc parkingowych dla obu tych budynków na 200 sztuk, przy czym nie więcej niż 30% z nich winno się znaleźć w części B, a reszta w części A. W przypadku liczby 361 miejsc parkingowych 30% to 108 sztuk. Jak wynika z projektu budowlanego oba planowane parkingi (czyli Parking 3W w rozumieniu przepisów planu) posiadają łącznie 361 miejsc parkingowych. Przy tym w garażu pod budynkiem A przewidziano 269 miejsc postojowych (teren 3U), pod budynkiem B - 92 miejsc postojowych (teren 4U). Przyjęte przez projektantów rozmieszczenie jest więc prawidłowe i zgodne z planem. Za niesprzeczne z planem należy także uznać zaprojektowanie parkingów podziemnych 3- kondygnacyjnych, ponieważ plan nie wprowadza żadnego ograniczenia dotyczącego liczby kondygnacji parkingów sytuowanych w podziemnej części budynku. Należy w tym miejscu nadmienić, że obostrzenie § 13 pkt 4 tekstu planu dotyczy zakazu budowy jednopoziomowych parkingów innych niż podziemnych. W żadnym natomiast wypadku nie można z treści tego przepisu wyprowadzać ograniczenia co do ilości kondygnacji takich parkingów (podziemnych). Zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zaprojektowano dojazdy do wnętrz blokowych poprzez przejazdy bramowe w wyznaczonych miejscach: do kwartału A (3U) z ulicy G. (lKDD) oraz z ulicy K. (lKDZ), do kwartału B (4U) - z ulicy G. (lKDD). Analiza rysunków projektu budowlanego wskazuje, że wszystkie przejazdy posiadają wymagane planem parametry, tj. szerokość w świetle przejazdu bramowego nie mniejsza niż 3,6 m, a wysokość w świetle nie mniejsza niż 4,2 m. Skarżący zarzucają projektowi, że w bramach przejazdowych do wnętrz blokowych połączono funkcje komunikacji pieszej i samochodowej. Połączenia takiego nie zabraniają przepisy, ani nie jest to niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Należy natomiast wskazać, że projektowane budynki posiadają wejścia we wszystkich elewacjach zewnętrznych od strony ulic: K., R. i G.. Przewidziana jest także komunikacja wewnętrzna z parkingów podziemnych.

Wnętrza blokowe zagospodarowano zielenią, usytuowaną częściowo na gruncie, a częściowo na tarasach, powstałych na niższych kondygnacjach projektowanych budynków. Rozwiązanie to spowoduje efekt wielopiętrowości. Cały teren niezabudowany i nieutwardzony zostanie zagospodarowany zielenią. Równocześnie należy zauważyć, że w obowiązującym planie miejscowym nie ustalono minimalnego procentowego udziału zieleni w powierzchni zajętej pod inwestycje, nie można więc zarzucić tu niezgodności z planem.

Na projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono "projektowane chodniki, kostka granitowa, płyty kamienne" po zachodniej stronie ulicy K. i północnej stronie ulicy R.. Podczas postępowania odwoławczego inwestor dostarczył (przy piśmie z dnia 24 lutego 2014 r.) skorygowany projekt nawierzchni, uzgodniony z Zarządem Dróg i Komunikacji pod numerem [...] dnia [...] r. W projekcie tym przewidziano nawierzchnię kamienną także na ulicy G., co wypełnia wymagania obowiązującego planu miejscowego.

Rekapitulując organ odwoławczy stwierdza, że zamierzenie jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym. Mając na uwadze wszystkie powyższe zarzuty skarżących należy bowiem pamiętać o podstawowym założeniu wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Otóż nie można domniemywać istnienia norm nakładających zakazy czy też ograniczenia w planie co do rodzaju oraz parametrów zabudowy, natomiast wszelkie niejasności czy wątpliwości w przepisach powinny być rozstrzygane na korzyść inwestora (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., II OSK 510/08 wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r., II OSK 552/09, publ. CBOSA).

Ad.5) - Kompletność projektu budowlanego. W projekcie budowlanym zamieszczono zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, informację dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (t. II , str. 103) oraz charakterystykę energetyczną (t.II, str. 106). Projekt posiada także wymienione poniżej opinie, uzgodnienia i pozwolenia l) postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. Nr [...] z dnia [...] r. wyrażające zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w § 12 ust.2 rozp. Min. Spraw Wewn. i Administracji z dnia 24 lipca 2009 L w/s przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych, z warunkami; 2) decyzja Prezydenta W. Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] r. zatwierdzająca projekt robót geologicznych dla określenia warunków geologicznoinżynierskich podłoża; 3) decyzja Prezydenta W. Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] r. zatwierdzająca "dokumentację geologiczno-inżynierską określającą warunki geologiczno-inżynierską określającą warunki gruntowo-wodne podłoża terenu ... , autorstwa mgra M. K. i mgra A.J.; 4) decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r.: pozwolenie konserwatorskie w związku z pozwoleniem konserwatorskim na badania archeologiczne, dotyczące wycinki drzew, wydane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków we W.; 5) decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Nr [...] z dnia [...] - zgoda na zmniejszoną wysokość pomieszczeń biurowych; 6) decyzja Prezydenta W. z dnia [...] (znak: [...]) - pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie ścieków przemysłowych; 7) decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...]r. pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót konserwatorskich na terenie S. wydane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków we W.; 8) decyzja D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. Nr [...] z dnia [...] r. na prowadzenie badań archeologicznych, 9) decyzja Prezydenta W. (znak: [...]) z dnia [...] r. - o środowiskowych uwarunkowaniach - stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania; 10) decyzja Nr [...] z dnia [...], wydana z upoważnienia Prezydenta W. przez Kierownika Działu Uzgodnień ZDIUM 11) uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, mgra inż. Z. K. - stwierdzenie zgodności projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej, z dnia [...] r., 12) uzgodnienie pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych, rzeczoznawcy mgr inż. G. P. Lp. [...] z dnia [...] r.

Podczas postępowania odwoławczego inwestor uzupełnił dokumenty o pozwolenie konserwatorskie - decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...], którą zmienił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] r. w ten sposób, że prace związane z realizacją inwestycji obejmą nieruchomość przy ul. R. 32/33 (dawny dom handlowy wpisany do rejestru zabytków nr [...]) usytuowany na działce nr 46/12, AM-25, obręb S.. Z kolei Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ostateczną decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez .A." Sp. z o.o..

Wynika z tego, że inwestor posiada wymagane art.36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz.1568 ze zm.) pozwolenie konserwatorskie na budowę nowych obiektów na obszarze S., wpisanego do rejestru zabytków, oraz na zamurowanie okien w ścianie szczytowej kamienicy R. 32/33, wpisanej do rejestru zabytków.

Skarżący kwestionują uzgodnienie w zakresie przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, mgra inż. Z. K. z dnia 26 lipca 2013 r., stwierdzające zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Zatem przedstawiony w odwołaniu zarzut braku tego uzgodnienia jest bezpodstawny. Pozostając przy tej newralgicznej kwestii zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego - zarówno planowanego obiektu, jak i obiektów sąsiednich należy mieć na uwadze przepisy art.6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jednolity: Dz. U z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.), zgodnie z którymi właściwe urzędy, instytucje, organizacje, przedsiębiorcy lub osoby fizyczne są obowiązane uwzględnić wymagania w zakresie ochrony przeciwpożarowej przy zagospodarowaniu i uzbrajaniu terenu. Z kolei autorzy dokumentacji projektowej zapewniają jej zgodność z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Realizację powyższych dyrektyw, zapewniają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.). Akt prawny z jednej strony bowiem ustala rodzaje projektów budowlanych wymagających uzgodnienia (§ 4 rozporządzenia), dane stanowiące podstawę uzgodnienia (§ 5 rozporządzenia) jak i tryb jego dokonania (§ 5 rozporządzenia i n.). Dlatego też należy podkreślić, że stosownie do §5 ust. 1 pkt 5 cytowanego rozporządzenia, podstawę uzgodnienia stanowią dane zawarte w projekcie budowlanym określone i przedstawione przez projektanta a dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej zarówno obiektu budowlanego podlegającego realizacji, jak i budynków sąsiednich (w szczególności w aspekcie dojazdu do zaplecza budynków ul. R. 20-21 oraz 23). Z tego też powodu wywieść można konkluzję, że skoro osoba posiadająca wiadomości specjalne, tj. uprawniony rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnił przedłożony projekt budowlany, to znaczy, że stwierdził on zgodność inwestycji we wszelkich ww. aspektach. Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie mają kompetencji, aby w trakcie postępowania administracyjnego kwestionować merytoryczną treść takich uzgodnień. Zwrócić bowiem należy uwagę, że prawodawca przewidział tutaj odrębny tryb weryfikacji uzgodnień dokonywanych przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. I tak, stosownie do przepisów § 15 ust. 1-4 cytowanego rozporządzenia, uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego dokonane przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na dopuszczeniu rozwiązań projektowych mających istotny negatywny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego, w związku z niespełnieniem wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach techniczno-budowlanych lub przeciwpożarowych, w szczególności mogących powodować zagrożenie życia ludzi, podlega unieważnieniu przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej właściwego dla miejsca lokalizacji inwestycji, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Postanowienie, o którym mowa w ust.2, może być wydane w terminie do dnia uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wreszcie komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej informuje niezwłocznie właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej o dokonaniu unieważnienia uzgodnienia projektu budowlanego, o którym mowa w ust.2. Natomiast jak dotąd organ odwoławczy nie powziął informacji o unieważnieniu zastosowanego w niniejszej sprawie uzgodnienia. Stąd też należało uznać, że w zakresie podlegającym uzgodnieniu, projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa. Równocześnie organ nadmienia, że postanowienie, które w odwołaniu utożsamiono z uzgodnieniem w/s ochrony przeciwpożarowej, dotyczy innego zagadnienia.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wyraził "zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w § 12 ust.2 rozporządzenia w/s dróg przeciwpożarowych w odniesieniu do usytuowania drogi pożarowej w odległości mniejszej niż 5 m od ścian zewnętrznych części A i B budynku biurowousługowego z parkingiem podziemnym, zlokalizowanego przy ul. K., R.. G. (dz. nr 43/2,40/3,40/4,44/18,44/25,44/26,44/27,44/32,44/19, 45/2, 45/3, 46/13, 46 15. 65/2 AM 25, obręb S.". W koniecznych do spełnienia warunkach wymienione są jedynie wymagania wobec budynku projektowanego, dotyczące odpowiedniego wykonania i wyposażenia klatek schodowych dostępnych od ul. G., ochrony fasad części A i B instalacją tryskaczową oraz zastosowania do ocieplenia kondygnacji nadziemnych od strony ul. G. jedynie wełny mineralnej. Stroną w postępowaniu, zakończonym tym postanowieniem był inwestor oraz projektant pełnomocnik inwestora. W postanowieniu tym w zakresie inwestycji nie wymieniono następujących działek, objętych późniejszą decyzją o pozwoleniu na budowę: nr 43/3 - budynek narożnikowy ul. K. 1 - ul. Ś. 63, nr 44/31 - wnętrze blokowe w części ,,A", pozostające we władaniu Gminy W. i nieobjęte zabudową, nr 46/12 - ul. R. 32-33 (w tym budynku inwestycja polega na zamurowaniu okien w ścianie wschodniej), nr 47/2 - wnętrze blokowe w części B, pozostające we władaniu Gminy W. i nieobjęte zabudową, nr 52/2 - działka drogowa - ulica Ś.. Jak wynika z powyższego, żadna z pominiętych działek nie będzie objęta planowaną zabudową.

Pismem z dnia [...] r. (znak: [...]) D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. zaopiniował pozytywnie wniosek o odstąpienie od wymagań §12 ust. 2 w związku z wymaganiami § 272 ust.3 i § 232 ust 5 rozporządzenia w/s usytuowania budynków, w zakresie dopuszczalnej powierzchni otworów szklonych w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego oraz od wymagań §27l ust. 1 tego rozporządzenia w zakresie odległości między zewnętrznymi ścianami budynków części A i części B przylegających do ulicy G. (wymagana odległość: 8,00 m, zaprojektowana odległość: 6,5 m). Pismem (znak: [...]) z dnia [...]r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej upoważnił Prezydenta W. do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów §12 ust. 1 pkt 1, § 272 ust.3, § 232 ust.5 oraz § 27l ust.1 rozporządzenia w/s usytuowania budynków, umożliwiające zastosowanie proponowanych we wniosku rozwiązań w zakresie wykonania projektowanego budynku biurowo-usługowego, na działkach nr 46/15, 46/13, 45/2, 44/19, 44/32, 44/25, 44/26, 44/27, 43/2, 44/18 i 40/3 we W. w kwartale zabudowy, ograniczonym ulicami R. - G. - Ś. - K., w odległości między zewnętrznymi ścianami budynków części A i B wynoszącej 6,5 m oraz ścianą z otworami okiennymi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 44/31.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent W. udzielił "zgody na odstępstwo od przepisów §12 ust.1 pkt 1, § 272 ust.3, §232 ust.5 oraz § 271 ust.1 rozporządzenia w/s usytuowania budynków, umożliwiające usytuowanie na działce nr 46/15, 46/13, 45/2, 44/19, 44/32, 44/25, 44/26, 44/27, 43/2, 44/18 i 40/3 AM 25 obręb S. budynku A biurowo-usługowego z parkingiem podziemnym, ścianą z otworami okiennymi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 44/31 oraz usytuowanie zewnętrznych ścian budynku A i budynku B przylegających do ciągu ulicy G. w odległości 6,5 m". Zarzut, iż rozstrzygnięcie postanowienia Prezydenta W. Nr 2585/2013 z dnia 24 września 2013 r., wyrażającego zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, jest zbyt lakoniczne i nie określa ściśle zakresu i charakteru odstępstwa, nie znajduje uzasadnienia. Równocześnie organ stwierdza, że Wojewoda D. nie ma kompetencji do oceny wniosku o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, kierowanego do ministra. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 128/09) "prawidłowość wniosku podlega ocenie ministra, będącego jego adresatem, a ewentualna kontrola sądowoadministracyjna mogłaby być sprawowana przez sąd właściwy, określony stosownie do przepisu art. 13 § 2 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Z tej też przyczyny, skoro wyrażający zgodę na dokonanie odstępstwa organ administracyjny jest związany oceną ministra, to nie dopuszczalne jest badanie merytorycznej poprawności postanowienia Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. Zresztą należy nadmienić, że nie jest to postanowienie procesowe o którym mowa wart. 123 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, co oznacza, że nie podlega ono zaskarżeniu w trybie art. 142 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wykazano powyżej, że na mocy postanowienia Prezydenta W. Nr [...] inwestor uzyskał zgodę na usytuowanie ściany z oknami na granicy z działką nr 44/31 (dotyczy północnej elewacji budynku A) oraz na szerokość uliczki G. w świetle (tj. odległość budynku A od budynku B) równą 6,5 m, natomiast na mocy postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. Nr [...] z dnia [...] r. zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w §12 ust.2 rozporządzenia w/s dróg przeciwpożarowych w odniesieniu do usytuowania drogi pożarowej w odległości mniejszej niż 5 m od ścian zewnętrznych części A iB. Przebieg drogi pożarowej określają przepisy wymienionego rozporządzenia w/s dróg pożarowych. Projektant zastosował przepis § 12 ust.3 pkt 3 tego rozporządzenia, w myśl którego w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do 100% długości elewacji od frontu budynku, przy zabudowie pierzej owej , pod warunkiem spełnienia wymagań, określonych w ust.2 tego przepisu, tj.: - Droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, o którym mowa w ust.1 pkt 1-4, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi i o 5-25 m dla pozostałych obiektów. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych. Na projekcie zagospodarowania terenu drogę pożarową zaznaczono na ulicy K. (wzdłuż elewacji wschodniej budynku A) oraz na ulicy R. (wzdłuż elewacji południowej budynku A oraz budynku B). Zaprojektowana droga pożarowa spełnia w/w przepisy.

W odwołaniu zawarto zarzut, że w projekcie budowlanym brak jest "ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku". Ponadto wyrażono niepokój o bezpieczeństwo sąsiednich budynków przy głębokich wykopach, sięgających poniżej fundamentów budynków sąsiednich.

W myśl § 204 ust.5 rozporządzenia w/s usytuowania budynków "wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania." W opisanym powyżej przypadku budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Podczas postępowania odwoławczego inwestor dostarczył "Opinię techniczną dotyczącą wykonania projektu budowlanego, wykonawczego oraz etapu realizacji: Budynków biurowousługowych ... " autorstwa mgr. inż. R. S., opracowaną w styczniu 2014 r., a także oceny i ekspertyzy stanu technicznego budynków nr 16/17, 18, 19, 20/21, 22, 23, 32/33 przy ul. R., nr 49/40, 51/52, 53, 54/55, 63, 56/57, 58, 59/60 i 61/62 przy ul. Ś. oraz chodnika i jezdni przy ul. R. i K., opracowane przez dr. inż. G. D. i dr. inż. P. B. w kwietniu i maju 2013 r. W ekspertyzach tych zalecono, aby przed przystąpieniem do prac związanych z wykonaniem wykopu dokonać wzmocnienia ścian niektórych budynków (ekspertyza budynku ul. R. 16/17-ul. K. 7 - str.33 , ekspertyza budynku ul. Ś. 53 - str.26 , ekspertyza budynku ul. Ś. 54/55 - str.22). Wezwany do udzielenia wyjaśnień w tej kwestii inwestor stwierdził (w piśmie z dnia 10 marca 2014 r.), że "wychodzi [to] poza zakres projektu budowlanego określonego w rozp. w/s szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego", rozważa się alternatywne rozwiązanie zabezpieczające ściany szczytowe w/w budynków, a rozwiązanie docelowe zostanie określone i opracowane na etapie projektu wykonawczego i technologicznego.

Ad.6) W kwestii zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art.35 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) tutejszy organ stwierdza, co następuje. Jak wskazano powyżej, inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów technicznobudowlanych, tj. przepisów §12 ust.l pkt 1, §272 ust.3, §232 ust.4 i ust.5 oraz §271 ust. 1 rozporządzenia w/s usytuowania budynków, i dzięki niej mógł usytuować ścianę zewnętrzną z otworami okiennymi bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 44/31 (budynek A) oraz oba budynki A i B w odległości 6,5 m od siebie, która to wielkość określa także szerokość ulicy G. w świetle. W projekcie budowlanym przedstawiono analizy zacieniania i przesłaniania z których wynika, że wobec istniejącej, sąsiedniej zabudowy spełnione będą odpowiednie przepisy rozporządzenia w/s usytuowania budynków. Należy jednakże zauważyć, że nie wykonano analizy przesłaniania w odniesieniu do usytuowania budynków A i B względem siebie, tj. po obu stronach ulicy G.. W obu elewacjach od strony tej ulicy znajdują się okna. Oba budynki mają od tej strony wysokość 24 m, a odległość między nimi jest równa 6,5 m. zatem budynki te znajdują się w mniejszej od siebie odległości, niż odległość przesłaniania, wyznaczona zgodnie z przepisem § 13 ust. 1 pkt l lit.a, rozporządzenia w/s usytuowania budynków nawet po uwzględnieniu zmniejszenia tej odległości o połowę, co przewiduje przepis § 13 ust.4 tego rozporządzenia. Należy zauważyć, że w/w zgoda nie obejmuje odstępstwa od przepisu § 13 ust.1 pkt 1 lit.a. cytowanego rozporządzenia.

Parametry przejazdów bramowych oraz zjazdów i wjazdów do garaży podziemnych zostały zaprojektowane zgodnie z parametrami określonymi w decyzji ZDiUM Nr [...] z dnia [...] r. Trudno zatem uwzględnić zarzut skarżących, że nie spełniają norm przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.).

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane głosi, że: "Obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym technicznobudowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej". Organ uznaje, że poszanowanie interesów osób trzecich to, między innymi, honorowanie zapisów z ksiąg wieczystych o ustaleniu służebności. Dla nieruchomości, którą tworzą działki nr 44/19, 44/26, 44/18, 43/2, 44/32 i 40/3 (położoną w kwartale A) prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Określono w niej następujące służebności. Służebność przechodu i przejazdu samochodów służb publicznych w celu odbioru nieczystości, dojścia, dojazdu do stacji transformatorowej usytuowanej w budynku przy ul. K. 1, poprzez projektowane zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przejście i przejazd bramowy od ul. G. przez działkę nr 44/19, na rzecz właściciela nieruchomości przy ul. K. 1 - ul. Ś. 63 (dz. 43/3). W tej samej księdze wieczystej ujawniono odpłatną służebność gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu do garażu podziemnego znajdującego się na działce nr 43/3 przez wjazd wybudowany na działkach nr 43/2 i nr 40/3, na rzecz użytkowników wieczystych lub właściciela nieruchomości przy ul. K. l - ul. Ś. 63 (działki nr 43/3). Tę służebność projekt zagospodarowania terenu uwzględnia. Ponadto na omawianej nieruchomości ustalono służebność gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez nieruchomość do wnętrza blokowego ograniczonego ulicami Ś., K., R., G. poprzez przejścia i przejazdy bramowe w planowanej zabudowie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego od strony ulicy K. i ulicy G. na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych bądź właścicieli nieruchomości położonych przy ul. R., Ś., K. 7, R. 19, R. 20-21, R., R. 22, R. 23, ul. Ś. 54-55, Ś. 56- 57, Ś. 58, Ś. 59-60, Ś. 61-62. Na ten zapis powołuje się skarżąca twierdząc, że wynika z niego konieczność zachowania jednego wnętrza blokowego, do którego winny prowadzić dwa dojazdy: jeden od ulicy G. i drugi od ulicy K..

Z poglądem takim (zdaniem organu) nie sposób się zgodzić. Trzeba mieć tutaj na uwadze przepis art. 287 ustawy Kodeks cywilny, według którego zakres służebności gruntowej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych danych, według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych. Kluczowe znaczenie ma jednak regulacja art.288 ustawy Kodeks cywilny, według którego służebność gruntowa powinna być wykonywana w taki sposób, żeby jak najmniej utrudniała korzystanie z nieruchomości obciążonej (w tym wypadku terenu inwestycji). Z projektu zagospodarowania terenu natomiast wynika, że każda z wymienionych nieruchomości będzie posiadać dojazd przejazdem bramowym. Część od ulicy G., część od ulicy K.. Wewnątrz kwartału A pozostaną tereny wolne od zabudowy - będą więc tworzyć wnętrza blokowe. Spełnione zatem będą wymogi służebności. Nie można stwierdzić, że zapisy z księgi wieczystej wymagają, aby było jedno wnętrze blokowe, ani - co istotniejsze - aby każda z nieruchomości władnących posiadała dojazd z obu stron. Taka interpretacja zakresu służebności wprost naruszałaby cytowane wcześniej przepisy ustawy Kodeks cywilny, ponieważ w sposób nieproporcjonalny ograniczałoby prawo do zabudowy inwestora, kosztem podmiotów mających tytuł prawny do nieruchomości władnących. Z podobnej przyczyny organ odrzuca- jako nie znajdujący merytorycznego uzasadnienia - postulat, aby dojazd bramowy od strony ul. K. miał posiadać szerokość odpowiadającą jezdni dwupasmowej.

Dla działek nr 46/13, 46/15, 45/2 (budynek B) prowadzona jest księga wieczysta nr WRIK100124400/9. Określono w niej służebność gruntową, polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez nieruchomość obciążoną do wnętrza blokowego ograniczonego ul. Ś. i G. poprzez bramy przejazdowe w projektowanej zabudowie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego od ul. G., na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych bądź właścicieli nieruchomości położonych przy ul. Ś., Ś. 49-50, Ś. 51-52, Ś., Ś. 53. Służebność ta została zapewniona przez przejazd bramowy od strony ulicy G..

Kończąc ocenę spełnienia przesłanek z art. 32 ust 4 oraz art.35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w szczególności w aspekcie dyspozycji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, wedle którego prowadząc postępowanie prowadzące do udzielenia pozwolenia na budowę - zbadać należy, czy uzasadniony interes osób trzecich nie zostanie naruszony, wypada zacytować uzasadnienie wyroku NSA z dnia 3 września 2009 r. (sygn. akt II OSK 1433/08, Lex nr 1166028), w którym stwierdzono co następuje: "Skarżący mają więc prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób. Jednakże umknęło skarżącym, że każdy inny ma również prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( ... ). W sytuacji ustalenia, iż projektowany obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych to można przyjąć, że co do zasady nie zostaną naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, poszanowania których wymaga art.5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Wreszcie wskazać przyjdzie, że dopiero wówczas, gdy "zakres ograniczeń prawa własności przybierze taki rozmiar, że niwecząc podstawowe składniki prawa własności, wydrąży je z rzeczywistej treści i przekształci w pozór tego prawa, to naruszona zostanie podstawowa treść (istota) prawa własności, a to jest konstytucyjnie niedopuszczalne (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. P 11/98-0TK 2000 r. nr 1, poz.3). Oznacza to, że skoro analizowany projekt budowlany respektuje przepisy ustawy Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przepisów normujących kwestie bezpieczeństwa pożarowego, to nie można uznać, że planowana inwestycja narusza interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym i odwołujących się stron.

Wreszcie na zakończenie organ odnosi się do zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów procesowych. Przede wszystkim, wojewoda wyjaśnia, że stronom zapewniono czynny odział w toku postępowania przed organami obu instancji, w szczególności umożliwiono im wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów zgodnie z art. 81 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że zarządcą nieruchomości znajdującej się na działce 44/17 (budynek Ś. 61-62) jest "m. design" Sp. z o.o. (chodzi tutaj o tzw. zarząd w znaczeniu funkcjonalnym). Z dokumentów, posiadanych przez organ pierwszej instancji wynika, że w nieruchomości tej znajduje się więcej niż 7 lokali (zarówno tych wyodrębnionych jak i niewyodrębnionych). W tym stanie rzeczy - wobec braku informacji o powołaniu zarządu, pisma kierowano do "[...]" ponieważ spółka ta oświadczyła, iż zajmuje się bieżącą obsługą obiektu. Przy tym nie ma znaczenia, że powierzone jej czynności nie przekraczają zakresu zwykłego zarządu. Należy w tym kontekście nadmienić, że sam odbiór korespondencji kierowanej do wspólnoty ma charakter czynności nie przekraczającej swoim zakresem zwykłego zarządu. Taka konkluzja płynie z treści przepisów art. art. 18 ust. l, art. art. 22 ust. 1 i 3 oraz art. 33 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów skarżących M.B. i L.M. zawartych w piśmie z dnia 28 marca 2014 r. należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 136 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Co więcej, przeprowadzanie takiego dodatkowego postępowania realizuje zasady ogólne postępowania: praworządności (art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz ekonomiki procesowej (art. 12 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego).

Ponadto, wydanie decyzji kasacyjnej, o co postulowali skarżący, obwarowane jest określonymi przesłankami. Zgodnie z art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tymczasem wojewoda wskazuje że przeprowadzone w postępowaniu uzupełnienie materiałów dowodowych nie przekroczyło swoim zakresem dodatkowego postępowania dowodowego, albowiem nie dotyczyło zakresu mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ten sposób postępowanie wyjaśniające respektowało kodeksową zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego).

Reasumując poczynione na gruncie niniejszej sprawy rozważania organ odwoławczy wskazuje, że przesądzając o możliwości wydania pozwolenia na budowę nie można stracić z pola widzenia brzmienia przepisu art.4 ustawy Prawo budowlane, który stanowi że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Konsekwentnie zaś w myśl art.35 ust.4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art.35 ust. l oraz w art.32 ust.4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Tymczasem - jak wyżej argumentowano - nie wykazano w niniejszym postępowaniu, aby kwestionowana przez skarżących inwestycja naruszała jakiekolwiek konkretne normy prawne, w tym te, które są istotne z pozycji procesu budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

A. sp. z o.o., [...], reprezentowana przez adw. A.L. zaskarżyła w całości decyzję Wojewody D. nr [...] z dnia [...]r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Zaskarżonej decyzji zarzucono 1) Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w każdym jego stadium, w tym poprzez brak zawiadomienia strony skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i zebraniu dowodów oraz materiałów, co skutkowało brakiem możliwości wypowiedzenia się przez strony co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. 2) Naruszenie art. 33 ust. 1-4 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane poprzez wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na rzecz B. sp. z o.o. mimo braku wniosku ze strony osób umocowanych przez tenże podmiot o udzielenie pozwolenia na budowę, albowiem powołane przez organy obu instancji, znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwa, nie obejmowały umocowania do występowania w sprawie zamierzenia budowlanego, którego dotyczą zaskarżone decyzje. 3) Naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie wymogów techniczno-budowlanych dotyczących nasłonecznienia budynków sąsiednich oraz pominięcie przedłożonych przez stronę skarżącą okoliczności i dowodu (ekspertyzy prywatnej) potwierdzających naruszenie tych wymogów. 4) Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez brak weryfikacji przez organy obu instancji, w szczególności w zakresie tożsamości zamierzenia budowlanego i zakreślonych warunków, przedłożonych przez wnioskodawcę decyzji, pozwoleń i uzgodnień, w tym zwłaszcza decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 30.07.2013 r., postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. oraz uzgodnienia tego organu z tej samej daty. 5) Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez brak sprawdzenia zgodności projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją oraz decyzją organu I instancji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...]r. (naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane), w wyniku czego udzielono pozwolenia na budowę na zamierzenie niezgodne z postanowieniami planu miejscowego. 6) Naruszenie art. 9 ust. 1-3 ustawy z dnia 07.07 1994 r. - Prawo budowlane poprzez udzielenie odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w sposób naruszający powyższe przepisy prawa, w szczególności bez należytego rozważenia zastosowania tych odstępstw jako instytucji wyjątkowej w okolicznościach niniejszej sprawy. 7) Naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez brak rozważenia kwestii zgodności zamierzenia objętego decyzją organu I instancji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodności przedłożonych przez wnioskodawcę uzgodnień z wnioskowanym zamierzeniem budowlanym, kwestii mających odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych i przeciwpożarowych, istotnych wątpliwości dotyczących prawa dysponowania przez inwestora nieruchomościami na cele budowlane związane z objętym wnioskiem zamierzeniem oraz praw osób trzecich, kwestii negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości, kwestii nasłonecznienia i przesłaniania budynków sąsiednich. 8) Naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawnie chronionych, uzasadnionych interesów osób trzecich - właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiednich, w szczególności co do przysługujących im służebności, negatywnego wpływu planowanej inwestycji na te nieruchomości, nasłonecznienia budynków sąsiednich, naruszania przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa. 9) Naruszenie § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez zastosowanie tego przepisu do projektowanej zabudowy prowadzącej do zajęcia wnętrza całego kwartału ulic G., R., K., Ś. - nie będącej zabudową pierzejową w rozumieniu tego przepisu. 10) Naruszenie § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie oraz dopuszczenie zaskarżoną decyzją zjazdów i wjazdów do projektowanych budynków naruszających powyższy przepis.

11) Naruszenie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez zastosowanie powyższego przepisu mimo braku ustalenia w okolicznościach sprawy istnienia przewidzianych nim przesłanek. 12) Naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane poprzez brak zapewnienia udziału w sprawie jako stron właścicieli lokali położonych w budynkach przy ul. Ś. 49/50, 53, 54/55, 59/60 mimo, iż zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany powoduje znaczne pogorszenie nasłonecznienia tychże lokali. 13) Naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podnoszonych przez strony postępowania w jego toku, istotnych dla sprawy okoliczności, wyjaśnień i zarzutów.

Jednocześnie strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji.

2) o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz kwoty 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Na uzasadnienie skargi wskazano, że zaskarżona decyzja narusza art. 10 § 1 k.p.a. 1) Wbrew dowolnemu twierdzeniu organu II instancji (s. 23 zaskarżonej decyzji) stronom postępowania nie zapewniono czynnego udziału w toku postępowania przed organami II instancji, w szczególności mimo obszerności zgromadzonego materiału oraz wpływu szeregu dodatkowych materiałów w postępowaniu odwoławczym, wbrew wymogowi art. 10 § 1 k.p.a. organ II instancji nie zawiadomił stron przed wydaniem decyzji o zakończeniu zbierania materiałów i dowodów i nie umożliwił im wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (por. np. s. 17 zaskarżonej decyzji) jeszcze w okresie 2 tygodni bezpośrednio poprzedzających wydanie decyzji wpływały do organu od inwestora dodatkowe, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty i materiały, w tym decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] r. dotycząca pozwolenia konserwatorskiego związanego z projektowanym zamierzeniem budowlanym i decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. zmieniającej z rażącym naruszeniem art. 155 k.p.a. wcześniejsze pozwolenie konserwatorskie.

2) Jak należy podkreślić decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] r.: na dzień wydawania zaskarżonej decyzji nie uzyskała jeszcze waloru prawomocności, przy czym strona skarżąca złożyła w ustawowym terminie skargę do sądu administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję,

- nie obejmowała swoim zakresem rozpoznania złożonego przez stronę skarżącą w treści odwołania skierowanego do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zarzutu rażącego naruszenia przez decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] art. 155 k.p.a., co organ powinien uwzględnić z urzędu (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a.). w szczególności decyzja Prezydenta W. nr 182/2014 z dnia 18.03.2014 została wydana w trybie art. 155 k.p.a. mimo odmiennego stanu faktycznego i podstawy prawnej niż ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r., która została nią zmieniony, a przedmiot obu postępowań administracyjnych nie był tożsamy.

Ponadto, decyzja nr [...] 04 z dnia [...] r. stała się ostateczna wraz z wydaniem decyzji z dnia [...] r., powołanej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyłącznie z tego powodu, iż Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił stronie skarżącej statusu strony w tamtym postępowaniu. Organ II instancji nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania wyjaśniającego (zbierania dowodów), uniemożliwiając stronom zabranie ostatniego głosu w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Strona skarżąca zamierzała złożyć po zawiadomieniu organu dalszą argumentację merytoryczną dotyczącą pozostałych złożonych przez inwestora w postępowaniu odwoławczym materiałów. Niezależnie od powyższego, w dniu 05.06.2014 r. do organu II instancji wpłynęło pismo strony skarżącej wraz z załączonym dowodem - ekspertyzą prywatną sporządzoną przez mgr inż. architekta W. S. w zakresie analizy nasłonecznienia dla budynków i lokali zlokalizowanych we W. przy ul. Ś. 49-61 w związku z projektowanym przez B. sp. z o.o. zamierzeniem budowlanym objętym zatwierdzonym decyzją organu I instancji projektem budowlanym. Organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, pominął całkowicie fakt wpływu dowodu, obligujący go do zastosowania zasad przewidzianych w art. 7 i 10 § 1 k.p.a. 5) Ponadto, wbrew twierdzeniu organu II instancji (s. 23 zaskarżonej decyzji), wynikającą z art. 10 k.p.a. zasadę zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie naruszano również we wcześniejszych stadiach postępowania, a także w prowadzonych równoległe postępowaniach dotyczących m.in. wykonania sieci (decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r.), gdzie właściciele nieruchomości sąsiednich nie byli w ogóle zawiadamiani o prowadzonym postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Jak podnosiła strona już w odwołaniu znaczna ilość znajdujących się w nich dokumentów nie jest uporządkowana, wpięta, ani ponumerowana lecz, jest włożona "luzem", bez trwałego połączenia oraz bez zapewnienia czytelności i przejrzystości akt, brak było również karty przeglądowej dokumentów, co uniemożliwiało stronie ocenę kolejności i dat w jakiej poszczególne dokumenty wpływały do organu, a także kompletności tych dokumentów. W takiej sytuacji zawiadomienie strony przez I instancji organ z dnia 26.09.2013 r. o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami miało charakter jedynie pozorowanego spełnienia obowiązku z art. 10 k.p.a. i iluzorycznego umożliwienia stronie wykonania wynikających zeń uprawnień. Zgodnie z art. 66a § 3 k.p.a., metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i powinna być na bieżąco aktualizowana.

Także na etapie postępowania odwoławczego strona nie miała warunków niezakłóconego zapoznania się z aktami, w szczególności przejrzenia rysunków projektowych o dużym formacie, z uwagi na brak zapewnienia przez organ stosownego pomieszczenia. Zaskarżone decyzje naruszają art. 33 ust. 1-4 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane, bowiem zostały wydane mimo braku wniosku adresata decyzji o pozwolenie na budowę. Jak należy podkreślić osoby składające wniosek o wydanie pozwolenia na budowę oraz dokonujące dalszych czynności w postępowaniu nie złożyły do akt sprawy administracyjnej pełnomocnictwa spółki B. sp. z o.o. do podejmowania działań w zakresie przedmiotu postępowania i wydawanych decyzji. Organ II instancji w treści zaskarżonej decyzji (s. 1) powołuje się na pełnomocnictwa udzielone A. H., S. S. oraz P. B. z dnia [...] r. Tymczasem, obejmowały one umocowanie do dokonywania "wszelkich działań i czynności formalno-prawnych wobec właściwych władz, urzędów, instytucji oraz przedsiębiorstw (...) koniecznych do uzyskania decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji budowy budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym zlokalizowanej przy ulicach K., R. i G. we W.. Działki objęte inwestycją: 46/15, 46/13, 45/2, 44/19, 44/32, 44/26, 43/2, 44/18, 40/3,obręb S.". 2) Tymczasem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczyły innego zamierzenia budowlanego oznaczonego jako "budowa dwóch budynków biurowo-usługowych, każdy z parkingiem podziemnym, przy ul. K., R., G. we W. wraz z rozbiórką i przeniesieniem istniejącej stacji transformatorowej, przebudową zjazdów na działki posiadające służebność, przebudową zjazdu do istniejącego garażu oraz przebudową ulic i zamurowaniem okien w sąsiednim budynku (działki nr 46/15, 46/13, 45/2, 44/19, 44/32, 44/26, 43/2, 44/18, 40/3, 44/31, 47/2, 46/12, 43/3, 44/25, 44/27, 40/4, 45/3, 65/2 i 52/2, AM-25 obręb S.)". Osoby występujące w sprawie nie posiadały stosownych pełnomocnictw do składania wniosków, oświadczeń o dysponowaniu na cele budowlane oraz dalszych czynności w postępowaniu o tak oznaczonym przedmiocie, zaś organy obu instancji wydały zaskarżone decyzje mimo braku takich pełnomocnictw, a z tym braku skutecznie złożonych wniosków o wydanie na rzecz B. sp. z o.o. pozwolenia na budowę w zakresie opisanego zamierzenia budowlanego. Jednocześnie organ II instancji, powołując się na pełnomocnictwa z dnia 19.07.2013 r. (s. 1), nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał (s. 10 zaskarżonej decyzji), iż inwestor "działał przez właściwie umocowanego pełnomocnika", co narusza dodatkowo art. 107 § 3 k.p.a. 4. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Organ II instancji pominął również okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą związane z brakiem posiadania przez inwestora B. sp. z o.o. stosownych decyzji, zgód i uzgodnień warunkujących wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie weryfikując w ogóle przedłożonych przez wnioskodawcę postanowień, decyzji i uzgodnień, zwłaszcza w zakresie tożsamości zamierzenia budowlanego i zakreślonych warunków. I tak, w szczególności: I. Brak wymaganej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych

1) Organ II instancji nie rozpoznał w ogóle zarzutów strony skarżącej dotyczących sprzeczności w zakresie oznaczenia przedsięwzięcia między treścią decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. o warunkach środowiskowych, na którą organ powołał się jako podstawę wydania zaskarżonej decyzji (s. 17 uzasadnienia) a treścią i przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Jak podnosiła strona skarżąca - decyzja z dnia [...] dotyczyła przedsięwzięcia realizowanego na czternastu wymienionych na s. 1 i 2 decyzji działek ewidencyjnych (dz. nr 43/2, 40/3, 40/4, 44/18, 44/25, 44/26, 44/27, 44/32, 44/19, 45/2, 45/3, 46/13, 46/15, 65/2, AM-25, obręb S.), a nie dziewiętnastu działkach, których dotyczy pozwolenie na budowę i zaskarżona decyzja. Co więcej, w treści samej decyzji o warunkach środowiskowych z dnia [...] r. występują sprzeczności w zakresie oznaczenia przedsięwzięcia nią objętego - na s. 1 i 2 decyzji mówi się o przedsięwzięciu realizowanym na 14 działkach ("nr 43/2, 40/3, 40/4, 44/18, 44/25, 44/26, 44/27, 44/32, 44/19, 45/2, 45/3, 46/13, 46/15, 65/2, AM-25, obręb S."), natomiast:

- na s. 3 organ powołuje się na odmienne dane z karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazujące, że "obiekt A zlokalizowany będzie na działkach nr 40/3, 44/18, 43/2, 44/32, 44/26, 44/25 i 44/19 AM-25, obręb S. natomiast budynek B planowany jest na działkach nr 46/13, 46/15 i 45/2 AM-25, obręb S.,, a zatem łącznie 11 działkach ewidencyjnych, co potwierdzono w załączniku nr 1 do decyzji (analogiczne dane znalazły się na s. 4 decyzji),

- na s. 6 decyzji, odnosząc obszar projektowanego przedsięwzięcia do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wymienia już zaledwie 9 działek ewidencyjnych, na których przedsięwzięcie rzekomo ma być realizowane (dz. nr 46/15, 46/13, 45/2, 40/3, 43/2, 44/18, 44/19, 44/26, 44/32). Oznaczenie nieruchomości objętych decyzją z dnia [...] r. i zaskarżoną decyzją nie jest zatem tożsame. 2) Ponadto, jak wskazywała strona skarżąca, m.in. w kierowanym do organu II instancji piśmie z dnia 17.02.2014 r. z akt postępowania wynikają także dalsze okoliczności potwierdzające, iż decyzja Prezydenta W. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. została wydana w innym stanie faktycznym i dla innego przedsięwzięcia niż zamierzenie objęte zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. I tak: - jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, którego dotyczy decyzja z dnia [...] r., to jest uzupełnienia tej karty pismem z dnia 28.05.2013 r. i załączoną do niego analizą akustyczną w ramach przedsięwzięcia, którego dotyczyło postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r., na której oparł się organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, przewidziano łącznie 367 miejsc parkingowych (s. 4 analizy: 193+174). Tymczasem, z decyzji o pozwoleniu na budowę wynika ilość miejsc parkingowych aż o 25 % większa (453 miejsc parkingowych). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to przedsięwzięcie mogło zostać zaliczone do przedsięwzięć, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest wymagany właśnie z uwagi na przewidzenie w ramach przedsięwzięcia budowy parkingów. Rozbieżności dotyczące ilości miejsc parkingowych uwzględnionych przy wydaniu decyzji środowiskowej oraz w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją miały zatem charakter istotny dla sprawy. Jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia, którego dotyczy decyzja z dnia [...] r. oraz załącznika nr 1 do tej decyzji zawierającego charakterystykę planowanego przedsięwzięcia - wg danych przedłożonych organowi przy wydawaniu decyzji - na poziomie terenu na częściach niezagospodarowanych przewidziano nasadzenie zieleni. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia (w aktach postępowania "środowiskowego") wskazano (s. 4), iż "na poziomie terenu na częściach niezagospodarowanych przewiduje się nasadzenia zieleni (...) Tereny zielone zaprojektowano w częściach niezabudowanych parteru", (s. 6): "projektowana zieleń będzie zagospodarowana, a użyte gatunki do nasadzeń będą trwalsze i odporniejsze", (s. 10): "obsadzenie zielenią (drzewa, krzewy, byliny i rośliny okrywowe) wolnej od zabudowy powierzchni terenu". Tymczasem, w projekcie zatwierdzonym w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją powyższego w ogóle nie przewidziano. Treść karty informacyjnej przedsięwzięcia stanowi podstawę opinii i decyzji, o których mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (por. np. art. 64 ust. 2 i 74 tej ustawy). Wskazane rozbieżności między przedmiotem decyzji z dnia 30.07.2013 r. a przedmiotem niniejszego postępowania powodują, iż nie można mówić o tożsamości przedsięwzięcia, którego dotyczy decyzja z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przedsięwzięcia, którego dotyczy niniejsze postępowanie. II. Brak stosownego postanowienia i uzgodnienia ze strony organu Państwowej Straży Pożarnej. 1) Jak podniosła strona skarżąca w odwołaniu, pozwolenie na budowę zostało również wydane na podstawie postanowienia organu Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. odnoszącego się, jak wynika z jego treści i akt sprawy, do innego zamierzenia budowlanego niż objęte zaskarżoną decyzją. Jak wynika z treści postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., na które powołały się organy obu instancji, przedmiot oceny w powyższym postanowieniu był odmienny niż zamierzenie budowlane objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę i zaskarżoną decyzją - jego przedmiotem była budowa jednego "budynku biurowo-usługowego z parkingiem podziemnym zlokalizowanego przy ul. K., R., G. nr dz. 43/2, 40/3, 40/4, 44/18, 44/25, 44/26, 44/27, 44/32, 44/19, 45/2, 45/3, 46/13, 46/15, 65/2, AM-25, obręb S.. Tymczasem, jak wynika z wniosku i zaskarżonej decyzji, przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją była "budowa dwóch budynków biurowo-usługowych, każdy z parkingiem podziemnym przy ul. K., R., G. we W." na wymienionych wyżej działkach - jednego budynku na działkach nr 46/13, 46/15 i 45/2 oraz drugiego na pozostałych. Powyższe ma zasadnicze znaczenie z uwagi na brak tożsamości przedmiotu uzgodnienia i przedmiotu zaskarżonej decyzji, zwłaszcza z uwagi na definicję budynku i konsekwencje wyodrębnienia danej rzeczy jako odrębny budynek, przewidziane zarówno w przepisach techniczno-budowlanych, jak i przeciwpożarowych, w szczególności z uwagi na postawienie wymogów określonych w tych przepisach co do zasady w stosunku do poszczególnych budynków. Uzgodnienia przeciwpożarowego dla inwestycji obejmującej budowę jednego budynku na danych działkach nie można utożsamiać z uzgodnieniem dla inwestycji obejmującej budowę kilku budynków na tych samych działkach. 3) Zarzuty z pkt 1 i 2 należy również odnieść do uzgodnienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. dotyczącego odstąpienia od wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. 04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które również dotyczy inwestycji obejmującej budowę jednego budynku biurowo-usługowego na działkach, na których w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wnioskowano dwa budynki. Nie jest to kwestia, jak wskazuje organ na s. 18 zaskarżonej decyzji "unieważnienia" uzgodnienia, ale braku wydania uzgodnienia w stosunku do objętego pozwoleniem na budowę zamierzenia budowlanego. 4) Zarzuty strony skarżącej w tej materii podniesione w odwołaniu zostały potwierdzone po zapoznaniu się przez stronę z treścią ekspertyzy sporządzonej w kwietniu 2013 r. przez rzeczoznawcę Lucjana Gładysza, na której podstawie zostało wydane postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. Jak podnosiła strona skarżąca w kierowanym do organu II instancji w dniu 26.11.2013 r. piśmie, treść tej ekspertyzy sporządzonej jako "ekspertyza techniczna w trybie § 13.4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych dla projektowanej budowy budynku biurowo- usługowego z parkingiem podziemnym" potwierdza, iż przedmiot oceny dokonanej powyższym postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. był odmienny niż zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Na s. 5 i 6 "ekspertyzy" wskazuje się wyraźnie, że przedmiotem opinii rzeczoznawcy, a w konsekwencji organu był jeden budynek, wypełniający zarówno kwartał ulic K., R. i G. (część A na działkach nr 43/2, 40/3, 44/18, 44/19, 44/25, 44/26, 44/27, 4/32), jak i kwartał ulic po drugiej stronie ulicy G. (w stronę pl. Jana Pawła II, część B na działkach nr 46/15, 46/13 i 45/2), w ramach którego, jak wskazano na s. 6 "ekspertyzy" L. G., "zaprojektowany został łącznik pomiędzy budynkami A i B. Łącznik został usytuowany na drugim piętrze. Jednocześnie element ten spełnia istotną rolę estetyczną, spajając ze sobą obie części projektowanego obiektu". Tymczasem, przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją była "budowa dwóch budynków biurowo-usługowych, każdy z parkingiem podziemnym przy ul. K., R., G. we W." na wymienionych działkach - nie połączonych łącznikiem, a zatem odmiennego zamierzenia budowlanego niż objęte zaskarżoną decyzją i decyzją organu I instancji. 5) Jak należy podkreślić opisane zarzuty strony skarżącej potwierdza również treść zaskarżonej decyzji (s. 18/19) - cytowany przez organ II instancji fragment postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. wskazujący jednoznacznie, iż przedmiotem postanowienia był jeden budynek biurowo-usługowy złożony z części A i B, a nie dwa budynki biurowo-usługowe. Ponadto, mimo zarzutu strony skarżącej podniesionego w odwołaniu, organ II instancji nie zweryfikował czy osoby podpisane na znajdujących się w aktach sprawy postanowieniach, uzgodnieniach i decyzjach warunkujących wydanie pozwolenia na budowę jako działające "z upoważnienia" danego organu posiadały stosowne umocowanie do działania w imieniu organu. 5. Brak zgodności projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją oraz decyzją organu I instancji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r. (naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane). Kwestia sprzecznego z przepisami techniczno-budowlanymi, nie wynikającego z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego usytuowania projektowanej części budynku A (oficyny) na granicy działki nr 43/3. 1) Jak podniosła strona w piśmie z dnia 24.02.2014 r. za sprzeczne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało uznać założenie organu I instancji, zawarte na s. 8 decyzji z dnia 14.10.2013 r.: "budynek A usytuowany jest bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej nr 44/14, 44/10, 43/3, 40/1 i 53/1 co wynika z ustaleń planu miejscowego, który określa usytuowanie projektowanych budynków zgodnie z obowiązującymi ciągłymi liniami zabudowy". Jak wskazywała strona "brak jest zatem podstaw do zastosowania w stosunku do tej części projektu przepisów § 12 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usytuowanie tej części projektowanej budynku bezpośrednio przy granicy działki nr 43/3 nie wynika bowiem z ustaleń planu miejscowego", zaś decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Istota zarzutu strony skarżącej sprowadzała się do dowolnego, sprzecznego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjęcia przez organ I instancji, iż usytuowanie wewnątrz kwartału odrębnego skrzydła (oficyny) budynku A nie leżącego w pierzei ulicy K., na granicy działki nr 43/3, oddzielonego od linii pierzei dziedzińcem wewnętrznym, o którym organ II instancji pisze na s. 15 zaskarżonej decyzji, nie wynika ani z części tekstowej ani rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może zatem być podstawą zastosowania wyjątku przewidzianego w § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Jednocześnie, jak podnosiła strona skarżąca nie uzyskano stosownego odstępstwa dla usytuowania budynku przy granicy działki nr 43/3. 2) Do tej okoliczności organ II instancji w ogóle nie odniósł się w zaskarżonej decyzji, wskazując jedynie ogólnie na s. 15 zaskarżonej decyzji: iż "w planie nie przewidziano linii zabudowy wewnątrz kwartałów zabudowy", co potwierdza jedynie zarzut strony, iż plan miejscowy nie przewiduje usytuowania wewnętrznego skrzydła budynku przy granicy działki nr 43/3, a także- że "usytuowanie północnej części budynku "A", której elewacja frontowa znajduje się od strony ulicy K., na granicy działki należy uznać za dopuszczalne w świetle ustaleń planu oraz w zwartej zabudowie miejskiej", przy czym organ II instancji nie powołał się na żaden konkretny przepis miejscowego planu, z którego wynika taka zabudowa (obowiązująca ciągła linia zabudowy na rysunku planu dotyczy wyłącznie linii pierzei, a nie skrzydeł - oficyn budynku wewnątrz kwartału) w kontekście kategorycznej treści przepisów § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nie określają jako warunku zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuacji "dopuszczalności" zabudowy zgodnie z postanowieniami planu (obejmującej także sytuację, w której miejscowy plan nie zawiera w danym zakresie żadnych wymogów), lecz warunkiem takim jest to by zabudowa na granicy działki wynikała z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3) Przepis § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia "jako zawierający wyjątek od zasady, powinien być interpretowany w sposób ścisły" 4) W tej sprawie, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują sytuowania skrzydła budynku" (oficyny) na granicy działki, co pominął organ II instancji. "Ciągła linia zabudowy", do której odwoływał się organ I instancji na s. 8 uzasadnienia swojej decyzji widoczna na rysunku planu dotyczy bowiem jedynie linii zabudowy pierzejowej przy ul. K., a nie skrzydła budynku wewnątrz kwartału, brak zatem przesłanek do uznania aby na podstawie rysunku planu odstępować od zasady określonej w przepisach techniczno-budowlanych tj. § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia dotyczącego warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestia braku zachowania przez projekt "obowiązującej ciągłej linii zabudowy", o której mowa w § 2 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 1) Szereg podniesionych przez stronę skarżącą okoliczności odnoszących się do zachowania obowiązującej ciągłej linii zabudowy, w szczególności podniesionych w piśmie strony z dnia 12.03.2014 r. i załączniku nr 1 do tego pisma organ II instancji w zaskarżonej decyzji pominął. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pominął w całości zarzut strony zawarty w pkt 1.2.1 załącznika nr 1 do pisma z dnia 12.03.2014 r. dotyczący ściany znajdującej się na 5-tym piętrze (6-tej kondygnacji) projektowanego budynku A od strony ul. K., oznaczonej kolorem czerwonym na schemacie 1 i 2, która nie znajduje się na "obowiązującej ciągłej linii zabudowy". Zaskarżona decyzja zawiera jedynie (s. 15 decyzji) pozorne uzasadnienie w zakresie zarzutów strony dotyczących "obowiązującej ciągłej linii zabudowy", albowiem w zakresie elewacji od strony ul. K. organ II instancji pisze jedynie o "zabiegu zastosowanym w elewacji" wskazującym, iż "przełamanie płaszczyzny elewacji należy uznać za urozmaicenie tej elewacji. Także tego rozwiązania nie można uznać za powodujące, że budynek usytuowany jest na innej linii zabudowy". Tymczasem, istota zarzutu strony dotyczącego elewacji przy ul. K. dotyczyła cofniętej 6-tej kondygnacji, usytuowanej ponad wspomnianymi załamaniami. 2) Ponadto, organ II instancji na s. 15 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, sprzecznie z wymogami i przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane), w szczególności zawartymi w § 2 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (definicji obowiązującej ciągłej linii zabudowy) oraz przepisie § 19 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oparł się na kryteriach sprzecznych z prawem, to jest: - stworzonym przez siebie na potrzeby rozstrzygnięcia, nie występującym w miejscowym planie pojęciu takim jak "strefa wejść", którą organ błędnie utożsamia z wyznaczonym w planie odcinkiem usytuowania wymaganych planem przejść i przejazdów bramowych do wnętrza kwartału (§ 19 ust. 2 pkt 4 MPZP)- pozaprawnych kryteriach takich jak "komfort użytkowania", "urozmaicenie elewacji" czy "nadanie obiektowi optycznej lekkości". W konsekwencji organ uznał, bez żadnego logicznego wywodu uzasadniającego taką konstatację (s. 15 zaskarżonej decyzji), iż "zastosowanie wycofania ścian V i VI piętra, a także strefy wejściowej (podcienia) w parterze nie może być uznane za usytuowanie budynków w innej linii zabudowy". Takie twierdzenie organu II instancji jest sprzeczne z § 2 pkt 8 w zw. z § 19 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 2 pkt 8 miejscowego planu, do którego treści organ II instancji w ogóle w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji się nie odwołuje, wynika iż przez "obowiązującą ciągłą linię zabudowy" rozumie się "nieprzekraczalną linię zabudowy, na której musi być usytuowana zewnętrzna krawędź zewnętrznej ściany budynku (...) na całej długości tej linii, o ile ustalenia dla terenów nie stanowią inaczej, linia ta nie dotyczy przejść i przejazdów bramowych na poziomie terenu". Jednocześnie, jak wynika z dalszych, szczegółowych postanowień miejscowego planu, np. powołanego § 19 ust. 3 pkt 1, szczegółowo określa on wyjątki od tej zasady, precyzując w zakresie jakiej kondygnacji i na jakim odcinku dopuszczone są założenia odmienne. Zgodnie z § 19 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwość odstępstw od obowiązującej ciągłej linii zabudowy dopuszczono wyłącznie w zakresie ściany pierwszej kondygnacji naziemnej budynku od strony ul. K.. Nie dopuszczono zatem w szczególności: a) cofnięcia ścian górnych kondygnacji budynku zarówno od ul. K., jak ul. G., tymczasem, jak stwierdza sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "górne dwie kondygnacje zostały cofnięte wobec linii wyznaczonej usytuowaniem parteru, I, II i III piętra" (s. 15 zaskarżonej decyzji), b) cofnięcia ściany pierwszej kondygnacji budynku od strony ul. G. i utworzenia w tym miejscu opisywanych przez organ podcieni (taką możliwość daje § 19 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu wyłącznie od strony ul. K.), co organ II instancji próbuje wyjaśniać, posługując się nie mającym jakiegokolwiek związku z rzeczywistymi przepisami miejscowego planu pojęciem "strefy, w której umieszczono wejścia do budynku.3) Jak wskazywała strona skarżąca, cofnięcie VI kondygnacji budynku od strony ul. K. oraz cofnięcie ścian V i VI kondygnacji, jak również I kondygnacji od strony ul. G. narusza przewidziane w miejscowym planie "obowiązujące ciągłe linie zabudowy": a) mimo iż zaprojektowane fasady VI kondygnacji budynku od strony ul. K. są pionowymi przegrodami budowlanymi oddzielającymi środowisko zewnętrzne od wnętrza budynku, a zatem stanowią zewnętrzne ściany osłonowe budynku - brak ich opisu w opisie technicznym zatwierdzonego projektu budowlanego, co, jak podnosiła strona, narusza m.in. § 11. ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; w ocenie strony skarżącej mogło to mieć na celu brak eksponowania ścian powyższej kondygnacji jako umieszczonych niezgodnie z wymogami planu miejscowego, który dopuszczał od strony ul. K. wyłącznie wycofanie w stosunku do obowiązującej ciągłej linii zabudowy ściany pierwszej kondygnacji nadziemnej (parteru), b) od strony ul. G. projekt przewiduje niedopuszczalne na tym odcinku postanowieniami miejscowego planu cofnięcie ścian zewnętrznych parteru (I kondygnacji nadziemnej) obu budynków od obowiązującej ciągłej linii zabudowy i utworzenie podcieni, przy czym, jak podnosiła strona, podcienia te nie mogą być utożsamiane z przewidzianymi w planie przejściami i przejazdami bramowymi, występującymi jedynie w projekcie na niewielkiej, północnej części odcinka przy ul. G., c) od strony ul. G. projekt przewiduje cofnięcie w stosunku do obowiązującej ciągłej linii zabudowy ścian zewnętrznych V i VI kondygnacji budynków w formie skosów, czego również miejscowy plan nie dopuszcza. Jak wskazywała strona skarżąca w załączniku nr 1 do pisma z dnia 12.03.2014 r. traktowanie wymogów planu miejscowego w taki sposób jak uczynił to organ I instancji (i w ślad za nim w zaskarżonej decyzji organ I instancji), prowadziłoby do sytuacji, w której ustalenia planu miejscowego stałyby się wymogami martwymi, zaś inwestor mógłby w dowolny sposób projektować fasady budynków. III. Kwestia sprzeczności projektu z przepisami § 19 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidującymi "na każdym odcinku usytuowania przejść i przejazdów bramowych wyznaczonym na rysunku planu" co najmniej jednego przejścia i jednego przejazdu bramowego "zapewniającego dostęp do wnętrza całego kwartału". 1) Organ II instancji nie odniósł się w ogóle w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołanego przez stronę m.in. w odwołaniu oraz treści pisma z dnia 12.03.2014 r. zarzutu niezgodności projektu z § 19 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podnosiła strona treść § 19 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stawia wymóg, iż "na każdym odcinku usytuowania przejść i przejazdów bramowych, wyznaczonym na rysunku planu, obowiązuje co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy, zapewniające dostęp co wnętrza całego kwartału". Z powyższego przepisu wynika czytelny obowiązek by co najmniej jedno przejście oraz jeden przejazd bramowy na każdym z oznaczonych na rysunku planu odcinków tj. odcinku oznaczonym symbolem z legendy planu przy ul. G. oraz odcinku przy ul. K. dawało dostęp do wnętrza całego kwartału zamkniętego ulicami G., Ś., K. i R., a nie do wnętrza części kwartału jak to przewiduje zatwierdzony projekt. Każde zatem z przejść/przejazdów usytuowanych przy ul. K. oraz ul. G. powinno zapewniać dostęp do wnętrza całego kwartału wyznaczonego powyższymi ulicami. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany powyższych założeń nie spełnia, i jest niezgodny z wymogami wynikającymi z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, projektowany sposób zagospodarowania działki prowadzi do rozbicia wnętrza kwartału na kilka nie powiązanych ze sobą podwórzy, a zaprojektowane poszczególne przejścia i przejazdy bramowe są od siebie niezależne, zapewniając komunikację jedynie części wnętrza kwartału.2) Prawodawca użył w § 19 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego celowo określenia "wnętrza całego kwartału", a nie "wnętrza kwartału" jako wymogu dla przejść i przejazdów bramowych. Powołana regulacja planistyczna wskazuje na nakaz "utrzymania charakteru zabudowy kwartału poprzez wprowadzenie budynku uzupełniającego pierzeję i ewentualnie budynku oficynowego z zachowaniem wewnętrznego podwórka". W przeciwnym wypadku prawodawca nie wprowadzał by nakazu zapewnienia dostępu przez każde z przejść i przejazdów bramowych do wnętrza całego kwartału. Powyższe potwierdza także celowościowa wykładnia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. "Wynikający z powołanych postanowień § 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymóg zachowania wnętrza kwartału oraz co najmniej jednego przejazdu/przejścia obsługującego całość wnętrza kwartału z każdej strony (tj. od ul. G. i ul. K.) jest zrozumiały z punktu widzenia utrzymania ładu przestrzennego we wskazanym kwartale tj. utrzymania zabudowy pierzejowej. 3) Jak podnosiła strona w piśmie 12.03.2014 r., zatwierdzony projekt budowlany zawiera również dalsze sprzeczności z § 19 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zostało pominięte przez organ II instancji. Po pierwsze, wbrew wymogowi planu co najmniej jednego przejścia oraz przejazdu bramowego do wnętrza całego kwartału na każdym oznaczonym na rysunku planu odcinku przy ul. G. oraz przy ul. K. "przejazdy" do wnętrza kwartału połączono z przejściami bramowymi. Przy czym, jak należy zauważyć, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wbrew dowolnemu, nie popartemu żadnym wywodem twierdzeniu organu II instancji (s. 16 zaskarżonej decyzji): a) nie zawiera w § 19 ust. 3 pkt 4 przepisu dozwalającego łączenie przejścia i przejazdu bramowego, o których tam mowa, b) przewiduje wprost wskazany wymóg "co najmniej jednego przejścia i jednego przejazdu bramowego" na każdym ze wskazanych odcinków, jako ciągów komunikacyjnych o wyraźnie różnej funkcji, przy czym takie wyraźne rozróżnienie potwierdzają także dalsze przepisy planu, w szczególności § 19 ust. 3 pkt 5, określający wobec przyjętego w pkt 4 wymogu przejazdu bramowego jako osobnego ciągu szerokość tegoż ciągu komunikacyjnego jako ciągu o wydzielonym przeznaczeniu. Po drugie, szerokość zaprojektowanych ciągów nie uwzględnia odpowiedniej rezerwy na ruch pieszy np. na wysokości działki 44/29 szerokość tego ciągu wynosi zaledwie 4 m, co oznacza "rezerwę" szerokości ciągu na ruch pieszy w stosunku do minimalnych wymogów miejscowego planu dla przejazdu bramowego (a zatem z założenia najwęższego miejsca ciągu prowadzącego do wnętrza kwartału - 3,6 m), zaledwie 40 cm. Po trzecie, dodatkowo przy tym ciągu umieszczono kilka wejść do projektowanego budynku. Na wysokości działki strony skarżącej nr 44/13, jak wynika z zatwierdzonego projektu, projektowany przez inwestora ciąg pieszo-jezdny wewnątrz kwartału ma zaledwie 4,2 m, przy czym, jak wskazano na tej wysokości zaprojektowano trzy wejścia do budynku inwestora. Powołana treść § 19 ust. 3 miejscowego planu w połączeniu z ustanowionymi służebnościami, oznacza, iż na inwestora został nałożony wymóg odpowiedniego zaprojektowania i zapewnienia opisanych w planie przejść i przejazdów bramowych - w postaci nie tylko odpowiedniej wysokości i szerokości przejścia, ale również w takiej postaci by spełniały one swoją funkcję tj. zapewnienia bezpiecznego dostępu (w tym także komunikacji pojazdów wielkogabarytowych) z wnętrzem kwartału. Inwestor powinien zapewnić zaprojektowanie przejść (przejazdów), tak aby mogły one funkcjonować równolegle z projektowanymi przez inwestora wjazdami i zjazdami do parkingu podziemnego, jak również uwzględniać kwestie przeciwpożarowe, zwłaszcza z uwagi na istnienie opisanych wyżej służebności przechodu i przejazdu, zaś brak uwzględnienia tego przez inwestora narusza nie tylko cytowane wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.IV. Kwestia braku zharmonizowania na elewacjach projektowanych budynków podziałów (§ 19 ust. 3 pkt 8 oraz § 20 ust. 3 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). 1) Jak podniosła strona skarżąca w odwołaniu, zgodnie z § 19 ust. 3 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "na elewacjach od strony terenów 1 KDZ (tj. ulica K.) i 2 KDZ (tj. ulica R.) obowiązują podziały zharmonizowane z istniejącymi podziałami pierzei" (analogiczny wymóg znajduje się w § 20 ust. 3 pkt 7 miejscowego planu), zaś organ I instancji nie wyjaśnił w ogóle zgodności objętego wnioskiem zamierzenia budowlanego z punktu widzenia tego wymogu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ten zarzut należy podnieść również w stosunku do zaskarżonej decyzji, zaś organ II instancji mimo zarzutów strony, popartych obszernym uzasadnieniem, w tym analizą stanowiącą załącznik nr 1 do pisma strony skarżącej z dnia 12.03.2014 r. w ogóle nie rozważył powyższych okoliczności. Jednocześnie ten sam organ (s. 15 zaskarżonej decyzji) ustalił, iż wszystkie elewacje zewnętrzne projektowanych budynków "ukształtowane są jednakowo, bez względu na cechy sąsiedniej (w pierzei) zabudowy".

2) Tymczasem, jak podnosiła strona, już pierwszy rzut oka na projekt wskazuje na brak zharmonizowania elewacji projektowanych budynków z sąsiednimi budynkami w ramach pierzei. Brak zachowania podziału elewacji zharmonizowanego z sąsiednimi budynkami najlepiej widać od strony ul. R. - na odcinku między ul. G. a ul. K., i to zarówno w zakresie podziału wertykalnego, jak i horyzontalnego (który jest jedynie zamarkowany niewyróżniającym się nachyleniem górnej części elewacji budynku, przy braku zachowania charakteru budynków sąsiednich tj. kamieniczek zwróconych szczytem lub lukarnami do ulicy). W pkt 3 wspomnianego załącznika nr 1 do pisma strony z dnia 12.03.2014 r. strona przeprowadziła zresztą szczegółową analizę braku zharmonizowania podziałów projektowanych budynków z istniejącymi podziałami pierzei, wskazując m.in. iż: - projekt budowlany nie zawierał w ogóle analizy stopnia zharmonizowania projektowanych budynków z istniejącymi podziałami pierzei od strony terenów 1 KDZ i 2 KDZ, podobnie przedłożony do pisma wnioskodawcy w postępowaniu odwoławczym z dnia 24.02.2014 r. rysunek również nie zawierał żadnej analizy - stanowił jedynie ilustrację przebiegu gzymsu w projektowanych budynkach, bez analizy podstawowych parametrów podziałów pierzei, w ramach pierzei od strony ul. K. (terenu 1 KDZ):

a) w projekcie wprowadzono podział elewacji projektowanego budynku na dwie części, z której większa (oznaczona w analizie strony skarżącej jako A2) posiada największą powierzchnię w całej pierzei, stanowiącą prawie dwukrotność średniej powierzchni wynikającej z istniejących podziałów pierzei, o 20 % większą niż dotychczasowa największa powierzchnia fasady w ramach pierzei i o ponad 200 % większa niż powierzchnia najmniejsza, b) szósta kondygnacja projektowanego budynku, cofnięta w stosunku do linii zabudowy w żaden sposób nie nawiązuje do istniejących podziałów, zwiększając dysharmonię w ramach pierzei, c) do istniejących podziałów pierzei w ramach których poziome podziały elewacji budynków istniejących, wyznaczone przez poziome gzymsy międzykondygnacyjne i wieńczące, są mocno uporządkowane, nie nawiązuje w żaden sposób biegnący przez całą część A2 elewacji "gzyms skośny" w budynku projektowanym, dysharmonizując pierzeję; gzyms ów nie nawiązuje nawet do gzymsu poziomego zaprojektowanego na części A1 elewacji, - w ramach pierzei od strony ul. R. (terenu 2 KDZ): a) projektowane elewacje obu budynków A i B nie harmonizują w zakresie ich szerokości z innymi w ramach pierzei wzdłuż 2 KDZ i są ponad 2-krotnie szersze od średniej szerokości fasad istniejących, przy czym różnica między projektowanym budynkiem A a sąsiadującą z nim kamienicą wynosi aż 340 %, b) brak jest zharmonizowania z istniejącymi podziałami pierzei także co do powierzchni nie odznaczających się wyraźnymi podziałami fasad projektowanych budynków - projektowane elewacje są w zakresie powierzchni ponad dwu i pół krotnie większe od średniej wielkości powierzchni istniejących elewacji budynków sąsiednich, przy czym np. projektowana elewacja budynku A jest o 520% większa od powierzchni fasady sąsiedniego budynku, c) projektowane budynki zawierają elementy dysharmonizujące w postaci obcych i nieuzasadnionych w nawiązaniu do istniejących podziałów pierzei skosów w poziomie parteru, d) projektowane budynki zawierają elementy dysharmonizujące w postaci całkowicie obcych i nieuzasadnionych w nawiązaniu do istniejących podziałów pierzei "gzymsów skośnych" nie nawiązujących do istniejących w ramach pierzei gzymsów międzykondygnacyjnych poziomych, e) elementem dysharmonizującym jest również jednostajny i jednorodny rytm podziałów otworów okiennych nowoprojektowanych budynków, który powiększa w odbiorze całą płaszczyznę elewacji, skutkuje oddziaływanie dużą monolityczną formą, w odniesieniu do podziałów istniejących w pierzei. 3) W konsekwencji, jak wskazała strona projektowane zamierzenie z uwagi "na różnice w podziałach poziomych i pionowych, rytmach i wielkościach okien - wyraźnie dysharmonizuje pierzeję". Dysharmonizowanie podziałów projektowanych elewacji z istniejącymi podziałami pierzei, jest szczególnie widoczne od strony terenu 2KDZ, to jest od strony ul. R., gdzie: główny podział wertykalny całej pierzei, określają fasady wpisanych w nią kamienic - jest on bardziej widoczny od wschodniej strony pierzei, gdzie występuje większe zagęszczenie wąskich fasad, każda kamienica, wzdłuż jej bocznych krawędzi, wprowadza wertykalny podział pierzei, elewacje projektowanych budynków, w odniesieniu do istniejących w pierzei kamienic, mają znacznie większe gabaryty - długość płaszczyzny ich fasad, w stosunku do ich wysokości powoduje horyzontalne oddziaływanie na całą pierzeję, - wyodrębnienie horyzontalnego pasa witryn w poziomie parteru oraz wprowadzenie obcego, skośnego gzymsu, przecinającego dwie ostatnie kondygnacje, dodatkowo powoduje podkreślenie horyzontalnego podziału projektowanych budynków, podobnie jak sposób rozmieszczenia okien, brak zróżnicowania ich wymiarów oraz wzajemnych odległości, na całej długości elewacji, podkreślający pasy między kondygnacjami (efekt ten będzie szczególnie widoczny podczas obserwacji budynków pod kątem ostrym, podczas przemieszczania sie wzdłuż ul. R.), jednorodny i sztywno uporządkowany układ otworów okiennych w projektowanych elewacjach, stoi w sprzeczności z zasadami panującymi w pierzei, kontrastuje z detalami i tradycyjnymi środkami wyrazu architektonicznego, które zostały użyte na fasadach kamienic istniejących, 4) Organ II instancji unikał odniesienia się do zarzutów strony w kwestii braku zharmonizowania podziałów projektowanych budynków z istniejącymi podziałami pierzei to jest spełnienia wymogu określonego w planie miejscowym. I tak, na s. 15 zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż "oba projektowane budynki posiadają elewacje (w dalszej części nazywane zewnętrznymi) stanowiące pierzeje lub wkomponowane w pierzeje ulic: R., K. i G.". Jak należy zaznaczyć, powyższe twierdzenie organu jest dowolne i nieścisłe, albowiem położenie jednej lub kilku elewacji budynku na linii danej pierzei nie jest zgodne ze stanem rzeczywistym z uwagi na opisane niezgodne z planem miejscowym odsunięcie części ścian elewacji zewnętrznej budynku od obowiązującej linii zabudowy w ramach poszczególnych pierzei nie przesądza o jego "wkomponowaniu" w pierzeję. W szczególności nie można mówić o "wkomponowaniu" w sytuacji, w której budynki, jak w przedmiotowej sprawie, wbrew wymogom miejscowego planu, nie nawiązują do istniejącej zabudowy pierzei, stanowiąc element urbanistycznie obcy w analizowanym kwartale.

Organ II instancji sam zresztą to zauważa, pisząc dalej "wszystkie te elewacje (tj. elewacje projektowanych budynków) ukształtowane są jednakowo, bez względu na cechy sąsiedniej (w pierzei) zabudowy". Mimo tego i mimo podnoszonego przez stronę skarżącą w tym w formie szczegółowej analizy graficznej załączonej do pisma strony skarżącej z dnia 12.03.2014 r., zarzutu braku spełnienia przez projekt wymogu § 19 ust. 3 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ II instancji nie odnosi się w ogóle do tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 1) Zgodnie z § 5 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zabudowy od strony terenów m.in. 1 KDZ, 2 KDZ i 4 KDD, a zatem ulic K., R. i G., a zatem także dla tej inwestycji, obowiązują szczególne wymagania architektoniczne. Zgodnie z § 2 pkt 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez wymagania takie należy rozumieć w szczególności "wymóg wysokiego poziomu estetycznego obiektu i ukształtowania jego formy". Tymczasem zatwierdzone zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją organu I instancji zamierzenie polega w istocie na zabudowie całego wnętrza blokowego kwartału wspomnianych ulic jak największym gabarytem zabudowy, czemu podporządkowany jest projekt, bez uwzględnienia szczególnych walorów architektonicznych, naruszając ład urbanistyczny w kwartale. 2) Jak wynika z projektu i jak widać prima facie z przedłożonych wizualizacji - całe projektowane zamierzenie podporządkowano założeniu uzyskania maksymalnemu zwiększeniu gabarytów budynków, m.in. poprzez płaskie zwieńczenia elewacji frontowych, mimo iż np. sąsiednie budynki w ciągu ul. K. posiadają poddasza, natomiast w ciągu ul. R. (od strony ul. K.) posiadają albo ozdobne szczyty albo lukarny w spadzistej połaci dachowej. Projektowane założenie, które zdominuje, co widać na rysunkach i wizualizacjach projektowych zarówno ciąg ul. G. (4 KDD), jak i budynki sąsiednie, w tym budynek strony skarżącej. Jak wskazywała strona w piśmie z dnia 24.02.2014 r. projektowane zamierzenie budowlane nie stanowi (także w odbiorze społecznym por. powoływany przez stronę skarżącą sondaż http://wroclaw.qazeta.pI/wroclaw/1.95327,12857390.html , w którym oddano ponad 1500 głosów, zaledwie 25 % oceniło koncepcję pozytywnie, 75 % - negatywnie, w tym 53 % biorących udział w ankiecie uznało, że "przy ul. R. powinien powstać budynek nawiązujący do historycznej zabudowy tej ulicy") "estetycznego uzupełnienia okolicznej tkanki miejskiej". Projektowane zamierzenie nie nawiązuje bowiem w ogóle do sąsiedniej zabudowy. 3) Nie można również mówić o spełnieniu "szczególnych wymagań architektonicznych" poprzez rzekome podniesienie "atrakcyjności i prestiżu kwartału", w sytuacji, gdy projektowane rozwiązanie nawiązuje, w szczególności sposobem kształtowania skośnego gzymsu, do istniejącego budynku w mieście Bordeaux we Francji, wzniesionego w roku 2007 (( http://www.archdaily.com/4719/seekoo-hotel-atelier-king-kong/ ),

Organ II instancji nie odniósł się w ogóle w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do tego zarzutu i nie przeprowadził żadnych własnych wywodów ani ustaleń, poprzestając na zacytowaniu (s. 15 zaskarżonej decyzji akapit przedostatni) "zdania projektanta". 4) Jak podnosiła strona w odwołaniu wymogi dotyczące zabudowy obszaru, którego dotyczy zamierzenie, w tym także wymóg zachowania "szczególnych wymagań architektonicznych", należy interpretować łącznie z pozostałymi postanowieniami miejscowego planu. W szczególności, jak podnosiła strona, a czego nie rozważył organ II instancji, projektowane założenie, które zdominuje, co widać na rysunkach i wizualizacjach projektowych ciąg ul. G. (4 KDD) nie jest również spójne pod względem elementów architektonicznych z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej ulicy (§ 26 planu miejscowego), które przewidują ul. G. jako element pieszego ciągu turystycznego - [...], z kamienną nawierzchnią jezdni i chodnika. Z takim przeznaczeniem terenu koliduje również przewidziane projektem duże nagromadzenie zjazdów i wjazdów przy ul. G..

VI. Kwestia niezgodności projektu z § 6 pkt 1 w zw. z § 7 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podnosiła strona skarżąca, zgodnie z § 6 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenów objętych planem obowiązuje zagospodarowanie wnętrz blokowych zielenią o wysokich walorach kompozycyjnych z elementami małej architektury, zaś zgodnie z § 7 pkt 1 miejscowego planu obowiązuje zieleń dostosowana do warunków siedliskowych i środowiskowych oraz jej wielopiętrowa kompozycja. Tych wymogów nie wypełniają zaprojektowane "tarasy" w obrębie budynku. Nie można się przy tym zgodzić z twierdzeniem inwestora, iż postanowienia planu zezwalają na zabudowę całości wnętrza blokowego bez zapewnienia zieleni. Jak należy podkreślić na terenie sąsiednim dominuje zabudowa pierzejowa z wnętrzami blokowymi, z elementami zielonymi. Tymczasem, planowane zamierzenie prowadzi do zabudowy całego wnętrza kwartału między ulicami K., R., G. i Ś., co będzie naruszało ład przestrzenny i opisane założenia planu, w tym wymóg zagospodarowania wnętrza blokowego zielenią.

VII. Kwestia trójkondygnacyjnego parkingu podziemnego.

1) Jak podniosła strona w odwołaniu, żadne z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza by opisany w § 19 ust. 4 pkt 2 i § 20 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu parking był parkingiem podziemnym 3-kondygnacyjnym, zaś § 13 pkt 4 miejscowego planu stanowiący o parkingu podziemnym dotyczy wyłącznie parkingów jednopoziomowych. Jednocześnie, wbrew supozycjom organu li instancji zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie sposób uznać, iż inwestor, w sytuacji, w której plan miejscowy nie przewiduje wykonania na danym terenie parkingu podziemnego o określonej ilości kondygnacji podziemnych, posiadał nieograniczone prawo do zagospodarowania nieruchomości w tym zakresie.

2) Wniosek taki byłby sprzeczny przede wszystkim z art. 144 k.c. określającym treść prawa własności nieruchomości w związku z art. 46 § 1 k.c., który definiuje nieruchomość czyli przedmiot zagospodarowania przez właściciela jako "część powierzchni ziemskiej". Zgodnie z art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się wprawdzie także na przestrzeń pod jego powierzchnią, ale wyłącznie "w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu". Jak się podkreśla w orzecznictwie " w świetle art. 143 k.c. społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu wyznacza (...) sposób w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać " (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06.01.2005 r., III CK 129/2004, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18.04.2013 r., II CSK 504/2012). Brak postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczających wyraźnie parking podziemny trójkondygnacyjny powoduje brak dopuszczalności budowy takiego parkingu, co pominięto przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

6. Zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 1-3 ustawy z dnia 07.07 1994 r. - Prawo budowlane. 1) Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera szereg odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych to jest wymogów nałożonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12, § 272 ust. 3, § 232 ust. 4 i 5 oraz § 271 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 ustawy jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach szczególnie uzasadnionych i nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy, wymaga zgody właściwego organu wydanej po uzyskaniu upoważnienia ministra. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne jakim odpowiadać powinny obiekty budowlane i ich usytuowanie, a zgodnie z art. 7 ust. 2 tej ustawy warunki techniczne mogą zostać określone wyłącznie w drodze rozporządzenia. Przepis art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie dozwala zatem określania warunków technicznych w innych dokumentach niż akt prawny rangi rozporządzenia (np ekspertyzach rzeczoznawców) - wszelkie warunki, które nie wynikają z treści rozporządzenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy traktować jako mające charakter wyjątkowy odstępstwo od warunków technicznych, o którym mowa w art. 9 ustawy. 2) Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, załącznikiem do wniosku o udzielenie przez właściwego ministra upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo powinny być m.in. charakterystyka obiektu oraz, w miarę potrzeby, projekt zagospodarowania działki lub terenu, a jeżeli odstępstwo mogłoby mieć wpływ na środowisko lub nieruchomości sąsiednie - również projekty zagospodarowania tych nieruchomości, z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy, szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstwa, propozycje rozwiązań zamiennych, pozytywna opinia wojewódzkiego konserwatora zabytków w odniesieniu do obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków oraz innych obiektów budowlanych usytuowanych na obszarach objętych ochroną konserwatorską, w zależności od potrzeb - pozytywna opinia innych zainteresowanych organów. Udzielenie lub odmowa zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych następuje na podstawie wniosku do ministra złożonego przez organ I instancji zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy w toku danego postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19.01.2006 r., II SA/G! 750/04, wyrok NSA z dnia 12.02.2010 r., IIISK 352/09). "Zgoda właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na określone odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, udzielona po uprzednim uzyskaniu upoważnienia przez Ministra Infrastruktury, dotyczy obiektu budowlanego, opisanego szczegółowo we wniosku, zgodnie z wymogami art. 9 ust. 3 ustawy, a nie może dotyczyć innych obiektów budowlanych" (por. wyrok WS/\ w Lublinie z dnia 22.03.2012 r., II SA/Lu 2/2012).

3) Jak podnosiła strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji, przebieg postępowania w sprawie odstępstw od warunków technicznych w trybie art. 9 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w szczególności postanowienie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 i", w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podlegały kontroli w ramach postępowania odwoławczego, o co strona wnosiła (art. 142 k.p.a.) Wbrew bowiem dowolnemu poglądowi organu wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 20), jak wynika z orzecznictwa NSA: "zarówno akt administracyjny w postaci upoważnienia ministra do udzielenia zgody na odstępstwo, jak też postanowienie wydawane w tym przedmiocie przez organ architektoniczno-budowlany podlegają kontroli instancyjnej, a następnie sądowej, gdyż mogą być zaskarżone w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę, a następnie w ramach skargi kierowanej do sądu administracyjnego" (por. wyrok NSA z z dnia 11 grudnia 2012 r" II OSK 1461/2011, 4) Strona skarżąca ponownie podnosi, co pominął organ II instancji, iż: a) "stosownie do art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego, wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę" (por. wyrok NSA z dnia 09.06.2011 r., II OSK 990/2010) - tymczasem, z treści postanowienia nr 2585/2013 z dnia 24.09.2013 r., a także znajdujących się w aktach sprawy pism organu I instancji z dnia 10.05.2012 r. oraz 06.06.2012 r., wynika iż wniosek i załączniki do wniosku sporządził i skompletował inwestor, a czynność organu administracji opierała się wyłącznie na przekazaniu tego wniosku ministrowi, co należy uznać za sprzeczne z art. 9 ust. 3, zgodnie z którym to organ powinien sporządzić wniosek, formułując w szczególności szczegółowe uzasadnienie konieczności wprowadzenia odstępstwa, b) pismo organu z dnia 06.06.2013 r. nie spełnia wymogów wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a bez stosownego wniosku minister nie jest władny wydać zgody na odstępstwo, byłoby to bowiem działanie poza przyznanymi mu kompetencjami, c) również treść pism w sprawie wniosku i udzielonej zgody na odstępstwo budzi istotne wątpliwości co do jej zakresu w kontekście zgodności i przydatności do prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę; i tak pismo organu I instancji z dnia 06.06.2013 r. oraz pismo Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 19.06.2013 r. dotyczy zamierzenia budowlanego realizowanego na jedenastu wymienionych w nim działkach (nr 46/15, 46/13, 45/2, 44/19, 44/32, 44/25, 44/26, 44/27, 43/2, 44/18 i 40/3, AM-25, obręb S.), podczas gdy decyzja o pozwoleniu na budowę obejmowała dziewiętnaście działek; organ I instancji powołuje się jednocześnie w treści pisma na opinię Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., która odnosi się do zamierzenia realizowanego na czternastu działkach (43/2, 40/3, 40/4, 44/18, 44/25, 44/26, 44/27, 44/32, 44/19, 45/2, 45/3, 46/13,46/15, 65/2). 5) Ponadto, niezależnie od opisanych nieprawidłowości formalnych, jak się wskazuje w orzecznictwie (por. powołany przez sam organ II instancji wyrok II SA/Wr 128/2009): "organ właściwy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, orzekając w trybie art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane na podstawie upoważnienia ministra jest zobligowany do dokonania oceny okoliczności faktycznych istniejących w sprawie zgodnie z nakazami przepisów procesowych, z których m.in. wynika konieczność wyważenia interesów indywidualnych i z uwzględnieniem podstawowych zasad ustawy - Prawo budowlane, w tym jej art. 5 ust. 1 pkt 9, ustanawiającego obowiązek poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Skorzystanie w sposób pozytywny dla inwestora z możliwości odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, określonych w art. 7 ustawy - Prawo budowlane, ma charakter wyjątkowy i ustawodawca dopuścił je wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach (art. 9 ust. 1). "W konkretnej sprawie organ obowiązany jest ocenić, czy istnieje podstawa umożliwiająca dopuszczenie do zrealizowania obiektu mimo uchybienia wymogom, czy jest to ten przypadek wyjątkowy, szczególnie uzasadniony, jak wymaga tego ustawodawca" (por. wyrok WS/A w Łodzi z dnia 15.02.2011 r"II SA/Łd 1044/2010). "Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki "szczególnie uzasadniony przypadek" należy do organów administracji architektoniczno- budowlanej, które winny dokonać tego w oparciu o analizę materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej, itp. okoliczności" (wyrok NSA z dnia 18.02.2013 r., II OSK 896/2012, analogicznie np. NSA w wyroku z dnia 15.02.2012 r., II OSK 2135/2010).

W konsekwencji, "w związku z tym, iż od postanowienia wydanego w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, to w myśl art. 124 § 2 K.p.a. wykładanego a contrario - nie wymaga ono uzasadnienia. Konieczne jest natomiast, aby organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedstawił przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych" (por. wyrok NSA z dnia 11.12.2012 r" II OSK 1461/2011).

6) Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ani uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia zastosowania wyjątkowej instytucji odstępstwa, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane to jest uzasadnienia, że w sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, zaś organ rozważył przesłanki jego istnienia, w tym także dokonał wyważenia interesów indywidualnych - z uwzględnieniem podstawowych zasad ustawy - Prawo budowlane, w tym jej art. 5 ust. 1 pkt 9 ustanawiającego obowiązek poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak należy podkreślić odstępstwa od warunków technicznych opisane w zaskarżonej decyzji mają charakter istotny i dotyczą: odległości od sąsiedniej zabudowy i granicy działek (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie), usytuowania ściany budynku przy granicy działki w kontekście obowiązkowej ściany oddzielenia pożarowego o określonych parametrach (§ 272 ust. 3 powołanego rozporządzenia), minimalnej odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (art. 271 ust. 1 rozporządzenia), wymogów co do elementów oddzielenia przeciwpożarowego określonych w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia, zwłaszcza wobec jednoczesnego przyjęcia odstępstw od pozostałych przepisów, w tym przeciwpożarowych - opisanych w pkt 1 niniejszego odwołania. Przyjęte odstępstwa nie uwzględniają w ogóle charakteru inwestycji, ani "uwarunkowań sąsiedzkich", w szczególności kwestii znacznego zmniejszenia bezpieczeństwa pożarowego, hałasu, możliwości uszkodzenia budynków sąsiednich przy wykonywaniu robót. Na marginesie należy zaznaczyć, iż w treści uzasadnienia postanowienia nr [...], której nie można jednak traktować jako normatywnej części uzasadnienia decyzji organ zaznacza lakonicznie, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, iż "projektowana inwestycja, po spełnieniu warunków zamiennych, nie spowoduje pogorszenia warunków użytkowych w projektowanym obiekcie i w budynkach sąsiednich" - i to w sytuacji szeregu pism stron powołujących się na takie pogorszenie (por. np. pismo p. M. z dnia 23.09.2013 r. dot. prac na terenie nieruchomości inwestora). Jak należy podkreślić, inwestor nie wykonał analizy wpływu inwestycji i przyjętych odstępstw na nieruchomości sąsiednie, w tym także nieruchomość strony. 7) Jak podniosła strona skarżąca w odwołaniu, samo pismo z dnia 29.04.2013 r., które organ przesłał do ministra jako wniosek o udzielenie zgody na odstępstwa zawiera szereg twierdzeń wprowadzających w błąd. I tak przykładowo, inwestor wskazuje w treści tego pisma: - "projektowane obiekty są budynkami pierzejowymi stanowiącymi zabudowę śródmiejską" (s. 2) - jest to twierdzenie nieprawdziwe w kontekście faktu, że jeden z projektowanych budynków zajmuje całe wnętrze kwartału ulic, wystając na różne, oddzielone od siebie odcinki różnych pierzei - "projektowane obiekty, przylegając do istniejącej zabudowy stanowią uzupełnienie pierzei i jednocześnie w sposób naturalny domkną kwartały śródmiejskie" (s. 2) - w sytuacji, w której projektowane zamierzenie nie polega na uzupełnieniu pierzei, lecz jego istotą jest wypełnienie intensywną zabudową wnętrza kwartału, co inwestor nazywa w swoim piśmie dość eufemistycznie "łącznikiem", "na poziomie terenu na częściach niezagospodarowanych przewiduje się nasadzenia zieleni" (s. 2), co kontrastuje z treścią dalszych pism w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, gdzie wnioskodawca wskazuje (pismo z dnia 26.09.2012 r.) w odpowiedzi na zarzut jednej ze stron postępowania, iż nie zaprojektował w ogóle zieleni na poziomie terenu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera szczegółowych wymogów dotyczących zieleni na terenie objętym zamierzeniem budowlanym,. w pozycji "wpływ obiektu na budynki znajdujące się na działkach sąsiednich" (s. 3) inwestor wskazuje bez uzasadnienia, w szczególności bez załączenia odpowiednich analiz, że "nastąpi znaczna poprawa zagospodarowania", a "projektowany budynek wraz z zastosowaną technologią nie będzie oddziaływał negatywnie na otoczenie", wprowadzenia rozwiązań zamiennych. Układ działki oraz wymogi miejscowego planu zagospodarowania terenu uniemożliwiają jakiegokolwiek racjonalnego (!) budynku w sposób inny niż przedstawiony we wniosku" (s. 3) - powyższe twierdzenie inwestora nie zostało poparte żadnym uzasadnieniem, co więcej oparte jest na oczywiście błędnym założeniu, iż na terenie kilkunastu działek, na których inwestor planuje zamierzenie budowlane musi powstać jeden budynek, co więcej (zwłaszcza przy pierzejowym charakterze sąsiedniej zabudowy), że budynek ten musi wypełnić całe wnętrze kwartału. 8) Niezależnie od powyższego, udzielając zgody na odstępstwo organ powinien wskazać w rozstrzygnięciu o takiej zgodzie mającym formę postanowienia, zakres i charakter odstępstwa na jakie wyraża zgodę - nie może ono być domniemane np. z uzasadnienia postanowienia. Tymczasem w postanowieniu z dnia [...] r. Prezydent W. wymienił jedynie przepisy prawa (rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) w zakresie których wyraża zgodę na odstępstwo oraz lakonicznie określił przedmiot odstępstwa (np. pomijając w rozstrzygnięciu kwestię zwiększenia dopuszczalnej powierzchni otworów szklonych w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego) - wobec powyższego nie można uznać, iż istnieje zgoda na odstępstwo w zakresie wskazanym w zaskarżonych decyzjach. Powyższe istotne okoliczności stanowiące naruszenie obowiązujących przepisów pominął całkowicie organ II instancji, uznając, iż jest związany oceną ministra i nie jest uprawniony do badania prawidłowości wyrażonej zgody na odstępstwo. 7-Naruszenie art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, by organ II instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). W szczególności organ II instancji nie rozważył w sposób zgodny z art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. kwestii zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodności przedłożonych przez inwestora uzgodnień, decyzji i postanowień z wnioskowanym zamierzeniem budowlanym, kwestii mających charakter wyjątkowy odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych i przeciwpożarowych, kwestii istotnych wątpliwości co do prawa dysponowania przez inwestora nieruchomościami na cele budowlane związane z objętym wnioskiem zamierzeniem, w tym istnienia ograniczonych praw rzeczowych (służebności) innych stron postępowania na nieruchomości inwestora, kwestii negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości. Kwestia braku weryfikacji posiadanego przez inwestora prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez brak uwzględnienia treści skutecznych erga omnes ograniczonych praw rzeczowych osób trzecich, w tym strony skarżącej na nieruchomości inwestora. 1) Organ II instancji nie rozważył istotnych wątpliwości co do posiadania przez B. sp. z o.o. prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane związane z projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym i zarzutów strony skarżącej z tym związanych. Oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane podlega ocenie organu jako dowód w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli zatem istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do jego zgodności ze stanem rzeczywistym organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia czy rzeczywiście posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i w jakim zakresie. "Oświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane jest jedynie środkiem dowodowym mającym wykazać dysponowanie przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jako środek dowodowy podlega ono badaniu przez organ, to badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. Obowiązkiem organu jest wiec w takiej sytuacji ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.01.2008 r., II OSK 1910/06, orzeczenia.nsa.gov.pl z cytowanymi w uzasadnieniu literaturą i orzecznictwem, por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 30 stycznia 2009 r" II SA/GI 785/08, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23.09.2010 r" II SA/Wr 458/10, NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 21.12.2007 r., II OSK 901/06, orzeczenia.nsa.gov.pl).

2) Jak wynika z okoliczności podniesionych w toku postępowania przez strony postępowania, w wypadku prawa własności B. sp. z o.o. do terenu inwestycji, prawo to jest obciążone i ograniczone poprzez ograniczone prawa rzeczowe w postaci służebności gruntowych. I tak, co przyznał organ II instancji (s. 22 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) nieruchomość B. sp. z o.o., dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], obejmująca działki nr 44/19, 44/26, 44/18, 43/2, 44/32 oraz 40/3 obciążona jest m.in. służebnościami gruntowymi wpisanymi w dziale III księgi wieczystej to jest służebnością gruntową na rzecz każdego z użytkowników wieczystych i właścicieli nieruchomości położonych przy ul. R., Ś., K. 7, R. 19, R. 20-21, R. 22, R. 23, Ś. 54-55, Ś. 56-57, Ś. 58, Ś. 59-60, Ś. 61-62 (działki objęte księgami wieczystymi [...]), w tym także strony skarżącej, polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez nieruchomość inwestora - zarówno od strony ulicy K., jak i ul. G.. 3) Organ II instancji nie dokonał w ogóle analizy kwestii tej służebności, co więcej w swojej argumentacji (s. 22 zaskarżonej decyzji) dotyczącej art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (który również, jak podnosiła strona skarżąca, został w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją naruszony) połączył zarzuty strony skarżącej dotyczące sprzeczności projektu z § 19 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zarzutami strony dotyczącymi zakresu i treści ustanowionej służebności. I tak, organ II instancji pominął następujące zarzuty strony skarżącej: a) wbrew dowolnemu twierdzeniu organu II instancji z księgi wieczystej (s. 22 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) nie wynika istnienie jednej służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnych właścicieli i użytkowników nieruchomości sąsiedniej, lecz (zgodnie z art. 285 § 1 k.c.) szereg niezależnych służebności gruntowych na rzecz właścicieli i użytkowników wieczystych poszczególnych nieruchomości władnących, b) każda z powyższych służebności gruntowych, na rzecz każdej z wymienionych nieruchomości władnących ma treść określoną w księgach wieczystych, a mianowicie "prawo przechodu i przejazdu przez nieruchomość obciążoną do wnętrza blokowego ograniczonego ulicami Ś., K. Wielkiego, R., G. poprzez przejścia i przejazdy w planowanej zabudowie zgodnie z MPZP od strony ulicy K. i ul. G."Jak podnosiła strona skarżąca "służebność ze swej istoty dotyczy poszczególnych uprawnionych działek (nieruchomości władnących), obciążając właściciela działki obciążonej (inwestora) na rzecz każdej z tych działek określoną we wpisie służebnością przewidującą przejazd i przechód od strony obu ulic tj. K., jak i ul. G.. Organ II instancji nie przeanalizował w ogóle tej kwestii, w tym zakresu służebności wynikającego z wpisów w księgach wieczystych. Dodatkowo postawiono wymóg zgodności sytuowania przejazdów i przejść zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (który, jak strona wywiodła wyżej, w § 19 ust. 3 pkt 4 również nakazuje zapewnienie co najmniej jednego przejścia i przejazdu z każdej strony - ul. K. i G., zapewniającego dostęp do wnętrza całego kwartału) każdego przejść bramowych wynikających z postanowień miejscowego planu. 4) Jak wynika z akt sprawy właściciele nieruchomości władnących nie wyrazili zgody na ograniczenie przysługujących im służebności w sposób pozwalający na uzyskanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele objętej wnioskiem inwestycji. II. Kwestia braku wyjaśnienia zarzutów strony dotyczących braku zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz braków projektowych podniesionych w załączniku do pisma strony skarżącej z dnia 12.03.2014 r.

1) Organ II instancji, odwołując się (s. 10 zaskarżonej decyzji) do zarzutu strony skarżącej podniesionego w odwołaniu, iż przedłożona do akt umowa nr [...] z dnia [...] r. zawiera oświadczenie B. sp. z o.o. (§ 1 ust. 3 umowy), iż inwestycja polegająca na budowie budynków biurowo-usługowych jest realizowana przez niego na dziewięciu wymienionych tam działkach, a zatem istnieją istotne wątpliwości czy umowa nr [...] dotyczy tego samego zamierzenia budowlanego co wniosek o pozwolenie na budowę, wskazał, iż w jego ocenie "umowa ta stanowi wystarczającą podstawę do złożenia oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane". Organ II instancji nie odniósł się w ogóle przy tym do istoty zarzutu strony, a mianowicie, że treść umowy, w szczególności jej § 1 ust. 3 świadczy o okoliczności przeciwnej, nie podejmując żadnych czynności w kwestii wyjaśnienia niewątpliwej rozbieżności między oznaczeniem zamierzenia budowlanego w powyższej umowie oraz w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. 2) Tymczasem, obszar i opis inwestycji wskazany w umowie z dnia [...] r. jest niezgodny z obszarem i opisem zamierzenia objętym zaskarżoną decyzją, nie można zatem uznać, bez dokonywania jakiejkolwiek analizy tej rozbieżności, jak to uczynił organ II instancji, iż zgoda dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy zamierzenia opisanego we wniosku o pozwolenie na budowę. IV. Kwestia braku wyjaśnienia zarzutów strony dotyczących umowy ze ZDiUM. Jako załącznik do jednego z pism wnioskodawcy załączono m.in. "umowę ze ZDiUMem". Tymczasem, ZDiUM nie jest podmiotem posiadającym osobowość prawną, jego organy wewnętrzne działają wyłącznie na podstawie pełnomocnictw udzielonych przez Gminę W., a umowa z dnia [...] r. przedłożona przez inwestora zawarta z Gminą W. nie zawiera pełnomocnictwa wskazanych w niej osób do zawarcia umowy w imieniu Gminy W.. Organ I instancji nie wyjaśnił powyższej kwestii. 8. Naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. 1) Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. I tak, w szczególności: "poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być respektowane na każdym etapie postępowania inwestycyjnego, w tym na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). Ochrona ta obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno - budowlanych" "jeżeli zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę budynku usytuowanego w granicy nieruchomości, przylegającego przy tym do budynku należącego do skarżących, to jest oczywiste, że kwestia uzasadnionych interesów osób trzecich - właścicieli sąsiedniej nieruchomości, winna być w sposób wyczerpujący rozważona, co winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z dnia 28.11.2008 r., II OSK 1710/2007), "rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy (lub w zbliżeniu do granicy) sąsiedniej nieruchomości, z powołaniem się na art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. Niedopuszczalne jest całkowite lekceważenie interesów którejkolwiek ze stron (właścicieli sąsiednich nieruchomości). Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny" (por. wyrok NSA z dnia 29.01.2008 r., II OSK 1955/2006), "organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznający sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę mając na uwadze, iż w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winien zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, przy granicy której ma powstać obiekt budowlany, powinien więc rozważyć ją w szczególności jak to już wyżej Sąd zauważył - świetle przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15.06.2011 r" II SA/Wr 130/2011), - "planowany sposób zagospodarowania terenu nie powinien generować konfliktów społecznych, stać się powodem powstawania uprawnionych roszczeń cywilnoprawnych obywateli, dlatego tak ważne jest, aby na etapie wstępnym przed podjęciem decyzji o pozwoleniu na budowę rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zaistniałe w tej sprawie" (por. wyrok NSA z dnia 11.05.2011 r" II OSK 2295/2010) 2) Przechodząc do poszczególnych naruszeń strona podnosi, iż w sprawie nastąpił: a) brak uwzględnienia uprawnień właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich wynikających z ustanowionych służebności gruntowych obciążających nieruchomość, której dotyczy pozwolenie na budowę. Z uwagi na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, na organach spoczywał w szczególności obowiązek wyjaśnienia kwestii istniejących służebności gwarantujących stronom postępowania, w tym stronie skarżącej przejazd i przechód przez nieruchomość inwestora zarówno od strony ul. G., jak K.. Decyzje obu organów I i II instancji prowadzą do nie uwzględnienia praw właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości sąsiednich, w tym ustalonego służebnościami gruntowymi obowiązku zapewnienia przejazdu i przechodu do wszystkich nieruchomości władnących, na rzecz których ustanowiono służebności, od strony ul. K. i G.. Przechód i przejazd ten powinien dodatkowo zapewniać zarówno obsługę nieruchomości inwestora przy uwzględnieniu jej projektowanego przeznaczenia i natężenia zabudowy, jak i nieruchomości pozostałych uprawnionych stron (por. wywody zawarte we wcześniejszych częściach odwołania dotyczące służebności). Jak wynika z projektu, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji przewidziane w nim poszczególne przejścia i przejazdy zapewniają dostęp jedynie do części nieruchomości położonych w tym kwartale, nie została zachowana wynikająca wprost z treści każdej służebności, zasada przejazdu i przechodu przez przejścia oraz przejazdy bramowe od obu stron wyznaczonych na rysunku planu i wynikających z treści wpisu służebności (ul. G. i K.), nie został zachowany wymóg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego odsyła treść służebności by na każdym odcinku wymaganych przejść i przejazdów (tj. odcinek od ul. G. i odcinek od ul. K.) co najmniej jedno przejście i przejazd zapewniało dostęp do wnętrza całego kwartału. B) brak rzetelnej analizy wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Wydając zaskarżoną decyzję, organ II instancji (s. 21) powołał się m.in. na przedłożone w Postępowaniu odwoławczym na wezwanie tegoż organu "oceny i ekspertyzy stanu technicznego" budynków sąsiednich. Tymczasem, jak podniosła strona skarżąca w toku postępowania, a co pominął organ II instancji, nie odnosząc się do jej zarzutów, przedłożone "ekspertyzy" budzą szereg istotnych wątpliwości co do ich rzetelności i wiarygodności. Przede wszystkim, jak wynika z treści "ekspertyz" dane przyjęte za podstawę do ich sporządzenia miały charakter nieaktualny (niemiecka dokumentacja sprzed stu lat), albo szczątkowy (brak przeprowadzenia oględzin wewnątrz budynku przy ul. Ś. 54/55, R. 18, 20-21 i 22). "Ekspertyzy" zostały sporządzone w kwietniu, maju i czerwcu 2013 r., natomiast oględziny i zdjęcia obiektów wykonywano, jak wynika z załączników do "ekspertyz", od marca 2013 r., obejmują zatem one dane sprzed ok. 12 miesięcy.

W "ekspertyzach" nie przeprowadzono również analizy rzędnych posadowienia zabudowy sąsiedniej, odwołując się wyłącznie do rzędnych posadowienia projektowanej zabudowy, zaś sama "ocena stanu technicznego" ma charakter lakoniczny i ogólnikowy w stosunku do części budynków (np. Ś. 54/55, 49/50, 51/52) - pobieżność opisanych wyżej analiz widać w zestawieniu z analizą dotyczącą budynku [...], gdzie opis uszkodzeń zawiera aż 5 stron, a dokumentacja zdjęciowa 41 stron i 113 pozycji. W zakresie budynku przy ul. R. 22 oraz budynku przy ul. R. 23 stwierdzono w "ekspertyzach" występowanie licznych pęknięć. Jednocześnie, jak wynika z pisma M. B. i L. M. z dnia 23.09.2010 r. (w aktach sprawy) w toku prowadzonych przez inwestora B. sp. z o.o. prac archeologicznych i rozbiórkowych, budynki przy ul. R. 22 i 23 były narażone na silne drgania i powstały uszkodzenia - mimo to nie przedłożono aktualnej ekspertyzy uwzględniającej stan tych budynków po przeprowadzeniu prac. Z części "ekspertyz" dotyczącej warunków geologicznych wynika wysoki poziom wód podziemnych na obszarze planowanej inwestycji, położony 6,5 metra powyżej rzędnej posadowienia projektowanego budynku, co zwiększa ryzyka związane z prowadzeniem inwestycji. W połączeniu z wykonywaniem prac znacznie poniżej fundamentów zabudowy sąsiedniej oraz rozległością wykopu niezbędnego do wykonania 3-kondygnacyjnego parkingu podziemnego, tworzy to dodatkowe ryzyka dla nieruchomości sąsiedniej związane z bezpieczeństwem inwestycji, które nie zostały szczegółowo przeanalizowane. Jednocześnie treść ekspertyz potwierdza ryzyko, że może dojść do uszkodzenia budynków sąsiednich. c) Brak uwzględnienia znacznego prawdopodobieństwa naruszenia przez inwestycję, w tym zwłaszcza głębokie wykopy poniżej fundamentów budynków sąsiednich, bezpieczeństwa konstrukcji tych budynków, które to budynki posadowione są na fundamentach pochodzących z końca średniowiecza. Jak podnosiły strony w toku postępowania już przy wykonywaniu przez inwestora prac rozbiórkowych i ziemnych, a także archeologicznych stwierdzono wstrząsy i uszkodzenia w budynkach sąsiednich. Organ II instancji nie wyjaśnił w ogóle powyższych okoliczności. d) Brak rzetelnej analizy nasłonecznienia sąsiednich budynków - co strona wykazała przez pominiętą przez organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji analizą załączoną do pisma strony skarżącej z dnia 03.06.2014 r. e) Brak uwzględnienia naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa poprzez zdominowanie budynków sąsiednich bryłą projektowanego w kwartale ulic K. - R. - G. - Ś. budynku 9. Zaskarżona decyzja narusza § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych oraz art. 7 k.p.a. 1) Organ II instancji nie odniósł się w ogóle w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutu strony skarżącej dotyczącej braku podstaw zastosowania w przedmiotowej sprawie § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wskazując jedynie iż (s. 20 uzasadnienia) powyższy przepis zastosował projektant. Tymczasem, jak wywiodła strona w odwołaniu, a co pominął organ II instancji brak było podstaw do uznania, iż objęte projektem zamierzenie budowlane jest "zabudową pierzejową" (s. 9 uzasadnienia decyzji organu I instancji), warunkującą zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 3 powołanego rozporządzenia.

Jak podniosła strona: pierzeją jest, zgodnie z językowym znaczeniem tego słowa, "ciąg frontowych elewacji budynków ustawionych w szeregu po jednej stronie ulicy lub placu"; zabudowa pierzejowa to zabudowa przyuliczna, okalająca wnętrze podwórza kwartału, a zatem nie wchodząca w głąb kwartału zabudowy (por. np. wyrok NSA z dnia 10.05.2011 r., II OSK 796/2010, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2008 r" IV SA/Wa 872/2008). W sytuacji, w której, jak w tej sprawie istotna część bryły budynku, w tym jego najszersza część znajduje się we wnętrzu blokowym, a jedynie części są ulokowane wzdłuż ulicy, a faktycznie trzech różnych ulic, nie można uznać, iż budynek stanowi zabudowę pierzejową w rozumieniu przepisów przeciwpożarowych, za powyższym uznaniem przemawia również wykładnia celowościowa tych przepisów, których nadrzędnym celem jest ochrona przeciwpożarowa {por. np. wyrok WS/A w Gliwicach z dnia 22.03.2012 r" II SA/GI 761/2011, wyrok WSA w Krakowie z dnia 07.11.2012 r" II SA/Kr 1266/2012), zaś odmienna wykładnia tworzyłaby iluzoryczność ochrony przeciwpożarowej dla budynku "schowanego" we wnętrzu międzyblokowym i wystającego jedynie w zakresie niektórych elewacji na różnych odcinkach na różne pierzeje ulic. Wobec powyższego, jak podniosła strona, brak jest podstaw do uznania, iż projektowane zamierzenie budowlane nie znajdujące się w linii danej pierzei, a polegające na nieregularnej zabudowie kwartału ulic, wypełniającej jego wnętrze i tylko poszczególnymi fasadami wychodzące na linię trzech różnych ulic na oddalonych od siebie odcinkach jest zabudową pierzejową. Jest to zabudowa wewnątrzkwartałowa, do której nie może mieć zastosowania powołany przez projektanta i organy obu instancji przepis § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.07.2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. 2) Jak należy podkreślić, z uwagi na opisany wyżej nadrzędny cel ochrony przeciwpożarowej, zasadą, zgodnie z § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia jest, że droga pożarowa powinna przebiegać wzdłuż dłuższego boku budynku, na całej jego długości, a w przypadku gdy krótszy bok budynku ma więcej niż 60 m - z jego dwóch stron, przy czym bliższa krawędź drogi pożarowej musi być oddalona od ściany budynku o 5-15 m dla obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi i o 5-25 m dla pozostałych obiektów. Pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie mogą występować stałe elementy zagospodarowania terenu lub drzewa i krzewy o wysokości przekraczającej 3 m, uniemożliwiające dostęp do elewacji budynku za pomocą podnośników i drabin mechanicznych. Droga pożarowa powinna zapewniać przejazd bez cofania lub powinna być zakończona placem manewrowym o wymiarach 20 m x 20 m, względnie można przewidzieć inne rozwiązania umożliwiające zawrócenie pojazdu, przy czym dopuszcza się wykonanie odcinka drogi pożarowej o długości nie większej niż 15 m, z którego wyjazd jest możliwy jedynie przez cofanie pojazdu, najmniejszy promień zewnętrznego łuku drogi pożarowej nie może wynosić mniej • niż 11 m. 3) po drugie, organy obu instancji nie przeprowadziły również żadnej analizy istnienia kolejnej przesłanki zastosowania § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, a mianowicie "w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi i jednocześnie - przy spełnieniu pozostałych wymagań określonych w ust. 2", poprzestając (s. 20) na zacytowaniu tegoż przepisu bez odniesienia się do okoliczności sprawy. 10. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane;1) Organ II instancji, odnosząc się na s. 21 do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu, iż zaprojektowany rozkład zjazdów z ul. K. i zgrupowanie na odcinku niecałych 50 metrów trzech wjazdów i wyjazdów z/do budynku (w tym istniejącego wjazdu obsługującego budynek [...]), a także rozwiązanie wjazdów i wyjazdów z ul. G., narusza § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wskazał iż zjazdy i wjazdy zostały zaprojektowane według parametrów określonych w decyzji ZDiUM z dnia [...] r. Tymczasem, jak wskazywała strona z powołaniem się na orzecznictwo NSA (por. np. wyrok NSA z dnia 01.06.2012 r., II OSK 787/2012) organ administracji budowlanej, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, powinien przeprowadzić samodzielną ocenę w postępowaniu dotyczącym przebudowy zjazdów spełnienia przez projekt warunków techniczno-budowlanych, zawartych w cytowanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. 2) Zgodnie z § 77 powołanego rozporządzenia "zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych" - jest to przepis określający warunki techniczne, którego zachowanie organ wydający pozwolenie na budowę ma obowiązek ocenić zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organy obu instancji, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w ogóle takiej oceny nie przeprowadziły, co narusza dodatkowo art. 7 k.p.a. 3) Jak podnosiła strona skarżąca: a) zaprojektowane nagromadzenie wjazdów/wyjazdów z projektowanego tzw. "budynku A" (w kwartale R. - G. - Ś. - K.) na krótkim odcinku ruchliwej ulicy K., obsługującej większość ruchu drogowego jako droga obwodowa ścisłego centrum miasta, nie zapewnia opisanych wyżej zasad, zarówno co do włączania się do ruchu, jak i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu pieszych w istniejącym ciągu pieszym po zachodniej stronie ul. K. (tj. wzdłuż fasady projektowanego budynku), przy jednoczesnym zwiększeniu natężenia ruchu związanym z planowaną inwestycją, b) zaprojektowane skupienie wjazdów/wyjazdów z projektowanych budynków A i B na ul. G., mającą być, zgodnie z § 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego elementem pieszego ciągu turystycznego [...] narusza zasady bezpieczeństwa, zwłaszcza iż planowane zamierzenie budowlane, w tym parking podziemny prowadzi do znacznego zwiększenia natężenia ruchu, c) zaprojektowane rozwiązanie wjazdów/zjazdów nie zapewnia dojazdu do nieruchomości sąsiednich zgodnego z zastrzeżonymi służebnościami gruntowymi i postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji nie odniósł się do istotnej części zarzutów strony skarżącej, pomijając w szczególności złożone przez stronę skarżącą pismo z dnia 12.03.2014 r. wraz z załącznikiem nr 1 - analizą dotyczącą niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także pismo strony z dnia 03.06.2014 r. z załączoną analizą wskazującą na brak zapewnienia przez inwestora wymaganego czasu nasłonecznienia. 2) Organ II instancji nie odniósł się również do istotnych dla postępowania kwestii poruszanych w pismach stron (pisma strony, pismo C. sp. z o.o. z 19.09.2013 r., pismo M. B. i L. M. z 16.09.2013 r.) dotyczącej kwestii braku wiarygodności składanych przez inwestora oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym wnioskiem, braku możliwości uznania inwestycji za "zabudowę pierzejową", kwestii odstępstw od przepisów, w tym przeciwpożarowych, kwestii braku należytej analizy nasłonecznienia i zacieniania sąsiednich budynków.

Na ostateczną decyzję skargę złożył także L. M., zastępowany przez pełnomocnika adw. M. K., Działając jako pełnomocnik skarżącego L. M., na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżono decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w całości. Strona skarżąca zakwestionowanej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. na skutek co najmniej przedwczesnego uznania, iż stroną w niniejszym postępowaniu jest spółka "C." sp. z o.o. z siedzibą we W., w sytuacji gdy zgodnie z pismem z dnia 10.09.2013r. (data wpływu 17.09.2013 r.) spółce tej powierzono wyłącznie prowadzenie zwykłych spraw bieżących, a zatem spółka ta nie posiada przymiotu zarządu wspólnotą mieszkaniową w rozumieniu art. 18 oraz 20 i 21 ustawy o własności lokali i tym samym nie może reprezentować właścicieli budynku przy ul. Ś. 61-62; b) art. 7 k.p.a. i art. 10 k.p.a. na skutek braku podjęcia przez organy obu instancji czynności zmierzających do ustalenia kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie i brak zwrócenia się do "M Design" sp. z o.o. o przedłożenie umowy o zarządzanie - co oznacza, że nie można stwierdzić czy ta spółka może czy też nie może reprezentować członków wspólnoty mieszkaniowej przy ul. Ś. 61-62, a także poprzez brak zweryfikowania aktualnej listy właścicieli nieruchomości objętych postępowaniem, pomimo wielomiesięcznego trwania postępowania - przykładowo, aktualnie nastąpiła zmiana stanu prawnego nieruchomości przy ul. R. 22, o której organ administracji nie ma żadnej wiadomości, pomimo ciążącego na nim z urzędu obowiązku badania wszystkich istotnych okoliczności sprawy; konsekwencją powyższych naruszeń, jest: c) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane na skutek nie zapewnienia stronie - właścicielom nieruchomości przy ul. Ś. 61-62 prawa do czynnego udziału w sprawie i skierowanie decyzji do "C." sp. z o.o., która jak wynika z pisma z dnia 10.09.2013r., nie jest upoważniona do reprezentowania wspólnoty na zewnątrz, a zatem nie należy do kręgu podmiotów o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 20 i 21 ustawy o własności lokali; d) naruszenie art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy w zakresie przekraczającym znacznie uzupełniające postępowanie dowodowe, skoro czynności organu II instancji doprowadziły do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, co w konsekwencji pozbawiło strony prawa do zaskarżenia orzeczenia i tym samym podważyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; e) rażące naruszenie art. 123 § 1 i 2 k.p.a w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. na skutek braku rozstrzygnięcia wniosku skarżącego z dnia 28.03,2014 r. w przedmiocie wyłączenia pracownika organu administracji i brak wydania w tym przedmiocie postanowienia o odpowiedniej treści, a załatwienie sprawy zwykłą korespondencją z dnia 06.06.2014 r., co jest niedopuszczalne w świetle powołanych wyżej norm prawnych; f) naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 77 k.p.a. na skutek błędnego, sprzecznego z materiałem dowodowym stwierdzenia, iż rozwiązania projektowe w postaci podziału wnętrza podwórzowego na 2 części i zapewnienia dojazdu do każdej z utworzonych części wnętrza podwórzowego tylko od strony jednej z ulic jest tożsame z treścią służebności gruntowej, gwarantującej właścicielom każdej z nieruchomości dojazd do całego wnętrza podwórzowego z dwóch stron, to jest od strony ul. G. oraz równocześnie od strony ul. K. - w sytuacji gdy takie stanowisko organu administracji prowadzi do faktycznego ograniczenia treści służebności przysługującej stronom postępowania; g) naruszenie art. 140 k.p.a i art. 15 k.p.a. na skutek nie rozpoznania szeregu zarzutów skarżącego zgłaszanych w jego pismach, przykładowo zarzutu z pisma z dnia 10.09.2013 r. iż postanowienie D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej z dnia [...]r., znak [...], dotyczy wyłącznie zatwierdzenia odstępstw co do ochrony przeciwpożarowej budynków od strony ul. G. (należy przy tym podkreślić, że zarzut dotyczy tak istotnej kwestii jak bezpieczeństwo pożarowe), czy zarzutu iż planowany wjazd od strony G. do działek nr 44/2, 44/15, 44/16 i 44/17 został zaprojektowany nieprawidłowo, niezgodnie co do jego szerokości z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...].), czy także zarzutu dotyczącego naruszenia § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zakresie dotyczącym dojazdu od strony ul. K. (zarzut zgłoszony w piśmie z dnia15.05.2014 r.); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: a) naruszenie § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na skutek nie dołączenia do projektu budowlanego rzetelnej analizy nasłonecznienia i zacienienia pomieszczeń w projektowanych oraz istniejących budynkach i przedłożenie jedynie ogólnego rysunku dotyczącego zacienienia istniejących budynków, nie zawierającego wskazań odległości ani wysokości, co uniemożliwia ocenę jego prawidłowości; b) naruszenie § 12 ust. 9 i 11, § 13 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez pozbawienie nieruchomości należącej do skarżącego (jak również nieruchomości położonej przy ul. R. 23) odpowiedniej drogi pożarowej, skoro rozwiązania zaproponowane przez inwestora przewidują dojazd od strony ul. K. węższy niż dopuszczalny w świetle tych przepisów oraz nie zakończony placem manewrowym o wymiarach 20m x 20m (między działkami 44/32, 44/23 oraz 44/29 miałby bowiem powstać plac o wymiarach tylko 14 m x 18 m); c) naruszenie § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, na skutek zaakceptowania przez organy administracji rozwiązań projektowych, w którym zjazd z części wnętrza podwórzowego od strony ul. K. nie spełnia wymogów wynikających z tych norm, to jest w szczególności zjazd ten ma szerokość mniejszą niż 5,0 m, a przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi nie jest wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m; d) naruszenie § 19 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego zamierzeniem opisanym w zaskarżonej decyzji (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r.) w wyniku uznania za prawidłowe rozwiązań projektowych, na mocy których z wnętrza podwórzowego utworzonego ulicami K., R. i G. zostaną wydzielone 2 odseparowane części, do których dojazd będzie się odbywał ze strony tylko 1 ulicy (albo od strony ul K. albo od strony ul. G.), w sytuacji gdy te normy zapewniają skarżącemu (jak i innym właścicielom nieruchomości) dostęp do wnętrza całego kwartału (a nie tylko do części tego wnętrza), ze strony 2 ulic równocześnie, to jest zarówno od strony ul. G. jak i K. (gdzie zgodnie z mpzp mogą zostać usytuowane przejścia i przejazdy bramowe); e) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 285 § 1 k.c. na skutek zaakceptowania rozwiązań projektowych, które ograniczają treść służebności gruntowej, przysługującej skarżącemu (oraz innym właścicielom nieruchomości), w sytuacji gdy jest to pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych, skoro inwestor kupując nieruchomość wiedział o treści obciążającego ją prawa służebności i związanych z tym ograniczeniach w budowie ewentualnych budynków (o prawie służebności inwestor był poinformowany już w pkt.14.5 Ogłoszenia o przetargu).

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnosi o: 1. stwierdzenie nieważności decyzji organu II i I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

Na uzasadnienie pełnomocnik skarżącego wskazał, że równocześnie z zaskarżoną decyzją skarżący, przez swojego pełnomocnika, otrzymał pismo z tej samej daty, w którym organ II instancji napisał, że wniosek o wyłączenie pracownika organu jest bezzasadny. Tę decyzję należy uznać za błędną, bowiem została wydana na skutek szeregu rażących naruszeń prawa proceduralnego oraz materialnego. W pierwszej kolejności strona wskazuje, że organ odwoławczy rażąco naruszył przepisy proceduralne. Naruszenia te skutkują bowiem wręcz stwierdzeniem nieważności decyzji (organu I i II instancji), a także podważają szereg podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Pierwszym poważnym naruszeniem prawa proceduralnego jest naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Naruszenie to nastąpiło w sposób rażący i to dwukrotnie. Po raz pierwszy w ten sposób, że organ odwoławczy (tak jak i organ I instancji) co najmniej przedwcześnie uznały, iż stroną w niniejszym postępowaniu jest spółka "C." sp. z o.o. z siedzibą we W.. Organy uznały, że ta spółka jest zarządcą wspólnoty mieszkaniowej właścicieli budynku przy ul. Ś. 61-62 w rozumieniu art. 18 oraz 20 i 21 ustawy o własności lokali - tylko na tej podstawie, że członków tej wspólnoty jest więcej niż 7. Tymczasem temu stanowisku organu wprost zaprzecza materiał dowodowy sprawy. Zgodnie bowiem z pismem z dnia 10.09.2013 r. (data wpływu 17.09.2013r.) spółce "C." sp. z o.o. powierzono wyłącznie prowadzenie zwykłych spraw bieżących, a zatem spółka ta nie posiada przymiotu zarządu wspólnotą mieszkaniową w rozumieniu ustawy o własności lokali. Tym samym, zgodnie z tym pismem, spółka ta nie może reprezentować członków wspólnoty w niniejszym postępowaniu. Organy obu instancji nie wyjaśniły tej sprawy, treści tego pisma - nie zażądały przedłożenia do akt umowy, o której mowa w art. 18 ust. 1 ustawy. Należy przy tym przypomnieć, że zgodnie z powołaną normą prawną, umowa ta musi mieć formę aktu notarialnego. Brak tego dokumentu nie pozwala na stwierdzenie, czy "C." sp. z o.o. jest zarządcą w rozumieniu ustawy o własności lokali, a zatem czy do spółki tej może być kierowana korespondencja w sprawie. Sama liczba właścicieli wspomnianej wspólnoty, przekraczająca liczbę 7-iu, nie stanowi o tym, że właściciele zrealizowali swój obowiązek i ustanowili zarządcę w postaci spółki "M Design" sp. z o.o. poprzez zawarcie umowy w formie aktu notarialnego. Może być tak, że zarządca w ogóle nie został powołany w sposób wymagany ustawą, bądź też że zarządcą tym jest inny podmiot niż "C." sp. z o.o. Organy zobowiązane były to dokładnie ustalić i udokumentować - czego nie uczyniły (ani organ I instancji, ani organ II instancji, pomimo zarzutu podniesionego w odwołaniu). Widoczny jest tu pośpiech i niechlujność obu organów przy ustalaniu kluczowej dla sprawy okoliczności, to jest kręgu stron postępowania. Niechlujność organu administracji widoczna jest także w tym, że pomimo wielomiesięcznego trwania postępowania (prawie rok), Wojewoda D. nie zweryfikował aktualnej listy właścicieli nieruchomości objętych postępowaniem. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w lipcu 2013 r., a wkrótce potem został ustalony krąg stron - ówczesnych właścicieli nieruchomości. Skoro postępowanie trwało niemal rok, to organ powinien zbadać, czy w zakresie aktualnych właścicieli nieruchomości stan pozostał bez zmian. Organ tego nie uczynił, z naruszeniem art. 7 i 10 k.p.a. Ustalenie kręgu stron postępowania jest przecież, kluczowym i podstawowym obowiązkiem organu administracji. Decyduje bowiem o ważności decyzji. Zaniedbanie organu powoduje, że w ogóle nie znana jest mu, przykładowo, zmiana stanu prawnego nieruchomości przy ul. R. 22. Organ II instancji nie ma o tej zmianie żadnej wiadomości, bo nie podjął żadnych działań w tym kierunku. Należy przy tym wskazać, że zaniedbania organów obu instancji co do ustalenia kręgu stron postępowania, skutkować mogą w szczególności naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane na skutek nie zapewnienia stronie - właścicielom nieruchomości przy ul. Ś. 61-62 oraz innym aktualnym właścicielom innych nieruchomości, prawa do czynnego udziału w sprawie. Ponadto organ II instancji rażąco naruszył art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Powyższe normy prawne wprowadzają następujące zasady postępowania: zasadę dwuinstancyjności oraz związaną z tym zasadę przeprowadzania przez organ odwoławczy wyłącznie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 25.05.2010 r. (III SA/Kr 1083/08): "Przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 kpa powodowałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności. Jak z tego wynika organ odwoławczy jest uprawniony (i zobowiązany) do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego po raz kolejny, ale bezwzględnie w taki sposób, by nie została naruszona zasada dwuinstancyjności. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.05.2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1609/12 : "Podejmowane w drugiej instancji czynności dowodowe nie mogą prowadzić do ukształtowania w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy, odmiennej od uznanej za udowodnioną w pierwszej instancji, gdyż to w konsekwencji pozbawiłoby stronę prawa do zaskarżenia orzeczenia, a przez to nastąpiłoby unicestwienie konstytucyjnej gwarancji strony - art. 78 Konstytucji RP (por. wyrok SN z dnia 22 października 2008 r., V KK111/08, OSNwSK z 2008 r" nr 1, poz. 2101)." Tymczasem w niniejszym postępowaniu, te reguły i zasady zostały naruszone przez Wojewodę D.. W odczuciu skarżącego (potwierdzonym zresztą wypowiedziami pracownika organu – K. M., o czym skarżący pisał we wniosku o wyłączenie tego pracownika) organ odwoławczy robił wszystko, dosłownie wszystko, by decyzja Prezydenta Miasta została utrzymana w mocy. Organ odwoławczy chcąc osiągnąć ten cel dopuszczał się również rażących naruszeń prawa, m.in. w zakresie dotyczącym naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zasady z art. 136 k.p.a. Wojewoda D. podjął bowiem szereg działań, by uzupełnić dokumentację sprawy w sposób mający zasadniczy wpływ na ustalenie i zmianę podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wojewoda D. przeprowadził postępowanie, w którym chciał "naprawić" braki i błędy w działaniu Prezydenta Miasta. Świadczy o tym fakt wezwania inwestora pismem z dnia 12.02.2014 r. do przedłożenia kilkunastu dokumentów, w tym obszernych opracowań i wielotomowych analiz, które w efekcie pojawiły się w aktach sprawy po raz pierwszy, doprowadzając do ukształtowania na nowo w postępowaniu odwoławczym podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Nowe dokumenty, które dopiero teraz (z naruszeniem omawianych wyżej zasad) pojawiły się w aktach sprawy dotyczą tak podstawowych kwestii jak przykładowo: zmiany projektu budowlanego w części dotyczącej ul. G. i nawierzchni chodników przy ul. K. i Ś., stosowne pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków na proponowane rozwiązania projektowe, ekspertyzy techniczne dotyczące nieruchomości sąsiednich. Tak szerokie i prowadzące do nowych ustaleń, podstępowanie dowodowe przed organem II instancji jest oczywiście niedopuszczalne. O ogromnym (niedopuszczalnym) zakresie tego postępowania może świadczyć chociażby długość trwania postępowania prowadzonego przez Wojewodę D. - postępowanie to trwało 8 miesięcy ! Tymczasem, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., odwołania powinny być załatwiane w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Dysproporcja jest tu rażąca. Co istotne, początkowo organ - kierując się art. 36 § 1 k.p.a. - informował strony o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz o przyczynach zwłoki. Później korespondencji tej zaniechano w ogóle. Nawet jednak te pierwsze zawiadomienia nie odpowiadały dyspozycji art. 36 § 1 k.p.a. Konieczność gromadzenia nowych dowodów i ustalania stanu faktycznego sprawy nie usprawiedliwia przedłużania postępowania ponad ustawowo określony termin 1 miesiąca. Tego typu czynności są bowiem standardem i właśnie na ich dokonanie organ odwoławczy ma wyznaczony miesiąc czasu. Jeżeli czynności organu odwoławczego są natomiast tak daleko idące jak w niniejszej sprawie, że do ich przeprowadzenia potrzebne jest aż 8 miesięcy, to w sprawie powinna być wydana decyzja uchylająca decyzje organu I instancji, z zaleceniem uzupełnienia przez ten organ postępowania dowodowego. Pomimo iż postępowanie odwoławcze trwało tak długo (bo aż 8 -krotnie dłużej niż dopuszczalny okres), to Wojewoda D. skupił się wyłącznie na czynnościach mających na celu utrzymanie decyzji Prezydenta Miasta w mocy. Nie zostały dokonane natomiast inne czynności, także obligatoryjne, które nie odpowiadały temu celowi. I tak: 1. Wojewoda D. z rażącym naruszeniem art. 123 § 1 i 2 k.p.a w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. w ogóle nie rozstrzygnął wniosku skarżącego z dnia 28.03.2014 r. w przedmiocie wyłączenia pracownika organu administracji - organ zobowiązany był w tym zakresie niezwłocznie wydać stosowne postanowienie, co w ogóle nie nastąpiło. Dopiero wraz z zaskarżoną decyzją, skarżący otrzymał zwykłą korespondencją z dnia 06.06.2014r. dotyczącą przedmiotowego wniosku. Korespondencja ta ma przy tym charakter listu, odpowiedzi poruszającej tylko znikomy fragment zagadnień poruszonych we wniosku z dnia 28.03.2014r., co ma wręcz charakter zbywania Strony przez organ; 2. Wojewoda D., z naruszeniem art. 140 k.p.a i art. 15 k.p.a., w ogóle nie rozpoznał szeregu zarzutów skarżącego zgłaszanych w jego pismach. Przykładowo nie zostały rozpoznane następujące zarzuty: zarzut z pisma z dnia 10.09.2013 r., iż postanowienie D. Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej z dnia [...] r., znak [...], dotyczy wyłącznie zatwierdzenia odstępstw co do ochrony przeciwpożarowej budynków od strony ul. G. (należy przy tym podkreślić, że zarzut dotyczy tak istotnej kwestii jak bezpieczeństwo pożarowe), czy zarzut iż planowany wjazd od strony G. do działek nr 44/2, 44/15, 44/16 i 44/17 został zaprojektowany nieprawidłowo, niezgodnie co do jego szerokości z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]r.), czy także zarzutu dotyczącego naruszenia § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zakresie dotyczącym dojazdu od strony ul. K. (zarzut zgłoszony w piśmie z dnia 15.05.2014 r.). Brak rozpoznania tych zarzutów wynika z faktu, iż zarzutów tych Wojewoda D. ani nie cytuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (tak jak to robi co do części pozostałych zarzutów) ani nie odnosi się do nich w swoich rozważaniach. Fakt, iż Wojewoda D. nie rozpoznał wszystkich zarzutów skarżącego, stanowi o rażącym naruszeniu przepisów proceduralnych, uzasadniających konieczność uchylenia decyzji z dnia 06.06.2014 r. Te naruszenia przepisów proceduralnych są wystarczające do uznania, że skarga jest w pełni zasadna. Naruszenia dotyczą bowiem podstawowych zasad prowadzenia postępowania odwoławczego i mają istotny wpływ na treść orzeczenia. Niezależnie jednak od tych naruszeń, Wojewoda D. naruszył także przepisy prawa materialnego - wskazane w zarzutach do niniejszej skargi. Jeżeli chodzi o naruszenia prawa materialnego, to skarżący podtrzymuje swoje zarzuty podniesione w odwołaniu i pismach uzupełniających, w tym zwłaszcza te zarzuty które nie zostały w ogóle rozpoznane przez organ odwoławczy. Skarżący zarzuca zatem ponownie naruszenie § 19 ust. 3 pkt 4 i ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego zamierzeniem opisanym w zaskarżonej decyzji (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...]r.) oraz naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 285 § 1 k.c. na skutek zaakceptowania rozwiązań projektowych, które ograniczają treść służebności gruntowej przysługującej skarżącemu (oraz innym właścicielom nieruchomości). Nie można przy tym uznać za słuszne argumentów Wojewody D., wyrażonych w zaskarżonej decyzji. Po pierwsze bowiem, zapisy mpzp i księgi wieczystej (dział III, KW nr [...]) są jednoznaczne i mówią o jednym, całym wnętrzu blokowym, do którego dostęp musi być zapewniony równocześnie z obu stron: od ul. G. i od ul. K.. Treść księgi wieczystej przesądza o tym, że dojazd musi być zapewniony z obu stron - na co wskazuje spójnik "i" przy określeniu kierunków, z których ma odbywać się dojazd. Tymczasem rozwiązania projektowe, zaakceptowane przez Wojewodę D., spowodowałaby, że wnętrze podwórzowe zostałoby podzielone na 2 części, nie skomunikowane ze sobą. Ponadto, jedna część kwartału (wnętrza podwórzowego) miałaby dojazd tylko z jednej strony, to jest od ul. G., a druga część kwartału (wnętrza podwórzowego) miałaby dojazd tylko od ul. K.. Przykładowo część kwartału należąca do skarżącego (działka 44/9), miałaby mieć dojazd tylko od strony ul. K. - wbrew jednoznacznym zapisom księgi wieczystej. Organ administracji nie może w tym zakresie zmieniać zakresu służebności, twierdząc że rzekomo "w sposób nieproporcjonalny ograniczone by zostało prawo inwestora do zabudowy". Inwestor kupując nieruchomość znał (a przynajmniej powinien znać) doskonale jej stan prawny, w tym ciążące na niej służebności. Skoro inwestor zdecydował się na zakup nieruchomości, to znaczy że uznał, że treść służebności nie jest dla niego nadmiernie uciążliwa i że kupno nieruchomości jest dla niego opłacalne. Wojewoda D. chce tymczasem "poprawić" nieruchomość nabytą przez inwestora, zmniejszyć rażąco zakres ciążących na niej obciążeń, kosztem skarżącego i innych właścicieli. Wojewoda D. tymczasem powinien stać na straży interesów wszystkich stron niniejszego postępowania, nie tylko Inwestora. Tym bardziej, że - jak to wskazywano wielokrotnie w toku prowadzonego postępowania - dojazd od ul. K. jest niewystarczający. Dojazd jest nieustannie, wielokrotnie w ciągu dnia, blokowany przez samochody. Dojazd jest bowiem zbyt wąski i samochody nie mają możliwości wzajemnego ominięcia się. Przykładowo, w razie próby wjazdu jednego samochodu do wnętrza podwórzowego, inne pojazdy chcące wyjechać są zablokowane - w takich sytuacjach wszystkie samochody stoją, część z nich musi tyłem, na bardzo wąskiej drodze, wycofać się. Najgorsza sytuacja jest jednak wówczas, gdy samochód musi stać na drodze z powodu rozładunku czy załadunku - wówczas droga jest zablokowana często na kilka godzin. Tworzy się całkowity paraliż komunikacyjny, uniemożliwiający normalne funkcjonowanie firm i instytucji znajdujących się na nieruchomości skarżącego. Przy niniejszej skardze załączam kilka kolejnych zdjęć obrazujących aktualną sytuację na nieruchomości, potwierdzających to, że zaplanowany przez Inwestora dojazd od strony ul. K. jest całkowicie niewystarczający. Zwiększenie szerokości dojazdu jest tym bardziej konieczne, że omawiana droga dojazdowa ma zapewniać jedyny dojazd do zaplecza inwestycji. Zamierzeniem inwestora jest to, by drogą tą poruszały się między innymi pojazdy odbierające śmieci, dostarczające towary, produkty itp. Ruch na drodze dojazdowej będzie kilkukrotnie większy niż aktualnie, skoro odbywać się tu będą dostawy dla gastronomii, handlu i usług dla inwestora. Liczba podmiotów korzystających z drogi dojazdowej znacznie się zwiększy, nawet kilkunastokrotnie, a więc w konsekwencji szerokość tej drogi także wymaga zwiększenia. W przeciwnym wypadku wjazd pojazdów i ich postój w celu rozładunku bądź załadunku pozbawi wszystkich właścicieli nieruchomości od strony ul. R. swobodnego dojścia i dojazdu do ich nieruchomości - co naruszać będzie treść przysługujących tym właścicielom prawa służebności. Powyższy dojazd od strony ul K. narusza także § 12 ust. 9 i 11 oraz §13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Dojazd ten bowiem jest w świetle tych przepisów zbyt wąski (posiada 3,7 zamiast minimum 4 m szerokości) oraz nie jest zakończony placem manewrowym o wymiarach minimum 20m x 20m (między działkami 44/32, 44/23 oraz 44/29 miałby bowiem powstać plac o wymiarach tylko 14 m x 18 m). W efekcie nieruchomości przy ul. R. 23, R. 22 i R. 20-21 zostałyby pozbawione odpowiedniej drogi pożarowej, w rozumieniu zapisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. Ochrona przeciwpożarowa wszystkich budynków byłaby więc niemożliwa. Budynki te wprawdzie przylegają bezpośrednio do ul. R., ale tuż przy budynkach znajduje się torowisko oraz bariera, blokująca dojazd do nieruchomości wozów strażackich. Ponadto budynki mają znaczną głębokość (głębokość budynku ul. R. 20-21 wynosi ok 20 m) i w razie pożaru części od podwórza, nie ma możliwości prowadzenia akcji gaśniczej. Ponadto, ponieważ w budynku skarżącego znajduje się tylko 1 klatka schodowa (wyjście awaryjne), stąd w razie pożaru części budynku od podwórza, nie byłoby możliwe dokonanie ewakuacji ludzi z nieruchomości. Należy przy tym podkreślić, że zamierzona inwestycja stanowi budynek, który będzie istniał dziesiątki, jeśli nie setki lat. Stąd kwestie ochrony przeciwpożarowej powinny być szczególnie wnikliwie badane i respektowane przez organy administracji. Skarżący ponawia również zarzut naruszenia § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do projektu budowlanego nie została bowiem dołączona rzetelna analiza nasłonecznienia i zacienienia pomieszczeń w projektowanych oraz istniejących budynkach, w tym w budynkach mieszkalnych położonych od strony ul. Ś.. Inwestor dołączył do akt jedynie ogólne rysunki, dotyczące zacienienia istniejących budynków, nie zawierającego wskazań odległości ani wysokości. Taki rysunek uniemożliwia ocenę jego prawidłowości i wiarygodności. Braki i nadmierna ogólność rysunku nie pozwala na sprawdzenie i ocenę czy w sprawie spełnione zostały wymagania z §13, §57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ administracji zobowiązany był więc zobligować Inwestora do poprawienia analiz, poprzez ich uzupełnienie o dane umożliwiające zbadanie ich poprawności i zgodności z prawem. Należy przy tym podnieść, że zaakceptowanie rozwiązań projektowych drastycznie pogorszy sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich co do sposobu władania ich budynkami. Przykładowo, realizacja zamierzenia inwestycyjnego wykluczyłaby wszystkim właścicielom (w tym skarżącemu) możliwość zmiany przeznaczenia budynków z usługowych na funkcję mieszkalną - tylko dlatego, że jeden podmiot wybudował w podwórzu 6-kondygnacyjny biurowiec. Konieczność zmiany funkcji budynków jest przy tym bardzo bliska i realna, z uwagi na warunki rynkowe. Bardzo silna jest bowiem tendencja do tworzenia mieszkań w tego typu niewielkich kamienicach jak nieruchomości sąsiednie, które nie są w stanie konkurować z nowoczesną, wielko-powierzchniową biurową olbrzymich kompleksów biurowych (taka jak przykładowo planowana inwestycja). Skarżący ponawia również zarzut naruszenia § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organy administracji, wbrew zapisom powołanej normy, zaakceptowały bowiem rozwiązania projektowe, w którym zjazd z części wnętrza podwórzowego od strony ul. K. nie spełnia wymogów określonych prawem. Zjazd ten ma bowiem szerokość mniejszą niż 5,0 m, a przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi nie jest wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m. Podkreślenia przy tym wymaga, że zarzut ten (podniesiony już w odwołaniu) nie został w ogóle rozpoznany przez Wojewodę D.. Być może rozpoznanie tego zarzutu było dla urzędu już nadmiernie uciążliwe, jak to wyraziła się pracownica tego organu K. M..

W kolejnym piśmie procesowym A. sp. z o.o., wskazało, że zakwestionowane decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym, bowiem zamierzenie inwestycyjne winno obejmować całe zamierzenie, a orzeczenia nie obejmują przyłączy, czyli nie spełniają wymogów ustawowych.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym, bowiem w toku prowadzonego przez organy administracyjno-budowlane postępowania popełniono błędy, zarówno proceduralne, jak i materialno-prawne, które mają istotny wpływ na wadliwość, a co najmniej przedwczesność podjętych rozstrzygnięć. Wskazać jednak trzeba, że nie wszystkie zarzuty podniesione w skargach, skierowanych do sądu okazały się uzasadnione.

Jeśli chodzi o zarzut braku należytego uprawnienia do reprezentacji inwestora, w zakresie inwestycji, która ostatecznie stanowiła przedmiot procedowania i skarżonych decyzji, to zdaniem sądu pogląd zawarty w skargach obarczony jest nadmiernym formalizmem. Zgodnie z jednym ze stanowisk piśmiennictwa sprawa administracyjna to "zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji państwowej stosuje normę prawa administracyjnego w celu ustanowienia po stronie określonego podmiotu (podmiotów) sytuacji prawnej w postaci udzielenia (odmowy udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci obciążenia określonym obowiązkiem" (W. Dawidowicz, Zarys procesu..., 1989, s. 8). Z akt administracyjnych wynika, że w toku prowadzonego postępowania wiadomo było o jaką inwestycję chodzi (czyli co jest przedmiotem sprawy administracyjnej), a modyfikacja w zakresie samego zamierzenia inwestora następowała w toku postępowania drodze porozumienia między organem, a przedstawicielami inwestora. Zatem nie sposób mówić o nienależytej reprezentacji przedsiębiorcy w zakresie zagospodarowania nabytych w trybie przetargowym działek.

Dalej, jeśli chodzi o kolejne zarzuty skarg, to nie podziela sąd także zarzutu, jakoby organ pierwszoinstancyjny miał obowiązek dalszego "poszukiwania" innej reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej budynku położonego we Wrocławiu przy ul. Ś. 61-62. Jak wynika z pisma samej spółki C. jest ona uprawniona do prowadzenia "zwykłych spraw bieżących wspólnoty, nie przekraczających zwykłego zarządu". Zatem nie sposób uznać, aby reprezentowanie wspólnoty w postępowaniu administracyjnym (którego celem z punktu widzenia sąsiada inwestycji jest zachowanie interesu wspólnoty) było nienależytym sposobem reprezentacji jej interesów. (vide k. 16 akt organu I instancji).

Jeśli chodzi o zarzut nieprawidłowego określenia szerokości zjazdów od strony ul. G., to w tym zakresie należy odnieść się do zapisów, obowiązującego (na większej części prowadzonej inwestycji) planu miejscowego (uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...]). Stosownie do unormowań uchwały o planie (§ 20 ust. 2 pkt 4 aktu) dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 4U ustala się (...) szerokość w świetle przejazdu bramowego (p. 3 czyli co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy ...zapewniające dostęp do budynków przy ul. Ś. 49/50) nie może być mniejsza niż 3,6 m, a wysokość 4 m".

Jedną z najistotniejszych (zdaniem sadu) nieprawidłowości prowadzonego postępowania jest kwestia błędu w ocenie określenia stanowiącej istotny element oceny projektu budowlanego, tzw. "linijki słońca". Chodzi o zachowanie minimalnego, dobowego doświetlenia pomieszczeń (w zakresie jej zachowania w stosunku do nieruchomości sąsiednich i wpływu obu realizowanych budynków na siebie). Wskazać bowiem należy, że zgodnie z unormowaniem zawartym w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ. U. 2002, 75, 690) odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej.

Jak wynika z akt sprawy zostało do nich dołączone w formie graficznej opracowanie, wskazujące na spełnienie (zdaniem autora) zasad normatywnych przesłaniania dla budowli, znajdujących się na działkach sąsiadujących z realizowaną inwestycją. Opracowanie to stanowi integralną część projektu budowlanego (k. 24 do 34). Rysunki zostały nazwane (k. 5 projektu budowlanego) jako analizy przysłaniania konkretnych budynków i określają odległości przesłaniania przyjęte dla zabudowy śródmiejskiej, przy czym zawarte w opisie oznaczenia: granica opracowania, projektowany budynek, ilość kondygnacji, etc. nie są wystarczające dla możliwości odczytu rysunku. Inaczej mówiąc (zdaniem sądu) nie sposób dokonać weryfikacji rzetelności tejże oceny. Analiza opracowanych rysunków nie daje odpowiedzi na pytanie, czy istotnie zostały spełnione minimalne odległości, do jakich zobowiązuje rozporządzenie.

Lektura akt wskazuje także, że uczestnik postępowania dołączył (na etapie postępowania przed organem odwoławczym) prywatną opinię (analizę przesłaniania) autorstwa mgra inż. arch. W. S. z 9 maja 2014 r., którego zdaniem (między innymi) " w przypadku budowy kompleksu [...] minimalny czas nasłoneczniania, w rozumieniu § 60 rozporządzenia dla okien/pomieszczeń położonych na II i III kondygnacji budynku, położonego przy ul. Ś. 49/50 (uwzględniając zapisy p.4.2 1-3 nie będzie spełniony w żadnym przypadku".

Reasumując tę część rozważań trzeba wskazać, że wnioski wypływające z tego dokumentu są diametralnie różne niż przyjmuje to projektant (co zresztą jak wskazano wyżej jest trudne do weryfikacji), niekorzystne dla użytkowników nieruchomości sąsiednich, przede wszystkim wykazują na brak zachowania minimalnych mierników, wynikających z rozporządzenia. W takim przypadku, zdaniem sądu rzeczą organu jest ocena przedłożonych dowodów i wskazanie któremu z dokumentów daje on wiarę i dlaczego, lub uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, o ile nie organ drugoinstancyjny ma takiej możliwości w postępowaniu odwoławczym (art. 80 kpa).

Nadto jak wskazuje organ odwoławczy, w części projektu, dotyczącej nasłonecznia, nie zawarto analizy wpływu projektowanych budynków w zakresie doświetlenia, wzajemnie na siebie. W ocenie sądu stanowisko organu drugiej instancji, akceptujące projekt mimo dostrzeżenia braku analizy przesłaniania projektowanych budynków na siebie, jest nieuprawnione i stanowi uchybienie regułom proceduralnym zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 k.p.a. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 301/00, LEX nr 53964). W orzecznictwie wskazuje się, iż to organ administracji winien rozpatrzeć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., V SA 948/00, LEX nr 50114). Organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu. W takim przypadku winien jednak wskazać konkretne motywy takiego stanowiska (art. 78 § 2 i 107 § 3 k.p.a.) (zob. wyrok NSA z dnia 5 maja 1998 r., III SA 193/97, LEX nr 35474). W niniejszej sprawie tego nie uczyniono. Tym regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej nie sprostał w rozpatrywanej sprawie organ II instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Należy bowiem pamiętać, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. 2013, poz. 1409) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Akta administracyjne pierwszej instancji wskazują, że organ ten skorzystał z tej możliwości procesowej i postanowieniem z dnia [...] r. ([...]), wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora szereg obowiązków, w zakresie uzupełnienia projektu, pod rygorem wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu. Postanowienie to odebrał osobiście w organie pełnomocnik inwestora w dniu jego wydania, a termin podany w postanowieniu został określony na 19 września 2013 r. Wśród obowiązków wskazano na konieczność uzupełnienia projektu "w zakresie § 13, § 57 i § 60 - w zakresie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń w projektowanym oraz sąsiednich budynkach (brak w projekcie analizy nasłonecznienia i zacienienia)". Organ jednak - jak się zdaje - nie dostrzegł tego braku i nie w pełni uzupełniony projekt zaakceptował.

Jak wynika z dotychczasowych rozważań utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, mimo dostrzeżenia braku w projekcie budowlanym w zakresie analizy wzajemnego przesłaniania wznoszonych budynków, organ architektoniczno - budowlany drugiej instancji zatwierdził (podobnie jak prezydent) niekompletny projekt, nie zawierający całości rozwiązań niezbędnych dla prawidłowej realizacji inwestycji. Powyższe przesądza, że zatwierdzono niekompletną dokumentację, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Omawiając dalsze zarzuty stron trzeba powiedzieć, że spór dotyczy także pozbawienia skarżących dostępu do wnętrza blokowego ograniczonego ulicami Ś., K., R., G., mimo ciążącego w tym zakresie obowiązku na nabywcy działek będącym jednocześnie inwestorem. Jak wskazują akta sprawy w ogłoszeniu o przetargu- w p. 14.5 potencjalnych nabywców poinformowano, że "nabywca zobowiązany będzie do ustanowienia w umowie sprzedaży nieodpłatnej służebności gruntowej, polegającej na prawie przechodu i przejazdu przez nieruchomość ([...]) do wnętrza blokowego ograniczonego ulicami Ś., K., R., G., poprzez przejścia i przejazdy bramowe w planowanej zabudowie zgodnie z MPZP od strony ulicy K. i ulicy G., na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych bądź właścicieli nieruchomości położonych przy ul. R./Ś. ([...]) ul. K. 7 ([...]), ul. R. 19 (KW [...]), ul. R. 20-21 ([...]), ul. Ś. 56-57 ([...]), ul. Ś. 58 ([...]), ul. Ś. 59-60 ([...]), ul. Ś. 671-62 (KW [...]).

Należy zauważyć, że skarżący już w toku postępowania administracyjnego podnosili zarzut, że w związku z istnieniem służebności przechodu i przejazdu przez działki inwestora, ma on ograniczone prawo do jej zagospodarowania. Jakkolwiek sama służebność nie może co do zasady wykluczać prawa do zabudowy nieruchomości, jednakże z drugiej strony inwestycja nie może pozbawiać strony uprawnień, wynikających z tej służebności. Stałoby to w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować (...) zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W tym miejscu jednoznacznie należy podkreślić, że prawo służebności może być ograniczone, zmienione lub nawet zniesione, jednak aby to mogło nastąpić musiałoby być wdrożone stosowne postępowanie przed sądem powszechnym. Inwestor nie kwestionował też istnienia służebności, co znajduje swój wyraz tak w akcie notarialnym, jak i projekcie budowlanym - p. 3.2 projektu). Sama służebność gruntowa nie może pozbawić inwestora prawa do zabudowy, co byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego, ale służebność ta ma wpływ na sposób zagospodarowania działki.

Jeśli chodzi o kolejny zarzut niespełnienia przez projekt zasad ochrony przeciwpożarowej, to należy wskazać, że postanowieniem z dnia [...] r. D. Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej wyraził zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg dojazdowych (Dz.U.2009.124.1030). Zgodę na takie odstępstwo przewiduje ust. 3 przywoływanego przepisu, stosownie do którego w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do:1) 30 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości (największej szerokości) do 60 m, 2) 50 % obwodu zewnętrznego budynku, przy jego rozpiętości przekraczającej 60 m, 3) 100 % długości elewacji od frontu budynku, przy zabudowie pierzejowej.

Wskazane w § 13. ust. 1 unormowania określają, że minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m, a jej nachylenie podłużne nie może przekraczać 5 %: 1) w miejscach, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3, oraz na odcinkach o długości 10 m od tych miejsc, zapewniających dojazd i wyjazd; 2) na odcinku o długości 15 m od miejsc doprowadzenia jej do budynku, o których mowa w § 12 ust. 6 pkt 2. 2. W obrębie miasta oraz na terenie działki, na której jest usytuowany obiekt budowlany, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 3 i 4, droga pożarowa powinna umożliwiać przejazd pojazdów o nacisku osi na nawierzchnię jezdni co najmniej 100 kN (kiloniutonów), a jej minimalna szerokość w miejscach innych niż wymienione w ust. 1 nie może być mniejsza niż 3,5 m. 4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

Jak wynika z akt sprawy, komendant, udzielając zgody na odstępstwo posiłkował się ekspertyzą rzeczoznawcy d/s pożarowych mgr inż. L. G.. Nadto, w toku postępowania przed organem odwoławczym uzupełniono postępowanie dowodowe w zakresie konieczności zamurowania okien w budynku, położonym we W. przy ul. R. 32/33. (opina z 20.02. 2014). Analiza projektu budowlanego (por. s. 11) wskazuje, że w p. 6 dokumentu przeanalizowano "wymagania ochrony przeciwpożarowej i wskazano m.inn., że droga pożarowa zapewniona będzie z 2 stron od ul. R. i K. i że uzyskano zgodę na odstępstwo - o czym wyżej. Jak wynika z treści projektu zastosowano w nim rozwiązania alternatywne, podnoszące bezpieczeństwo pożarowe budynków (np. zastosowano instalacje natryskowe). Natomiast w/g oświadczenia projektanta (w treści projektu) część budynków, stanowiąca zabudowę wewnętrzną kwartału ma zapewnione zabezpieczenie przeciwpożarowe bez odstępstw. Wobec jednak zarzutów stron organ powinien zweryfikować to oświadczenie w uzasadnieniu orzeczenia. Jest to bowiem (poza elementami konstrukcyjnymi) jedna z najważniejszych okoliczności, które winny być jednoznacznie prawidłowo określone w zatwierdzanym projekcie. Okoliczność, że opiniowano jeden budynek a nie dwa wydaje się nie mieć większego znaczenia, bowiem wobec uprzedniego zastosowania łącznika, obecnie istotne parametry inwestycji nie ulegają zmianie. Przy okazji należy też wspomnieć o zarzucie strony w zakresie pogorszenia sytuacji pożarowej budynków ościennych. Zdaniem sądu ta kwestia podlega badaniu przez organy o tyle, o ile mieści się w treści art. 5 prawa budowlanego., w zw z art. 2 ust. 1b ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o ochronie przeciwpożarowej (t. j. Dz. U. 2009 r., 178, 1380).

Jeśli chodzi o zarzut błędnego zaprojektowania "zjazdu z części wnętrza podwórzowego od strony ul. K.", to należy podnieść, że skarga zarzuca niezgodność zaprojektowanego rozwiązania z § 55 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999.43.430). We wskazanym paragrafie nie ma mowy o szerokości zjazdu, a tym bardziej o szerokości zjazdu wynoszącym min 5 m. Natomiast istotnie takie ograniczenia zawierają § 5 i 6 tego aktu, ale one dotyczą dróg publicznych, a nie dróg wewnętrznych. Wedle bowiem art. 7. ustawy o drogach publicznych 1. do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Na obecnym etapie sprawy trzeba powiedzieć, że nie wykazano jak został naruszony § 77 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Omawiane unormowanie wskazuje, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

Nie ma także racji skarżący, że projekt narusza plan miejscowy, bowiem we wskazanym § 19 ust. 4 określono jedynie, że na każdym odcinku usytuowania przejść i przejazdów bramowych wyznaczonym na rysunku planu obowiązuje co najmniej jedno przejście i jeden przejazd bramowy, zapewniający dostęp do wnętrza całego kwartału. Trzeba zatem wyraźnie stwierdzić, że mamy tu do czynienia z obowiązkiem wynikającym z prawa miejscowego, zapewniającym dostęp do kwartału, jako całości, co nie musi być jednoznaczne z dostępem do wnętrza podwórzowego, jak tego chce skarga. Organ zatem jest obowiązany uwzględnić i rozważyć ewentualne zależności użytych pojęć., a później ocenić, czy wymogi, wynikające z prawa miejscowego zostały zachowane.

Jeśli chodzi o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, to wskazać trzeba, że w dacie orzekania w sprawie niniejszej, decyzja środowiskowa była ostateczna, natomiast z jej uzasadnienia (k. 120 projektu) wynika, że "w ramach przedsięwzięcia wykonane zostaną także 2 3 kondygnacyjne parkingi podziemne wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Jeden parking ma zawierać 8660 m2, a drugi 3375 m2 (łącznie 12035 m2). a wedle projektu jest to (.10) 11308m2. Z wyliczenia wynika zatem, że powierzchnia garaży ujęta w decyzji środowiskowej jest większa niż w zatwierdzonym projekcie.

Jeśli chodzi o postanowienie wydane na podstawie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego, to należy stwierdzić, że organ dokonał oceny odstępstw biorąc pod uwagę przedłożone przez inwestora dokumenty. Artykuł 9 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Ze względu na użycie w tym przepisie klauzuli generalnej używającej pojęcia nieostrego wypełnienie jej treścią następuje przez organ stosujący prawo na gruncie ustalonego stanu faktycznego. Organ stosujący prawo ma więc obowiązek wyjaśnić okoliczności sprawy i ocenić, czy może je uznać za szczególnie uzasadniony wypadek pozwalający na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Musi przy tym brać pod uwagę, że celem art. 9 Prawa budowlanego jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie do nich, z uwagi na różnego rodzaju okoliczności, tych ogólnie obowiązujących przepisów. Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki "szczególnie uzasadniony przypadek" należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, które winny dokonać tego w oparciu o analizę materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej, itp. okoliczności. Organy muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodność ta polega, m.in., na poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (por. art. 5 ust. 1 pkt Prawa budowlanego) (por. wyrok NSA z 17 stycznia 1012 r. II OSK 2060/10) Skoro obecnie sąd podważył kompletność dokumentacji w tym zakresie, to organ po uchyleniu decyzji będzie miał tę okoliczność na uwadze, tym bardziej, że na postanowienie wydane w trybie art. 9 ustawy zażalenie nie przysługuje.

Jeśli chodzi o wykazanie przez inwestora kwestii dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to należy pamiętać, że w świetle art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć (między innymi) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

Odnośnie do zarzutu zawartego w piśmie procesowym podnoszącego konieczność ujęcia w decyzji także przyłączy do budynku, to zarzut ten jest nietrafny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r. II OSK 896/12 jeśli chodzi o przyłącza, to wystarczy promesa. Jak wyjaśnił NSA "nie ma żadnych przekonywujących argumentów, by w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można było zatwierdzić projektu budowlanego budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy. Przede wszystkim należy zauważyć, iż prawo budowlane nie zawiera definicji użytego w art. 33 ust. 1 terminu "całe zamierzenie budowlane". Wykładnia tego terminu musi więc nastąpić w drodze orzecznictwa. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową. Za stanowiskiem skarżących kasacyjnie przemawiają również następujące względy: wymóg z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące część tylko zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane obiekty te muszą stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Przy projektowaniu budynku i udzielaniu pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). Warunek ten strona

skarżąca spełniła. Należy też zauważyć, że gdyby z przepisu art. 33 Prawa budowlanego wyprowadzić wniosek co do konieczności objęcia pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego z wszystkimi przyłączami, to przepis art. 29a tej ustawy stałby się w znacznej części przepisem martwym. Ponadto w sytuacji budowy wielu obiektów, na przykład domków rekreacyjnych, inwestor może dopiero w przyszłości ustalić jakiego rodzaju urządzenia budowlane, w tym przyłącza, zostaną doprowadzone do tego obiektu. Prowadzi to do wniosku, iż zasadny był zarzut naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego zaskarżonym wyrokiem. Wiąże się z tym też trafność zarzutu naruszenia art. 28 w związku z art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez uznanie, że (...). nie wykazała swego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro cała nieruchomość, na której ma być realizowana inwestycja znajduje się w jej użytkowaniu wieczystym".

Jeśli chodzi o zarzut nierozpoznania prawidłowo, w trybie procesowym wniosku o wyłącznie pracownika to ma rację skarżący, że załatwienie sprawy pismem/listem jest nieprawidłowe, stanowi naruszenie procesowe, ale skoro pracownik przestał prowadzić sprawę wobec choroby to nie miało wpływu na decyzje.

Znacząca część skargi spółka poświęciła polemice ze stanowiskiem organu, że elewacja wznoszonych budynków spełnia kryteria zharmonizowania z sąsiednimi budynkami. Zdaniem sądu te zarzuty trudno uznać za trafne, bowiem do kompetencji architektów należy ocena tego elementu budynku, jaki inwestycji, położonej w terenie śródmiejskim, a ocena strony nie posiadającej niezbędnych kwalifikacji wydaje się wyłącznie kontrowersją w ramach osobistej oceny.

Trudno uznać, by zarzuty skierowane do innych orzeczeń, mających związek z rozpoznawaną sprawą można było rozstrzygać w tym postępowaniu, dlatego tę część zarzutów należało uznać za nieuzasadnioną.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych organ odwoławczy jest obowiązany ustosunkować się do zarzutów stron podnoszonych w odwołaniach (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach IV SA/Gl 618/08). Jak wskazuje lektura uzasadnienia decyzji Wojewody D., mimo obszernej treści, organ nie wywiązał się z tego obowiązku. Nadto orzecznictwo wskazuje także, że możliwość skorzystania przez stronę z uprawnienia wynikającego z art. 10 kpa nie może być iluzoryczne, lecz w sposób właściwy umożliwić stronom zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy. Jeśli, jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy uzupełnił w szerokim zakresie postępowanie dowodowe.

Nie podziela sąd poglądu, aby zaprojektowanie podcieni kolidowało z obowiązującą, wedle planu linią zabudowy. Stosownie do § 2 ust. 8 uchwały o planie obowiązująca ciągła linia zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy, na której musi być usytuowana zewnętrzna krawędź zewnętrznej ściany budynku...; natomiast wedle § 9 obowiązująca linia zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy, na której musi być usytuowana zewnętrzna krawędź zewnętrznej ściany budynku i określonych w ustaleniach planu budowli,....Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem plan miejscowy należy interpretować korzystnie dla inwestora, a skoro wykonanie podcieni nie jest w świetle prawa miejscowego niedopuszczalne, to trudno na taki wariant budynku czy budynków inwestorowi nie zezwolić".

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy bądź uzupełni postępowanie w zakresie wskazanym, bądź o ile uzna, że postępowanie wymaga szerokiego uzupełnienia uchyli zaskarżone orzeczenie i wskazując w jakim zakresie postępowanie ma być uzupełnione przekaże sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 6 maja 2013 r. (II SA/Ld 1069/13 "rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy czym konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji o charakterze kasacyjnym".

Jak wskazują akta administracyjne organu odwoławczego, w toku prowadzonego postępowania, postanowieniem z [...] r. (k. 12 akt organu drugiej instancji), przywołując w podstawie prawnej (między innymi) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (podobnie jak organ pierwszej instancji) wezwano inwestora do usunięcia nieprawidłowości (w zakresie wniosku), wskazując na termin z art. 36 kpa, bez podania skutków nieuzupełnienia wniosku. Skoro zatem organ ponownie (!) wezwał inwestora do uzupełnienia projektu, to może obecnie wobec wytycznych sądu uzna, ze w ramach ustawowych kompetencji będzie władny, po uzupełnieniu postępowania orzec merytorycznie.

Orzeczenie zawarte w art. 152 ppsa znajduje swoje uzasadnienie w tym, że o ile inwestor będzie kontynuował inwestycję w dotychczasowym kształcie, a okaże się to w świetle opisanych uwag za niewłaściwe, to może go narazić na dodatkowe koszty. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 ppsa.