Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Zespołu Opieki Zdrowotnej w Głuchołazach w przedmiocie odmowy sprostowania karty informacyjnej z leczenia szpitalnego postanawia odrzucić skargę.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie skutkowałoby bowiem nieważnością postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).

Właściwość sądu administracyjnego określa przepis art. 3 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Oceniając skargę wniesioną przez Z. W. pod względem przedmiotowym stwierdzić przyjdzie, że treść skargi dotyczy dokumentu w postaci karty informacyjnej z leczenia szpitalnego, a zarzuty sformułowane przez skarżącego dotyczą zasadności odmowy przez Dyrektora ZOZ dokonania dalszych zmian w karcie informacyjnej, tj. w sposób zgodny z żądaniem skarżącego, udzielenia odpowiedzi przez wadliwy, według skarżącego, podmiot, tj. przez lekarza prowadzącego zamiast przez Dyrektora ZOZ oraz udzielenia przez Dyrektora ZOZ odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 20 października 2015 r. po upływie terminu i dopiero po kilkukrotnych interwencjach.

W związku z tym należy zważyć, że karta informacyjna z leczenia szpitalnego stanowi dokumentację medyczną, o której mowa w art. 23 i nast. ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r., poz. 159, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 186]) i jest wymieniona w § 2 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 30 ust. 1 tej ustawy. Według § 24 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia karta informacyjna z leczenia szpitalnego jest wystawiana przez lekarza wypisującego pacjenta na podstawie historii choroby i podpisywana przez lekarza wypisującego i lekarza kierującego oddziałem albo lekarza przez niego upoważnionego. W § 24 ust. 3 tego rozporządzenia zostały szczegółowo określone dane, które zawiera karta informacyjna z leczenia szpitalnego. W rozdziale 7 ustawy o prawach pacjenta zamieszczone zostały natomiast przepisy dotyczące prawa pacjenta do dokumentacji medycznej., w tym określające prawo pacjenta do dostępu do tej dokumentacji (art. 23 ust. 1) oraz sposób jej udostępniania (art. 27), a w rozdziale 12 - zadania Rzecznika Praw Pacjenta, ustanowionego w celu obrony praw pacjenta określonych ustawą oraz w przepisach odrębnych (art. 41). Nadto - po myśli art. 10 b ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375, z późn. zm.) - do zadań Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego należy m.in. udzielanie pomocy w dochodzeniu praw w sprawach związanych z przyjęciem, leczeniem, warunkami pobytu i wypisaniem ze szpitala psychiatrycznego oraz wyjaśnianie lub pomoc w wyjaśnianiu ustnych i pisemnych skarg tych osób.

W kwestii prawa pacjenta do dostępu do dokumentacji medycznej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż w razie odmowy uznania tego uprawnienia przez zakład opieki zdrowotnej, pacjent może zaskarżyć czynność zakładu do sądu administracyjnego (por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OSA 1/03, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powołanych wyżej przepisów nie wynika natomiast uprawnienie pacjenta do wystąpienia do jednostki leczniczej z wnioskiem o dokonanie zmian w dokumentacji medycznej, w tym w karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do udostępnienia tej dokumentacji. Jedynie w takim przypadku można byłoby przyjąć, że w razie odmowy dokonania zmian w dokumentacji medycznej istnieje możliwość dochodzenia przez pacjenta realizacji uprawnienia w tym zakresie. Nie można nie dostrzegać, że byłoby to równoznaczne z sytuacją, w której pacjent miałby środki prawne, aby ingerować w treść zapisów w dokumentacji medycznej. Wprawdzie art. 31 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta przewiduje możliwość wniesienia przez pacjenta - za pośrednictwem Rzecznika Praw Pacjenta - do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw Pacjenta, sprzeciwu wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2015 r., poz. 464), jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa, jednak norma ta dotyczy całkowicie odmiennej sytuacji. Wniesienie sprzeciwu powoduje wydanie orzeczenia przez Komisję Lekarską, m. in. na podstawie dokumentacji medycznej.

Na gruncie powyższego, w ocenie Sądu, należy uznać, że skoro karta informacyjna z leczenia szpitalnego jest dokumentem medycznym, wydanym na podstawie historii choroby pacjenta, wystawionym przez lekarza wypisującego pacjenta, to z tego względu ani karta informacyjna, ani odmowa dokonania zmian w takiej karcie nie należy do kategorii, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., tzn. nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji również bezczynność lub przewlekłość postępowania w sprawie sprostowania karty informacyjnej z leczenia szpitalnego nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego. Jak już wskazano na wstępie, sąd administracyjny kontroluje bowiem jedynie legalność prawnych form działania organów administracji publicznej zaskarżalnych do sądu administracyjnego i w związku z tym tylko w takim zakresie może badać także skargę na bezczynność tych organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzony brak właściwości sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie powoduje, że podlega ona odrzuceniu przez Sąd.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.