Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 roku sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat K. B. – S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. T., kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu T. S. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat K. B. – S. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 46 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] o skreśleniu T. S. z ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Starostę [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] skreślił T. S. z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, nakładający na instruktorów nauki jazdy obowiązek corocznego uczestniczenia w warsztatach doskonalenia zawodowego i przedkładania staroście, w terminie do dnia 7 stycznia każdego roku, zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w szkoleniu w roku poprzednim, zaś na starostę obowiązek skreślenia instruktora z ewidencji w razie nieprzedłożenia zaświadczenia we wskazanym terminie.

Od powyższej decyzji T. S. złożył odwołanie, w którym zarzucił organowi I instancji niepoinformowanie go w dniu złożenia wniosku o przedłużenie uprawnień instruktora nauki jazdy, tj. w dniu 28 listopada 2013r. o obowiązku odbycia warsztatów doskonalenia zawodowego. Podniósł także, że po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy wnosił o przedłużenie terminu do złożenia zaświadczenia do czasu odbycia stosownego szkolenia oraz wskazanie ośrodka szkolenia, w którym szkolenie mógłby odbyć. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Starostwo Powiatowe w S. nie uczyniło nic, co pozwoliłoby skarżącemu na uzupełnienie wskazanych braków formalnych wniosku. Świadczy to natomiast o złej woli pracowników Starostwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że zgodnie z dyspozycją art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego. W myśl natomiast art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy, instruktor jest obowiązany do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6. Oznacza to, że w przypadku niewykonania przez instruktora nauki jazdy obowiązku wynikającego z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy organ prowadzący ewidencję instruktorów zobowiązany jest do skreślenia instruktora z ewidencji instruktorów bez względu na przyczyny niewykonania obowiązku przez przedsiębiorcę.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, zdaniem organu, że w rozpatrywanym przypadku wystąpiły okoliczności warunkujące skreślenie T. S. z ewidencji instruktorów nauki jazdy, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy. Strona nie przedłożyła bowiem w ustawowym terminie, tj. do dnia 7 stycznia 2014r. zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku 2013 w warsztatach doskonalenia zawodowego. Wbrew natomiast zarzutom skarżącego Starosta [...] nie był zobowiązany do poinformowania skarżącego o konieczności odbycia stosownego szkolenia. Przepisy ustawy o kierujących pojazdami określające w rozdziale 6 zasady działania instruktorów i wykładowców weszły w życie dniu 19 stycznia 2013r. Obowiązkiem strony - jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą było zapoznanie się z treścią powyższych przepisów warunkujących wykonywanie zawodu instruktora nauki jazdy. Wniosek skarżącego o przedłużenie terminu przedłożenia zaświadczenia o odbyciu warsztatów doskonalenia zawodowego w świetle obowiązujących nie mógł być uwzględniony. Określony w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy, termin jest terminem prawa materialnego, a nie procesowego, co oznacza, że nie podlega przywróceniu w przypadku jego uchybienia ani przedłużeniu. Ponadto nieprzedłożenie w terminie określonym w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy, wymaganego przepisem art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego nie jest brakiem formalnym, który można uzupełnić w trybie art. 64 § 2 K.p.a.

W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o wykreśleniu T. S. z ewidencji instruktorów nauki jazdy jest prawidłowe.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że uzasadnienie decyzji jest irracjonalne i pozbawione logicznego rozumowania. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą na szkoleniu przyszłych kierowców i skreślił go z ewidencji instruktorów nauki jazdy. W pozostałym zakresie skarżący podtrzymał zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu niesprawdzenia, (błędnego przyjęcia), że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie szkolenia kandydatów na kierowców SKO wskazało, że skarżący w dniu 23 marca 2009r. został wpisany do ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Starostę [...] pod nr [...] i otrzymał stosowną legitymację instruktora. Wpis do ewidencji oznacza, że osoba do niej wpisana posiada uprawnienia do wykonywania czynności instruktora nauki jazdy niezależnie, czy faktycznie je wykonuje i w jakiej formie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. nr 30 poz.151 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art.37 ust.1 pkt 2 i 3 wymienionej ustawy instruktor jest obowiązany:

2) corocznie uczestniczyć w warsztatach doskonalenia zawodowego, o których mowa w art. 35 ust. 6;

3) do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach, o których mowa w art. 35 ust. 6;

W myśl art.35 ust.6 cytowanej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, organizuje 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego według programu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 2 lit. c, zapewnia udział w warsztatach wszystkim zainteresowanym instruktorom i wykładowcom oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w tych warsztatach.

` Zgodnie z treścią art.46 ust.1 pkt 3 wymienionej ustawy starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego;

Z wymienionych przepisów wynika, że instruktor nauki jazdy jest zobowiązany raz w roku uczestniczyć w warsztatach szkolenia zawodowego, o których mowa w art.35 ust.6 ustawy z 5 stycznia 2011r. oraz od dnia 7 stycznia każdego roku ma obowiązek przedłożyć staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w takich warsztatach. W przypadku zaś nieprzedłożenia w wymienionym terminie zaświadczenia o uczestnictwie w warsztatach określonych w art.35 ust.6 ustawy jest on skreślany z ewidencji instruktorów. Należy zaznaczyć, że termin, o którym mowa w art.37 ust.1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011r. jest terminem prawa materialnego gdyż jego uchybienie wywołuje określony skutek prawny (skreślenie z ewidencji instruktorów nauki jazdy). Skoro jest to termin prawa materialnego a nie procesowego to nie jest możliwe jego przywrócenie lub przedłużenie.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że T. S. w 2013r. nie uczestniczył w warsztatach doskonalenia zawodowego ani nie przedłożył staroście do dnia 7 stycznia 2014r. zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w takich warsztatach. W sytuacji gdy skarżący nie przedłożył takiego zaświadczenia w wymaganym terminie to spełniona została obligatoryjna przesłanka jego skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Należy zaznaczyć, że Starosta [...] był zobowiązany do skreślenia skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy gdyż przepis art. 46 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. obliguje go do tego. Organ I instancji nie mógł zatem odstąpić od takiego skreślenia gdyż wymieniony przepis nie przewiduje takiej możliwości.

Nieprzedłożenia przez skarżącego zaświadczenia o uczestnictwie w warsztatach doskonalenia zawodowego nie może usprawiedliwiać fakt, że nie wiedział on o obowiązku uczestniczenia w takich warsztatach.

Podkreślić należy, że obowiązek uczestniczenia instruktorów nauki jazdy w takich warsztatach został wprowadzony w ustawie z 5 stycznia 2011r. Ustawa ta została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z dnia 10 lutego 2011r. a weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013r.. Okres vacatio legis był wyjątkowo długi bo wynosił prawie dwa lata. Wymieniona ustawa wprowadziła szereg nowych uregulowań prawnych i była szeroko omawiana w mediach. T. S. od 2009r. był instruktorem nauki jazdy a więc sam nauczał kursantów przepisów z zakresu kierowania pojazdami. Winien zatem dobrze znać ustawę z 5 stycznia 2011r. a w szczególności przepisy dotyczące instruktorów gdyż wprowadzały one nowe wymagania prawne. Prawie dwuletni okres vacatio legis był wystarczający do zapoznania się z przepisami nowej ustawy. Podnoszona obecnie przez skarżącego okoliczność, że nie wiedział on o obowiązku uczestnictwa w warsztatach doskonalenia zawodowego nie może usprawiedliwiać niezłożenie przez niego zaświadczenia o którym mowa w art.37 ust.1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011r.

Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze, że niezłożenie zaświadczenia o uczestnictwie w warsztatach doskonalenia zawodowego nastąpiło z winy organu gdyż nie pouczył on skarżącego o obowiązku uczestnictwa w takich warsztatach. T. S. podniósł, że w dniu 28 listopada 2013r. złożył w Starostwie Powiatowym w S. wniosek o przedłużenie ważności legitymacji instruktora wraz z dokumentami wymienionymi we wniosku (orzeczenie lekarski i psychologiczne oraz legitymację) lecz pracownik organu nie pouczył go o obowiązku złożenia zaświadczenia, o którym mowa w art.37 ust.1 pkt 3 ustawy (wniosek z 28 listopada 2013r. k.1 akt administracyjnych).

Przede wszystkim należy podnieść, że wymienione zaświadczenie nie jest brakiem formalnym wniosku o przedłużenie ważności legitymacji instruktora nauki jazdy, w rozumieniu art.64 § 2 K.p.a. którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. T. S. złożył wniosek w dniu 28 listopada 2013r. zaś termin do złożenia zaświadczenia upływał 7 stycznia 2014r. czyli przeszło miesiąc później. W związku z czym brak zaświadczenia nie był brakiem formalnym wniosku do którego uzupełnienia organ winien wezwać skarżącego.

Organy administracji mają obowiązek informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków co wynika z treści art.8 i 9 K.p.a. Obowiązek informowania dotyczy jednak tylko tych praw i obowiązków, które są przedmiotem konkretnego postępowania administracyjnego. W przypadku wniosku z 28 listopada 2013r. przedmiotem postępowania administracyjnego było przedłużenie ważności legitymacji instruktora. Jest to odrębna sprawa od sprawy wykreślenia z ewidencji instruktorów z powodu nieprzedłożenia zaświadczenia, o którym mowa w art.37 ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011r.

Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że zbyt daleko idące byłoby stanowisko, iż w sprawie przedłużenia ważności legitymacji instruktora organ miał obowiązek informowania skarżącego o wszystkich wymaganiach wobec instruktorów przewidzianych w nowej ustawie w tym także o obowiązku z art.37 ust.1 pkt.2 i 3 ustawy. Wymieniona ustawa uregulowała na nowo status prawny instruktora nauki jazdy i, w ocenie sądu, organ nie miał obowiązku wyjaśniania skarżącemu całego nowego uregulowania prawnego przy składaniu wniosku o przedłużenie ważności legitymacji instruktora. W przekonaniu sądu nałożenie na organ takiego obowiązku byłoby zbyt szeroką interpretacją art.8 i 9 K.p.a. Nie można wymagać od organu aby po złożeniu wniosku o przedłużenie ważności legitymacji instruktora nauki jazdy jednocześnie był on zobowiązany szczegółowo wyjaśniać wnioskodawcy całe nowe uregulowania prawne dotyczące instruktorów wprowadzone ustawą z 5 stycznia 2011r. Sąd w tej kwestii podzielił pogląd organu odwoławczego.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organ I instancji nie przedłużył skarżącemu terminu do odbycia warsztatów doskonalenia zawodowego i do złożenia zaświadczenia o uczestniczeniu w takich warsztatach. Termin do złożenia zaświadczenia, o którym mowa w art.37 ust.1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011r. jest terminem prawa materialnego a nie procesowego o czym była mowa we wcześniejszej części rozważań. W związku z czym nie jest możliwe przedłużenie tego terminu albo wyznaczenie nowego.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. T. S. do dnia 7 stycznia 2014r. nie przedłożył zaświadczenia o uczestniczeniu w warsztatach doskonalenia zawodowego. W związku z czym spełniona została przesłanka do jego wykreślenia z ewidencji instruktorów, o której mowa w art.46 ust.1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011r. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę T. S.

Na podstawie art.250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust.3 § 18 ust.1 pkt.1c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.) sąd przyznał adwokatowi K. B. – S. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.

m.m.