Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek–Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2026 roku sprawy ze skargi E. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opocznie w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. MR

Pismem z 3 listopada 2025 r. E.J., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opocznie, powoływanego dalej jako: "PPIS", "organ" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udzielenia informacji, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że 23 października 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z 10 grudnia 2025 r. organ nadesłał odpowiedź udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. W ocenie skarżącego do dnia wniesienia skargi nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w ww. piśmie. Przesłane przez organ odpowiedzi i odesłanie do publikacji są niewystarczające, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego organ powinien był udostępnić informację publiczną na jego żądanie albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Następnie organ wyjaśnił, że pismem z 20 października 2025 r. skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej dotyczących problematyki szczepień ochronnych:

1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophtlus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatniego roku?

5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat?

6. Czy rozróżnia w statystykach Państwa urzędu jak całego kraju rozróżnia się przypadku gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia?

7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG?

8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?

9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

13. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ic i rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

18. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

19. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?

20. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą?

21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP?

22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?

Wniosek skarżącego zawierał szereg pytań, na które organ udzielił odpowiedzi zgodnie z posiadaną wiedzą, zakresem jego kompetencji i zgromadzonymi danymi. Pismem z 10 grudnia 2025 r. (po uprzednim przedłużeniu terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek pismem z 27 października 2025 r.), organ udzielił skarżącemu merytorycznej odpowiedzi na pytania przekazując posiadane informacje i dane dotyczące m. in. listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień, statystyk szczepień narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej, przypadków gruźlicy na terenie działania urzędu na przestrzeni ostatniego roku i pięciu lat, przypadków gruźlicy poszczepiennej, odroczenia szczepień, przypadków nakładania grzywny na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanych odczynów szczepiennych, przypadków niepożądanych odczynów szczepiennych, przypadków śmierci do 4 tyg. od szczepień, sposobu ubiegania się o odszkodowanie w przypadku niepożądanych odczynów szczepiennych itd. W przypadku pytań, które leżały poza zakresem kompetencji organu lub na które nie posiadał danych, udzielono informacji zgodnie ze stanem faktycznym wskazując na brak danych w tej kwestii, m.in. przypadków dotyczących wypłaconych odszkodowań z tytułu niepożądanych odczynów szczepiennych itd. W przypadku pytań odnoszących się do oceny stanu faktycznego lub prawnego przedstawionego przez skarżącego w swoim wniosku wyjaśniono, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz dane dotyczące ich działalności, natomiast nie są nią oceny, interpretacje prawne ani potwierdzenia opinii wnioskodawcy. Wniosek skarżącego zawierał szereg pytań dotyczących zgodności aktualnego stanu prawnego z zakresu szczepień ochronnych z Konstytucją RP, stanowiska Światowej Organizacji Zdrowia w kwestii szczepień ochronnych, działań podejmowanych przez Ministra Zdrowia wydającego rozporządzenie w sprawie szczepień ochronnych w postaci analizy sytuacji epidemiologicznej czy też różnic w zakresie szczepień ochronnych w innych krajach np. w Niemczech. Pytania te nie dotyczą jednak informacji, które leżą w kompetencjach PPIS i tym samym nie są w jego posiadaniu. Pytania te nie mieszczą się w zakresie pojęcia informacji publicznej, do której udostępnienia zobligowany organ był zobowiązany. Kwestie znajomości przez organ orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, literatury medycznej dotyczącej szczepień ochronnych czy prawa obowiązującego w innych krajach Unii Europejskiej wykraczają poza zakres informacji publicznej, czego potwierdzeniem.

Działając w dobrej wierze, organ wskazał w swojej odpowiedzi miejsca, w których skarżący jako rodzic dziecka podlegającego szczepieniom ochronnym, może uzyskać dodatkowe informacje w kwestiach dotyczących szczepień. Wskazanie skarżącemu źródeł dodatkowych informacji dotyczących przedmiotowej problematyki nie zastępowało jednak odpowiedzi na pytania o informację publiczną, do której udostępnienia zobligowany był organ zgodnie z u.d.i.p. PPIS przekazał skarżącemu wszystkie posiadane przez niego informacje, które zgodnie z u.d.i.p. był zobligowany udostępnić. PPIS w celu udzielenia rzetelnej odpowiedzi zmuszony był do przenalizowania swoich rejestrów i akt spraw z co najmniej ostatnich pięciu lat, co wiązało się ze znacznym zaangażowaniem personelu urzędu.

Odnosząc się końcowo do skargi, organ wskazał, że pomimo kierowania wobec organu zarzutu nieudostępnienia informacji publicznej, żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku i udzielenia informacji publicznej, orzeczenia że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz żądania wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości, skarżący nie wskazał nawet konkretnych pytań i informacji, których rzekomo organ nie udostępnił. Ponadto skarżący nie tylko nie załączył do skargi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ale nigdzie w skardze nie wskazał choćby jego daty czy przytoczonych pytań. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał ponadto nieistniejącą odpowiedź organu z 3 października 2025 r. w sytuacji, gdy wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął dopiero 23 października 2025 r. Mając na uwadze, że organ udzielił skarżącemu szczegółowych informacji będących w jego posiadaniu, w jego ocenie działanie skarżącego nie ma na celu uzyskanie żądanych informacji, ale wynika wyłącznie z działań organu podejmowanych w związku z obowiązkiem szczepień ochronnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga E.J. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi E.J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Opocznie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w zakresie określonym we wniosku skarżącego z dnia 23 października 2025 r.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu wniesiony przez skarżącego w dniu 23 października 2025 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji publicznej, to jest: został złożony w formie pisemnej, został podpisany przez wnioskodawcę, określał w sposób dokładny adresata wniosku – Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Opocznie - organ rządowej administracji zespolonej w województwie, który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.; jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Bezspornym pozostaje również ta okoliczność, że w przewidzianym prawem terminie, pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w Opocznie udzielił skarżącemu informacji publicznej, obejmującej swoim zakresem odpowiedzi na wszystkie 22 pytania, zawarte we wniosku z dnia 23 października 2025 r. Wobec braku określenia przez wnioskodawcę formy w jakiej żąda on udzielenia informacji publicznej, w/w pismo zostało przesłane skarżącemu na adres wskazany we wniosku, za pośrednictwem operatora wyznaczonego Poczty Polskiej S.A. i doręczone w dniu 11 grudnia 2025 r., czego strona nie kwestionuje.

Skarżący kwestionuje natomiast zakres udzielonych informacji, które w ocenie pełnomocnika skarżącego nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przy czym, co należy podkreślić, wywodząc powyższy zarzut pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnia w jakim zakresie udzielone stronie odpowiedzi na zadane przez nią pytania, zawarte we wniosku z dnia 23 października 2025 r., uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek oceny zasadności stawianych zarzutów przez Sąd, jak i możliwości odniesienia się do nich przez organ, który zdaniem skarżącego pozostaje w bezczynności.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącego, przywołane wyżej okoliczności znajdujące potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że brak jest podstaw do stawiania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Sanitarnemu w Opocznie zarzutu bezczynności, co czynni wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski bezzasadnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

MR