Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant St. specjalista Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 20 czerwca 2025 r., nr 2/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia 22 kwietnia 2025 r., nr 2/2025, 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu na rzecz skarżącego K. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. P. (dalej jako: skarżący lub wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (dalej jako: organ odwoławczy lub Komendant Wojewódzki) z dnia 20 czerwca 2025 r., nr 2/2025, utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego w Opolu (dalej jako: organ pierwszej instancji lub Komendant Miejski) z dnia 22 kwietnia 2025 r., nr 2/2025, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następującym stanie prawnym i faktycznym. Wnioskiem z 17 grudnia 2024 r. skarżący wystąpił do Komendanta Miejskiego, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: ustawa lub u.d.i.p., o udostępnienie danych statystycznych dotyczących funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Opolu za rok 2023 oraz za okres od stycznia do listopada 2024 r., dotyczących wszystkich funkcjonariuszy, w zakresie:

1) liczby nałożonych mandatów karnych przez poszczególnych funkcjonariuszy za rok 2023 i 2024;

2) łącznej wysokości kwot nałożonych mandatów przez poszczególnych funkcjonariuszy za rok 2023 i 2024;

3) wysokości przyznanych nagród motywacyjnych na podstawie art. 110a Ustawy o Policji dla poszczególnych funkcjonariuszy w roku 2023 i 2024.

Skarżący podniósł we wniosku, że uwzględnienie tych danych jest kluczowe w celu umożliwienia obywatelskiej kontroli nad działalnością publiczną. W ocenie skarżącego obywatelska kontrola stanowi istotny element demokratycznego państwa prawa. Wskazał, że żądane informacje pozwolą na zbadanie, czy nagrody są przyznawane zgodnie z zasadami bezstronności oraz czy istnieje związek pomiędzy przyznanymi nagrodami a liczbą i wartością wystawionych mandatów.

Skarżący podał również, że wnosi o przekazanie odpowiedzi drogą elektroniczną na adres: [...] lub w formie papierowej na wskazany adres korespondencyjny.

W reakcji na powyższy wniosek, Komendant Miejski pismem z 27 grudnia 2024 r. poinformował skarżącego, że Komenda Miejska Policji w Opolu nie prowadzi statystyki w zakresie wysokości kwot mandatów nałożonych przez poszczególnych funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Opolu za rok 2023 i 2024. Wskazał przy tym, że administratorem takich danych jest Urząd Skarbowy w Opolu. Dalej podniósł, że zakres wniosku dotyczący liczby nałożonych, mandatów karnych przez poszczególnych funkcjonariuszy za rok 2023 i 2024 oraz wysokości przyznawanych nagród motywacyjnych i ilości otrzymywanych nagród przez poszczególnych funkcjonariuszy stanowi informację przetworzoną w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wyjaśnił, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec powyższego wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu powyższych informacji w terminie 14 dni.

W piśmie datowanym na 9 stycznia 2025 r. skarżący przedstawił przesłanki, które w jego ocenie uzasadniają szczególny interes publiczny w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wskazał na kompetencje i zaangażowanie społeczne, które umożliwiają kompleksową ocenę żądanych informacji, co przełoży może się na weryfikacje funkcjonowania instytucji publicznych. Informacje dotyczące liczby mandatów oraz wysokości nagród motywacyjnych pozwolić miały na ocenę, czy polityka nagradzania i egzekwowania stoją w zgodzie z podstawowymi wartościami. Skarżący powołał się również na wyrok NSA z 9 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, w którym stwierdzono, że prawo do informacji publicznej przetworzonej przysługuje wnioskodawcy, który posiada indywidualne i realne możliwości wykorzystania ich dla dobra ogółu. Kończąc, skarżący zwrócił się o udzielenie informacji, czy funkcjonariusze korzystają również z innego rodzaju nagród motywacyjnych, m.in. skierowanie na studia magisterskie, podyplomowe czy MBA.

Pismem datowanym na 14 stycznia 2025 r., Komendant Miejski poinformował skarżącego, że funkcjonariusze KMP w Opolu nie są kierowani na studia magisterskie, podyplomowe czy MBA w ramach przyznawania nagród motywacyjnych.

Komendant Miejski, decyzją z 14 stycznia 2025 r., nr 1/2025, wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm.), zwanej: k.p.a., odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu podniósł, że pozyskanie, opracowanie i przygotowanie wnioskowanej informacji wymaga przeprowadzenia dodatkowych, angażujących organ czynności. Wskazał również na brak prowadzenia odpowiedniego rejestru, gdyż nie posiada przedmiotowych danych w postaci żądanej przez wnioskodawcę i musiałby je specjalnie wytworzyć. Wytworzenie żądanych danych wymagałoby powierzenie pracownikom dodatkowych obowiązków, co oderwałoby ich od wykonywania zadań bieżących. Prowadzi to do uznania, że żądana informacja nie jest informacją prostą. W ocenie organu żądane informacje nie są związane z interesem publicznym, gdyż nie mogą przełożyć się na faktyczną poprawę funkcjonowania Policji. Wyjaśnił ponadto, że skarżący nie wykazał, by wnioskowane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Od powyższej decyzji Komendanta Miejskiego skarżący wniósł odwołanie. Zarzucił organowi pierwszej instancji niewłaściwą kwalifikację informacji jako przetworzonej. Podniósł, że dane dotyczące liczby mandatów oraz wysokości nagród motywacyjnych są ewidencjonowane przez Policję, co oznacza, że ich udostępnienie nie wymaga tworzenia nowych informacji, lecz zestawienia danych już istniejących. W ocenie skarżącego odmowa udostępnienia żądanych informacji może nie wynikać z faktycznego braku możliwości technicznych czy organizacyjnych, lecz raczej z niechęci do ujawnienia wskazanych informacji. Podkreślił, że posiada odpowiednie umiejętności i narzędzia do zbadania korelacji pomiędzy wysokością oraz liczbą mandatów nakładanych przez poszczególnych funkcjonariuszy a przyznawanymi im nagrodami motywacyjnymi. W ocenie skarżącego, żądane informacje dotyczyły bezpośrednio wydatkowania środków publicznych oraz realizacji zadań publicznych. Odmowa ich udzielenia poczytywana może być, jako obawa przed ujawnieniem ewentualnych nieprawidłowości. Ponadto zarzucił decyzji organu pierwszej instancji niedostateczne przedstawienie motywów podjęcia danego rozstrzygnięcia.

Decyzją z 12 lutego 2025 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p., Komendant Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala organowi odwoławczemu ocenić, czy mamy do czynienia w sprawie z informacją przetworzoną, a w dalszej kolejności, czy wnioskodawca wykazał, że udostępnienie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy nie wynika, czy organ pierwszej instancji dysponuje danymi umożliwiającymi udzielenie informacji o łącznej wysokości kwot mandatów wystawionych w 2023 r. i w okresie od stycznia do listopada 2024 r. przez Policjantów Wydziału Ruchu drogowego Komendy Miejskiej Policji w Opolu.

Tym samym rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji pismem z 3 marca 2025 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu powyższych informacji w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący podniósł, że żądana informacja stanowi informację publiczna prostą, która dotyczy zarówno gospodarowania środkami publicznymi (nagrody), jak i realizacji obowiązku służbowych przez funkcjonariuszy publicznych. Uzasadniając wystąpienie szczególnego interesu publicznego wyjaśnił, że były mu zgłaszane sygnały, jakoby funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego mogą być rozliczani przez przełożonych z liczby i wysokości nakładanych mandatów. W dalszej części wywodów powielił stanowisko z odpowiedzi z 9 stycznia 2025 r. Rozszerzył ponadto zakres żądanych informacji, tj. zwrócił się o udostępnienie informacji z lat 2023-2024. Odpowiedź prosił przesłać na jego adres do e - Doręczeń.

Decyzją z 22 kwietnia 2025 r., nr 2/2025, wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a., Komendant Miejski odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczoną podstawę prawną. Przechodząc do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia organ wskazał, że Komenda Miejska Policji w Opolu jest organem przetwarzającym, a administratorem systemu informatycznego PUE MANDATY, gromadzącym dane dotyczące wysokości kwot mandatów nałożonych przez policjantów Komendy Miejskiej w Opolu jest Krajowa Administracja Skarbowa. W Komendzie Miejskiej w Opolu pozostaje zbiór manualny kopii blankietów wystawionych przez funkcjonariuszy. Komendant Miejski wskazał, że brak jest możliwości uzyskania powyższych danych przy wnioskowanych kryteriach bezpośrednio z systemu teleinformatycznego. Z kolei uzyskanie żądanych informacji ze zbioru manualnego wymagałoby zaangażowania jednego pracownika zajmującego się gospodarką mandatową w KMP w Opolu przez okres co najmniej 6 miesięcy, co przekracza możliwości organizacyjne jednostki.

Odnosząc się do ilości wystawionych mandatów przez poszczególnych funkcjonariuszy, dane takie możliwe są do pozyskania z systemu Sespol, SWOP. Zaznaczył, że czynności polegające na przetworzeniu ww. danych, według założonych kryteriów, wymagałyby 12 godzin pracy dla dwóch funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Opolu.

W kwestii danych dotyczących ilości i kwot przyznanych nagród motywacyjnych dla poszczególnych funkcjonariuszy podał, że możliwe jest uzyskanie takich danych przez pracowników Wydziału Ogólnego KMP w Opolu, przy wykorzystaniu systemu informatycznego SWOP Kadra. Podał jednak, iż pozyskanie takich danych, po ich wyselekcjonowaniu i analizie wiązałoby się z zaangażowaniem dwóch pracowników przez okres co najmniej dwóch tygodni. Komendant Miejski zwrócił również uwagę na fakt, że należałoby wziąć pod uwagę również migrację funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego, co znacznie wydłużyłoby ten okres. Z kolei uzyskanie tych informacji ze zbioru manualnego - w ocenie organu – pochłonęłoby jeszcze więcej czasu pracy.

Podsumowując tę część wywodów, Komendant Miejski stwierdził, że ewentualne działanie mające na celu uwzględnienie wniosku skarżącego wymagałoby zaangażowania zbyt dużej liczby pracowników i czasu ich pracy. Podjęte czynności dezorganizowałby pracę poszczególnych Wydziałów Komendy. Rozważania te, zdaniem organu wskazują na fakt, iż żądana informacja przez wnioskodawcę stanowi informację przetworzoną.

Dalej, Komendant Miejski wyjaśnił, że wnioskodawca nie wykazał swoich indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, która jest objęta wnioskiem. Zakres żądanej informacji mógł zostać uznany za działanie w interesie publicznym, lecz działaniem, któremu nie można przypisać szczególnej istotności dla interesu publicznego. Komendant Miejski wskazał również niską ważność wnioskowanych informacji w porównaniu do nakładu ludzkiego, jaki należałoby poświęcić na ich przygotowanie, jak i małe prawdopodobieństwo wykorzystania tych danych dla dobra ogółu. Zestawienie liczby i wysokości wystawionych mandatów przez funkcjonariuszy KMP w Opolu z nagrodami motywacyjnymi im przyznanymi, w ocenie organu o niczym nie świadczy, nie można wykazać bowiem bezpośredniego związku pomiędzy tymi danymi oraz pomija się równocześnie inne aspekty przemawiające za nagradzaniem funkcjonariuszy.

Od ww. decyzji skarżący wniósł odwołanie. Zanegował dokonana przez organ ocenę żądanych danych, zasadniczo powtórzył stanowisko dotychczas prezentowane.

Organ odwoławczy postanowieniem z 19 maja 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Komendant Wojewódzki ustalił, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie została skutecznie doręczona wnioskodawcy. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że z oświadczenia Komendanta Miejskiego z 13 maja 2025 r. wynika, iż decyzja została doręczona za pośrednictwem usługi e-Doręczenia, jednakże doręczony akt nie zawierał podpisu elektronicznego. Mając na uwadze zaistniały stan faktyczny, Komendant Wojewódzki stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego, bowiem wnioskodawcy doręczony został jedynie skan wydanej decyzji i podpisanej w formie papierowej, który nie zawierał pliku z wymaganym podpisem elektronicznym. Brak prawidłowego doręczenia ww. decyzji wywołuje tan skutek, że nie rozpoczął biegu termin do wniesienia środka zaskarżenia, czego rezultatem jest konieczność stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego odwołania.

Skarżący w piśmie z 20 maja 2025 r. skierowanym do Komendanta Miejskiego wyraził zgodę na przesłanie decyzji z 22 kwietnia 2025 r. w formie tradycyjnej na swój adres korespondencyjny. Decyzja została doręczona skarżącemu za pośrednictwem Poczty Polskiej 29 maja 2025 r.

Następnie pismem datowanym na 30 maja 2025 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego z 22 kwietnia 2025 r. Zarzucił w nim niewłaściwą ocenę okoliczności wystąpienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Podkreślił, że nieprawidłowości w polityce ocenienia i nagradzania funkcjonariuszy Policji, mogą prowadzić do patologicznych zjawisk, takich jak działania pozorne, nadgorliwość lub nierówne traktowanie obywateli. Zaakcentował, że prawo dostępu do informacji o działalności Policji za istotny element kontroli społecznej. W ocenie skarżącego, sam fakt napotkania ewentualnych trudności organizacyjnych przy wytworzeniu żądanej informacji nie może stanowić przesłanki odmowy jej udostępnienie, działanie to jest sprzeczne z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przytoczoną na wstępie decyzją z 20 czerwca, nr 2/2025, Komendant Wojewódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na okoliczności ustalone w toku postępowania, tj. na czas potrzebny do wytworzenia żądanej informacji. Ponadto zaakcentował, że dane dotyczące wysokości kwot mandatów nałożonych przez poszczególnych funkcjonariuszy dostępne są jedynie w postaci zbioru manualnego, na który składa się około 20 tys. odcinków "D" formularza mandatów karnych za dany rok kalendarzowy. Dalej organ wyjaśnił, że wnioskodawca żąda jakościowo nowej informacji, nieistniejącej dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są informacje już istniejące, jako informacje proste. Komendant Wojewódzki wskazał, że przygotowanie żądanej informacji miałoby wpływ na prawidłowe funkcjonowanie jednostki i przyczyniłoby się do dezorganizacji pracy komórek odpowiedzialnych za ich przetworzenie. Zwrócił również uwagę na fakt, iż wnioskodawca żądał "przedstawienia w formie tabelarycznej, w której dla każdego funkcjonariusza, z zachowaniem anonimizacji danych osobowych, zostaną wyszczególnione konkretne dane, tj. liczba nałożonych mandatów za lata 2023 i 2024; łączna wysokość mandatów w latach 2023 i 2024 r.; łączna wysokość nagród także w 2023 r. i 2024 r., ilość otrzymanych nagród w 2023 r. i 2024 r. Uczynienie zadość wnioskowi w tym zakresie równoznaczne jest z dodatkowymi czynnościami analitycznymi, organizacyjnymi i intelektualnymi w oparciu o posiadanie informacje. Jej wytworzenie skutkować mogłoby ponadstandardowym nakładem pracy organu pierwszej instancji, w szczególności w postaci użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania w stosunku do posiadanych danych i wyodrębnienia w związku z żądaniem. Dalej, organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji, w myśl którego żądane informacje cechowały się "niską ważnością" w porównaniu do nakładu, jaki konieczny jest do ich udostępnienia. Z akt sprawy organ odwoławczy wywiódł, iż wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, który mógłby uzasadniać udostępnienie informacji przetworzonej. Po pierwsze, nie udowodnił, że żądane informacje będą miały znaczenie i wywołają skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów. Po drugie, nie wykazał w wystarczający sposób, aby pozyskanie informacji służyło realizacji społecznie akceptowalnych celów. Po trzecie, wnioskodawca nie przedstawił wiarygodnej i konkretnej koncepcji rzeczywistego wykorzystania informacji w sposób, który mógłby wywrzeć wpływ na funkcjonowanie administracji lub sytuację społeczną. Kończąc przedstawianie motywów rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że obszerność żądania Wnioskodawcy, jego analiza oraz wymóg pogrupowania danych według wskazanych we wniosków kryteriów, potwierdza przetworzony charakter żądanej informacji, przy jednoczesnym braku wykazania szczególnego interesu publicznego uzasadniały wydanie decyzji odmawiającej udostępnienie żądanej informacji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o: 1) uchylenie decyzji nr 2/2025 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu; 2) uchylenie decyzji nr 2/2025 Komendanta Miejskiego Policji w Opolu; 3) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę wskazał, iż żądane informacje dotyczące liczby manatów, kwot mandantów i wysokości nagród dla poszczególnych funkcjonariuszy wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w Opolu znajdują się w systemach informatycznych Policji (SWOP, SESPol, PUE Mandaty). W ocenie skarżącego przygotowanie wnioskowanych informacji możliwe jest przez wykorzystanie filtrów i narzędzi analitycznych, bez nadmiernych nakładów czasu i środków, gdyż Policja gromadzi te dane w formie cyfrowej, co umożliwia wygenerowanie stosownego zestawienia bez konieczności wyszukiwania ręcznego. Jako przykład przywołał funkcje aplikacji mObywatel, gdzie umożliwiony jest dostęp do takich wiadomości jak liczba punktów karnych, czas i miejsce popełnionego wykroczenia oraz wysokość nałożonego mandatu. Dalej, skarżący zarzucił organom błędną ocenę wystąpienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Analiza sposobu nakładania mandatów oraz przyznawania nagród pełni kluczową rolę w zapewnieniu przejrzystości działań Policji. Monitorowanie tych procesów przyczynić się miało do budowania zaufania do instytucji policyjnych oraz jednocześnie umożliwić identyfikację potencjalnych nadużyć, nieprawidłowości czy niedociągnięć w działaniach służb porządkowych. Skarżący zwrócił również uwagę na przewlekłość przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wskazane opóźnienia budziły wątpliwości co do transparentności działań i intencji osób odpowiedzialnych za rozpoznanie sprawy. Skarżący podniósł również, że w toku postępowania administracyjnego zmuszony był mierzyć się z rozbudowaną i skomplikowana argumentacją organu, który dysponował dostępem do profesjonalnej obsługi prawnej. Skutkowało to nierównością stron postępowania, a także naruszeniem zasady sprawiedliwości procesowej. Kończąc wywody skargi, skarżący zaakcentował, że odmowa oparta na ogólnikowych twierdzeniach zawartych w uzasadnieniu decyzji, narusza zasadę rzetelności postępowania zawartą w art. 8 k.p.a., a co za tym idzie ogranicza to społeczną kontrolę nad działaniami organów.

W odpowiedzi na skargę z 10 lipca 2025 r. Komendant Wojewódzki wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie, z ostrożności procesowej, o jej oddalenie w całości oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarga została doręczona na adres e-doręczeń Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu w dniu 27 czerwca 2025 r. Skargi nie przekazano za pośrednictwem e-doręczeń w myśl § 2 ust. 1 i 2 oraz § 5 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. poz. 1003), gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie posiada adresu w systemie e-doręczeń. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej przywoływanej jako: P.p.s.a., skargę należy uznać za niedopuszczalną i ją odrzucić.

W zakresie oddalenia skargi w całości organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że aplikację mObywatel prowadzi Ministerstwo Cyfryzacji, a wpis punktów do ewidencji ma charakter jedynie techniczny i jest konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego, a o ich naliczeniu nie decyduje wystawiający mandat policjant lub sąd, lecz są one przypisywane z mocy prawa do poszczególnych naruszeń. Wyjaśnił również, że organ odwoławczy nie był stroną przedmiotowego postępowania. Rolą organu było podjęcie rozstrzygnięcia dotyczącego praw lub obowiązków konkretnej strony postępowania. Z uwagi na powyższe, w sprawie nie mogła zajść nierówność stron. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie naruszyła zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.). Organy na przestrzeni całego postępowania podejmowały wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także w sposób wyczerpujący zebrany i oceniony został materiał dowodowy. Decyzja organu pierwszej instancji, jak i organu odwoławczego zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne, w których szczegółowo zawarto motywy podjętych rozstrzygnięć.

Sprawa została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Op 513/25.

Postanowieniem z 16 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 513/25, Sąd odrzucił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego z dnia 20 czerwca 2025 r., nr 2/2025. W uzasadnieniu ww. orzeczenia wskazano, że obecnie jedyną droga skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem e-PUAP. Z uwagi na okoliczność, że przedmiotowa skarga wniesiona została za pośrednictwem doręczeń elektronicznych, które w sądach nie są jeszcze dostępne – uznać należało, że skarga nie został skutecznie wniesiona, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić.

Skarżący pismem z 25 lipca 2025 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi, powołując się na wprowadzający w błąd dualizm i równoległe stosowanie systemów e-Doręczenia i e-PUAP. Równocześnie z wnioskiem skarżący wniósł ponownie skargę o tożsamej treści do tej, doręczonej organowi 27 czerwca 2025 r.

W odpowiedzi na skargę, datowaną na 31 lipca 2025 r., organ odwoławczy wniósł o: 1) odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; 2) ewentualnie z ostrożności procesowej w przypadku uznania przez sąd braku podstaw do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o oddalenie przedmiotowego wniosku; 3) odrzucenie skargi; 4) ewentualnie z ostrożności procesowej o oddalenie skargi w całości; 5) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu podniósł analogiczne argumenty, jak w odpowiedzi na skargę z 10 lipca 2025 r. Dodatkowo jednak, w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu pierwotnego terminu.

Postanowieniem z 24 września 2025 r., sygn. akt I SA/Op 513/25 tut. Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi.

Na mocy zarządzenia z 8 października 2025 r., sygn. akt I SA/Op 513/25 sprawa została wpisana pod nową sygnaturą akt I SA/Op 727/25.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Warto także podnieść, że sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), nadal: P.p.s.a.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Z kolei na podstawie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. To z kolei oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę także z powodu innych uchybień niż te, które w niej wskazano.

W świetle powyższych zasad dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji Sąd uznał, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynika sprawy, a więc skutkującym koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a.

Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal w skrócie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W myśl art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do informacji publicznej dotyczy m.in. dostępu do dokumentów.

Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest wysoko odformalizowane, a z ustawy o dostępnie do informacji publicznej nie wynikają jakiekolwiek wymagania formalne co do wniosku, poza jego utrwaleniem. Wyjaśnić należy jednak, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Stosownie do treści art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Komendant Miejski Policji w Opolu jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Podobnie jak to, że żądanie skarżącego dotyczy informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19). Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów władzy oraz ww. podmiotów. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W ocenie Sądu, informacja o działaniach podjętych przez funkcjonariuszy Policji w toku prowadzenia czynności służbowych, do których zostali powołani, stanowi informację publiczną. Mieści się ona w zakresie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d, lit. e, lit. f u.d.i.p., gdyż dotyczą zasad funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym informacji o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania. Jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów (wystąpień, opinii i ocen), odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich, która odnosi się do sfery faktów. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że informacje o odnotowanych wykroczeniach, mandatach karnych czy powiązanych z nimi orzeczeniach sądowych, stanowią informację publiczną w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 października 2025 r., sygn. akt IV SAB/Po 168/25). Przytoczyć należy w tym miejscu treść art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, gdzie do podstawowych zadań Policji należy wykrywanie wykroczeń i ściganie sprawców. Skutkuje to uznaniem, że żądana informacja stanowi w tym zakresie informację publiczną. Analogicznie ocenić należy wykonanie tych zadań, których wynikiem, efektem końcowym jest mandat karny. Dane dotyczące ilości wystawionych mandatów to dane, które stanowią o pracy Policji i wchodzą w skład danych statystycznych jak także oceny pracy poszczególnych funkcjonariuszy stąd ich zestawienie nie powinno stanowić nadmiernego obciążenia. Tym niemniej ażeby to ocenić wymagane są dane pozwalające na ich weryfikację, np. przez wykazanie ilu funkcjonariuszy liczy dany Wydział, ile - ogólnie - wystawiono mandatów, czy i jak dokonuje się podsumowania ilości wystawionych mandatów, czy prowadzona jest kontrola, nadzór nad wystawionymi mandatami w toku której dokonuje się zbiorczych zestawień i według jakiej metodologii. Wreszcie wykazania czy statystyki, mierniki służące do nagradzania, premiowania przewidują aktywność funkcjonariuszy na objętym zapytaniem obszarze.

Uwagi te są istotne albowiem Sądowi wiadome jest, że organy takimi danymi dysponują, por. wyroki WSA: w Poznaniu z 21 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 16/23; w Warszawie z 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 148/22; w Łodzi z 3 października 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 542/25.

Odnosząc się jeszcze do żądania przez skarżącego udostępnienia wysokości przyznanych nagród motywacyjnych dla poszczególnych funkcjonariuszy wskazać należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm.), gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Stąd informacja o wydatkach organu, w tym wydatkach na wynagrodzenia osób zajmujących w strukturach policji określone stanowiska, czy pełniących określone funkcje, finansowane ze środków publicznych, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, iż informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. W skład tego majątku wchodzą wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody), które finansowane są ze środków publicznych (por. wyroki NSA z: 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19; 10 grudnia 2019, sygn. akt I OSK 240/19).

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Jak podniesiono w wyroku WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2026 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1122/15, przetworzenie informacji "jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcą samodzielnej interpretacji i oceny". Uznanie informacji przetworzonej jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów. Innymi słowy, informacja przetworzona to taka, która nie istnieje samoistnie w momencie złożenia wniosku o informacje publiczną, lecz można ją "wydobyć", uzyskać z dostępnych organowi danych, wykonując odpowiednie analizy i czynności. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana, jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej.

Zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. prawo uzyskania informacji przetworzonej jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca jest zobowiązany do wylegitymowania się działaniem w imieniu interesu społecznego, a więc pewnej obiektywnej i pozytywnej wartości mającej znaczenie dla szerszego kręgu osób lub określonej społeczności (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1362/17). Wobec braku definicji legalnej szczególnie istotnego interesu publicznego przyjmuje się, że chcąc pozyskać informację publiczną przetworzoną wnioskodawca winien wykazać, że żądana informacja nie służy wyłącznie interesowi jednostkowemu, prywatnemu, ale dotyczy spraw mających znaczenie dla ogółu społeczeństwa lub jego znacznej części. Innymi słowy, chodzi o takie sytuacje, w których informacja może mieć realny wpływ na szeroko pojęty interes publiczny, a jej ujawnienie służy dobru wspólnemu. W szczególności, interes ten występuje, gdy - m.in. - informacja odnosi się do spraw ważnych społecznie, których rozwiązanie lub ujawnienie ma potencjalny wpływ na życie wielu obywateli, jak np. inwestycje publiczne, działania administracji w sytuacjach kryzysowych, decyzje urbanistyczne czy sposób wydatkowania środków publicznych. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji lepszej ochrony interesu publicznego. W wyroku z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 2563/24, NSA wyjaśnił, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma w istocie przeciwdziałać zalewom wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej, dla wykazania w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowaniu organów realizujących zadania publiczne. Okoliczność ta powinna zbadana zostać dopiero po uprzednim ustaleniu, że ponad wszelką wątpliwość w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną.

Podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, podnosząc, że żądana informacja ma charakter przetworzony, zobowiązane są w uzasadnieniu decyzji podać fakty, jakie konkretnie to stanowisko potwierdzają. Konieczne jest więc szczegółowe wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowym (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 679/25).

W razie kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, rozpatrzenie wniosku każdorazowo wymaga uprzedniej weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego, jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji publicznej. W ramach tej weryfikacji organ zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten - składając wniosek - może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej (wyrok NSA z 22 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 2819/21).

Decyzje odmowne z zakresu informacji publicznej wydaje się po pierwsze w przypadkach, które dotyczą informacji publicznej, ale odmawiają jej udostępnienia z uwagi na brak szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie wnioskowanej informacji o charakterze przetworzonym. Po drugie, gdy żądane informacje publiczne nie mogą być udostępnione ze względu na dobra prawnie chronione (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p.). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej powinna zawierać przekonujące uzasadnienie przedstawiające motywy podjęcia danego rozstrzygnięcia przez organ. Odmowa udostępnienia informacji publicznej przetworzonej uniemożliwia wnioskodawcy skorzystanie zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP prawa do informacji publicznej. Mając na uwadze podniosłość tego prawa, podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publiczne mają obowiązek w sposób przejrzysty i wyczerpujący przedstawić motywy stojące za rozstrzygnięciem o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skoro ustawodawca wprowadza przesłankę interesu publicznego, to tym samym ogranicza dostęp do informacji publicznej, wpływając przez to na konstytucyjne uprawnienia obywatela.

W podobnym przedmiocie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 237/21, stwierdzając, że - uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne - informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f ustawy), o zasadach ich funkcjonowania, w tym trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy), jak również o majątku publicznym, w tym majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a, c i h ustawy).

Sąd ten uznał, że objęty wnioskiem dodatek służbowy stanowi składnik wynagrodzenia policjanta. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2021 r. poz. 1882, ze zm.) na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (tj. pełnienie służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym), policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Wyjaśnił nadto, że w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. 2015 r. poz. 1236, ze zm.) dodatek służbowy stanowi dodatek do uposażenia. Szczegółowe zasady przyznawania tego składnika wynagrodzenia określa § 9 ww. rozporządzenia, który stanowi między innymi, że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 (§ 9 ust.1). Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość, uzależnia się od oceny wywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Należności te wraz ze wszystkimi składnikami (a więc i dodatkami) finansowane są ze środków publicznych. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym. Dlatego informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, jako dane które mieszczą się w pojęciu informacji o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy) oraz ciężarach publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy).

Pogląd ten zaaprobował NSA wyrokiem z 20 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 1046/22, oddalając skargę kasacyjną. NSA zauważył, że orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie wskazuje, że przewidziane treścią art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłączenie ma miejsce tylko wówczas, gdy inny akt prawny, w odmienny sposób, całościowo reguluje problematykę dostępu do informacji publicznej (por. wyroki NSA: z 5 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3301/21; z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 237/18; z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 232/16). Zdaniem NSA wsparciem tego stanowiska jest wykładnia systemowa art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dokonana przez NSA w uchwale z 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, (ONSAiWSA 2014, Nr 3, poz. 38), w której stwierdzono, że "ograniczenie dostępu do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji i art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wymagałyby wyraźnego, niebudzącego wątpliwości postanowienia ustawy". W uchwale tej przyjęto, że "konstytucyjna zasada dostępu do informacji publicznej może być ograniczona tylko w formie regulacji ustawowej, a treść ograniczenia powinna być jasna. Nie można zatem tworzyć ograniczeń w zakresie dostępu do informacji poprzez wykładnię. Ograniczenia w zakresie tego dostępu powinny wynikać wprost z jasno brzmiącego przepisu rangi ustawowej".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że organy obu instancji zgodnie przyjęły, że całość żądanej informacji stanowi w istocie informację publiczną przetworzoną. Na potwierdzenie swojego stanowiska, przedstawiły prognozowany zakres prac, które należałoby wykonać, aby uzyskać przedmiotową informację, zawartą we wniosku skarżącego. Szczegółowo zaprezentowany został proces uzyskania każdej informacji objętej wnioskiem. Organy zaakcentowały również, że czynności, zmierzające do uwzględnienia wniosku, spowodowałyby znaczny nakład czasu i pracy związanej z jej udostępnienie, co wiązałoby się z zakłóceniem działalności jednostki, jak i wpłynęłoby na efektywność wykonywanych zadań. Z treści zapadłych w toku decyzji wynika, że organy wywiodły, iż żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. Tymczasem należy mieć na względzie, że czynności zmierzające do ustalenia tak ilości i wysokości wypłaconych nagród jak i te obrazujące ilość wystawionych mandatów cechują się różnorodnością pracy wymaganej do ich pozyskania. Zdaje się, że organ tego nie rozróżnił. Na pewno jednak tego nie wykazał. Wręcz ocenił żądane informacje sumarycznie jako przetworzone, uznając, że są tożsamo czasochłonne czy też pracochłonne. Organ ograniczając stronie dostęp do prawa stanowiącego jej publiczne prawo podmiotowe de facto żądane dane zrównał - choć nie dokonał żadnego porównania - co czyni już z tego powodu skargę za uzasadnioną, a ograniczenie za nieuzasadnione. Podobnie jak takie procedowanie organu uzasadnia ocenę, że niewłaściwe uargumentował swoje stanowisko. Brak bowiem podania jakichkolwiek wskaźników, danych wymaganych do przeanalizowania uniemożliwia weryfikację stanowiska organu. Nie dowodzą tego zapiski dotyczące ilości pracy albowiem nie zawierają danych, których ona dotyczy.

Sąd nie podziela poglądu organu, że wyselekcjonowanie i analiza przygotowania części informacji, dotyczących nagród, co wiązałoby się z zaangażowaniem dwóch pracowników przez okres co najmniej dwóch tygodni po pierwsze - czyni żądaną informację przetworzoną, a po drugie nie zostało udokumentowane w sposób weryfikowalny. Analogicznie Sąd ocenia twierdzenie, że możliwe do pozyskania z systemu Sespol, SWOP, to czynności polegające na przetworzeniu ww. danych, według założonych kryteriów, wymagające 12 godzin pracy dla dwóch funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Opolu.

Na poparcie wyrażonego stanowiska skład orzekający odwoła się do motywów wyrażonych w wyroku także WSA w Opolu z 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Op 71/21, w sprawie ze skargi także na decyzję organu policji przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W wyroku tym – co także spotkało się z aprobatą NSA, który wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5624/21, oddalił skargę kasacyjną organu – przypomniano, że zasada jawności życia publicznego i transparentności działań władzy publicznej, które to zasady legły u podstaw obywatelskiego prawa do informacji publicznej, realizowanego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają bowiem sprzyjać sprawowaniu społecznej kontroli przez wszystkich obywateli. Ustawodawca celowo w art. 2 ust. 2 ustawy wprowadził zapis, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Toteż zainteresowany obywatel, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, nie musi wykazywać interesu faktycznego czy prawnego w żądaniu uzyskania informacji publicznej, nie musi więc podawać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest mu potrzebna. Podobnie orzekł NSA w wyroku z 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1586/16 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku WSA z 1 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1587/15, w którym stwierdzono – analogicznie jak powyżej – że wykonywanie zadań z zakresu polityki informacyjnej nie stanowi czynności usługowej, co przesądza o pełnieniu przez rzecznika prasowego funkcji publicznej. Nadto w wyrokach tych zasadnie tak WSA jak i NSA podzieliły pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 24 czerwca 2003 r. sygn. akt III RN 95/02 (Wokanda 2004 nr 2, s. 19), zgodnie z którym cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Ochrona ta nie obejmuje działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie są pojmowane jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te lub zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną. Powyższe obrazuje zakres ochrony.

Równocześnie Sądy te słusznie wskazały, że problematyka związana z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne była już przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który przyjmuje, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał Konstytucyjny nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby, a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości (wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. K 17/05, OTK-A 2006/3/30). Nie oznacza to jednak, że udzielenie informacji o wynagrodzeniu w każdym przypadku naruszać będzie prawo do prywatności. Prawo do prywatności, statuowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej w art. 51 Konstytucji RP. Przepis art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Przez życie prywatne należy przy tym rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek, Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426). Prywatność jest pojęciem szerokim, niepoddającym się wyczerpującej definicji (zob. M. Nowicki, Wokół Konwencji Europejskiej, Warszawa 2009, str. 354; Zob. orzeczenie ETPC Costello-Roberts v. Wielka Brytania z 25 marca 1993 r., A. 247-C, http://www.echr.coe.int.). Z tego względu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie podaje się jedynie przykładowo, jak należy je rozumieć. Niewątpliwie jednak prawo do prywatności ma charakter wolnościowy, gdyż zapewnia jednostce swobodę dysponowania informacjami na własny temat. Często ujmuje się je też jako prawo do bycia pozostawionym w spokoju. Nikt nie chce bowiem, aby bez istotnego uzasadnienia ingerowano w jego życie. Prawo do prywatności to prawo do decydowania o sobie. Stosownie do art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Zatem, nie tylko takie dane, jak imię, nazwisko, adres zamieszkania lub wiek stanowią dane osobowe, lecz charakter taki mają również informacje o wynagrodzeniu. Dane osobowe osób pełniących funkcje publiczne z natury swej korzystają z ograniczonej ochrony, a prawo dostępu do nich wyprowadzić można bezpośrednio z art. 61 Konstytucji RP. Przy rozpatrywaniu żądania udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej, nieuzasadnione jest zatem powoływanie się na ochronę danych osobowych wynikającą z ustawy o ochronie danych osobowych. Jeśli bowiem żądana informacja publiczna dotyczy imienia, nazwiska, pełnionej funkcji, czy też innych danych określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (w tym kompetencji, sposobu powołania na stanowisko) lub nawet informacji w niej niewymienionych, a ściśle związanych z pełnioną aktualnie lub w przeszłości funkcją publiczną, w tym informacji o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie uzyskane w związku z pełnioną funkcją publiczną – nie jest uprawnione powoływanie się przy odmowie udostępnienia informacji publicznej na ustawę o ochronie danych osobowych, czy prawo do prywatności. Co do uznania, że w niniejszej sprawie nie wystąpił po stronie skarżącego szczególnie istotny interes publiczny, wskazać należy, że stanowisko organów nie jest należycie przedstawione. Organ pierwszej instancji ograniczył rozważania w tej kwestii do stwierdzenia, że "w ocenie organu żądane informacje nie są związane z interesem publicznym, gdyż nie mogą przełożyć się na faktyczną poprawę funkcjonowania Policji". Dalej podniósł, iż wnioskodawca nie przedstawił swoich indywidualnych, realnych, konkretnych możliwości wykorzystania żądanej informacji dla dobra ogółu, co wskazywać miało na brak wykazania przez skarżącego, że uzyskanie przez niego informacji jest szczególnie ważne dla interesu publicznego. Dalej, organ pierwszej instancji wskazał, a zaaprobował to organ odwoławczy, że niska wartość żądanej informacji, przy nakładzie pracy, jak i zaangażowanych środkach do udostępnienia żądanej informacji i małym prawdopodobieństwu wykorzystania ich dla dobra ogółu uzasadnia decyzję odmowną. Lakoniczne stwierdzenie, niezawierające rzetelnego uzasadnienia w tym względzie narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Oceny zaistnienia przesłanki warunkującej dostęp do informacji przetworzonej dokonuje podmiot dysponujący informacją. Ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku powinna abstrahować od deklarowanych intencji wnioskodawcy, a być dokonywana według kryteriów obiektywnych. Dokonana ocena zawsze będzie miała charakter hipotetyczny. Badanie wystąpienia szczególnie istotnego interesu publicznego powinno mieć zawsze miejsce w odniesieniu do potencjalnej możliwości wykorzystania przez wnioskodawcę uzyskanej informacji dla dobra ogółu, a więc w interesie publicznym. Każde działanie w interesie ogółu, ujmowanej jako konkretna wspólnota, jest działaniem w interesie publiczny. Wyrażona na gruncie art. 3 ust. pkt 1 u.d.i.p. kwalifikowana postać interesu publicznego w zakresie dostępu do informacji publicznej prowadzi do konstatacji, że wnioskodawca, działając w interesie ponadindywidualnym, zobowiązany jest do czynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Nie chodzi tu jednak o udowodnienie takich możliwości, lecz co najmniej o ich przekonujące uprawdopodobnienie (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt 2721/13). W tego rodzaju przypadku chodzi więc nie tyle o udowodnienie pewności jego wystąpienia, ile o wykazanie jak największego prawdopodobieństwa wykorzystania żądanych informacji publicznych dla ochrony interesu publicznego i poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej.

Dla dokonania oceny, czy istnieje "szczególnie ważny interes publiczny", ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. Przyjąć należy zatem, że dla uzasadnienia szczególnie istotnego interesu publicznego wystarczające jest wykazanie, działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływać skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów oraz to czy udostępnienie może mieć realne znaczenie dla poprawy funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na jego poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności

Uznać należy, że organ pierwszej instancji nie zbadał sposób należyty okoliczności wystąpienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ ograniczył się do ogólnych spostrzeżeń odnoszących się do rozumienia i wykładni przepisów o informacji przetworzonej, tudzież stanowiska orzecznictwa w tym zakresie. Na gruncie kontrolowanej sprawy kluczowe jest wykazanie tego poprzez odniesienie do szczegółowych ustaleń w tym względzie, a nie ograniczenie się do ogólnych pojęć czy interpretacji, jak nastąpiło to w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Organ przy ocenie wystąpienia przesłanki z art. 3 ust. pkt 1 u.d.i.p. nie uzewnętrznił w sposób przekonujący okoliczności przemawiających za odmową udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, tj. m.in. charakteru czy też pozycji podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realnej możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanych informacji. Jedocześnie Komendant Wojewódzki bez żadnej refleksji zaaprobował stanowisko organu pierwszej instancji. Prowadzi do przyjęcia, że organy niewłaściwie zastosowały przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podnieść należy również, że społeczna kontrola działań Policji stanowi, istotną z punktu widzenia obywatela, gwarancję prawidłowego funkcjonowania demokratycznego państwa prawa. Jest to bowiem weryfikacja działania funkcjonariuszy Policji stanowiącej umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uzyskanie odpowiedzi na pytania o działania podjęte przez funkcjonariuszy Policji w ramach uprawnień pozwala na dokonanie oceny, czy organ wykonuje ustawowe zadania w sposób prawidłowy i czy nie doszło w tym zakresie do ewentualnych nadużyć lub zaniedbań. Jakiekolwiek wątpliwości co do przejrzystości i legalności odnośnie wykonywania władzy publiczne należy, możliwie najdokładniej i najszybciej, poddać zweryfikowaniu. Nie może również dziwić fakt, iż wykonywanie władztwa publicznego, w szczególności gospodarowanie finansami publicznymi, budzi zainteresowanie społeczeństwa. Zaznaczyć przy tym także należy, że głównym celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest - poprzez kontrolę władzy publicznej - dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji oraz innych organów. Wobec charakteru popełnionych naruszeń wskazać również trzeba, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej oraz podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych i z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Podkreślić również należy, że ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny.

Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. W uzasadnieniu należy przedstawić w sposób spójny, logiczny i pełny - tok rozumowania organu, obrazujący proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. W przeciwnym razie weryfikacja ta jest niemożliwa. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy administracji nie sprostały powyższym obowiązkom, naruszając wskazane przepisy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Na mocy art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek strony nie wiąże Sądu w zakresie nim objętym. Możliwość rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym stanowi dyskrecjonalne uprawnienie Sądu. W niniejszej sprawie, Sąd nie dostrzegł przesłanek przemawiających za rozpoznaniem skargi w ww. trybie. Z tego też powodu sprawa została rozpoznana na rozprawie. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organ orzekając o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji, uznał – co do zasady – że spełnione zostały wszystkie przesłanki skutecznej odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na niewystąpienie szczególnie istotnego interesu publicznego. W ocenie sądu, w żaden sposób, w stopniu uzasadniającym odmowę udostępnienia informacji, nie zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione i uzasadnione materialne aspekty podstaw odmowy.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że wykazane wyżej wady ocenianych decyzji czynią koniecznym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie należnych skarżącemu kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, uzasadnia przepis art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a

Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.