Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi D. C. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 kwietnia 2025 r. I. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 29 kwietnia 2025 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje adwokatowi A. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - kwotę 590,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy), zawierającą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji.

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2025 r. (wpływ w dniu 30 kwietnia 2025 r.) D. C. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu M. im. [...] we W. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie grantu oznaczonego symbolem [...] ([...] – [...]) przyznanego projektowi za zgodą Komisji Bioetycznej nr [...] [...]/[...], w szczególności: kopii decyzji, opisu i celu, źródeł finansowania, kwot przyznanych i wykorzystanych oraz całości dokumentacji w/w grantu (kserokopie, pliki komputerowe).

W dniu 13 maja 2025 r. podmiot zobowiązany poinformował wnioskodawcę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy na dzień 27 maja 2025 r. z uwagi na archiwalny charakter wnioskowanych informacji oraz wątpliwości co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną.

Pismem z dnia 26 maja 2025 r. nr AO.0147.20.2025 Rektor Uniwersytetu M. poinformował wnioskodawcę, że grant nr [...] został przyznany panu prof. dr hab. J. G. w 2016 r. w ramach działalności statutowej Uniwersytetu. Natomiast pismo przyznające grant nie stanowi dokumentu urzędowego, podlegającego udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie udostępnienia opisu i celu oraz udostępnienia całości dokumentacji w/w grantu podmiot zobowiązany wskazał, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, ponieważ nie powstały w związku z działaniem organu jako instytucji publicznej ani jego pracowników w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych, ale związane są z wypełnianiem przez pracownika uczelni jego obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Odnośnie źródeł finansowania organ poinformował, że projekt finansowany był w ramach działalności statutowej Uniwersytetu M., a środki pochodziły z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na utrzymanie potencjału badawczego uczelni. Kwota przyznana wynosiła 103.183,23 zł, a kwota wykorzystana 86.645,23 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej skarżący wniósł o uchylenie decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 26 maja 2025 r. nr AO.0147.20.2025, zobowiązanie Rektora do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w pełnym zakresie: całości dokumentacji dotyczącej grantu badawczego nr [...], w tym wniosku o grant, umowy o dofinansowanie, sprawozdań z realizacji projektu, protokołów, raportów końcowych, z wyłączeniem danych objętych tajemnicą prawnie chronioną, po ich zanonimizowaniu oraz o wydanie decyzji o zabezpieczeniu przedmiotowej dokumentacji do czasu rozpoznania skargi i nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności lub o zawiadomienie Prokuratury Rejonowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że grant został przyznany ze środków publicznych, a wydatkowanie środków publicznych, niezależnie od tego, czy są to środki własne uczelni, czy pochodzą bezpośrednio z budżetu państwa, zawsze stanowi informację publiczną. Działalność statutowa uczelni publicznej, w tym prowadzenie badań naukowych finansowanych ze środków publicznych, jest realizacją zadań publicznych. Wszelkie dokumenty związane z taką działalnością, w tym wnioski o granty, umowy o dofinansowanie, sprawozdania z realizacji projektów, stanowią informację publiczną. Dokumentacja dotycząca przyznania i wydatkowania grantu publicznego, jako związana z realizacją zadań publicznych i gospodarowaniem mieniem publicznym ma charakter informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Organ wyjaśnił również, że był to grant wewnętrzny, tj. grant realizowany przez pracowników Uniwersytetu na zasadach określonych w zarządzeniu Rektora. Dokumentacja dotycząca realizacji grantu stanowi dokumentację wewnętrzną uczelni i nie była przekazywana do innych podmiotów. Pismo przyznające grant stanowi dokument wewnętrzny, który informuje kierownika jednostki o projektach wybranych do realizacji w jednostce, kierownikach projektów i numerach ewidencyjnych nadanych projektom. Natomiast "opis i cel" projektu stanowi element wewnętrznego wniosku i wewnętrznych raportów z realizacji zadania badawczego. Udostępniono informacje mające charakter informacji publicznej, tj. informację o przyznaniu grantu, kwocie przyznanej i finansowanej, źródle finansowania, a także informacje zawarte w treści pisma przyznającego grant, tj. dane osoby realizującej grant, datę przyznania i źródła finansowania grantu.

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę wywiedziona przez skarżącego, wskazując że błędna jest argumentacja organu, jakoby wnioskowane dokumenty miały charakter wewnętrzny i z tego powodu nie podlegały udostępnieniu, albowiem ustawodawca nie przewidział dla takich dokumentów wyjątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 334) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się również podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Rektor Uniwersytetu – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Uniwersytet M. jest podmiotem publicznym, posiadającym osobowość prawną, wykonuje zadania publiczne w zakresie szkolnictwa wyższego i dysponuje majątkiem publicznym.

Odpowiadając na wniosek skarżącego z dnia 29 kwietnia 2025 r., Rektor Uniwersytetu wskazał, że pismo przyznające grant nie stanowi dokumentu urzędowego, podlegającego udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnośnie udostępnienia opisu i celu oraz udostępnienia całości dokumentacji w/w grantu podmiot zobowiązany wskazał, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, ponieważ nie powstały w związku z działaniem organu jako instytucji publicznej ani jego pracowników w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych, ale związane są z wypełnianiem przez pracownika uczelni jego obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Należy jednak zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 – Lex nr 2036020).

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że środki finansowe przeznaczone na realizację zadania badawczego, którego dotyczy wniosek skarżącego, pochodziły ze środków publicznych, tj. grantu przyznanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na utrzymanie potencjału badawczego Uczelni. Projekt realizowany był w ramach działalności statutowej Uczelni, służącej realizacji określonych w statucie Uczelni zadań związanych z prowadzonymi przez Uczelnię badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi. Zgodnie z załączonym do odpowiedzi na skargę zarządzeniem Rektora Uniwersytetu z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr 19/XV R/2013 w sprawie zasad realizacji zadań badawczych finansowanych z działalności statutowej, rozdział środków przyznanych dotacją ministra następuje decyzją prorektora ds. nauki o wysokości dofinansowania dla danej jednostki. Kierownik jednostki organizacyjnej, na podstawie decyzji prorektora ds. nauki o wysokości dotacji, dokonuje wyboru zadań do realizacji, określając wysokość środków finansowych na zadanie. Informację przekazuje prorektorowi ds. nauki. Prorektor ds. nauki zatwierdza wybór zadań przez ich włączenie do ewidencji i nadanie numeru wewnętrznego w Uczelni (§ 3 zarządzenia ). Dla każdego zadania przyjętego do realizacji należy dołączyć opis wraz z kalkulacją kosztów (§ 4 zarządzenia).

Wobec powyższego realizacja badań i działalności naukowej przez publiczną uczelnię akademicką ze środków publicznych należy do sfery publicznej. Nie jest więc trafny pogląd organu, że informacje dotyczące projektu badawczego nie stanowią informacji publicznej, ponieważ "nie powstały w związku z działaniem organu jako instytucji publicznej ani jego pracowników w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznych". Bez znaczenia dla potraktowania tych informacji jako informacji publicznej jest fakt, że związane są z wypełnianiem przez pracowników uczelni obowiązków wynikających ze stosunku pracy. Analizując katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., należy stwierdzić że przeważająca większość informacji publicznych powstaje w związku z wykonywaniem przez pracowników tych podmiotów obowiązków wynikających ze stosunku pracy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności tych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują majątkiem Skarbu Państwa. Każdy podmiot otrzymujący od władzy publicznej środki finansowe pochodzące ze środków publicznych i rozdysponowujący te środki, w tym wypadku grant na badania naukowe, musi liczyć się ze społeczną kontrolą sposobu wydatkowania środków publicznych, wykonywaną na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f oraz pkt 5 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: przedmiocie działalności i kompetencjach, majątku, którym dysponują oraz majątku publicznym, tj. majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

Należy również zauważyć, że czym innym jest informacja publiczna, a czym innym jej nośnik, którym może być np. dokument urzędowy lub wewnętrzny (prywatny). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Z przepisu tego wynika, że udostępnieniu w trybie tej ustawy podlega dokument urzędowy (zarówno jego treść, jak i postać w jakiej został utrwalony). W przypadku innych rodzajów "nośników" informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku udostępnienia samego nośnika, a jedynie zawartej w nim informacji publicznej. W związku z tym żądanie udostępnienia określonej treści i postaci dokumentu wewnętrznego (prywatnego) w oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. nie jest dopuszczalne, można natomiast domagać się zawartej w dokumencie wewnętrznym (prywatnym) informacji, jeżeli jest to informacja publiczna" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka- Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 pkt 18, Lex 2018). W konsekwencji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że żądanie skanu lub kopii takiego dokumentu, jako nośnika informacji nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., albowiem stanowią one dokument wewnętrzny (prywatny), a nie dokument urzędowy o jakim mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., który co do zasady stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.).

W rozpatrywanej sprawie skarżący zwracał się o udostępnienie "kopii decyzji" dotyczącej przyznania grantu projektowi o symbolu [...]. Należy jednak zwrócić uwagę, że pismo Prorektora ds. Rozwoju Uczelni, informujące Kierownika Katedry o zaakceptowaniu wybranego zadania do realizacji w ramach dotacji przyznanej na działalność statutową nie stanowi dokumentu urzędowego, ale wewnętrzny dokument skierowany do pracownika Uczelni. Zatem udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają informacje wynikające z tego dokumentu, a nie cała treść tego dokumentu w postaci jego kopii. W związku z tym, organ zobowiązany jest do udostępnienia skarżącemu informacji zawartych w tym dokumencie oraz w załączniku nr 2 do tego dokumentu, a dotyczących zadania badawczego o numerze [...].

Ponadto skarżący żądał udostępnienia "opisu i celu" zadania badawczego. Informacje dotyczące opisu i celu naukowego projektu wynikają z punktu 1 załącznika nr 1 do pisma Prorektora ds. Rozwoju Uczelni. Są to informacje związane z wydatkowaniem środków publicznych w związku z czym podlegają udostępnieniu skarżącemu w trybie u.d.i.p.

Skarżący w swoim wniosku zażądał również udostępnienia "całości dokumentacji w/w grantu". Należy jednak zwrócić uwagę, że to żądanie skarżącego należy uznać za mało precyzyjne i sformułowane zbyt ogólnie, jeśli się zważy, że działalność uczelni wyższych jest stale zależna od pozyskiwania funduszy z różnych źródeł finansowania. Mnogość dokumentacji związanej z różnymi sposobami uzyskiwania środków finansowych wymaga zawężenia przedmiotu żądania, co z kolei pozwoli odnieść się do odpowiednich regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymaga bardzo precyzyjnego i konkretnego sformułowania wniosku. W sytuacji, kiedy informacja publiczna ma być udostępniona w trybie art. 10 ust. 1 ustawy, to wniosek o jej udostępnienie winien wskazywać, o jaką konkretnie informację chodzi wnioskodawcy. Zredagowanie wniosku w taki sposób, jaki miało to miejsce w niniejszej sprawie, czyniło nierealnym jego pozytywne rozpatrzenie. Posłużenie się bowiem przez wnioskodawcę sformułowaniem "całość dokumentacji w/w grantu" nie określa zakresu żądania. Domaganie się realizacji tak sformułowanego wniosku, bez jego sprecyzowania na wniosek podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, stanowi nieusprawiedliwione nadużycie uprawnień wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem czyni żądanie realnie trudnym do realizacji.

Nie uprawnione jest również rozszerzanie lub precyzowanie przedmiotu żądania zgłoszonego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej w skardze złożonej do WSA. Z oczywistych względów organ nie mógł uwzględnić w odpowiedzi z dnia 26 maja 2025 r. zawartego w skardze do WSA z dnia 24 czerwca 2025 r. żądania udostępnienia: "wniosku o grant, umowy o dofinansowanie, sprawozdań z realizacji projektu, protokołów, raportów końcowych". Nadmienić należy, że ocenie Sądu podlega odpowiedź organu z dnia 26 maja 2025 r., w tym kompletność tej odpowiedzi w stosunku do zgłoszonego we wniosku żądania.

Natomiast udostępnione zostały przez organ informacje dotyczące "źródeł finansowania, kwot przyznanych i wykorzystanych". Organ poinformował skarżącego, że projekt finansowany był w ramach działalności statutowej Uniwersytetu M. – środki pochodziły z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na utrzymanie potencjału badawczego Uczelni; kwota przyznana: 103.183,23 zł, kwota wykorzystana: 86.645,23 zł. Udzielona odpowiedź spełnia żądanie skarżącego zgłoszone we wniosku, a skarżący w skardze nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do odpowiedzi udzielonej w powyższym zakresie.

Reasumując, organ zobowiązany jest do udostępnienia skarżącemu informacji zawartych w piśmie Prorektora ds. Rozwoju Uczelni, informującym Kierownika Katedry o zaakceptowaniu wybranego zadania do realizacji oraz w załączniku nr 2 do tego dokumentu, a dotyczących zadania badawczego o numerze [...], jak również informacji dotyczących opisu i celu naukowego projektu, wynikających z punktu 1 załącznika nr 1 do pisma Prorektora ds. Rozwoju Uczelni.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przez organ art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i lit. f oraz pkt 5 lit. a, art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 p.p.s.a. i w punkcie I sentencji wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego przez udostępnienie w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy powyżej wskazanych informacji.

Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądzono w pkt II sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sprawie nie sposób dopatrzeć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego i odpowiedział na wniosek zgodnie ze swoją wiedzą, jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Bezczynność organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.