Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę -

II SAB/Rz 152/25

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi adwokata W.W. jest bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor RZGW) w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że złożonym drogą elektroniczną wnioskiem z 25 lipca 2025 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora o udostępnienie informacji publicznej poprzez zidentyfikowanie z imienia i nazwiska, pełnionej funkcji oraz tytułu zawodowego:

1. osoby lub osób określonych przez organ jako: "obsługa prawna RZGW w [...]" zawartych na s. 2, akapit 2 pisma z 15 lipca 2025 r. nr R.RZT.70.9.2025

2. osoby która przygotowała lub osób które przygotowały projekt pisma organu z 15 lipca 2025 r. nr R.RZT.70.9.2025 zawierającego akapit 2, na s. 2.

Zwrócił się o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej za pośrednictwem e-doręczeń: [...].

W odpowiedzi na wniosek z 8 sierpnia 2025 r., doręczonej wnioskodawcy 11 sierpnia 2025 r., organ wskazał, że wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.).

Nie wynika bowiem z niego w sposób niebudzący wątpliwości, że żądane informacje mają posłużyć wnioskodawcy w indywidualnej sprawie. O subiektywnym interesie świadczy, zdaniem organu, sformułowanie żądania udostępnienia informacji imieniem własnym. Wnioskodawca, jako pełnomocnik strony, otrzymał decyzję organu z podpisem osoby działającej z upoważnienia organu, zawierającym dane osobowe i funkcję Dyrektora który podpisał decyzję. Inne kwestie dotyczące przygotowywania decyzji na etapie projektu stanowią "wewnętrzne działania organu" i nie stanowią informacji publicznej, bowiem informacje o konkretnej sprawie o charakterze indywidualnym nie stanowią informacji publicznej na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi "informację publiczną". Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego.

Dostęp do informacji publicznej nie może być nadużywany i wykorzystywany w indywidualnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. Sprawa administracyjna została załatwiona poprzez przekazanie odwołania do organu wyższej instancji, natomiast odnoszenie się do wskazań podania danych osobowych osób świadczących obsługę prawną RZGW w [...] w kontekście wydanej decyzji nie stanowi informacji publicznej

W skardze na bezczynność Dyrektora RZGW w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., albowiem termin udostępnienia informacji publicznej upłynął bezskutecznie 8 sierpnia 2025 r.;

2. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez zaniechanie udzielenia informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i zaniechanie wydania decyzji administracyjnej.

Jednocześnie wniósł o:

1. ustalenie, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania i stwierdzenie, że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. zobowiązanie Dyrektora do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Nadto wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia Sądowi akt postępowania objętego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności:

- wniosku o udostępnienie informacji publicznej wraz z pismem przewodnim i potwierdzeniem jego wysłania 25 lipca 2025 r. i odbioru wniosku przez organ 25 lipca 2025 r.;

- pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z 8 sierpnia 2025 r. wraz z pismem przewodnim oraz potwierdzeniem jego nadania 11 sierpnia 2025 r.;

- pisma organu z 15 lipca 2025 r. nr R.RZT.70.9.2025, którego dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wyjaśnił, że 25 lipca 2025 r. złożył za pomocą e-doręczeń wniosek do Dyrektora o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku. Do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czym naruszył ustawowy, 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Skarżący wyjaśnił, że 11 sierpnia 2025 r. (tj. 3 dni po upływie 14-dniowego terminu do udostępnienia informacji publicznej), otrzymał pismo "Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...]", tj. podmiotu który nie jest organem w rozumieniu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. Skarżący nadmienił, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierował do właściwego organu, tj. Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...]. Nadto wskazał, że dokument z 11 sierpnia 2025 r. nie stanowi decyzji administracyjnej o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek nie został zatem w ogóle rozpoznany.

Takie stanowisko i próba odmowy udostępnienia informacji z powodu indywidulanego charakteru lub subiektywnego interesu pozostaje w całości nieuzasadnione i wpływa na stwierdzenie rażącego naruszenia przepisów prawa w sprawie. Zgodnie z wyrokiem NSA z 11 marca 2025 r. III OSK 325/24, z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności ani z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. określających zakres przedmiotowy pojęcia informacja publiczna, ani tym bardziej z treści art. 2 u.d.i.p. definiującego podmiot uprawniony do otrzymania informacji publicznej. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany, zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 2 u.d.i.p., nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani nawet faktycznego wnioskodawcy. Dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, ani cel i motywy które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania jej udostępnienia. Jeżeli zatem konkretna informacja ma charakter informacji publicznej, to nie może być tej cechy pozbawiona wówczas, gdy jej udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć celowi prywatnemu.

Dodatkowo skarżący podniósł, że przewidując utrudnianie udostępnienia informacji publicznej, już we wniosku wskazał, że funkcję publiczną pełnią nie tylko pracownicy wydający decyzje administracyjne, ale także inni pracownicy którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Dotyczy to w szczególności pracowników merytorycznych wydziałów lub innych komórek organizacyjnych, którzy w indywidualnych sprawach innych podmiotów prowadzą postępowania administracyjne i choć nie wydają decyzji administracyjnych, to jednak przygotowują całość materiału dowodowego w takiej sprawy, a nawet przedstawiają projekty decyzji administracyjnych, czy też osób uprawnionych do wydawania zaświadczeń w imieniu podmiotu wykonującego zadania publiczne lub przyjmowania wniosków w indywidualnych sprawach administracyjnych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 17 lutego 2022 r. IV SA/Po 1016/21).

Skarżący zwrócił uwagę, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, zgodnie z art. 1 u.d.i.p. Pismo organu z 15 lipca 2025 r. stanowi ponadto dokument urzędowy który podlega udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 u.d.i.p. Organ administracji publicznej jest zobowiązany, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Niewątpliwie informacja objęta wnioskiem pozostaje w posiadaniu organu.

Pismo organu z 15 lipca 2025 r., którego dotyczył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowiło czynność przesłania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu, o której mowa w art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.). Dokument ten został również przesłany do Prezydenta Miasta [...], Burmistrza [...], Burmistrza [...] oraz Wójta Gminy [...] w ramach postępowania prowadzonego przez organ (sprawa nr R.RZT.70.9.2025), którego przedmiotem było wydanie decyzji o skróceniu obowiązywania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków prowadzonego w trybie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. (Dz.U. z 2024 r., poz. 757 ze zm.). W trybie tej ostatniej ustawy prowadzone jest postępowanie taryfowe, a zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stanowi zadanie własne gminy. Niewątpliwie zatem samo postępowanie i dokumenty w nim gromadzone objęte są dostępem do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Tym samym zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udzielenie informacji publicznej powinno nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten minął bezskutecznie 8 sierpnia 2025 r. Skarżący do chwili obecnej nie otrzymał informacji ani też decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p, co uprawnia do konkluzji, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor, na podstawie art. 54 §1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 1, art. 6 u.d.i.p. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania.

Odnosząc się do meritum sprawy organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek skarżącego, że zidentyfikowanie z imienia i nazwiska, pełnionej funkcji oraz tytułu zawodowego osoby lub osób określonych przez organ jako obsługa prawna RZGW w [...] na s. 2, akapit 2 pisma z 15 lipca 2025 r. oraz osoby lub osób które przygotowywały projekt tego pisma, nie stanowi informacji publicznej. W sprawie nie została wydana opinia prawna, a pismo z up. Dyrektora podpisał Z-ca Dyrektora upoważniony do reprezentowania organu w sprawie która została zaskarżona do organu wyższej instancji. Z uwagi na to, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, odmowa ich udostępnienia nie następuje w formie decyzji wskazanej w u.d.i.p.

Skarżący dodatkowo podnosi kwestie oznaczenia organu, choć pismo mu przesłane w systemie e-doręczenia zostało wydane przez z-cę Dyrektora ds. organizacyjno-ekonomicznych Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], co stanowi właściwe oznaczenie organu w sprawie udostępniania informacji publicznej.

Dodatkowo wątpliwym jest w jakim charakterze działa skarżący, posługując się swoim imieniem i nazwiskiem wraz z tytułem zawodowym adwokata oraz powołując się na dokumenty urzędowe, tj. decyzje organu wydane w sprawie w której występował jako pełnomocnik strony, co w konsekwencji przemawia za słusznym uznaniem że wniosek dotyczy sprawy indywidualnej, a tym samym nie stanowi informacji publicznej, o czym skarżący pismem organu został powiadomiony.

Udzielenie odpowiedzi przez organ na wniosek nastąpiło w sposób prawidłowy, organ podjął obowiązek informacyjny wobec wniosku złożonego przez skarżącego, dokonał czynności materialno- technicznej, uznając że wniosek nie dotyczy informacji publicznej a sprawy indywidualnej, w której to skarżący jest pełnomocnikiem, dlatego też nie występuje bezczynność organu, a wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną.

Z tych względów skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna podlegać odrzuceniu lub oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Kwestię dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje u.d.i.p., określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji.

Dla oceny sprawności i poprawności działania organu w trybie u.d.i.p. istotne znaczenie ma ustalenie, czy podmiot będący adresatem zapytania jest ustawowo zobowiązany do udzielenia odpowiedzi, czy wniosek dotyczy informacji publicznej oraz czy wymagane prawem działania organu w zakresie formy i treści odpowiedzi zostały wykonane w terminie wynikającym z obowiązujących w tym względzie przepisów ustawy dostępowej.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nie jest sporne, że Dyrektor jest podmiotem zobowiązanym ustawowo do udzielenia odpowiedzi na wniosek składany w trybie u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Dyrektor jako organ właściwy w sprawach gospodarowania wodami jest organem władzy publicznej, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Kluczowym dla rozpoznania sprawy zagadnieniem wymagającym analizy jest charakter żądanych informacji. Skarżący zażądał udostępnienia informacji publicznej poprzez zidentyfikowanie z imienia i nazwiska, pełnionej funkcji oraz tytułu zawodowego osoby lub osób określonych przez organ na s. 2, akapit 2 pisma z 15 lipca 2025 r. jako obsługa prawna RZGW w [...] oraz osoby lub osób które przygotowywały projekt tego pisma.

Żądanej informacji nie można zakwalifikować jako informacji publicznej, jak to słusznie uczynił organ, odmawiając wnioskodawcy jej udostępnienia w piśmie z 8 sierpnia 2025 r.

Ustawodawca zdefiniował pojęcie informacji publicznej w art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, natomiast przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu, przy czym wyliczenie to ma charakter przykładowy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:

a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,

b) projektowaniu aktów normatywnych,

c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;

2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) statusie prawnym lub formie prawnej,

b) organizacji,

c) przedmiocie działalności i kompetencjach,

d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,

e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,

f) majątku, którym dysponują;

3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,

b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,

c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,

d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,

e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,

f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,

g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych,

4) danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;

5) majątku publicznym, w tym o:

a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,

b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,

c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych,

d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,

e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,

f) długu publicznym,

g) pomocy publicznej,

h) ciężarach publicznych.

Analiza zacytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Z drugiej jednak strony, mimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, przepisy u.d.i.p. nie mogą być środkiem do uzyskania każdej informacji w jakikolwiek sposób związanej z funkcjonowaniem organów administracji publicznej. O ile zatem informacją publiczną, co nie jest sporne, jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa oraz treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do tych organów i podmiotów, o ile dotyczą faktów i danych, o tyle definicji tej nie spełniają informacje na temat poszczególnych czynności podejmowanych w procesie prowadzącym do opracowania oficjalnego stanowiska organu władzy publicznej, zwieńczonego bądź w formie pisma bądź aktu administracyjnego ani o osobach je podejmujących. Chodzi tu o działania które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, jednak nie są w żadnej mierze wiążące dla organu, mają jedynie charakter wpadkowy, organizacyjny albo porządkowy.

Do takich, zdaniem Sądu, zaliczają się wnioskowane przez skarżącego informacje. Z treści pisma skierowanego do Prezesa Polskiego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie z 15 lipca 2025 r. nr R.RZT.70.9.2025 wynika, że działający z upoważnienia Dyrektora Z- ca Dyrektora ds. Organizacyjno – Ekonomicznych, powołując się na opinię "obsługi prawnej RZGW w [...]", wyraził stanowisko, że "treści sygnowane przez autora odwołania będącego adwokatem stanowią złamanie zasad etyki adwokackiej i w związku z tym można rozważyć czy autor odwołania nie popełnił deliktu dyscyplinarnego przekraczając wolność słowa". Mimo powołania się na tak sformułowane stanowisko w urzędowym piśmie przekazującym na podstawie art. 133 k.p.a. odwołanie M. Sp. z o.o. w [....], informacja o tym, jakie konkretnie osoby z obsługi prawnej RZGW w [...] owo stanowisko wyraziły nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. Niezależnie od zasadności "wplecenia" zacytowanego wyżej passusu wyrażającego w istocie ocenę działań pełnomocnika, fakt że owa ocena została w nim w powyższy sposób wyrażona nie uprawnia wnioskodawcy do domagania się jej udostępnienia, bowiem nie jest to informacja o sprawach publicznych.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z 19 listopada 2025 r. II SAB/Łd 154/25 (dostępne CBOSA), w którym Sąd ten stwierdził, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają zatem na przykład: wewnętrzna korespondencja która służy wymianie informacji a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu; korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych (korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia).

W sytuacji złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ może zachować się w sposób trojaki.

Po pierwsze, jeśli uzna, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, może ją udostępnić, przy czym udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej określa art. 13 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2).

Po drugie, jeśli uzna, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, ale zachodzą okoliczności uzasadniające ograniczenie prawa dostępu do niej, może odmówić udostępnienia informacji publicznej, np. na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (ograniczenie ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy). Odmowa udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odbywa się poprzez wydanie przez organ decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia żądanej informacji. Formę decyzji administracyjnej przybiera także umorzenie postępowania w sytuacji niezłożenia ponownego wniosku o udostępnienie informacji publicznej we właściwym trybie i właściwej formie, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zaznaczenia wymaga, że art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.

Po trzecie, w sytuacji w której organ stwierdzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. lub jest taką informacją publiczną, w stosunku do której tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien jedynie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.

Brak któregokolwiek ze wskazanych działań w odpowiedzi na wniosek naraża organ na zarzut bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z pierwszą z opisanych wyżej sytuacji. Pismo organu zawierające odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej opatrzone datą 8 sierpnia 2025 r. zostało doręczone skarżącemu (wnioskodawcy) 11 sierpnia 2025 r. Wniosek wpłynął do organu 25 lipca 2025 r. Odpowiedzi udzielono zatem w terminie 17 dni. Udzielając odpowiedzi na wniosek i informując o trybie postępowania organ zachował się zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie dopuszczając się bezczynności w jego procedowaniu.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalił jako nieuzasadnioną skargę na bezczynność Dyrektora RZGW w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.