Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. P. i J. S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rykach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem z 20 lutego 2025 r. A. P. i J. S. (dalej: skarżący) zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w R. (dalej: organ, Inspektor) o udostępnienie informacji publicznej obejmującej odpowiedzi na pytania:

1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P. - S. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to byty niepożądane odczyny poszczepienne?

8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

12. Czy prawdą jest, że światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

14. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?

15. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą?

16. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP?

17. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu 24 lutego 2025 r. Pismem z 4 marca 2025 r. Inspektor udzielił odpowiedzi na pytania

w następujący sposób:

Ad 1. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie prowadzi badań naukowych, które zweryfikowałyby czas utrzymywania się odporności po podaniu wymienionych przez Państwa szczepionek w stosunku do osób szczepionych na terenie powiatu ryckiego. Nie mniej jednak należy zaznaczyć, że u każdej osoby odpowiedź immunologiczna może przebiegać bardzo indywidualnie. Szersze badania naukowe pozwalają określić średni czas ochrony po wykonaniu szczepienia. Czas ochrony po podaniu szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi (preparat DTP) to średnio 10-12 lat. Biorąc pod uwagę szczepionkę przeciwko Poliomyelitis- podanie szczepionki w pełnym cyklu prawdopodobnie buduje odporność na całe życie, szczepienie przeciwko gruźlicy to odporność na 15-20 lat, w przypadku WZW B przyjmuje się, że 3 dawki podstawowe powinny gwarantować odporność na całe życie, w przypadku szczepienia przeciwko odrze, śwince i różyczce (preparat MMR)-odporność jest długotrwała, utrzymuje się prawdopodobnie przez cale życie, szczepienia przeciwko pneumokokom- około 15 lat. Szczepionka przeciwko Haemophilus Influenzae typ b chroni dziecko w 95- 100% przed zakażeniem. Aby uzyskać pełną ochronę dziecka ważne jest podawanie dawek przypominających szczepionek. Ponadto wiele odpowiedzi na nurtujące pytania dotyczące szczepień mogą Państwo znaleźć na stronie internetowej: szczepienia.pzh.gov.pl

Ad 2. PPIS w R. nie posiada takiej listy. Na podstawie art. 17 ust. 9b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią przekazuje do Państwowego Powiatowego inspektora Sanitarnego imienny wykaz osób małoletnich objętych obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi, które nie były poddane lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu albo u których nie zostały przeprowadzone obowiązkowe szczepienia ochronne, mimo niestwierdzenia u nich przeciwwskazań do szczepienia, a także wykaz osób sprawujących prawną pieczę nad osobą małoletnią. Ponadto osoby obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych określa Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2023 poz. 2077), z którego treści wynika, że szczepienie obowiązkowe przeciwko:

- gruźlicy: powinno być wykonane do ukończenia 15. roku życia

- wirusowemu zapaleniu wątroby typu B powinno być wykonane do ukończenia 19. roku życia;

- błonicy, tężcowi i krztuścowi powinno być wykonane do ukończenia 19. roku życia;

- Poliomyelitis powinno być wykonane do ukończenia 19. roku życia;

- Haemophilue Influenzae typ B powinno być wykonane do ukończenia 5. roku życia;

- Streptococcus Pneumoniae powinno być wykonane do ukończenia 5. roku życia;

- Rotawirusom powinno być wykonane do ukończenia 32. tygodnia życia;

- odrze, śwince i różyczce powinno być wykonane do ukończenia 19. roku życia.

Z powyższego wynika, że górna granica wieku, do której należy wykonać obowiązkowe szczepienie ochronne w Polsce przeciwko wymienionym w rozporządzeniu chorobom zakaźnym dla większości chorób ustalona została do ukończenia 19 roku życia.

Ad. 3. Przepisy prawa nie przewidują dla powiatowych inspektorów sanitarnych obowiązku gromadzenia danych dot. obowiązkowych szczepień ochronnych u osób narodowości ukraińskiej, czeczeńslciej czy romskiej. Tym samym organ nie posiada informacji na ten temat oraz nie prowadzi takowych statystyk.

Ad. 4. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie ustala listy przeciwwskazań do szczepień wykonywanych w Polsce i nie prowadzi rejestru odroczeń wydanych przez lekarzy. Każdy producent produktu szczepionkowego w dołączonej do niego ulotce zawiera informację dotyczącą przeciwwskazań do podania szczepionki. Ponadto lekarz wykonujący badanie przed zaszczepieniem dziecka dokonuje kwalifikacji do szczepień. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Orzeczenia lekarskie stwierdzające przeciwwskazania do wykonania obowiązkowego szczepienia przechowywane są w dokumentacji medycznej pacjentów w podmiotach leczniczych.

Ad 5.- 0

Ad 6. Na terenie powiatu w ciągu ostatnich 5 lat PPIS nie odnotował zgonu u dzieci i dorosłych do 4 tygodni po szczepieniu ochronnym.

Ad 7.- W przeciągu ostatnich 5 lat odnotowano 2 takie niepożądane odczyny poszczepienne w roku 2021- po szczepieniu na Covid 19.

Ad 8. PPIS nie posiada informacji o wypłatach odszkodowań. PPIS w R. nie zajmuje się możliwością uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia oraz wypłacaniem odszkodowań w związku z niepożądanymi odczynami poszczepiennymi.

Ad 9. Powyższe pytanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 Ustawy o Dostępie do Informacji Publicznej.

Ad 10. Zgodnie z art. 21 ust. 6 Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. 2024 poz. 924) koszty świadczeń zdrowotnych związanych z leczeniem niepożądanych odczynów poszczepiennych ubezpieczonych, są finansowane na zasadach określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ponadto informacje na temat świadczeń kompensacyjnych wypłacanych z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych zostały zawarte w art.17 a-i Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi.

Ad 11. Powyższe pytanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 Ustawy o Dostępie do Informacji Publicznej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. informuje, ze nie jest w posiadaniu takich danych oraz nie przeprowadza badań dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko ma nadwrażliwość na szczepionkę lub ma wrodzoną obniżoną odporność.

Ad. 12. Powyższe pytanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 Ustawy o Dostępie do Informacji Publicznej.

Ad. 13. Profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych -wynika to z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP. Obowiązek poddania dziecka szczepieniom wynika bezpośrednio z przepisów prawa: art.5 ust.1 pkt.1 litera b, ust.2 Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j Dz. U. z 2024 r. poz.924), §2, §3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). Ponadto opracowywany został schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży, określający liczby dawek i terminy ich podania dla poszczególnego szczepienia (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych).

Ad. 14. PPIS nie posiada informacji o szczegółowych analizach Głównego Inspektora Sanitarnego, na podstawie których wydane zostało rozporządzenie w sprawie szczepień ochronnych. Pytanie należałoby kierować bezpośrednio do Ministerstwa Zdrowia lub Głównego Inspektora Sanitarnego.

Ad. 15 Pytanie należałoby kierować bezpośrednio do Ministerstwa Zdrowia lub Głównego Inspektora Sanitarnego.

Ad. 16. Powyższe pytanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 Ustawy o Dostępie do Informacji Publicznej.

Ad .17. Powyższe pytanie nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 Ustawy o Dostępie do Informacji Publicznej. Natomiast w wielu publikacjach mogą Państwo znaleźć informacje nt. systemów szczepień w krajach Unii Europejskiej. Różnice mogą wynikać np. z tego, że w UE każde z państw członkowskich powołuje odrębne grupy lub instytucje doradcze do spraw szczepień ochronnych. Instytucje te opracowują dla własnych rządów zalecenia, których zakres i sposób realizacji zależą od organizacji ochrony zdrowia, systemu administracji wewnętrznej i poziomu zamożności państwa. Zakres zaleceń dotyczących szczepień ochronnych uzależniony jest także od nakładów finansowych przemaczanych na ten cel w budżetach centralnych lub regionalnych, a także od przyjętego w danym państwie sposobu refinansowania kosztów zrealizowanych świadczeń lub współfinansowania tych wydatków przez firmy ubezpieczeniowe.

W skardze na bezczynność wniesionej 13 marca 2025 r., zarzucono naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W skardze wskazano, że udzielone skarżącym odpowiedzi nie są wystarczające, aby mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej oraz, że organ winien był udostępnić informację na żądanie strony skarżącej albo wydać decyzję

o odmowie jej udostępnienia, stosownie uzasadniając decyzję.

W oparciu o ten zarzut, wniesiono o: zobowiązanie PPIS do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżących i udzielenia informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że udzielił pisemnej odpowiedzi na wniosek i ustosunkował się do wszystkich pytań

a odpowiedź została sporządzona i wysłana w terminie ustawowym.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Inspektor nie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżących z 20 lutego 2025 r.

W świetle regulacji zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, należy przyjąć, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie

z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W sprawie jest bezsporne, że Inspektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych, ponieważ jest organem władzy publicznej,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Przechodząc do oceny charakteru żądanych przez skarżącą informacji wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie

z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2024 r., poz. 416, dalej jako: u.p.i.s.), została ona powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego. Wykonywanie zadań określonych w art. 1 u.p.i.s. polega na sprawowaniu zapobiegawczego (art. 3 u.p.i.s.) i bieżącego (art. 4 u.p.i.s.) nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej

i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska (art. 5 u.p.i.s.), a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej (art. 6 u.p.i.s.). W orzecznictwie wskazuje się, że informację publiczną stanowią informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., czyli w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru

w tym zakresie. Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r.

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2024 r., poz. 924, dalej jako: u.z.z.c.z.), państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów

z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Źródłami danych do rejestru są m. in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze (por. m. in. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r., III OSK 6176/21 i cyt. tam orzecznictwo).

W tym miejscu należy podkreślić, że organ ustosunkował się do wszystkich pytań przedstawionych we wniosku skarżących, którzy kwestionują jedynie zakres udzielonej informacji. Skuteczne zarzucenie organowi udzielenia niewyczerpujących informacji publicznej wymaga sprecyzowania, które odpowiedzi są niepełne (niejasne) oraz w jakim zakresie wymagają – zdaniem strony – uzupełnienia. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony (por. wyroki WSA

w Poznaniu z 24 listopada 2022 r., II SAB/Po 162/22 i II SAB/Po 163/22). Skarżący – reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – nie sprecyzowali, w jakim zakresie odpowiedź organu jest dla niej niesatysfakcjonująca. Sąd z urzędu nie dostrzegł oczywistych uchybień w tym zakresie, a nie jest rolą Sądu doprecyzowanie wniosku o dostęp do informacji publicznej.

Odnosząc powyższe rozważania do treści pytań skarżących, uznać należy, że jedynie informacje objęte punktami 2 i 3 oraz 5, 6, 7 i 8 stanowią informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p.

Przechodząc do analizy udzielonej odpowiedzi przez organ, za wiarygodne uznać należy wyjaśnienia organu, że nie dysponuje on listą osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień, ponieważ obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku prowadzenia takiego wykazu (pytanie 2).

Tak samo w przypadku pytania o statystykę szczepień ochronnych ze względu na narodowość (pytanie 3), na które organ odpowiedział wskazując, że nie posiada takiej informacji i nie prowadzi takowych statystyk. Nie jest to informacja co do której, przepisy nakazywałyby gromadzenie jej przez organ. Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż trzy miesiące są zwolnione z obowiązku poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym,

z wyjątkiem szczepień poekspozycyjnych (art. 17 ust. 1a u.z.z.c.z.). W zakresie tego obowiązku ustawodawca nie różnicuje cudzoziemców ze względu na narodowość i tym podobne cechy (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Lu 78/24 i cytowane tam orzecznictwo).

W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją, nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwienia wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej.

Nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje natomiast kwestii odszkodowawczych

(pytanie 8). Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.ch.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach

z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, by informacje te każdorazowo pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej.

W zakresie pozostałych pytań, tj. numer 5, 6, 7, organ udzielił wyczerpujących, niebudzących wątpliwości odpowiedzi na pytania dotyczące informacji publicznej.

Natomiast, w zakresie dotyczącym pytań numer: 1,4 oraz 9-17 zawartych we wniosku skarżących, stwierdzić należy, że nie dotyczą one informacji publicznej. Takiej informacji nie stanowią bowiem dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych, wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 u.z.z.ch.z.

Sąd podkreśla, że nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. opinie i stanowiska dotyczące wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 211/22; wyrok WSA w Lublinie z 16 marca 2023 r. sygn. akt II SAB/Lu 10/23, CBOSA). Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób

i innych podmiotów publicznych.

Z tego względu nie stanowi informacji publicznej ocena w zakresie pytania numer 1 – na temat utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 lutego 2024 r., II SAB/Łd 129/23 i cytowane tam orzecznictwo). Ponadto Inspektor wskazał, że nie prowadzi badań w kierunku okresu utrzymywania się odporności u osób zaszczepionych. Tak samo rzecz się ma z pytaniem numer 4, które dotyczy liczby dokonanych przez lekarzy odroczeń szczepień oraz listy przeciwskazań do szczepień w Polsce oraz tego, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia. Pytanie dotyczy wiedzy medycznej. Organ wyjaśnił skarżącym, że nie ustala listy przeciwskazań do szczepień i nie prowadzi rejestru odroczonych szczepień wydanych przez lekarzy, wobec powyższego nie dysponuje tymi danymi. Również odpowiedź na pytanie 11, w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem, niewątpliwie stanowi element wiedzy medycznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r., IV SAB/Po 69/24).

Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por.m.in. wyrok WSA z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 664/20, wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 139/22, CBOSA). Taki charakter mają zapytania o zgodność obowiązku poddania się szczepieniu z Konstytucją (pytanie numer 9), o tryb dochodzenia odszkodowania

w związku z negatywnymi następstwami szczepienia (pytanie numer 10) a także zapytanie o opinię co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa (pytanie 13). Odpowiedź na te pytania sprowadza się do znajomości przepisów prawa, których treść nie stanowi informacji publicznej, a ponadto należy stwierdzić, że Inspektor nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r., II SAB/Bd 16/24).

W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że nie jest także informacją publiczną zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia (por. m. in. wyroki WSA w Lublinie: z 16 marca 2023 r., II SAB/Lu 9/23 i II SAB/Lu 10/23, z 24 stycznia 2023 r., II SAB/Lu 161/22 oraz cyt. tam orzecznictwo). Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz

i gospodarowania mieniem publicznym. Taki charakter ma pytanie numer 12.

Należy stwierdzić, że pytania o nr od 14 do 17 wykraczają poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, odnoszą się do bowiem do zakresu działania Ministra Zdrowia. Właściwym podmiotem do rozpoznania wniosku w tym zakresie pozostaje zatem Minister. Dla oceny, czy podmiot będący adresatem wniosku o udzielenie informacji publicznej pozostaje w bezczynności, istotne znaczenie ma ustalenie, czy był zobowiązany do udzielenia informacji. Bezcelowe przy tym jest ustalanie charakteru tych informacji, bowiem nie można zarzucić organowi bezczynności w stosunku do odpowiedzi na pytania, których nie jest dysponentem.

Mając to wszystko na uwadze, należało uznać za całkowicie chybione zarzuty naruszenia przepisów u.d.i.p. Dokumenty włączone do akt sprawy oraz bezsporne stanowisko stron postępowania pozwala stwierdzić, że organ wypełnił obowiązek określony w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy. Przepis wymaga udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Podanie udostępnienia informacji wpłynęło do organu 24 lutego 2025 r. Natomiast organ odpowiedzi na wniosek udzielił pismem z 4 marca 2025 r. Tym samym organ udzielił odpowiedzi na wniosek z zachowaniem 14 dniowego terminu.

Brak jest również jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska

o naruszeniu art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis określa obowiązki organu jakie ciążą na nim w sytuacji, gdy oczekiwana informacja nie może być udzielona w terminie 14 dniu. Wówczas organ powinien powiadomić wnioskodawców w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Skoro skarżony organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku, a więc nie wydłużał terminu załatwienia wniosku do dwóch miesięcy, to nie można zasadnie stawiać zarzutu opóźnienia, czy też nieuzasadnionego opóźnienia w udzieleniu informacji publicznej.

Podstaw faktycznych pozbawiony jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 2, czy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Ponadto, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, a przy tym na żadnym etapie załatwiania wniosku nie formułował wobec wnioskodawców oczekiwań wykazania interesu faktycznego, czy prawnego w uzyskaniu informacji.

Co więcej, jako zgodne z prawem uznać należy stanowisko, że organ nie ma obowiązku wydawania decyzji w sytuacji, gdy podanie o udzielenie informacji obejmuje żądania udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Go 18/23, Baza NSA).

Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.