Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości,

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia B i J i K zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009r. w wysokości 861,00 zł od dochodów osiągniętych w łącznej kwocie 22.364.40 zł.

Organ podatkowy wskazał, że w złożonym zeznaniu podatkowym PIT -37 za rok 2009 podatnicy dokonali odliczenia od dochodu z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu będącym ich miejscem zamieszkania na łączną kwotę 762,00 zł. Na udokumentowanie powyższych wydatków podatnicy przedłożyli faktury VAT oraz potwierdzenia zapłaty wystawione na nazwisko podatniczki.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. W trakcie przeprowadzonego postępowania ustalono, iż faktury VAT za użytkowanie sieci internetowej wystawione zostały na nazwisko BK.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił B i J Kzobowiązanie podatkowe za rok 2009 w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 861,00 zł, tj. w kwocie wyższej od wykazanej w korekcie zeznania PIT-37 o 99,00 zł.

Organ wskazał na treść art. 26 ust. 1 pkt 6a i art. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.). W kontekście tych przepisów wyjaśnił, że podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w ustawie. W przypadku odliczeń dokonywanych od dochodu, w tym odliczeń wydatków z tytułu korzystania z sieci Internet, każdy z rozliczających się wspólnie małżonków dokonuje odliczenia odrębnie, od uzyskanego przez siebie dochodu.

Jak wynika z akt sprawy, podatnicy w zeznaniu podatkowym za 2009r. odliczyli od dochodu wydatki związane z opłatami za Internet po stronie podatniczki w kwocie 210,90 zł, a po stronie podatnika w kwocie 549,10 zł. Na udokumentowanie dokonanego odliczenia strona przedłożyła faktury VAT wystawione jedynie na imię i nazwisko B K.

Zdaniem organu, aby podatnik mógł odliczyć od swojego dochodu wydatki na użytkowanie Internetu, musi je udokumentować fakturą, na której będzie widnieć jego imię i nazwisko, jako nabywcy usługi. Brak takiego dokumentu pozbawia podatnika prawa do ulgi internetowej, z uwagi na niespełnienie warunku ustawowego, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe dotyczy zarówno podatników opodatkowujących swoje dochody indywidualnie jak i łącznie z dochodami małżonka. Nie jest zatem trafny zarzut odwołania, że w przedmiotowej sprawie warunki uprawniające do skorzystania z przedmiotowej ulgi zostały spełnione. W przedmiotowej sprawie nabywcą usługi, któremu przysługuje odliczenie od dochodu wydatków związanych z użytkowaniem sieci Internet, jest B K.

Organ wskazał, że dokonana przez organ odwoławczy analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że organ podatkowy pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Szczegółowo rozpatrzył i rzetelnie przeanalizował wszelkie zgromadzone dowody. W ramach prowadzonego postępowania ocena dowodów dokonywana była zgodnie z normami prawa procesowego z zachowaniem reguł tej oceny.

Końcowo organ nadmienił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, a co za tym idzie - mają wyjątkowy charakter.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej B i J K złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnieśli w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że wydatek z tytułu użytkowania Internetu dotyczy lokalu użytkowanego zamieszkałego przez obojga małżonków, w związku z powyższym zostały spełnione przesłanki określone w art. 26 ust. 1 pkt 6a i art. 26 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 w/w ustawy oboje małżonkowie są podatnikami oraz spełniają warunki do uzyskania odliczenia wydatku z tytułu użytkowania sieci internetowej. Zdaniem skarżących, nie ma znaczenia na którego z małżonków – podatników - została wystawiona faktura odpowiadająca wymogom przepisów o podatku od towaru i usług, jeżeli we wspólnym miejscu zamieszkania użytkują sieć internetową i z tego tytułu ponoszą wydatki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy P.p.s.a.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii możliwości odliczenia od dochodu w danym roku podatkowym wydatków ponoszonych przez każdego z małżonków z tytułu użytkowania sieci Internet w sytuacji, gdy faktura dokumentująca poniesiony wydatek jest wystawiona tylko na jednego z nich.

W pierwszej kolejności należy dokonać analizy przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Podstawę materialno-prawną stanowią przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6a tej ustawy, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków ponoszonych przez podatnika z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu (budynku) będącym miejscem zamieszkania podatnika w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł,

Natomiast art. 26 ust. 7 pkt 1 cytowanej ustawy stanowi, iż w przypadku odliczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 6a, odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość wydatków została udokumentowana fakturą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Powyższe przepisy oznaczają, że warunkiem skorzystania z przedmiotowego odliczenia przez podatników podatku dochodowego jest kumulatywne wystąpienie następujących przesłanek:

- poniesienie przez podatnika wydatku z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu będącym jego miejscem zamieszkania oraz

- udokumentowanie przedmiotowego wydatku fakturą w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu, małżonkowie B i L K spełnili te warunki. Nie jest sporne, że w zeznaniu podatkowym PIT-37 zadeklarowali wspólny sposób opodatkowania dochodów za rok 2009. W zeznaniu tym B K jako wydatek poniesiony z tytułu użytkowania sieci Internet odliczyła kwotę 210,90 zł, natomiast J K – kwotę 549,10 zł.

Organy podatkowe zakwestionowały odliczenie dokonane przez J. K., uznając, że przedstawione przez podatników faktury VAT zostały wystawione na nazwisko podatniczki. W ocenie organów, brak faktury, na której widnieje imię i nazwisko J K, jako nabywcy usługi, powoduje, że nie spełniony został warunek ustawowy, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko to nie jest prawidłowe. Niekwestionowanym przez organy podatkowe są fakty, że B K i LK pozostają we wspólności majątkowej, że wspólnie zamieszkują w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. [...] w [...] oraz że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. W toku postępowania podatkowego wyjaśnili, że oboje użytkują sieć internetową. Wysokość poniesionych przez wspólnie rozliczające się małżeństwo K wydatków na korzystanie z Internetu w łącznej kwocie 826,68 zł została stwierdzona 12 fakturami VAT. A zatem nie powinno pozostawiać wątpliwości, że udokumentowali oni poniesienie wydatków z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu będącym ich miejscem zamieszkania. W ocenie Sądu, nie ma znaczenia okoliczność, że faktury VAT wystawione przez dostawcę usług internetowych zawierały dane personalne tylko B K. Jeżeli we wspólnym miejscu ich zamieszkania zarówno B K jak i L K użytkowali sieć internetową i oboje ponosili ciężar ekonomiczny spornego wydatku, to konsekwencją tego stanu rzeczy jest możliwość odliczenia poniesionych wydatków przez obojga małżonków. Nie należy bowiem zapominać, że rozwiązanie wprowadzone w art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a polegające na możliwości złożenia wspólnego zeznania rocznego, uzasadnione jest charakterem małżeństwa (rodziny), który przejawia się również w tym, że stanowi ono, jak w niniejszej sprawie, ekonomiczną jedność. Ta ekonomiczna jedność małżonków uzasadnia właśnie przyznanie im obojgu możliwości skorzystania z odliczenia opisanego w art. 26 ust. 1 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym należy podnieść, że Sąd nie podziela stanowiska, iż zamieszczenie na fakturze dokumentującej wydatek, danych tylko jednego z małżonków pozbawia prawa do skorzystania z "ulgi internetowej" drugiego z nich, w sytuacji gdy oboje małżonkowie ponosili rzeczywiste koszty użytkowania sieci informatycznej.

Rozpoznając sprawę ponownie organy podatkowe zastosują treść art. 26 ust. 1 pkt 6a i art. 26 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mając na uwadze powyżej wyrażone stanowisko Sądu.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.