Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

[pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2026 roku sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Prezesa Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brzezinach w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brzezinach dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje Prezesa Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brzezinach do załatwienia wniosku E. S. z dnia 4 grudnia 2025 roku w zakresie punktu 2 wniosku – w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych z odpisem prawomocnego wyroku; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezesa Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brzezinach do załatwienia wniosku skarżącej E. S. z dnia 4 grudnia 2025 roku w zakresie punktu 1 wniosku; 4. zasądza od Prezesa Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brzezinach na rzecz skarżącej E. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. lp

Pismem z dnia 8 stycznia 2026 r. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z o.o. z siedzibą w Brzezinach w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż w dniu 11 grudnia 2025 r. bezpośrednio w sekretariacie Prezesa Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z o.o. z siedzibą w Brzezinach złożyła wraz z E. S. wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie informacji: ile osób zmarło na oddziale internistycznym Szpitala w Brzezinach w okresie od 5 do 22 października 2025 r. oraz podanie, w jakim wieku były osoby zmarłe. Jako sposób i formę udostępnienia informacji wnioskodawczynie wskazały adres, na który ma zostać wysłana odpowiedź. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął po 14 dniach. Pomimo jego upływu podmiot zobowiązany nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi.

Z uwagi na powyższe okoliczności skarżąca wniosła jak w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z o.o. z siedzibą w Brzezinach wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego ze względu na wykonanie przez organ obowiązku, o nieobciążanie organu obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania oraz, z ostrożności procesowej, o stwierdzenie, że prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż nie miał intencji w ukrywaniu rzekomo niewygodnych faktów i zdarzeń. W momencie, gdy na skutek doręczonego przez Sąd odpisu wniosku o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania obowiązku prawnego organ zorientował się o omyłkowym niedopełnieniu obowiązku, udostępnił skarżącej dane w zakresie, w jakim o ww. dane wnioskowała. Co więcej, po stronie organu istniały przesłanki uzasadniające opóźnienie w przekazaniu wniosku, ponieważ Prezes Zarządu przebywała od połowy grudnia 2025 roku w szpitalu na planowej operacji, a następnie na dłuższym zwolnieniu lekarskim, co utrudniało komunikację. W tym czasie w sekretariacie organu pracowała zaś tylko jedna osoba. Nadto skarżąca nie wykazała, aby po jej stronie powstała krzywda jakiegokolwiek rodzaju. Nie ma również argumentacji mogącej wskazywać na "szczególnie drastyczny przypadek zwłoki organu w załatwieniu sprawy", ani też samego wniosku o stwierdzenie wystąpienia rażącego naruszenia prawa.

Końcowo organ podkreślił, iż w związku z udzieleniem informacji przez organ niniejsza skarga stała się bezprzedmiotowa, wobec czego postępowanie winno podlegać umorzeniu. Pismem z dnia 9 marca 2026 r. organ poinformował skarżącą, że w okresie od 5 do 22 października 2025 r. na Oddziale Chorób Wewnętrznych z Pododdziałem Kardiologicznym i Neurologicznym Szpitala Specjalistycznego w Brzezinach zmarło 12 osób oraz wskazał, iż dane dotyczące wieku pacjentów nie mogą zostać udostępnione, gdyż mogłoby to prowadzić do identyfikacji poszczególnych pacjentów, a tym samym naruszać przepisy o ochronie danych osobowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm; dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 902) dalej jako: "u.d.i.p." stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola obejmuje między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Odnosząc powyższe do kontrolowanej sprawy należy wskazać, że Prezes Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z o.o. z siedzibą w Brzezinach niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wprawdzie Powiatowe Centrum Zdrowia w Brzezinach Sp. z o.o. z siedzibą w Brzezinach jest spółką kapitałową, jednakże jednym z dwóch jej wspólników jest Powiat Brzeziński. Spółka dysponuje zatem mieniem publicznym. Ponadto wykonuje zadania publiczne, wykonując świadczenia zdrowotne m.in. finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia. Jest także podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z 2026 poz. 156). Zgodnie z tym przepisem podmiotami leczniczymi są przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2025 r. poz. 1480, 1795 i 1826) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą. Nie ulega zatem wątpliwości, że Prezes Zarządu Centrum Zdrowia, jako kierujący podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem dysponującym majątkiem publicznym i wykonującym zadania publiczne, tj. zadania z zakresu ochrony zdrowia, sam jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2022 r., sygn. IV SAB/Po 110/22, wyroki sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kwestia ta nie była sporna między stronami.

Za zasadne należało uznać stanowisko organu, który nie kwestionował tego, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, czyniąc to w sposób przykładowy, o czym świadczy zawarty w tym przepisie zwrot "w szczególności". W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją zatem jako każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Niewątpliwie informacja o charakterze statystycznym, zawierająca wyłącznie dane obejmujące liczbę zgonów oraz wiek osób zmarłych na wskazanym oddziale szpitalnym, w określonym przedziale czasu jest informacją publiczną. Dotyczy ona bowiem funkcjonowania i sposobu realizacji zadań publicznych przez placówkę medyczną.

W sprawie nie jest sporne, że organ nie załatwił wniosku skarżącej w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak wynika z jego treści sporządzony został w dniu 4 grudnia 2025 r. Skarżąca złożyła wniosek w dniu 11 grudnia 2025 r., zatem organ winien udzielić odpowiedzi do dnia 29 grudnia 2025 r. (bowiem dni 25-28 grudnia 2025 r. były dniami wolnymi od pracy). Prezes Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z o.o. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 9 marca 2026 r., zatem już po upływie powyższego terminu. W konsekwencji należało stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności.

W zakresie informacji żądanej w punkcie 1 wniosku, organ w piśmie z dnia 9 marca 2026 r. przekazał, że w okresie od 5 do 22 października 2025 r. na Oddziale Chorób Wewnętrznych z Pododdziałem Kardiologicznym i Neurologicznym Szpitala Specjalistycznego w Brzezinach zmarło 12 osób. Zatem po złożeniu skargi do tut. Sądu, lecz przed jej rozpoznaniem, organ załatwił wniosek skarżącego udostępniając informację żądaną w punkcie 1. Wypada wyjaśnić, że w sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności. Skoro organ przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny załatwił wniosek skarżącego w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie punktu 1 wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odpadła bowiem przesłanka wydania orzeczenia na tej podstawie prawnej. Wobec powyższego należało orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania punktu 1 wniosku skarżącego.

Odnośnie punktu 2 wniosku organ podał, że dane dotyczące wieku pacjentów nie mogą zostać udostępnione, gdyż mogłoby to prowadzić do identyfikacji poszczególnych pacjentów, a tym samym naruszać przepisy o ochronie danych osobowych. Wypada wskazać, iż stosownie do art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jednakże w myśl art. 16 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1), do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2). Zważywszy, że Prezes Zarządu Powiatowego Centrum Zdrowia w Brzezinach Spółki z o.o. nie jest organem władzy publicznej należy odwołać się do regulacji z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W doktrynie wskazuje się, że podmioty niebędące organami władzy publicznej, analogicznie do organów władzy publicznej, zobowiązane są stosować reguły udostępniania informacji publicznej ustanowione komentowaną ustawą. Podmioty te, w sytuacji wydawania rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania, mogą być kwalifikowane jako organy administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, o których mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a. (Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025). "Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., ma obowiązek stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego bezpośrednio i w całej rozciągłości. Tym samym ma obowiązek m.in. wyważyć interes społeczny i interes strony (art. 7 k.p.a.), należycie informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.), jak również umożliwić stronie czynny udział w postępowaniu, w tym wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji (art. 10 § 1 k.p.a.). Uzasadnienie zaś decyzji musi spełniać wymogi określone w art. 107 § 1-3 k.p.a." (Wyrok NSA z 11.01.2018 r., I OSK 549/16).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się przez organ na okoliczności wskazujące na naruszenie w tym konkretnym przypadku prywatności osób fizycznych, winna nastąpić w formie decyzji, zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że poinformowanie skarżącej zwykłym pismem o odmowie udostępnienia informacji ze względu na ochronę danych osobowych (prywatności) osób fizycznych nie stanowi załatwienia punktu 2 wniosku w formie przewidzianej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszym postępowaniu, zainicjowanym skargą na bezczynność organu, Sąd nie bada zasadności ewentualnego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jednakże, wobec okoliczności opisanych powyżej, organ pozostaje w bezczynności co do punktu 2 wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego należało orzec o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku w tym zakresie.

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę trzeba wskazać, że okoliczności w niej podnoszone nie mogą być usprawiedliwieniem dla zaniechania udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązkiem organu jest bowiem znajomość przepisów prawa i wynikających z nich powinności, a także takie zorganizowanie pracy i wewnętrznych procedur, aby terminowo wywiązywać się z nałożonych przepisami prawa obowiązków. Powód niedochowania czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie ma znaczenia dla oceny czy organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

W ocenie Sądu bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej nie nosi natomiast znamion rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Sąd podziela stanowisko doktryny, zgodnie z którym "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ nie zignorował wniosku skarżącej, choć z opóźnieniem to jednak udzielił odpowiedzi. Udostępnił informację objętą punktem 1 wniosku, natomiast nie udostępnił żądanej w punkcie 2 z uwagi nieprawidłową interpretację przepisów ustawy. W ocenie Sądu takie zachowanie organu, będące bez wątpienia naruszeniem prawa, nie nosi cech naruszenia rażącego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej w zakresie punktu 2 (punkt 2 wyroku) oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącej w zakresie punktu 1 (punkt 3 wyroku). O kosztach postępowania Sąd postanowił, jak w pkt 4 wyroku, na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 p.p.s.a.

a.bł.