Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Ministra Cyfryzacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Minister Cyfryzacji dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Cyfryzacji na rzecz Z. G. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Ministrowi Cyfryzacji, zwanemu dalej "organem", bezczynność przy rozpatrywaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] marca 2025 r.

Wniesiono o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W skardze wskazano m.in.:

- żądane wnioskiem udostępnienie informacji publicznej miało nastąpić poprzez podanie danych źródłowych (data badania, nazwa publikacji), czyli raportów i innych dokumentów, którymi organ dysponuje - wykluczyły zaś możliwość wystąpienia negatywnych:

- skutków (m.in. fale milimetrowe) emitowane na poziomie, 7V/m, 21V/m, 61V/m, określane dalej "Pole Elektromagnetyczne", w przypadku ekspozycji środowiska oraz ludzi na Pola Elektromagnetyczne,

- efektów biologicznych w przypadku ekspozycji ludzi na Pola Elektromagnetyczne,

- Sąd winien ocenić stanowisko organu, żądającego wskazania konkretnych dokumentów objętych informacją publiczną, gdy Wnioskodawca nie ma dostępu do materiałów, będących w posiadaniu organu,

- informacja jest istotna, ponieważ chodzi o zdrowie i życie milionów Polaków oraz środowiska w sytuacji braku jakiejkolwiek ochrony ze strony Państwa,

- we wniosku precyzyjnie wskazano, że dotyczy on wszystkich dokumentów, wytworzonych lub będących w posiadaniu organu; to pracownicy Departamentu Cyfryzacji w KPRM procedowali rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r, poz. 10711); nie korzystali z pomocy naukowców, lekarzy różnych specjalności oraz nie dysponowali jakimikolwiek dowodami o braku wpływu pola elektromagnetycznego na środowisko - wynika to z przebiegu procesu legislacji.

W dalszej części uzasadnienia skargi zawarto szerszą argumentację, przemawiającą - zdaniem Wnioskodawcy - za szkodliwością oddziaływania Pola Elektromagnetycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej odrzucenie bądź o oddalenie. Uzasadniając postulat oddalenia skargi wskazano:

- wobec wniosku złożonego [...] marca 2025 r. (przez ePUAP – podanie datowane [...] marca 2025 r.) organ - pismem z [...] marca 2025 r. (za pośrednictwem ePUAP) – zwrócił się o doprecyzowanie pytań – poprzez wskazanie, jakich "raportów i innych dokumentów, które wykluczyły możliwość wystąpienia negatywnych skutków ekspozycji na PEM", w tym "danych źródłowych" oraz "nazw publikacji" dotyczą; poinformowano też, że obecne brzmienie pytań uniemożliwia określenie ich zakresu przedmiotowego i w konsekwencji odniesienie się do nich; wskazano ponadto, że treść pisma nie pozwala jednoznacznie ustalić, jakie są oczekiwania Wnioskodawcy; wniosek powinien obejmować zaś sprecyzowane żądanie - wskazanie konkretnie, jakich dokumentów - wytworzonych lub pozyskanych przez organ w celu wykonywania zadań publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji" - Wnioskodawca oczekuje; pouczono nadto Wnioskodawcę, że brak uzupełnienia wniosku (sprecyzowania pytań) spowoduje pozostawienie go bez rozpatrzenia – bez dalszego informowania o tym fakcie Wnioskodawcy; pismo to doręczono [...] kwietnia 2025 r. (tak: UPD),

- w odpowiedzi na pismo organu Wnioskodawca – w piśmie z [...] marca 2025 r. (data wpływu do organu – [...] kwietnia 2025 r. - złożonym za pośrednictwem ePUAP) - złożył żądanie tej samej treści, co we wniosku datowanym [...] marca 2025 r.; w uzasadnieniu wskazał, że zależy mu na "dokumentach, którymi organ dysponuje" - podaniu, jakimi dokumentami (raportami, badaniami), dotyczącymi wpływu Pola Elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko organ dysponuje, aby mógł złożyć konkretny wniosek o ich udostępnienie,

- pismem z [...] kwietnia 2025 r. (za pośrednictwem ePUAP) organ poinformował Wnioskodawcę, że w swojej korespondencji powtórzył treść pytań z poprzedniego wniosku - nie dokonując uzupełnienia, o jakie wnosił organ oraz, że odpowiedź na tak ogólnie zadane pytania nie jest możliwa; na podstawie złożonego wniosku nie sposób bowiem ustalić ich zakresu; pouczono, że wniosek powinien obejmować sprecyzowane żądanie – wskazanie, jakich konkretnie dokumentów - wytworzonych lub posiadanych przez organ - oczekuje Wnioskodawca; pismo doręczone [...] kwietnia 2025 r. (tak: UPD),

- wobec skierowania przez Wnioskodawcę skargi do Sądu, organ podtrzymuje dotychczas reprezentowane w sprawie stanowisko,

- mimo, że wniosek z [...] marca 2025 r. zawierał powołanie się na przepisy ustawy o informacji, to - ze względu na jego brzmienie - nie stanowił żadania udostępnienie informacji publicznej; w doktrynie, jak i orzecznictwie, utrwalił się pogląd, że o kwalifikacji danego pisma stanowi jego treść, a nie wskazane w nim przepisy,

- po wstępnej ocenie złożonego wniosku organ stwierdził, że jest on nieprecyzyjny; nie jest możliwe zatem jego rozpoznanie w trybie ustawy o informacji; mimo informowania o tym Wnioskodawcy, nie doprecyzował on wniosku; wniosek sformułowano niewystarczająco jasno, konkretnie i szczegółowo; w efekcie nie można go było rozpatrzeć, zgodnie z ustawą o informacji,

- po pierwsze, Wnioskodawca nie określił konkretnych tytułów, sygnatur czy okresu, jakiego mają dotyczyć żądane informacje (dokumenty); nie pozwalało to odnieść się merytorycznie do wniosku i wyszukać dokumentów oraz informacji, stanowiących publiczne – objętych wnioskiem; nie było również możliwe przesądzenie, czy wniosek dotyczy informacji przetworzonej oraz Wnioskodawca wykazał w tym przypadku, że pozyskanie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (wedle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji),

- po drugie, Wnioskodawca posłużył się pojęciami bardzo ogólnymi, o szerokim znaczeniu ("i innych dokumentów", "danych źródłowych"), nie pozwalało to prawidłowo odnieść się do wniosku i wyszukać żądanych dokumentów, jak również ocenić czy:

- żądanie dotyczy dokumentów urzędowych (a nie np. dokumentów prywatnych lub wewnętrznych),

- stanowią one informację publiczną, w rozumieniu ustawy o informacji,

- w świetle tego aktu - organ jest obowiązany do ich udostępnienia,

- ich udostępnienie nie podlega ograniczeniom, określonym chociażby w art. 5 ustawy o informacji,

- po trzecie, Wnioskodawca dla określenia żądanych dokumentów posługiwał się różnymi pojęciami (badania, publikacje, raporty) - o różnym zakresie znaczeniowym; nie sposób było przesądzić, czy zależy mu na tych wszystkich rodzajach dokumentów, czy też używa tych pojęć dla określenia jednego rodzaju dokumentu i stosuje nazwy tych dokumentów we wniosku zamiennie - jako synonimy (z konstrukcji pytań można by wnosić, że zamiennie); jeżeli stosuje je zaś zamiennie, to ostatecznie, o jakim rodzaju dokumentu jest mowa we wniosku; podane we wniosku nazwy dokumentów (badania, publikacje, raporty) nie są dodatkowo typowymi dokumentami, wytwarzanymi przez organy administracji publicznej; nie można by ich zatem kwalifikować. jako dokumenty urzędowe, w rozumieniu ustawy o informacji, i nie podlegałyby udostępnieniu w trybie tego aktu (tak art. 3 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 6 ust. 2),

- po czwarte, całe żądanie sformułowano w sposób, który rodzi wątpliwość, czy organ jest odpowiednim podmiotem, do którego należało skierować wniosek o udostępnienie wskazanych informacji; dany organ, ani nie jest właściwym w sprawach ochrony środowiska ani ochrony zdrowia; nie jest też podmiotem, który prowadzi działalność naukowo-badawczą - w zakresie wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi i środowisko; uczestniczy w procesach legislacyjnych i opiniodawczych - w tym w zakresie tworzenia aktów wykonawczych; w związku z tym organ może dysponować publikacjami lub raportami, otrzymywanymi od innych podmiotów (np. instytutów badawczych, organów UE, WHO, ICNIRP); nie oznacza to, że stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 6 ustawy o informacji – jeśli nie wytworzono ich w organie ani nie pozyskano w celu wykonywania zadań publicznych - w rozumieniu art. 4 ust. 1 danego aktu; organ nie ma obowiązku udostępnienia wszystkich znajdujących się w jego posiadaniu publikacji, jeżeli nie powstały w związku z realizacją jego zadań własnych lub zleconych; w ustawie o informacji wskazano zaś wprost, że udostępnieniu podlegają informacje, które organ posiada (art. 4 ust. 3),

- po piąte, zawarte we wniosku żądanie sformułowano w sposób, który wykluczył możliwość dokonania prostej czynności udostępnienia informacji publicznej; zawierało bowiem określony warunek; próba udostępnienia informacji wymagałaby od organu przeprowadzenia merytorycznej oceny bliżej nieokreślonej liczby dokumentów pod kątem, czy dany materiał rzeczywiście "wyklucza negatywne skutki"; taki bowiem warunek określono we wniosku; sformułowanie "dokumentów wykluczających możliwość wystąpienia skutków" samo w sobie również jest nieprecyzyjne; nie wiadomo, co dla Wnioskodawcy oznacza i w jaki sposób organ miałby dokonać oceny dokumentów - pod tym kątem,

- po szóste, żądanie sformułowano od strony językowej niepoprawnie; przez to również i pod tym względem organ miał wątpliwość, czy dany fragment żądania jest celowy i poprawny, czy zapisany omyłkowo, przez co zrozumienie całego pytania również mogło prowadzić do innych ustaleń i wniosków, niżby tego oczekiwał Wnioskodawca,

- dodatkowo we wniosku nie określono sposobu i formy udostępnienia informacji; również to czyniło wniosek - jako całość, nieprecyzyjnym,

- z perspektywy danej sprawy kluczowe było ustalenie, czy żądana informacja stanowi publiczną, w przypadku zaś żądania udostępnienia dokumentów, czy są one urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o informacji; tylko takie podlegają bowiem udostępnieniu; w dalszej kolejności należało ustalić, czy udostępnienie informacji może nastąpić poprzez prostą czynność - niewymagającą od organu dodatkowego nakładu pracy w celu przetworzenia, czy też udostępnieniu miałyby podlegać informacje przetworzone; w przypadku tych drugich organ byłby obowiązany do udostępnienia informacji, tylko gdyby dodatkowo ustalił, że wniosek spełnia przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego; uzasadniałaby ona konieczność przetworzenia informacji; w dalszej kolejności należało zbadać, czy żądane informacje nie podlegają ograniczeniu w ich udostępnieniu,

- na podstawie wniosku, organ nie mógł ustalić, czy dotyczy on informacji publicznej - w tym przetworzonej, czy Wnioskodawca domaga się udostępnienia dokumentów urzędowych bądź innych (jaki jest zakres przedmiotowy złożonego wniosku), czy jest właściwym organem do udostępnienia informacji, a także czy w ogóle posiada informacje, o jakie wnoszono, czy żądane informacje podlegają ograniczeniu w ich udostępnieniu, czy informacje zostały już publicznie udostępnione (w repozytorium, na BIP) i czy istnieje podstawa do odmowy udostępnienia oraz, w jaki sposób i jakiej formie organ miałby je udostępnić,

- wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi podania w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a."; w razie zatem braków podania, organ nie jest obowiązany wezwać do uzupełnienia braków; w sytuacji natomiast, gdy zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej podmiot poweźmie wątpliwość, co do treści żądania, jest uprawniony do wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania treści żądania - w celu prawidłowej realizacji wniosku i udzielenia odpowiedzi zgodnie z żądaniem,

- w tym świetle organ nie był w niniejszej sprawie obowiązany do stosowania ustawy o informacji; Wnioskodawca złożył bowiem nieprecyzyjny wniosek i nie dokonał jego sprecyzowania – pomimo, że wystosowano doń pisma w tym zakresie; organ nie był również obowiązany do stosowania K.p.a. - złożony wniosek nie był bowiem podaniem w rozumieniu Kodeksu; oznacza to, że pisma organu - stanowiące odpowiedź na te, kierowane przez Wnioskodawcę z [...] marca 2025 r. i [...] kwietnia 2025 r., stanowiły czynności materialno-techniczne, których podjęcie nie wynikało z przepisów prawa - organ nie był prawnie obowiązany do ich podjęcia w określonej formie i czasie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazano, że przedmiotowa sprawa nie kwalifikuje się jako żaden z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 i pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.). Złożenie skargi na bezczynność organu w niniejszej sprawie należy zatem uznać za niedopuszczalne.

W toku postępowania przed Sądem Wnioskodawca ustanowił pełnomocnika – adwokata.

Sąd:

- nie odrzucił skargi (wedle wniosku organu), gdyż sprawy sporów, co do udostępnienia informacji publicznej - gdy zdaniem wnioskodawcy jego żądania nie zrealizowano na dzień wniesienia skargi prawidłowo - podlegają kognicji sądów administracyjnych – w zw. z treścią art. 3 § 2 pkt 4 (bądź pkt 1, gdy wymagane jest orzeczenie w drodze decyzji) wobec pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnymi,

- rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r.,

o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

W realiach rozpatrywanej sprawy nie budzą wątpliwości, jej istotne faktyczne uwarunkowania (wcześniej szeroko zreferowane za organem). Wobec mianowicie skierowania wniosku do organu - z przywołaniem trybu ustawy o informacji - zajął on wobec skarżącego stanowisko - w terminie, wynikającym z ustawy o informacji (tak: pismo z [...] marca 2025 r.). Jest on też podmiotem należącym generalnie do obowiązanych udostępniać informację publiczną - wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji.

Jest też poza sporem w tej sprawie, że - na dzień wniesienia skargi - organ nie udostępnił żądanych przez Wnioskodawcę informacji - opisywanych szeroką mianem: "podanie danych źródłowych (data badania, nazwa publikacji), czyli raportów i innych dokumentów". Spór sprowadza się zaś do kwestii, czy stanowisko organu jest trafne. Uzasadniało to rozpatrzenie sprawy przez Sąd, co do meritum - przez wydanie wyroku (tak art. 132 ustawy . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)

Trafne jest stanowisko organu, gdzie wywodzi, że przeszkodą dla udostępnienia żądanych wnioskiem informacji jest sam sposób sformułowania pytań. W istocie - wobec ich brzmienia - należy ocenić, że żądanie nie dotyczyło udostępnienia informacji publicznej. Jednoznacznie wynikającą bowiem z brzmienia pytań intencją Wnioskodawcy jest chęć uzyskania materiałów, które - w ocenie organu - potwierdzają określoną tezę (to wykluczenie możliwość wystąpienia negatywnych skutków, czy efektów biologicznych oddziaływania Pola Elektromagnetycznego), z którą zresztą Wnioskodawca szeroko polemizuje w uzasadnieniu skargi. Z kolei zajmowanie stanowisk w określonych kwestiach, wyrażanie ocen z przywołaniem dokumentów, które miałyby to potwierdzać, nie stanowi przedmiotu informacji publicznej. Obejmuje ona jedynie sferę faktów - stan wiedzy organu - odzwierciedlonej w treści określonych jego stanowisk czy sporządzonych przezeń dokumentów - bądź dane o realizowanych czynnościach - gdy je udokumentowano. Nie stanowi natomiast materii informacji publicznej wyjaśnianie przesłanek podejmowanych działań, czy sformułowanych ocen.

Odnosząc się do realiów rozpoznawanych sprawy, żądanie przedłożenia danych czy dokumentów dotyczyło tych, z których wynikają określone tezy. Chodziło więc o materiały, zawierające potwierdzenie określonego stanowiska. Wykracza to poza materię informacji publicznej, o czym organ winien był poinformować Wnioskodawcę w terminie zakreślonym art. 13 ust. 1 ustawy o informacji. W przekazanej w danym terminie informacji - pismo z [...] marca 2025 r. - nie zamieszczono prawidłowego wyjaśnienia, co stanowiło rzeczywistą przeszkodę niezrealizowania wniosku. Sformułowano tam wezwanie do sprecyzowania opisu żądanych danych i dokumentów, których znajomości przez Wnioskodawcę – wobec sformułowania podania - nie sposób było zakładać. W takim bowiem przypadku wniosek brzmiałby inaczej. Nie zawiadomiono więc prawidłowo Wnioskodawcy - w terminie zakreślonym ustawą - o przeszkodach dla realizacji jego wniosku, co zresztą generowało dalsze jego wystąpienia do organu a następnie wniesienie skargi do Sądu. Uzasadnia to ocenę, że organ pozostawał w bezczynności - w kontekście terminowej realizacji wynikających z ustawy o informacji powinności.

Prawidłowe - szersze zresztą - stanowisko w istotnych kwestiach zawarto dopiero w odpowiedzi na skargę, z której treścią Wnioskodawca mógł się zapoznać. Argumentację poszerzono też w niniejszym uzasadnieniu. Byłoby wobec tego bezzasadnym zobowiązywanie organu do uczynienia zadość stosownym wymaganiom - udzielenia strony wyczerpujących wyjaśnień wobec wniosku.

Jedynie na marginesie wypada odnotować że zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko organu nie jest w części trafne - gdy wskazano niektóre z przesłanek, przemawiających zdaniem organu za brakiem jego bezczynności w sprawie. W szczególności przeszkodą nie mógł być brak wskazania sposobu udostępniania informacji. Gdyby bowiem obiektywnie było możliwe ich udostępnienie, organ winien był zwrócić się o uzupełnienie wniosku, pomimo braku zastosowania w sprawie reguł K.p.a. Wynika to z ogólnych zasad dobrej administracji. Brak wskazań w zakresie sposobu udostępnienia informacji w samym wniosku nie może być samodzielnie przeszkodą dla jej udostępnienia. Również z perspektywy poprawności językowej nie sposób kwalifikować pytań Wnioskodawcy, jako niezrozumiałych. Należy przy tym odnotować, że sposób procedowania organu wobec danego wniosku, a także treść odpowiedzi na skargę, wskazuje jednoznacznie, że nie dysponuje on obecnie zmaterializowaną w określonej formie (jako dokument, repetytorium itp.) informacją, które – ze znajdujących się w jego posiadaniu - dokumentów, danych itp. przemawiają za sformułowaniem tezy wyrażonej w treści pytań. Na tym gruncie, bezzasadne są wywody organu, gdzie odnoszono się do problematyki tzw. informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine ustawy o informacji. Powinność opracowania można odnosić tylko do przypadków, gdy dotyczy to zgromadzenia szeregu rozproszonych danych. Nie obejmuje to zaś prowadzenia oceny dokumentów i zasobu innych wiadomości - pod kątem ich przydatności dla uzasadnienia określonej tezy. Analiza tego rodzaju stanowi wytworzenie nowej informacji nie zaś proste przetworzenie istniejącej - dostępnej dla organu. Nie mogła mieć też istotnego znaczenia podnoszona przez organ okoliczność, że nie jest on właściwy w sprawie ochrony środowiska czy zdrowia i życia ludzi - gdyby w istocie pytanie dotyczyło informacji publicznej, którą dysponuje, w myśl art. 4 ust. 3 ustawy o informacji.

Wypada natomiast odnotować, że tryb dostępu do informacji publicznej przewidziany ustawą o informacji, nie może służyć tworzeniu dodatkowego, czy wręcz alternatywnego - wobec procesów prawotwórczych - pola do debat na gruncie określonych stanowisk, wyrażonych przez organy władzy publicznej oraz prowadzonych przez nie działań legislacyjnych. Realizacja żądania Wnioskodawcy – wedle wyartykułowanej przezeń intencji - musiałby prowadzić do wysegregowania i przedstawienia informacji, które miałyby potwierdzić określoną tezę. Przy tym ocena, czy określone dane w istocie ją potwierdzają, mogłaby z kolei stanowić podstawę do formułowania polemik, co – jak można wnosić z uzasadnienia skargi – jest zresztą intencją Wnioskodawcy. Stosowna debata publiczna w kontekście polemik nie może mieć jednak miejsca w oparciu o reguły udostępniania informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie bezczynność organu nie miała natomiast charakteru intencjonalnego. Informacji nie udostępniono, co było obiektywnie uzasadnione, Wnioskodawcy nie udzielono natomiast odpowiednio precyzyjnych wyjaśnień, odnośnie przeszkód dla jej udostępnienia. Zachowano przy tym terminu z art. 13 ust. 1 ustawy o informacji. Wobec natomiast wniesienia skargi organ poszerzył swe stanowisko. Okoliczności te, jakkolwiek nie uwalniają z zarzutu bezczynności, mają jednak znaczenie w kontekście oceny jej zakresu. Uzasadniają przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2631). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, wpis sądowy od skargi – 100 zł oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.