Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

I. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 grudnia 2015 r. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 15 października 2014 r. nakazującą skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, o wymiarach ok. 3 m x 15,07 m i wysokości ok. 2,30m, pełniącego funkcję kojca dla psów, zlokalizowanego na działce nr [...] w S.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 15 października 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał I. B. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, o wymiarach ok. 3 m x 15,07 m i wysokości ok. 2,30 m, pełniącego funkcję kojca dla psów, zlokalizowanego na działce nr [...] w S. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że na terenie przedmiotowej działki znajduje się m.in. obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, posadowiony na bloczkach betonowych, nietrwale związany z gruntem, z dachem jednospadowym. Obiekt nie posiada przyłączy do mediów. W dniu kontroli w obiekcie znajdowały się psy. Według oświadczenia inwestora I. B. obiekt został wybudowany w 2013 r., na jego wzniesienie nie posiada pozwolenia na budowę, ani nie dokonała zgłoszenia budowy. Obiekt stanowi kojec dla psów.

Organ pierwszej instancji uznał, że obiekt ten mający formę wiaty, ze względu na swoje wymiary zewnętrzne oraz przeznaczenie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki, lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Natomiast w przypadku, gdy taki obiekt istnieje dłużej niż 120 dni, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Jedynie budowa budynków o powierzchni zabudowy do 25 m2, wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ale zgłoszenia. Z uzasadnienia organu wynika, że pomimo wezwania do przedłożenia dokumentacji zmierzającej do legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej, inwestor do dnia wydania decyzji nie złożył wymaganych dokumentów, co obligowało do wydania decyzji o rozbiórce zgodnie z art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Organ ustalił również, że opłata legalizacyjna w tym przypadku wynosiłaby 25.000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji I. B. wskazała, że opłata legalizacyjna jest zbyt wysoka, obiektem są kojce dla psów, w których przebywają zwierzęta. Z uwagi na ich dobro jak i bezpieczeństwo wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 24 lutego 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że fakt nietrwałego związania przedmiotowego obiektu budowlanego z gruntem i jego istnienia powyżej 120 dni dają podstawę do uznania go za tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro doszło do naruszenia art. 28 ustawy – Prawo budowlane organ pierwszej instancji zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 tej ustawy. Zobowiązana nie przedłożyła wymaganych dokumentów, zatem podjęte przez organ pierwszej instancji działania uznano za prawnie uzasadnione. Skoro strona nie poczyniła żadnych kroków w celu dostarczenia żądanych przez ten organ dokumentów, był on zobligowany do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. O wysokości opłaty legalizacyjnej skarżąca została jedynie w decyzji organu pierwszej instancji poinformowana, a jej wysokość ustalana jest postanowieniem organu nadzoru budowlanego po spełnieniu przez stronę postępowania nałożonych obowiązków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., w sprawie sygn. akt II SA/Gd 179/15, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lutego 2015 r. Sąd uznał skargę I. B. za zasadną z powodu naruszenia art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Według sądu organ drugiej instancji nie uzasadnił w sposób przekonywujący ustalenia, że przedmiotowe obiekty mają charakter obiektów tymczasowych. Sąd wskazał, że rozważenia wymaga ustalenie, czy opisane kojce są budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Do organu administracji i do sądu należy ocena czy konkretny obiekt, nie wymieniony w powołanym przepisie, jest budowlą. Według sądu organ drugiej instancji winien poprawnie zakwalifikować ustalony stan faktyczny, który będzie stanowił podstawę do wyznaczenia konsekwencji prawnych przewidzianych w Prawie budowalnym. Organ drugiej instancji merytorycznie rozpoznając sprawę powinien w tej sytuacji rozważyć czy obiekt będący przedmiotem postępowania mieści się w kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji podlega Prawu budowlanemu, mając w szczególności na uwadze konstrukcję kojców, jak też ich rozmiary, czy też, jak to podnosi skarżąca posadowienie tego rodzaju kojców nie jest regulowane przepisami Prawa budowalnego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia 24 grudnia 2015 r., nr [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 15 października 2014 r. o rozbiórce kojców dla psów.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ odwoławczy za faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjął ustalenia, według których na działki nr [...] samowolnie wybudowano w 2013 r. obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, posadowiony na bloczkach betonowych - nietrwale związany z gruntem, o wymiarach zewnętrznych ok. 3,00 m x ok. 15,0 7m i wysokości ok. 2,30 m. Obiekt nie posiada przyłączy do mediów zewnętrznych, od strony podwórza nie posiada ściany lecz siatkę drucianą. Pozostałe ściany wykonane są z desek. Według oświadczenia I. B. obiekt ten jest kojcem dla psów.

Analizując charakter przedmiotowego obiekt w świetle przepisów art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane, w brzemieniu zgodnym z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowalne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443), organ odwoławczy stwierdził, że ze względu na swoje rozmiary, jak i konstrukcję oraz posadowienie należało uznać obiekt za budowlę, a nie obiekt tymczasowy. Wyjaśniając kwestię wiat organ odwoławczy stwierdził, że wykładnia wszystkich przepisów Prawa budowlanego nie pozwala na ich wyłączenie spod mocy wiążącej przepisów budowlanych. Organ uznał, że wiaty są budowlami w rozumieniu prawa budowalnego. To, jakimi cechami charakteryzują się wiaty nie zostało przez ustawodawcę określone poprzez definicję legalną, w tej sytuacji należy kierować się regułami znaczeniowymi języka naturalnego. Uznanie przez organy, że wiata oznacza lekką, zadaszoną konstrukcję, częściowo lub zupełnie pozbawioną ścian, nie jest naruszeniem reguł znaczeniowych języka polskiego i brak podstaw do kwestionowania, że takie rozumienie wiaty odbiega od zamiarów ustawodawcy.

Organ podkreślił, że przedmiotowy kojec dla psów o ustalonych wymiarach, z dachem jednospadowym, od strony podwórza nie posiadający ściany lecz siatkę drucianą, z pozostałymi ścianami wykonanymi z desek, zgodnie z definicją wiaty należy uznać za wiatę, która stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Niemniej jednak wymiary przedmiotowego obiektu przekraczają 25 m2, w związku z czym na jego budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy uznał, że tym samym doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a więc organ pierwszej instancji powinien był przeprowadzić postępowanie w oparciu o art. 48 tej ustawy. Wobec braku przedłożenia przez skarżącą wymaganych do legalizacji dokumentów, rozbiórka jest uzasadniona na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowalnego.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Według skarżącej kojce dla psów nie wypełniają definicji wiaty i nie są również innymi obiektami, o których mowa w art. 3 ustawy Prawo budowalne. W tej sytuacji według skarżącej nie podlegają regulacjom Prawa budowlanego.

Skarżąca podkreśliła, że według zmienionych nowelą z dnia 20 lutego 2015 r. przepisów Prawa budowlanego, budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2 sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 100 m2 powierzchni działki nie wymaga pozwolenia na budowę. Budowa takiej wiaty nie wymaga także zgłoszenia. Skarżąca powołała się na przepis przejściowy art. 6 ust. 1 wskazanej noweli, według którego do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r., a sprawa zakończyła się decyzją ostateczną z dnia 3 marca 2015 r. Wobec tego należało zastosować przepisy ustawy Prawo budowalne w znowelizowanym brzemieniu i traktując kojce jako wiatę umorzyć postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 października 2014 r. orzekającą rozbiórkę samowolnie wybudowanego przez skarżącą w 2013 r. obiektu budowlanego, o wymiarach ok. 3 m x 15,07 m i wysokości ok. 2,30 m, pełniącego funkcję kojca dla psów, zlokalizowanego na działce nr [...] w S.

Podstawą materialnoprawną kontrolowanych decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym jednak przed dniem 28 czerwca 2015 r., tj., przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443). W ocenie sądu w niniejszej sprawie należało kierować się dotychczasowym brzmieniem przepisów Prawa budowlanego, a decyduje o tym reguła intertemporalna wyrażona w art. 6 ust. 1 noweli, która stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 179/15, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 24 lutego 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą rozbiórkę obiektu pełniącego funkcję kojca dla psów. Uchylenie przez sąd decyzji ostatecznej organu drugiej instancji skutkujące skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania, wywołuje taki skutek, że decyzja ta traci swój byt prawny, a sprawa powraca do etapu postępowania odwoławczego, czyli wraca do administracyjnego toku instancji. W obrocie prawnym zatem nie ma już decyzji ostatecznej, a tym samym sprawa nie jest zakończona, gdyż jest w toku. W konsekwencji, do rozpoznania niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego winny były zastosować przepisy Prawa budowlanego sprzed wejścia w życie nowelizacji z dnia 20 lutego 2015 r., co też prawidłowo uczyniły.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga zatem, że zaskarżona decyzja wydana została w warunkach związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 179/15. Organ odwoławczy po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd administracyjny zobowiązany był do uwzględnienia stanowiska sądu wyrażonego we wskazanym wyroku i do podjęcia działań zmierzających do realizacji sformułowanych przez sąd wytycznych. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. stosownie do treści art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

We wskazanym wyroku sąd uchylając decyzję organu odwoławczego uznał za konieczne ustalenie charakteru przedmiotowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję kojców dla psów w świetle przepisów Prawa budowalnego. Sąd wskazał, że organ drugiej instancji winien poprawnie zakwalifikować ustalony stan faktyczny, który będzie stanowił podstawę do wyznaczenia konsekwencji prawnych przewidzianych w Prawie budowalnym. Sąd zalecił, ażeby organ drugiej instancji merytorycznie rozpoznając sprawę rozważył, czy obiekt będący przedmiotem postępowania mieści się w kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji podlega Prawu budowalnemu, mając w szczególności na uwadze konstrukcję kojców, jak też ich rozmiary, czy też, jak twierdzi skarżąca, posadowienie tego rodzaju kojców nie jest regulowane przepisami Prawa budowalnego.

Sąd orzekający, po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego drugiej instancji doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie to podjęto w warunkach zgodności z oceną prawną oraz wskazaniami wyrażonymi wcześniej przez sąd w sprawie sygn. akt II SA/Gd 179/15.

Zgodnie z ustalonym, w istocie bezspornym w sprawie stanem faktycznym, na działce nr [...] w miejscowości S. skarżąca w 2013 r. wybudowała obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, posadowiony na bloczkach betonowych - nietrwale związany z gruntem, o wymiarach zewnętrznych ok. 3,00 m x ok. 15,07 m i wysokości ok. 2,30 m. Obiekt nie posiada przyłączy do mediów zewnętrznych, od strony podwórza nie posiada ściany lecz siatkę drucianą. Pozostałe ściany wykonane są z desek. Według oświadczenia skarżącej obiekt ten pełni funkcję kojca dla psów, na którego budowę skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę ani tez nie dokonała zgłoszenia.

Tak ukształtowany stan faktyczny organ odwoławczy odniósł do przepisów Prawa budowalnego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowalnego obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Analizując uwarunkowania faktyczne przedmiotowych kojców organ prawidłowo stwierdził, że nie stanowią one budynku, gdyż nie są trwale związane z gruntem.

Rozważył natomiast spełnianie przez ten obiekt warunków uznania go za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, który stanowi, że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyliczenie to ma charakter przykładowy.

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organ słusznie zakwalifikował przedmiot niniejszego postępowania jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowiącą wiatę z przeznaczeniem na kojec dla psów. Ogólnie bowiem przyjęta definicja kojca określa go jako najczęściej niewielką, otwartą z góry i ogrodzoną po bokach przestrzeń do okresowego lub stałego przetrzymywania psów lub zwierząt hodowlanych. Kojec zgodny z tą definicją nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, gdyż jest związany tylko z ogrodzeniem terenu. Natomiast jeżeli ma zadaszenie oparte na słupkach spełnia on już definicję wiaty (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1260/10, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Budowa wiaty stosownie do przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wymaga dokonania zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 20 lutego 2015 r., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki..

Bezspornym jest, że na przedmiotowej działce znajduje się obiekt drewniany z dachem jednospadowym, o podanych wyżej wymiarach, posadowiony na bloczkach betonowych, który od strony podwórza zamiast ścian ma siatkę drucianą, pełniący funkcję kojca dla psów. Organ prawidłowo uznał wskazany obiekt za wiatę, która jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego budowa wiaty o powierzchni do zabudowy do 25 m² zwolniona była z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie zwolnienie to nie objęło przedmiotowej wiaty, albowiem powierzchnia jej zabudowy przekracza wymagane do zgłoszenia 25 m². W tej sytuacji budowa takiego obiektu wymagała, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżąca nie uzyskała.

Wyjaśnić należy skarżącej, że wbrew jej twierdzeniom w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, czyli przepis w brzmieniu uwzględniającym nowelizację Prawa budowalnego z dnia 20 lutego 2015 r., zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki, gdyż do dnia wejścia w życie nowelizacji przedmiotowa sprawa nie została ostatecznie zakończona, o czym była już mowa na wstępie rozważań prawnych.

Wobec tego należy uznać, że organ zasadnie wszczął i przeprowadził procedurę określoną w art. 48 Prawa budowlanego regulującym zasady legalizacji przy stwierdzeniu samowoli budowlanej.

Przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Według ust. 2 jeśli natomiast budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo;

b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji postanowieniem z dnia 17 marca 2013 r. zobowiązał skarżącą, w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, do przedłożenia dokumentów w postaci ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, egzemplarzy projektu budowalnego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów nie wykonała. Wobec tego zaktualizowała się dyspozycja art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

Skoro zatem na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń organu odwoławczego obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania (wiata), pełniący funkcję kojca dla psów, został wybudowany bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę, a skarżąca nie przedłożyła dokumentów, wymaganych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 2013 r., zasadnie organ nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Tym samym słusznie organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze oraz przyjmując, że zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a brak jest przy tym okoliczności, które sąd winien uwzględnić z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.