Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. E. na decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 20 stycznia 2026 r. nr BRP.0143.61.2025.IDK w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego na rzecz K. E. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Podaniem z 24 kwietnia 2025 r. K. E. (dalej: strona, strona skarżąca) wystąpiła do Uniwersytetu Wrocławskiego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o udostępnienie wszystkich dokumentów będących w posiadaniu organ dotyczących:

- kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych (w szczególności protokołów kontroli, decyzji, postanowień, wniosków dowodowych, wniosków o prolongatę itp.)

- przeprowadzonych przez straż pożarną interwencji

w stosunku do następujących obiektów:

• Dom Studencki "[...]", "ul. [...]", [...]-[...] W.

• Dom Studencki "[...]", "pl. [...]", [...]-[...] W.

• Dom Studencki "[...]", "ul. [...]", [...]-[...] W.

• Dom Studencki "[...]", "pl. [...]", [...]-[...] W.

• Dom Studencki "[...]", "pl. [...]", [...]-[...] W.

• Hotelu Asystenta "[...]", "ul. [...]" [...]-[...], [...]-[...] W.

• budynek (dawny Dom Studencki "[...]") przy "ul. [...]", [...]-[...] W.

W przypadku budynków "[...]" oraz "[...]" wniosła o dokumenty sporządzone od 2010 r., w stosunku do pozostałych wymienionych budynków wniosła o dokumenty sporządzone od 2019 r.

Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego (dalej: Rektor, organ) pismem z 7 maja 2025 r. poinformował, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.). Mając na uwadze powyższe wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji.

Strona w piśmie z 17 maja 2025 r. obszernie argumentowała, że wnioskowana informacja nie jest informacją przetworzoną. Ponadto zauważyła, że gdyby jednak uznać wnioskowane informacje za przetworzone, za ich udostępnieniem przemawia przedstawiony niżej szczególnie istotny interes publiczny. Wskazała m.in., że działa aktywnie na rzecz społeczności akademickiej Uniwersytetu Wrocławskiego - od trzech lat jest członkinią Rady Mieszkańców Domu Studenckiego "[...]", pełniąc kolejno funkcje przewodniczącej komisji stałych, przewodniczącej Rady, a obecnie wiceprzewodniczącej. Równolegle, w sposób nieformalny, współpracuję z komisją ds. Domów Studenckich powołaną przez Parlament Studentów UWr, która zajmuje się m.in. problemem niedostosowania technicznego i sanitarnego akademików UWr do aktualnych standardów oraz niewystarczającą liczbą miejsc dla studentów Uniwersytetu. Dlatego uważa, że wniosek służy realizacji szczególnie istotnego interesu publicznego, jakim jest zapewnienie bezpiecznych i godnych warunków życia studentów Uniwersytetu Wrocławskiego.

Organ decyzją z 29 maja 2025 r. odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu stwierdził, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Zakres złożonego wniosku natomiast czyni z niej informację przetworzoną. Argumentował, że przygotowanie żądanej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu - konieczne jest wówczas wielogodzinne zaangażowanie do ww. czynności wielu pracowników Uniwersytetu, co może zakłócić normalny tryb funkcjonowania Uczelni. Następnie organ wskazał, że w jego ocenie w przedmiotowej sprawie strona nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniałby konieczność udostępnienia żądanych we wniosku informacji.

W wyniku wniesionej skargi, WSA we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z 12 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 385/25 uchylił decyzję Rektora z 29 maja 2025 r. Motywując takie stanowisko Sąd wskazał m.in., że w jego ocenie, przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja organu, nie jest dostatecznie szczegółowa i wyczerpująca, a przez to i przekonywująca, jeśli chodzi o wykazanie, że w sprawie istotnie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Organ wydając zaskarżoną decyzję ograniczył się bowiem de facto do ogólnych sformułowań odnoszących się do rozumienia pojęcia "informacja przetworzona" i wskazania jedynie, że "przygotowanie żądanej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu - konieczne jest wówczas wielogodzinne zaangażowanie do ww. czynności wielu pracowników Uniwersytetu, co może zakłócić normalny tryb funkcjonowania Uczelni". Zdaniem Sądu organ winien przedstawić konkretne, weryfikowalne argumenty wskazujące na zakres czynności związanych z realizacją indywidualnego wniosku, które to czynności mogą zakłócić czy wręcz uniemożliwić normalne funkcjonowanie organu – czego nie uczynił w zaskarżonej decyzji. Chodzi więc o podanie takich danych jak: czas niezbędny do realizacji wniosku, liczba pracowników zaangażowanych w ten proces w relacji do dostępnych zasobów kadrowych, konkretna bądź choćby przybliżona ilość dokumentów podlegających selekcji, analizie czy anonimizacji, konieczność pozyskania dokumentów ze zbiorów znajdujących w różnych komórkach organizacyjnych, administrowanych przez różnych pracowników oraz każda inna okoliczność potwierdzająca wymóg ponadstandardowego zaangażowania w przygotowanie wnioskowanych informacji do udostępnienia. Wskazane braki uniemożliwiają ocenę czy nakład pracy związany z realizacją wniosku oznacza konieczność ponadstandardowego zaangażowania, zakłócającego bieżący tryb funkcjonowania Uczelni, a w konsekwencji kwalifikację żądanych informacji. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że stanowisko organu co do kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej nie zostało należycie umotywowane. Skutkowało to naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji jako co najmniej przedwczesnej. Odnośnie stanowiska podmiotu zobowiązanego, iż strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji Sąd wskazał, że na obecnym etapie kwestia ta nie miała przesądzającego znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Kluczowe pozostaje bowiem wyjaśnienie charakteru żądanej informacji publicznej (prosta czy przetworzona). Podsumowując Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę podmiot zobowiązany uwzględni dokonaną ocenę prawną. Nadto poczyni niezbędne ustalenia faktyczne w celu wyjaśnienia czy wnioskowana informacja publiczna ma charakter prosty czy przetworzony. W zależności od poczynionych ustaleń, podejmie stosowne czynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Rektor kolejną decyzją z 20 stycznia 2026 r. odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej podtrzymując dotychczasowe zapatrywanie, że zakres złożonego wniosku obejmuje informację przetworzoną, która wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za jej udostępnieniem. Organ podtrzymał zapatrywanie, że przygotowanie żądanej informacji wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu - konieczne jest wówczas wielogodzinne zaangażowanie do ww. czynności wielu pracowników Uniwersytetu, co może zakłócić normalny tryb funkcjonowania Uczelni. Wyjaśnił przy tym, że realizacja wniosku wymaga zaangażowania w proces przeszukiwania i analizowania dokumentów 2 pracowników Uczelni, którzy w tym czasie nie wykonywaliby innej pracy należącej do ich zakresu obowiązków. Czas potrzebny na zrealizowanie żądań wnioskodawczyni to ok. 3 tygodnie. Pracownicy muszą odszukać, zweryfikować i przeanalizować szereg dokumentów, a proces ten wymagałby znacznego nakładu pracy. Wnioskowana dokumentacja znajduje się w różnych lokalizacjach Uczelni i jest administrowana przez różnych pracowników, co wymaga dodatkowej koordynacji w celu jej zgromadzenia. Dodatkowo zakres wniosku, tj. dokumentacja odpowiednio za okres 6 i 15 lat, oraz konieczność selekcji i analizy dokumentów wskazują, iż przygotowanie wnioskowanych Informacji wymaga ponadstandardowego zaangażowania organizacyjnego i czasowego. Ilość dokumentów podlegających weryfikacji, analizie, ewentualnej anonimizacji, potwierdza stanowisko organu, iż wnioskowana dokumentacja jest informacją przetworzoną. Wskazał, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej. W niniejszej sprawie doszłoby właśnie do takiej sytuacji - do udzielenia odpowiedzi na wniosek musiałoby zostać zaangażowanych 2 pracowników, na okres co najmniej 3 tygodni. Niewątpliwie zakłóciłoby to normalne funkcjonowanie Uczelni.

Poza tym Rektor wskazał, że w przedmiotowej sprawie strona nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniałby konieczność udostępnienia żądanych informacji. W pierwszej kolejności zauważył, że strona występuje z wnioskiem we własnym imieniu. Powołuje się, co prawda, na członkostwo w strukturach samorządu mieszkańców Domu Studenckiego "[...]" jako wiceprzewodnicząca Rady Mieszkańców, jednak w żadnym razie nie przedstawia umocowania do działania w imieniu wyżej wymienionego, a zatem nie można przyjąć, że występuje w ich imieniu. Dodatkowo stwierdzić należy, że nawet gdyby strona występowała w imieniu Rady Mieszkańców, przesłanka wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego również nie zostałaby spełniona, bowiem Rada ta nie posiada rzeczywistej możliwości wykorzystywania uzyskanych informacji w celu publicznym.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych,

3) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona,

4) ewentualnie i z daleko idącej ostrożności procesowej, w sytuacji gdyby Sąd nie uznał zarzutu wskazanego w pkt. 3, skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 3 ust, 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim prawo do informacji obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Rektor podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Rektora o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek strony z 24 kwietnia 2025 r. Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, organ ponownie uznał, że informacje, o jakie wystąpiła strona skarżąca stanowią informację publiczną przetworzoną a ponadto nie wykazała, pomimo wezwania, że uzyskanie takiej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, o czym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Sąd jednocześnie podkreśla, że objęta skargą decyzja Rektora została wydana po przeprowadzeniu ponownego postępowania na skutek prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 11 lutego 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 494/25 którym uchylono poprzednią decyzję organu z 29 maja 2025 r.

W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Jeżeli strona bądź organ nie zgadzają się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku kasacyjnym to powinni orzeczenie to zakwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych. Ponieważ w niniejszej sprawie od wspomnianego wyroku WSA z 12 listopada 2025 r. nie wniesiono skargi kasacyjnej, to zarówno Rektor, jak i sąd rozpatrując ponownie sprawę zostali związani poglądem prawnym zawartym w uzasadnieniu tamtego prawomocnego wyroku. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10).

Oceniając zatem, czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom Sądu i jego ocenie prawnej, a tym samym czy nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., konieczna jest analiza uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA z 12 listopada 2025 r.

Należy bowiem podkreślić, że Sąd przy rozpoznawaniu skargi jest związany oceną prawną sformułowaną w uzasadnieniu poprzedniego wyroku wydanego w tejże sprawie. Wynika to stąd, że ocena prawna, która dotyczy stanu faktycznego, wykładni zarówno przepisów prawa materialnego i – co najważniejsze – procesowego, jest przez Sąd manifestowana w uzasadnieniu wyroku.

Istotne dla rozpatrzenia niniejszej skargi ma więc ustalenie, że Sąd uchylając prawomocnym wyrokiem poprzednią decyzję Rektora oraz orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., jednoznacznie wypowiedział się na temat jej deficytów procesowych. Uznał mianowicie, że stanowisko organu co do kwalifikacji żądanej przez stronę skarżącą informacji jako przetworzonej nie zostało należycie umotywowane. Skutkowało to naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji jako co najmniej przedwczesnej.

Wypada więc jeszcze raz przypomnieć, że Sąd w poprzednio wydanym wyroku przede wszystkim wskazał, że uznanie danej informacji za przetworzoną wymaga uzasadnienia odnoszącego się do konkretnej sprawy. Niewystarczające jest samo przywołanie rozumienia "pojęcia" informacji przetworzonej oraz ogólnikowych twierdzeń, mogących mieć zastosowanie w każdej innej sprawie. Jeżeli podmiot zobowiązany chce prawidłowo wykazać zasadność swojej kwalifikacji musi podać konkretne argumenty, które będą tę ocenę potwierdzać. Konieczne jest odniesienie się do treści całego wniosku, tj. do wszystkich żądanych w nim informacji oraz wykazanie, jakie konkretnie działania należy podjąć celem przetworzenia informacji, ilu pracowników i przez jaki czas będzie zaangażowanych w ten proces, czy żądane informacje składają się z informacji prostych, a jeżeli tak, to gdzie i w jakich kategoriach zbiorów się znajdują, w jakim zakresie i przez jaki okres praca organu będzie zakłócona, czy przetworzenie informacji będzie się wiązało z ponadstandardowymi nakładami finansowymi itd. Braki w tym zakresie uniemożliwiają ocenę, czy nakład pracy związany z realizacją wniosku oznacza konieczność ponadstandardowego zaangażowania, zakłócającego bieżący tryb funkcjonowania Uczelni, a w konsekwencji kwalifikację żądanych informacji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję z 20 stycznia 2026 r. nie sanował stwierdzonych braków motywów poprzednio wydanego rozstrzygnięcia.

Jakkolwiek Rektor podał ilość pracowników (3) oraz niezbędny czas (3 tygodnie) niezbędny do pozyskania informacji żądanych przez skarżącą to trudno uznać, aby istotnie dochował wymogu dostatecznego skonkretyzowania powyższych okoliczności na gruncie niniejszej sprawy. W szczególności Rektor nie wyjaśnił czy też chociaż uprawdopodobnił przyczyn dla których pozyskanie wnioskowanych informacji miałoby być aż tak pracochłonne oraz czasochłonne. W tym miejscu wypada dostrzec, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.) do zadań rektora należą sprawy dotyczące uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statutu do kompetencji innych organów uczelni (ust. 1). Do zadań rektora należy w szczególności reprezentowanie uczelni i zarządzanie uczelnią (ust. 2 pkt 1 i 2). W świetle powyższego nie powinno budzić wątpliwości, że powinien mieć wiedzę na temat zasad organizacji uczelni, a w szczególności dotyczących zarządzania jej mieniem w tym nieruchomościami. Sąd wskazuje, że zasady czy uwarunkowania organizacyjne zarządzania nieruchomościami mogą wynikać m.in. ze statutu uczelni lub jej regulaminu organizacyjnego (art. 23 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce).

A zatem w celu realizacji wskazań zawartych w wyroku WSA z 12 listopada 2025 r. wypadało wskazać, czy uczelnia, którą zarządza Rektor, posiada wyspecjalizowane komórki organizacyjne mające za zadanie administrowanie nieruchomościami (w tym nieruchomościami opisanymi we wniosku dostępowym) oraz jaki jest ich stan kadrowy.

To w świetle takich okoliczności Rektor powinien w sposób racjonalny i logiczny wyjaśnić, czy istotnie żądana informacja "znajduje się w różnych lokalizacjach Uczelni i jest administrowana przez różnych pracowników, co wymaga dodatkowej koordynacji w celu jej zgromadzenia".

Ponadto wspomniana czasochłonność oraz pracochłonność przetworzenia informacji powinna zostać co najmniej uprawdopodobniona poprzez wskazanie przynajmniej przybliżonej ilości koniecznej do przeanalizowania dokumentacji.

Bez wyjaśnienia powyższych okoliczności stwierdzenie organu jakoby zrealizowanie wniosku dostępowego skarżącej "zakłóciłoby normalne funkcjonowanie Uczelni" jest w istocie gołosłowne i w żaden sposób nie poddaje się weryfikacji Sądu przez pryzmat zasad logiki czy doświadczenia życiowego.

Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzje Rektora z 20 stycznia 2026 r., która została wydana z art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Odnośnie stanowiska Rektora, iż strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu wnioskowanej informacji, Sąd powtarza za stanowiskiem wyroku z 12 listopada 2025 r., że na obecnym etapie kwestia ta nie miała przesądzającego znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Kluczowe pozostaje bowiem wyjaśnienie charakteru żądanej informacji publicznej (prosta czy przetworzona).

W toku ponownego rozpoznania sprawy, Rektor zobligowany będzie rozstrzygnąć sprawę, uwzględniając stanowisko Sądu zgodnie z art. 153 p.p.s.a.