Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 11 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 27 kwietnia 2026 r. pod poz. 1744. dj

Wnioskiem z 6 lutego 2026 r., który wpłynął do organu 12 lutego 2026 r. K. K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu o udostępnienie informacji publicznej:

"1. Na ile lat utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki?

2. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu?

3. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach?

4. Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak - ile? Jeśli nie - dlaczego?

5. Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP?

6. Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?

7. Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich?

8. Za ile przypadków wypłacono odszkodowania?

9. Ile dzieci i osób <19 lat zmarło do 4 tygodni po szczepieniu w ostatnich 5 latach?

10. Czy istnieje lista dorosłych uchylających się od szczepień? Jeśli nie - dlaczego?

11. Ile postępowań przymuszających prowadzono wobec dorosłych w ostatnich 5 latach?

12. Statystyki szczepień osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich w ostatnich 5 latach.

13. Ile szczepień odroczono w ostatnich 5 latach?

14. Kto ustala przeciwwskazania do szczepień i kto za to odpowiada?

15. Ile nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP?

16. Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP?

17. Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki - jakie badania?

18. Czy WHO zaleca przymus szczepień? W jakiej formie?

19. Na jakiej podstawie prawnej urząd uznaje dane szczepienia za obowiązkowe po wyroku TK SK 81/19?

20. Czy Minister Zdrowia sporządził analizę epidemiologiczną przewidzianą w treści art 17 ust. 10 i stanowiącą określenie delegacji ustawowej? Gdzie ją opublikowano?

21. Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? (rozporządzenie wydane poza delegacją ustawową)

22. Z czego wynika różnica: Niemcy - 1 obowiązkowe szczepienie, Polska - ponad 40 dawek?

23. Ile zgłoszeń NOP odrzucono w ostatnich 5 latach i dlaczego?

24. Czy prowadzone są statystyki dotyczące regresu rozwojowego po szczepieniu? Jeśli nie - dlaczego?

25. Ile kontroli przeprowadzono wobec lekarzy niewykonujących pełnej kwalifikacji?

26. Czy urząd bada skuteczność działań informacyjnych o szczepieniach?

27. Czy członkowie zespołów doradczych w tym sam Główny Inspektor Sanitarny składają oświadczenia o braku konfliktu interesów? Prośba o wzory i częstotliwość aktualizacji.

28. Jaki odsetek badań nad bezpieczeństwem szczepionek finansują producenci?

29. Czy urząd analizował zanieczyszczenia w szczepionkach (mikrocząstki, DNA)? Prośba o raporty.

30. Czy urząd nadzoruje badania przed- i porejestracyjne szczepionek?

31. Czy istnieją statystyki NOP przy jednoczesnym podaniu wielu szczepionek? Jak raportować NOP po podaniu wielu szczepionek na jednej wizycie?

32. Czy prowadzi się badania porównawcze dzieci szczepionych i częściowo szczepionych?

33. Czy posiadacie dane o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024 i czy dane są korelowane z obciążeniem szczepieniami?

34. Czy szczepionki są testowane laboratoryjnie po dostawie do Polski?

35. Czy urząd monitoruje działania lobbystyczne producentów wobec instytucji państwowych?

Pismem z 18 lutego 2026 r., doręczonym K.K.3 marca 2026 r., organ udzielił odpowiedzi na wniosek. W zakresie punktu 1 wniosku poinformował, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej. PPIS w Zgierzu nie posiada informacji, która jest wiedzą w zakresie medycyny. Organ nie zajmuje się analizą długości okresów utrzymywania się odporności po podaniu poszczególnych szczepionek, wobec czego nie posiada innych informacji na ten temat aniżeli zawarte na wskazanych niżej stronach internetowych. Informacje dotyczące skuteczności szczepionek przeciw wskazanym chorobom znajdują się na stronie NIZP-PZH w portalu szczepienia.info w zakładce wszystko o szczepieniach: www. Dane takie można ponadto znaleźć w niektórych Charakterystykach Produktu Leczniczego (ChPL), które są dostępne na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub Europejskiej Agencji Leków.

W odpowiedzi na punkt 2 wniosku PPIS wskazał, że w 2025 roku odnotowano [...] na terenie powiatu zgierskiego.

Odnosząc się do punktu 3 wniosku organ podkreślił, że PPIS zgodnie z kompetencją miejscową prowadzi rejestr [...] tylko dla powiatu zgierskiego, natomiast nie prowadzi rejestru [...] występujących w całej Polsce i nie jest w posiadaniu tego typu danych, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

Ustosunkowując się do punktu 4 wniosku PPIS stwierdził, że na terenie powiatu zgierskiego [...].

W kwestii punktu 5 wniosku organ stwierdził, iż pytanie nie dotyczy zakresu działalności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

Jeśli chodzi o punkt 6 wniosku, PPIS wyjaśnił, że nie prowadzi i nie jest w posiadaniu tego rejestru danych, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

Odnosząc się do punktu 7 wniosku, organ zauważył, że pytanie sformułowane jest w sposób mało precyzyjny, niemniej jednak poinformował, że na terenie powiatu zgierskiego w ciągu ostatnich 5 lat [...].

W kwestii punktu 8 wniosku organ wyjaśnił, że nie prowadzi i nie jest w posiadaniu tego typu rejestru danych, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

W odpowiedzi na punkt 9 wniosku PPIS poinformował, że w ciągu ostatnich 5 lat na terenie powiatu zgierskiego nie odnotowano zgonów osób do 19 roku życia w ciągu 4 tygodni od wykonanego szczepienia.

Odnosząc się do punktu 10 wniosku organ stwierdził, że nie istnieje lista osób dorosłych uchylających się od szczepień. Obowiązkowe szczepienia ochronne realizowane są u dzieci i młodzieży do 19 roku życia, co wynika i jest szczegółowo ujęte w § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 782).

Ustosunkowując się do punktu 11 wniosku PPIS poinformował, że w Polsce szczepienia obowiązkowe ochronne realizowane są u dzieci i młodzieży do 19 roku życia, co wynika i jest szczegółowo ujęte w § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 782). Szczepienia ochronne osób dorosłych należą do grupy szczepień zalecanych i nie są obarczone przymusem administracyjnym.

W kwestii punktu 12 wniosku organ wyjaśnił, że nie prowadzi oddzielnych statystyk wykonanych szczepień u osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich, w tym w szczególności za ostatnie 5 lat, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

Odnosząc się do punktu 13 wniosku PPIS podkreślił, że nie prowadzi i nie jest w posiadaniu tego typu danych, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Zaznaczył także, iż odroczenie szczepień obowiązkowych może nastąpić tylko w przypadku zwolnienia czasowego wydanego przez lekarza specjalistę.

W zakresie punktu 14 wniosku, organ wyjaśnił, że pytanie nie dotyczy zakresu działalności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Dodał, iż nie jest rolą organu administracji sanitarnej udzielanie odpowiedzi na pytania z zakresu wiedzy medycznej. Niemniej jednak poinformował, że listę przeciwskazań do szczepień ustala WHO. Decyzję o szczepieniu dziecka zgodnie z aktualnym kalendarzem szczepień podejmuje lekarz sprawujący nad dzieckiem podstawową opiekę zdrowotną. Przeciwskazania do wykonania szczepienia ujęte są także w ulotce określonej jako charakterystyka produktu leczniczego dołączonego do opakowania preparatu szczepionkowego.

Odpowiadając na punkt 15 wniosku PPIS poinformował, że nie nakładano grzywien na lekarzy, którzy mieli nie wywiązywać się z ustawowego obowiązku zgłaszania niepożądanego odczynu poszczepiennego. Podmioty realizujące szczepienia ochronne na terenie powiatu zgierskiego zobowiązane zostały do bezwzględnego zgłaszania każdego niepożądanego odczynu poszczepiennego, każdej niepożądanej reakcji, która mogłaby mieć związek lub można ją wiązać z wykonanym szczepieniem ochronnym - zarówno tych stwierdzonych przez lekarza lub zgłoszonych lekarzowi przez rodziców/opiekunów prawnych dzieci. Nie zanotowano odstępstwa od tej zasady.

Jeśli chodzi o punkt 16 wniosku to organ stwierdził, że kwestie świadczeń kompensacyjnych w przypadku Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego reguluje art. 17a-17i ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675). Fundusz kompensacyjny jest państwowym funduszem celowym tworzonym w celu wypłacania świadczeń kompensacyjnych. Co do zasady odpowiedź na w/w pytanie nie pozostaje we właściwości organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a ponadto dotyczy udzielenia porady prawnej. Tego typu pytanie nie mieści się w sferze faktów i nie można go rozstrzygać w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na punkt 17 wniosku PPIS poinformował, że pytanie nie dotyczy informacji publicznej, lecz wiedzy z zakresu medycyny. Do zadań PPIS nie należy dokonywanie oceny w jaki sposób można wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675) wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego poprzedzone jest lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawę do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy).

Odnosząc się do punktu 18 wniosku organ wyjaśnił, że Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zwraca szczególną uwagę na zapobieganie chorobom zakaźnym promując szczepienia ochronne. Programy szczepień ochronnych oraz sposób ich realizacji regulują przepisy prawa ustanowione w danym kraju. W Polsce jest to ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675), rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 782). Podstawą działania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie egzekwowania obowiązku szczepień ochronnych jest prawo polskie. Zalecenie organizacji międzynarodowej może być jedynie sugestią lub wskazówką regulacji zagadnienia w prawie wewnętrznym danego kraju. Organ nie posiada innej wiedzy w zakresie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia dotyczących przymuszenia do wykonywania szczepień ochronnych.

W odpowiedzi na pytania 19, 20 i 21 PPIS poinformował, że wspomniane pytania nie odnoszą się do informacji publicznej, ponieważ informacje o prawie, jego stosowaniu i interpretacji nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zakresie punktów 22, 24, 27, 28, 29, 30, 32, 33 i 35 wniosku organ stwierdził, że pytania nie dotyczą zakresu działalności PPIS, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

Odnosząc się do punktu 23 wniosku PPIS wyjaśnił, że w ciągu ostatnich 5 lat tylko w jednym przypadku pracownik stacji zmienił kwalifikację NOP ciężkiego na NIE NOP, ze względu na opinie biegłych lekarzy, która potwierdziła, iż przypadek nie był związany z niepożądanym odczynem poszczepiennym.

Odpowiadając na punkt 25 wniosku organ zauważył, że nie odnotowano na terenie powiatu zgierskiego uchybień w działaniu lekarzy wskazanych w punkcie 25.

W kwestii punktu 26 wniosku PPIS stwierdził, że nie prowadzi i nie jest w posiadaniu tego typu danych, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek.

Ustosunkowując się do punktu 31 wniosku PPIS wyjaśnił, że prowadzone są statystyki NOP przy podaniu jednoczesnym wielu szczepionek. Procedura raportowania NOP po podaniu wielu szczepionek jest tożsama z procedurą zgłaszania NOP przy podaniu jednej szczepionki. Każdy NOP zgłaszany jest przez lekarza na odpowiednim formularzu lub w systemie teleinformatycznym, a następnie rejestrowany w rejestrze niepożądanych odczynów poszczepiennych.

Odnosząc się do punktu 34 wniosku organ stwierdził, że pytanie nie dotyczy zakresu działalności PPIS, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. PPIS w Zgierzu zaznaczył, iż nie jest rolą organu administracji sanitarnej udzielanie odpowiedzi na pytania z zakresu wiedzy medycznej, zwłaszcza zjawisk objętych badaniami. Organ nie dysponuje wynikami badań w żądanym zakresie, nie posiada również możliwości zlecania badań.

Pismem z 17 marca 2026 r. K. K., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu (dalej w skrócie: "PPIS", "organ") w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnosił skarżący. Zdaniem skarżącego organ naruszył przepisy art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym autor skargi wniósł o: pkt 1 - zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącemu i udzielenia informacji publicznej, pkt 2 - orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pkt 3 - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., pkt 4 - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W motywach skargi wskazano, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. W piśmie z 18 lutego 2026 r. organ w nikłym stopniu udzielił odpowiedzi na pytania i odesłał do publikacji. Do dnia dzisiejszego skarżącemu nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w piśmie z 18 lutego 2026 r. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyjaśnił przy tym, że wnioskiem z 6 lutego 2026 r., który został doręczony 12 lutego 2026 r., skarżący zwrócił się do PPIS o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku. Pismem z 18 lutego 2026 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek i przesłał ją na adres wnioskodawcy, którą skarżący odebrał 3 marca 2026 r. Organ udzielił zatem odpowiedzi w terminie określonym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Odnosząc się do treści skargi wskazał, że udzielił skarżącemu informacji publicznej w adekwatnym zakresie do tego, w jakim zadane pytania zawarte we wniosku dotyczyły informacji, którą dysponował. Wskazał nadto, że na pytania, które nie dotyczą informacji publicznej, nie miał wynikającego z u.d.i.p. obowiązku udzielenia odpowiedzi. Jeżeli takich informacji mimo wszystko udzielił, to nie powinno to stanowić o zasadności skargi i pozostawaniu przez organ w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1, § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność weryfikując czy występują przesłanki uzasadniające jej odrzucenie, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że Sąd odrzuca skargę: pkt 1 - jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; pkt 2 - wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; pkt 3 - gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; pkt 4 - jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; pkt 5 - jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; pkt 5a - jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; pkt 6 - jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Zgierzu pismem z 18 lutego 2026 r., doręczonym skarżącemu 3 marca 2026 r., zakończył już postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z 6 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu 12 lutego 2026 r. Okoliczność tę potwierdziła w skardze również sama strona skarżąca, stojąc jednak na stanowisku, że organ w "nikłym stopniu" udzielił odpowiedzi na pytania i odesłał do publikacji.

W ocenie Sądu wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020/6/79). Uchwała ta pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę na zasadzie art. 269 p.p.s.a. i znajduje swoje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzielając informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie w takiej sytuacji nie jest wydawana decyzja administracyjna.

Jak podkreślił NSA w powyższej uchwale z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie udzielenie żądanej informacji. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie tutejszego Sądu zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przyjęcie, że we wskazanych okolicznościach skargę należy oddalić nie jest trafne, gdyż zgodnie z art. 151 p.p.s.a. sąd administracyjny skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia. Brak zaś podstaw do rozstrzygnięcia, czy skarga podlega uwzględnieniu, gdy - jak wynika z powołanej uchwały - wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Powyższy pogląd znajduje swoje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia NSA z: 29 września 2020 r., II OSK 26/20; 10 grudnia 2020 r., II OSK 2968/19 oraz II OSK 1004/19, II OSK 2968/19; 9 czerwca 2021 r., II OSK 1117/19; 29 września 2021 r., I OSK 531/21 i I OSK 1051/21; 13 października 2021 r., III OSK 3789/21; 7 grudnia 2021 r., III OSK 7055/21).

Wskazać następnie trzeba, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W formie zwykłego pisma informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenie, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa). Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (vide: postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., II OSK 1131/24; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23 - dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przekonaniu Sądu, na gruncie u.d.i.p. nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Przypomnieć trzeba, że strona wniosła skargę bezpośrednio do tutejszego Sądu 17 marca 2026 r., a zatem już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi przez organ pismem z 18 lutego 2026 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez skarżącego wniosku. Oznacza to w realiach rozpoznawanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku skarżącego w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 6 lutego 2026 r. zostało zakończone przez organ przed wniesieniem skargi, przez udzielenie odpowiedzi pismem z 18 lutego 2026 r.

Ze względu jednak na specyfikę sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd, przez rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu w aspekcie jej adekwatności do treści pytań sformułowanych przez skarżącego i stwierdził, że na każde z 35 pytań organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi, nie pozostając bezczynny. Podkreślić przy tym trzeba, że w treści skargi sam skarżący nie sprecyzował bliżej zarzutu bezczynności organu, twierdząc ogólnikowo, że organ udzielił odpowiedzi w "nikłym stopniu". W przekonaniu Sądu na gruncie rozpatrywanej sprawy organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wydania takiego aktu administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł w puncie 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Sąd odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania stwierdził, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują prawnej możliwości zasądzenia organowi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym kosztów postępowania od strony skarżącej.

dj