Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] do rozpoznania punktów 3 i 4 wniosku skarżącego M. M. z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r. (złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP) M. M. (zwany dalej także: wnioskodawcą, skarżącym) zwrócił się do Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] (zwany dalej także: Prezesem WSG, organem), o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1. czy aktualny [...] wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w czasie zatrudnienia na tym stanowisku, w trakcie Pana kadencji na stanowisku [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], posiadała poświadczenie bezpieczeństwa osobowego dopuszczającego do informacji niejawnych, przynajmniej, do klauzuli "tajne", a które jest konieczne do zajmowania stanowiska [...] wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], gdyż [...] ten jest zobowiązany do wykonywania obowiązków określonych w § 7 Zarządzenia organizacyjnego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy (np. choćby z tytułu nadzoru nad aktami spraw w częściach niejawnych przez podległych pracowników posiadających stosowne poświadczenie bezpieczeństwa)?

2. jeżeli aktualny [...] wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w czasie zatrudnienia na tym stanowisku, w trakcie Pana kadencji na stanowisku [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], nie posiadała lub nie posiada poświadczenie bezpieczeństwa osobowego dopuszczającego do informacji niejawnych, przynajmniej, do klauzuli "tajne" to dlaczego jest na tym stanowisku zatrudniona pomimo nie posiadanych do tego kwalifikacji lub uprawnień?

3. w jakiej wysokości p. A. M. - [...] Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] pobiera miesięczne wynagrodzenie za pracę wraz z dodatkami o charakterze stałym?

4. w jakiej wysokości p. B. K. - [...] Działu [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] pobiera miesięczne wynagrodzenie za pracę wraz z dodatkami o charakterze stałym?

5. jakie kwoty zostały przydzielone na nagrody uznaniowe i zapomogi dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym

w [...] w latach 2024-2025 (za każdy rok oddzielnie) z funduszu celowego Ministra Obrony Narodowej na nagrody uznaniowe i zapomogi pełniących służbę wojskową w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...]?

W odpowiedzi na powyższy wniosek, udzielonej pismem z dnia [...] sierpnia

2025 r. nr [...], Prezes WSG poinformował wnioskodawcę – odnosząc się do punktów 1 i 2 wniosku, że do zatrudnienia na stanowisku [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nie jest wymagane posiadanie poświadczenia dostępu do informacji niejawnych.

Odnośnie punktów 3 i 4 wniosku organ podał, że informacja o wysokości wynagrodzenia osoby zatrudnionej na stanowisku [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] oraz [...] Działu [...] Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwana dalej: u.d.i.p. , gdyż nie są to osoby pełniące funkcje publiczne.

Odnosząc się natomiast do punktu 5 wniosku organ poinformował wnioskodawcę, że w latach 2024 - 2025 w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w tej jednostce nie były przydzielane nagrody i zapomogi z funduszu celowego Ministra Obrony Narodowej.

W skardze z dnia [...] sierpnia 2025 r. (uzupełnionej pismem procesowym z dnia [...] września 2025 r.) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. M. M. wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości do połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., według uznania Sądu; zasądzenie od organu na jego rzecz wszelkich kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167, zwany dalej: MPPOP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji

i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem,

w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

4. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego pomimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa;

5. art. 271 § 1 w zw. z art. 231 § 1 kodeksu karnego poprzez prawdopodobne poświadczenie nieprawdy przez Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego

w [...] w dokumencie mającym znaczenie prawne - piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...], gdzie w pkt 1 stwierdza, że do zatrudnienia i pełnienia obowiązków na stanowisku [...] Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nie jest wymagane posiadanie poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych, w sytuacji gdy z przepisów obowiązującego prawa taki obowiązek wynika w celu możliwości realizacji obowiązków na zajmowanym stanowisku. Ponadto fakt przekazania przedmiotowej informacji przez organ skarżącemu, świadczy o próbie ukrycia faktu, iż osoba pełniąca funkcję [...] Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nie posiada uprawnień do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli informacji przetwarzanych przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...], jednocześnie nie posiada uprawnień do rzetelnego pełnienia tej funkcji, a Prezes WSG nie zareagował w żaden sposób na taki stan rzeczy, do czego przepisy prawa go zobowiązują.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Prezes WSG nie udzielił informacji żądanych we wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. Skarżący otrzymał jedynie informację od organu, w której wskazano, że pytania zawarte w punktach 3-4 nie są informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż A. M. - [...] Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] i B. K. nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ nie podjął natomiast żadnych działań w przedmiocie rozpoznania jego wniosku, tj. skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji w myśl art. 16 u.d.i.p., zatem oczywistym jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

Skarżący stwierdził, że pytania zawarte w punktach 3 i 4 jego wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczą informacji publicznej określonej w art. 6 u.d.i.p., gdyż dotyczą władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujące zadania publiczne w zakresie jego funkcjonowania zgodnie z obowiązującym prawem. Podał, że wskazane w pytaniu 3 wniosku kwestie co do stanowiska w myśl § 1 pkt 3 ppkt 4 Zarządzenia organizacyjnego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy, i obowiązkami wskazanymi w § 7 ww. Zarządzenia Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], które na podstawie § 5 i § 9 Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urzęd. MS z 2019 r., poz. 138), zostały w sposób kompletny wyjaśnione, a ponadto w myśl art. 115 § 13 kodeksu karnego, dotyczą osoby zajmującej stanowisko funkcyjne "[...]wydziału", zatem niewątpliwe jest, iż wskazane stanowisko zaliczane jest do stanowisk, na których pełni się funkcje publiczne.

Także wskazane w pytaniu 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej kwestie co do stanowiska w myśl § 1 pkt 3 ppkt 7 Zarządzenia organizacyjnego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca

2020 r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy, i obowiązkami wskazanymi w § 8 w zw. z § 7 ust. 4 ww. Zarządzenia Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...], "[...] działu [...] WSG w [...]" w czasie nieobecności [...] wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] wykonuje jego obowiązki, które na podstawie § 5 i § 9 Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urzęd. MS z 2019 r., poz. 138), a ponadto w myśl art. 115 § 13 kodeksu karnego, dotyczą osoby zajmującej stanowisko "funkcyjne [...] działu [...] WSG w [...]'', zatem niewątpliwe jest, iż wskazane stanowisko zaliczane jest do stanowisk, na których pełni się funkcje publiczne.

Odpowiedź organu na pytania zawarte w punktach 1 i 2 wniosku, jest natomiast oczywistą nieprawdą, gdyż z treści Zarządzenia organizacyjnego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy oraz z treści Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 stycznia 2008 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych i innych działów administracji sądowej sądów wojskowych (Dz. Urzęd. MS z 2008 r.. Nr 2, poz. 7 ze zm.) bezspornie wynika, wymóg posiadania ważnego poświadczenia bezpieczeństwa osobowego wydanego przez SKW lub ABW upoważniającego do dostępu do klauzuli tajności dokumentów, które możliwe są do przetwarzania w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...], czyli do dokumentów o klauzuli "Ściśle Tajne", przez [...] Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...].

Prezes WSG w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. w ustawowym terminie 14 dni, tj. w dniu [...] sierpnia 2025 r. przekazując ją – zgodnie z dyspozycją skarżącego – pocztą na wskazany we wniosku adres. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2025 r. Organ udzielił zatem informacji publicznej w terminie wskazanym przez ustawę, a tym samym nie pozostawał w bezczynności wobec wniosku skarżącego.

W replice z dnia [...] września 2025 r. złożonej na odpowiedź organu na skargę skarżący stwierdził, że jego skarga jest zasadna, a postępowanie sądowe zainicjowane skargą nie powinno być zakończone poprzez umorzenie postępowania, gdyż organ, wbrew przepisom prawa, jedynie częściowo udzielił żądanych informacji publicznych. Pismem datowanym na dzień [...] sierpnia 2025 r. Prezes WSG nie odpowiedział na zagadnienia wskazane w punktach 3 - 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jedynie wskazał, że "(...) informacja o wysokości wynagrodzenia osoby zatrudnionej na [...] WSG oraz na stanowisku [...] Działu [...] WSG nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ww. odpowiedź w świetle obowiązujących przepisów, jest oczywistą nieprawdą i próbą uniknięcia odpowiedzi na zadane niewygodne pytania.

Ponadto załatwienie przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej – w zakresie punktów 3 i 4 – winno nastąpić zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa przez wydanie decyzji administracyjnej, czego organ zaniechał.

Odnośnie natomiast pytań z punktów 1 i 2 wniosku, organ pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r., udzielając częściowo informacji skarżącemu, prawdopodobnie poświadczył nieprawdę, gdyż z przepisów Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 stycznia 2008 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych i innych działów administracji sądowej sądów wojskowych (Dz. Urzęd. MS z 2008 r.. Nr 2, poz. 7 ze zm.) w związku z przepisami Zarządzenia organizacyjnego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie organizacji sądu i zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy, wynika jasno, że [...] Wydziału Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] musi posiadać ważne poświadczenie bezpieczeństwa osobowego wydane przez SKW lub ABW upoważniające do dostępu do najwyższej klauzuli tajności dokumentów niejawnych przetwarzanych w Wojskowym Sadzie Garnizonowym w [...], a więc do klauzuli "Ściśle Tajna", a tego nie ma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 334) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl natomiast art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz, czy wniosek został rozpoznany w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Prezes WSG w [...] jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie "sprawa publiczna" oznacza natomiast przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto szeroką definicję pojęcia "informacja publiczna" wskazując, że jest to każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W świetle powyższego uprawniony jest pogląd, że informacją publiczną jest informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej oraz o zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym publicznej działalności tych podmiotów.

Przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie obejmował informację: o posiadaniu bądź nieposiadaniu przez osobę zatrudnioną aktualnie na stanowisku [...] Wydziału WSG w [...] poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli przynajmniej "tajne" (punkty 1 i 2 wniosku ), wysokości wynagrodzenia pobieranego przez osobę zatrudnioną na stanowisku [...] Wydziału WSG w [...] wraz z dodatkami o charakterze stałym (punkt 3 wniosku), wysokości wynagrodzenia pobieranego przez osobę zatrudnioną na stanowisku [...] Działu [...] WSG w [...] wraz z dodatkami o charakterze stałym (punkt 4 wniosku), kwot przydzielonych na nagrody uznaniowe i zapomogi dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową w WSG w [...] w latach 2024-2025 (za każdy rok oddzielnie) z funduszu celowego Ministra Obrony Narodowej (punkt 5 wniosku).

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ w piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. udzielił informacji żądanych w punktach 1-2 oraz w punkcie 5 wniosku skarżącego. W zakresie punktów 1-2 wniosku organ poinformował skarżącego, że do zatrudnienia na [...] Sekretariatu Wydziału WSG w [...] nie jest wymagane posiadanie poświadczenia dostępu do informacji niejawnych. Z powyższej odpowiedzi wynika zatem w sposób jednoznaczny, że osoba zatrudniona na tym stanowisku nie posiada takiego poświadczenia. Odnośnie natomiast punktu 5 wniosku organ poinformował skarżącego, że w latach 2024 - 2025 w WSG w [...], dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w tej jednostce, nie były przydzielane nagrody i zapomogi z funduszu celowego Ministra Obrony Narodowej.

Skarżący, w skardze podjął polemikę z informacją przekazaną przez organ w odpowiedzi na punkty 1-2 wniosku, kwestionując prawidłowość stanowiska organu, co do wymogu posiadania poświadczenia dostępu do informacji niejawnych przez osobę zatrudnioną na stanowisku [...] Wydziału WSG w [...].

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy podkreślić, że sąd administracyjny nie jest władny weryfikować prawidłowość stanowiska organu co do wymogu posiadania poświadczenia dostępu do informacji niejawnych przez osobę zatrudnioną na stanowisku [...] Wydziału WSG w [...]. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż w judykaturze, jak i literaturze przedmiotu, nie budzi wątpliwości, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów i stanów istniejących w chwili udzielenia informacji publicznej (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28-29). Żądanie skierowane w trybie u.d.i.p. może zatem dotyczyć wyłącznie udostępnienia informacji o faktach, nie zaś służyć prezentowaniu stanowisk i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania np. działań kontrolnych.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że organ udzielił informacji żądanych w punktach 1, 2 i 5 wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. i dlatego w tym zakresie skargę – na zasadzie art. 151 P.p.s.a. – oddalił, uznając, że organ wobec udzielonej odpowiedzi nie pozostaje w bezczynności.

Sąd za zasadny uznał natomiast zarzut skarżącego, że Prezes WSG w [...] nie udzielił informacji żądanych w punktach 3 i 4 wniosku z dnia [...] lipca 2025 r., tj. informacji o wysokości wynagrodzenia pobieranego przez osobę zatrudnioną na stanowisku [...] Wydziału WSG w [...] wraz z dodatkami o charakterze stałym (pkt 3 wniosku) oraz informacji o wysokości wynagrodzenia pobieranego przez osobę zatrudnioną na stanowisku [...] Działu [...] WSG w [...] wraz z dodatkami o charakterze stałym (pkt 4 wniosku).

Organ w tym zakresie zajął stanowisko, że informacje żądane w punktach 3-4 wniosku nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż osoby zatrudnione na wskazanych stanowiskach nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne.

Odnosząc się powyższego stanowiska organu należy zwrócić uwagę, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne (vide: wyroki NSA - z 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19; z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 240/19; z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3451/18; z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2929/17; z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2737/17; z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1705/17; z 14 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4205/18; z 5 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 840/17; z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1432/17; z 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1775/16; z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2945/16, publ. CBOSA). Każde wydatkowanie środków publicznych jest bowiem sprawą publiczną, bez względu na cel jaki jest realizowany. Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być natomiast realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z powołanym przepisem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Zatem, wnioskując o podanie wysokości wynagrodzenia poszczególnym pracownikom organu, wnioskodawca w istocie żąda udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego organ ma obowiązek takiej informacji udzielić bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione (por. wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1577/19, publ. CBOSA).

W sytuacji zatem, gdy organ nie udostępnił skarżącemu informacji publicznej żądanej w punktach 3 i 4 jego wniosku, a jednocześnie nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia, to należało uznać, że popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał Prezesa WSG w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. w zakresie punktów 3 i 4 tego wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a).

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu w zakresie rozpoznania punktów 3 i 4 wniosku skarżącego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja, czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, ale błędnym przekonaniu, że żądana informacja w punktach 3 i 4 wniosku nie ma charakteru informacji publicznej. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w tym zakresie w sposób rażący uchybia przepisom u.d.i.p.

Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.