Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. odmówił dla D. S.A. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Skarżącą") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (zwanego dalej: "organem pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu ww. postanowienia wskazał, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. określił Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i listopad 2006 r., kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, listopad i grudzień 2006 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) za styczeń, marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2006 r. Organ odwoławczy odnotował również w tym miejscu, że powyższa decyzja została doręczona w dniu 9 lutego 2015 r. dla N. K., będącej upoważnionym do odbioru korespondencji pracownikiem Kancelarii Prawnej [...] prowadzonej przez M. Z. - pełnomocnika Skarżącej ustanowionego do doręczeń.

Organ odwoławczy zauważył również, że w dniu 27 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego) Skarżąca złożyła za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r., do którego Skarżąca załączyła odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżąca wyjaśniła, że N. K., która odebrała przedmiotową decyzję, zgodnie z procedurą przyjętą w ww. kancelarii, po odebraniu korespondencji z poczty wykonała skan decyzji i zapisała go jako plik w formacie pdf. Następnie wraz z innym dokumentem, tj. skanem postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r., skan przedmiotowej decyzji został załączony do wiadomości e-mail i wraz z innym załącznikiem został przekazany Skarżącej. Wiadomość została zatytułowana "poczta odebrana 9.02.2015". W treści wiadomości N. K. napisała: "w załączeniu przekazuję korespondencję od Dyrektora UKS w W., odebraną dziś z poczty". Po wysłaniu wiadomości N. K. sprawdziła, że w folderze poczty wysłanej znajduje się wiadomość wysłana do Skarżącej, przy której widnieje ikona załącznika. Jednakże N. K. nie otwierała wysłanej wiadomości i nie sprawdzała, jakie załączniki zostały wraz z nią przesłane.

Organ odwoławczy odnotował również, że Skarżąca wskazała w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, iż w dniu wysyłania wiadomości w kancelarii wystąpiły problemy z Internetem, w wyniku czego wiadomość do Skarżącej została wysłana tylko z jednym załącznikiem, zaś drugi załącznik, którym był skan decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. nie został przesłany, o czym ani pełnomocnik Skarżącej, ani ww. pracownik kancelarii nie wiedzieli. Ponadto według informacji zawartej we wniosku o przywrócenie terminu, Skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji organu pierwszej instancji dopiero w dniu 20 kwietnia 2015 r., gdy otrzymała od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wraz z tytułami wykonawczymi, z których wynikało, że zajęcia dokonano tytułem wykonania m.in. decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. Zdaniem Skarżącej, nieprzesłanie pliku ze skanem decyzji w wiadomości wysłanej do niej było spowodowane awarią sieci, która nastąpiła w dniu 9 lutego 2015 r., o czym ani Skarżąca, ani jej pełnomocnik, ani pracownik kancelarii nie wiedzieli. Ponadto w ocenie Skarżącej, zostały dochowane wszelkie standardy należytej staranności i nikomu w sprawie nie można zarzucić winy za zaistniałą sytuację. Natomiast jeżeli nawet uznać, że wina leży po stronie ww. pracownika kancelarii, to nie obciąża to ani pełnomocnika Skarżącej, ani samej Skarżącej.

Organ odwoławczy przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia powołał się następnie na treść przepisu art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) - zwanej dalej: "O.p.", zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Organ odwoławczy odnotował również, że na podstawie art. 162 § 1 O.p. organ podatkowy może przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednakże zdaniem tego organu, aby rozpatrywać kwestię przywrócenia terminu należy stwierdzić, że doszło do jego uchybienia. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie prawidłowość doręczenia decyzji organu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości, gdyż decyzja ta została doręczona w dniu 9 lutego 2015 r. osobie upoważnionej. Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 10 lutego 2015 r., zaś upłynął w dniu 23 lutego 2015 r. Natomiast z uwagi na fakt, iż odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r., organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Organ odwoławczy nawiązując następnie do kwestii uprawdopodobnienia przez Skarżącą przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania wskazał, że badając wskazaną kwestię należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne towarzyszące sprawie i ocenić je pod kątem wiarygodności. Organ odwoławczy wskazał również, że o braku winy w rozumieniu art. 162 § 1 O.p. można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z obowiązku dokonania czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy, stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. W konsekwencji uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności w postępowaniu po upływie ustawowego terminu, zakreślonego do jej wykonania, wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci, niedbalstwa (rozumianego jako brak, zaniechanie należytej staranności jakiej można i należy wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy).

Organ odwoławczy odnosząc się następnie do wskazywanej przez Skarżącą przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, tj. zakłóceń w działaniu Internetu, które doprowadziły do nie załączenia do wiadomości e-mail jednego z załączników, wskazał że pełnomocnik Skarżącej w złożonym przez siebie wniosku o przywrócenie terminu, przedstawił czysto teoretyczną możliwość wystąpienia zdarzenia polegającego na tym, że prawidłowo utworzona wiadomość e-mail na skutek zakłóceń w działaniu Internetu została przesłana do adresata bez jednego załącznika, o czym nadawca nie zostanie powiadomiony. W ocenie tego organu, już nawet z przedłożonych przez pełnomocnika Skarżącej opinii specjalistów informatyków, wynika że prawdopodobieństwo wystąpienia takiej sytuacji jest znikome. Nie oznacza to zatem, iż uprawdopodobniono wystąpienie splotu okoliczności w wyniku, których skan decyzji wbrew wiedzy zainteresowanych nie został dostarczony do Skarżącej. Natomiast w przedstawionym przez pełnomocnika Skarżącej przebiegu zdarzeń o wiele bardziej, zdaniem organu odwoławczego, prawdopodobne jest, iż wiadomość do Skarżącej została wysłana z jednym tylko załącznikiem, gdyż drugi po prostu nie został do niej dołączony.

Organ odwoławczy uznał również, że nawet zakładając, iż plik ze skanem decyzji pomimo próby załączenia go do wiadomości, z podanych we wniosku przyczyn rzeczywiście nie został do wiadomości załączony, to nie można stwierdzić, że przy wysłaniu wiadomości do Skarżącej dołożono należytej staranności w celu sprawdzenia, czy wiadomość ta dotarła w stanie, w jakim została wysłana. Z przedstawionego we wniosku przebiegu zdarzeń wynika bowiem, że pracownik kancelarii N. K. odbierając decyzję organu pierwszej instancji wiedziała jak ważnym pismem jest przedmiotowa decyzja, jednak w treści wysłanej wiadomości nie wskazała, co zostało do niej załączone. Nie sprawdziła również treści wysłanej wiadomości ograniczając się jedynie do sprawdzenia w folderze wiadomości wysłanych, że taka wiadomość została do adresata wysłana i że zawierała ona jakiś załącznik. Natomiast otwarcie wiadomości pozwoliłoby w tej sytuacji na sprawdzenie, jakie pliki zostały załączone do wiadomości. Zdaniem organu odwoławczego, osoba dbająca (według obiektywnych mierników staranności) o swoje interesy, przy wysłaniu ważnej wiadomości, bądź ważnego pliku niewątpliwie sprawdziłaby treść wysłanej wiadomości i domagałaby się potwierdzenia (np. telefonicznego, bądź zwrotnego emaila) czy wiadomość ta dotarła w stanie, w jakim została wysłana.

Organ odwoławczy odnotował również w tym miejscu, że pełnomocnik Skarżącej miał świadomość wadliwego działania Internetu w dniu 9 lutego 2015 r., o czym świadczą zgłoszenia do jego dostawcy, tj. firmy K. Sp. z o.o. W konsekwencji, w tych okolicznościach należyta staranność wymagała zdaniem tego organu dodatkowego sprawdzenia, czy decyzja (skan) dotarła do Skarżącej. Natomiast wobec braku takich działań, nie można stwierdzić, że standardy należytej staranności zostały zachowane przez pełnomocnika Skarżącej. Organ odwoławczy uznał również, że Skarżąca ustanowiła w rozpatrywanej sprawie do dokonywania czynności określonego rodzaju (tj. do doręczeń) profesjonalnego pełnomocnika i w związku z tym nie może domagać się od organu uznania, że zaniechania tego pełnomocnika wyłączają jej winę w uchybieniu terminu.

Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 3 lipca 2015 r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów:

1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w wybiórczym omówieniu środków dowodowych i środków uprawdopodobnienia zgłoszonych przez Skarżącą i dokonaniu ustaleń sprzecznych z ich treścią, poprzez:

a) przyjęcie, że pełnomocnik Skarżącej przedstawił jedynie czysto teoretyczną możliwość wystąpienia zdarzenia polegającego na tym, że prawidłowo utworzona wiadomość e-mail na skutek zakłóceń w działaniu Internetu zostanie przesłana do adresata bez jednego załącznika, o czym nadawca nie zostanie powiadomiony, podczas gdy Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu wskazała, że tak właśnie się stało, co potwierdziło m. im. oświadczenie N. K., która wysyłała e-maila, a co dodatkowo uwiarygodniły opinie informatyków potwierdzające, że wersja przebiegu zdarzeń przedstawiona przez N. K. jest możliwa,

b) przyjęcie, że nie doszło do uprawdopodobnienia wystąpienia splotu okoliczności, w wyniku których skan decyzji wbrew wiedzy zainteresowanych nie został dostarczony do Skarżącej, podczas gdy wynika to jednoznacznie z oświadczenia N. K., które organ całkowicie pominął,

c) przyjęcie, że nie podjęto działań w celu potwierdzenia, czy skan decyzji dotarł do Skarżącej, podczas gdy N. K. telefonowała do Skarżącej w celu potwierdzenia, że dotarł do Skarżącej e-mail z zeskanowaną korespondencją,

d) całkowite pominięcie podawanej przez Skarżącą argumentacji, że pełnomocnik nie odpowiada za zawinione działania osób, którym powierzył wykonywanie czynności administracyjno-technicznych,

2) art. 217 § 2 i art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieustosunkowaniu się w postanowieniu do argumentacji Skarżącej, że pełnomocnik nie ponosi odpowiedzialności za winę osób, którym powierzył podejmowanie czynności administracyjno-technicznych,

3) art. 145 § 1 i art. 151 O.p. poprzez niedoręczenie postanowienia Skarżącej, a zamiast tego doręczenie go pełnomocnikowi, który był umocowany jedynie do sporządzenia i wniesienia wniosku o przywrócenie terminu,

4) art. 162 § 1 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu w sytuacji, gdy Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi (o ile w ogóle nastąpiło) nastąpiło bez winy Skarżącej, a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony wraz z odwołaniem przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że jej zdaniem w niniejszej sprawie nie doszło faktycznie do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, gdyż w dacie doręczenia decyzji organu pierwszej instancji jej pełnomocnik nie był umocowany do odbioru korespondencji, a w konsekwencji termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu. Powyższe oznacza również zdaniem Skarżącej, że w związku z tą okolicznością organ odwoławczy był zobowiązany do rozpatrzenia jej odwołania, gdyż zostało ono złożone przed doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Skarżąca wskazała, że upoważnienie do odbioru korespondencji z dnia 25 lutego 2014 r. było nieskuteczne, gdyż w tym dniu nie toczyło się żadne postępowanie i nie można było w tym czasie ustanowić pełnomocnika. Pełnomocnictwo można bowiem złożyć wyłącznie do akt sprawy, a zatem tylko w sytuacji, w której toczy się postępowanie - bowiem tylko wówczas można mówić o stronie postępowania. Skarżąca posiłkowo odniosła się także do regulacji prawnej zawartej w art. 147 § 1 O.p., nakazującej ustanowienie pełnomocnika przez osobę fizyczną w czasie jej długotrwałego wyjazdu za granicę.

Skarżąca uzasadniając zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., stwierdziła że organ odwoławczy wybiórczo omówił środki dowodowe i środki uprawdopodobnienia zgłoszone przez nią, dokonując ustaleń faktycznych sprzecznych z ich treścią. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie uprawdopodobniła ona braku winy w uchybieniu terminu, a przytoczony przez nią przebieg zdarzeń przedstawiał jedynie czysto teoretyczną możliwość wystąpienia splotu okoliczności odpowiedzialnego za tę sytuację. Zdaniem Skarżącej, głównym środkiem uprawdopodobnienia jest oświadczenie i takie zostało przedstawione przez nią organowi odwoławczemu. Natomiast organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego przeciwdowodu, który zakwestionowałby prawdopodobieństwo wystąpienia faktów, na które wskazywał pracownik kancelarii N. K.. Skarżąca zarzuciła również, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do części jej wywodów przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu, dotyczących braku winy jej pełnomocnika. Ponadto stwierdziła, że zaskarżone postanowienie nie zostało skutecznie doręczone Skarżącej, lecz jej pełnomocnikowi, który nie był umocowany do odbioru tego postanowienia.

Skarżąca podniosła również, że w jej ocenie przy przekazywaniu przez jej pełnomocnika skanu decyzji dochowano należytej staranności i Skarżąca, mimo największych wysiłków nie mogła przewidzieć tego, że w wysłanej do niej wiadomości powinien znajdować się załącznik, którego jednak na skutek nieszczęśliwego splotu okoliczności tam nie było. Zdaniem Skarżącej, w tym stanie rzeczy organ odwoławczy winien był uznać, iż Skarżąca nie ponosi winy za zaistniałą sytuację i w konsekwencji powinien przywrócić termin do wniesienia odwołania. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko, posiłkowo odniosła się także do uregulowań obowiązujących w procedurze cywilnej, wskazując że przy doręczaniu pism pomiędzy profesjonalnymi pełnomocnikami za wystarczające uważa się udokumentowanie wysłania odpisu pisma dowodem nadania, nie wymaga się natomiast wskazywania w treści potwierdzenia zawartości przesyłki.

Organ odwoławczy w piśmie z dnia 24 lipca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej oceny decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. A – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) dalej "p.p.s.a.".

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie, nie narusza prawa. Uchybienie terminu, to sytuacja, w której strona postępowania podatkowego, nie dokonała czynności w wyznaczonym dla niej czasie ( terminie ). Uchybienie terminu, niweczy możliwości wykorzystania uprawnień wynikających z tego etapu i rodzaju procedury, w której znajduje się sprawa, a niekiedy prowadzi do zaprzepaszczenia możliwości kontynuowania procesu podatkowego. Dlatego staranność w dotrzymywaniu terminów, jest podstawowym warunkiem realizacji uprawnień procesowych.

Zgodnie z treścią art. 223 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) - dalej Ordynacja podatkowa – odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie, wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej ). Termin do wniesienia odwołania, jest terminem zawitym, a zatem nie może być przedłużany. Jak wynika z treści art. 12 § 6 pkt. 2 Ordynacji podatkowej, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem, pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U., poz. 1529, z późn. zm.), albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Zgodnie z art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że w dniu 9.02.2015 r. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...].01.2015 r. nr [...], została doręczona pracownikowi kancelarii Pełnomocnika, ustanowionego do doręczeń. Zgodnie z treścią art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach, jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminów, nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni, uważa się za koniec terminu. Przyjąć zatem należy, że stosownie do treści art. 12 § 1 i art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, termin ten rozpoczął swój bieg następnego dnia po doręczeniu decyzji pracownikowi kancelarii Pełnomocnika, a więc 10.02.2015 r. , a zakończył w dniu 23.02.2015 r.

Nie ma zatem wątpliwości, że odwołanie z dnia 24.04.2015 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., które nadane zostało w polskiej placówce pocztowej w dniu 27.04.2015 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Niezasadny jest zarzut braku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Skarżący podnosi, że Organ bezpodstawnie przyjął, że upłynął termin do wniesienia odwołania, podczas gdy w ogóle nie rozpoczął on biegu, bowiem decyzja nie została doręczona spółce lecz Pełnomocnikowi, który nie był umocowany do jej odbioru. W tym zakresie przyznać należy rację organom podatkowym, że skuteczne było pełnomocnictwo udzielone Pani M. Z. w dniu 9.12.2011 r. (K. 5032 akt), jak również, pełnomocnictwo do odbioru korespondencji z dnia 25.02.2014 r., na które powołuje się Skarżący (K. 6234 akt sprawy). Oba wspomniane wyżej pełnomocnictwa obejmowały upoważnienie do odbioru korespondencji. Oba pełnomocnictwa złożone zostały do akt sprawy i wypowiedziane zostały pismem z dnia 21.04.2015 r. (K. 6755 akt sprawy), a zatem już po dacie doręczenia Pełnomocnikowi decyzji ( co nastąpiło w dniu 9.02.2015 r. ). Nie ma przesłanek, by uznać, że pełnomocnictwa te stały się bezskuteczne z powodu uchylenia decyzji kończącej postępowanie podatkowe. Przypomnieć należy, że pełnomocnictwo z dnia 25.02.2014 r., było pełnomocnictwem "do odbioru wszelkiej korespondencji od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., w szczególności w postępowaniu kontrolnym dot. prawidłowości rozliczeń Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. (nr sprawy [...])". Użycie w pełnomocnictwie zwrotu "w szczególności", oznacza, że poza postępowaniem kontrolnym, dotyczyło ono odbioru "wszelkiej korespondencji od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej", a więc także będącej przedmiotem niniejszej sprawy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...].01.2015 r. Niezrozumiałe jest zawarte w skardze stwierdzenie, że "nie można było ustanowić przed Dyrektorem UKS w W. pełnomocnika do odbioru korespondencji do Dyrektora UKS w W. w postępowaniu, którego wówczas nie prowadził", skoro doręczona pełnomocnikowi decyzja, jest właśnie decyzją Dyrektora UKS. Dodatkowym potwierdzeniem faktu istnienia i skuteczności pełnomocnictwa do doręczeń jest powołane w skardze pismo Spółki z dnia 22.07. 2014 r. (K. 6393 akt sprawy), w którym Spółka informuje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. o zmianie adresu pełnomocnika do doręczeń - Kancelarii Prawnej [...], stwierdzając, że kancelaria ta " jest upoważniona do odbioru wszelkiej korespondencji od tut. Organu w przedmiotowym postępowaniu".

Reasumując, należy stwierdzić, że Organ słusznie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i postanowienie to nie naruszało prawa. Nie można zgodzić się z zarzutem wybiórczego omówienia środków dowodowych i środków uprawdopodobnienia zgłoszonych przez Spółkę oraz dokonania ustaleń sprzecznych z ich treścią. Słusznie Organ uznał, że Pełnomocnik Spółki przedstawił jedynie czysto teoretyczną możliwość wystąpienia zdarzenia w wyniku którego e – mail z powodu zakłóceń w działaniu internetu, nie dotarł z do adresata bez jednego załącznika, którym była Decyzja Dyrektora UKS. Wykazanie możliwości zakłóceń w działaniu internetu, nie jest uprawdopodobnieniem, że z tego powodu nie dotarł do Spółki skan decyzji. Słusznie wskazał w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej, że osoba zainteresowana uprawdopodobnieniem braku swojej winy, powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas aż do upływu ostatniego dnia terminu. Te przesłanki nie zostały spełnione, bowiem z przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, ewidentnie wynika, że to Pełnomocnik, nie zadbał aby jego pracownik upewnił się, czy do Spółki dotarły wszystkie załączniki w tym kwestionowana decyzja. Gdyby pracownik to uczynił, wówczas jakiekolwiek problemy z transmisją danych mogły zostać naprawione. Zwrotny e – mail lub telefoniczne potwierdzenie, czy decyzja dotarła do Spółki, nie wiązało się z żadnymi utrudnieniami. Nie można więc uznać, że Pełnomocnik dochował należytej staranności, nie sprawdzając, czy jego pracownik upewnił się, że przesyłana drogą elektroniczną korespondencja dotarła do Spółki wraz ze skanem decyzji. Dlatego nie przekonuje argument Skarżącego, że pracownik kancelarii telefonował do Spółki, w celu potwierdzenia, że dotarł do Spółki e – mail z korespondencją, należało bowiem jeszcze upewnić się czy dotarł tam ze wszystkimi zeskanowanymi załącznikami. Dlatego ponownie trzeba zgodzić się z Organem, że przy ocenie winy, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Sąd w pełni podziela stanowisko Organu, że to Pełnomocnik nie zachował standardów należytej staranności wymaganej w danych okolicznościach, tym bardziej, że miał świadomość wadliwego działania internetu. Jak stwierdził w wyroku z dnia 24.06.2015r, sygn. akt I FSK 1205/13 Naczelny Sąd Administracyjny, zaburzona komunikacja z radcą prawnym, nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia terminu, uprawdopodabniającą brak winy strony w uchybieniu terminu. Z kolei w wyroku z dnia 3.12.2014 r. sygn. akt I FSK 3/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "skoro skarżąca spółka dokonała wyboru pełnomocnika, to ponosi konsekwencje jego postępowania i ewentualnych zaniedbań". Nie ma racji Skarżąca, że przytoczony wyrok wydany został w oparciu o inny stan faktyczny nie przystający do realiów niniejszej sprawy. Podobnie bowiem jak w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, Pełnomocnik nie dopilnował prawidłowego obiegu dokumentów. Oczywistym jest zatem, że Organ, wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze, w sposób stanowczy stwierdził, że to Pełnomocnik odpowiada za zawinione działania osób, którym powierzył wykonywanie czynności administracyjno – technicznych. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził bowiem, że obowiązek ustalania procedur umożliwiających sporządzenie odwołania w przepisanym terminie, spoczywał na Spółce i jej Pełnomocniku i wszelkie rozwiązania w tym zakresie należą do ich wyłącznej kompetencji. Nie budzi zatem wątpliwości, że to Pełnomocnik odpowiada za zawinione działania osób, którym powierzył wykonywanie czynności administracyjno – technicznych.

Zgodnie z treścią art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do treści art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, podanie o przywrócenie terminu, należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania, należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Powołana powyżej regulacja prawna uzależnia więc przywrócenie terminu od łącznego spełnienia czterech przesłanek, a mianowicie:

1) uchybienie terminowi

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie

3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi

4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zaistnieje co do zasady wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać ( usunąć ) przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych nie ryzykując – własnym bądź innych – zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 14 maja 1998 r. o sygn. Akt IV Są 1153/96). Podkreśla się także, że o braku winy, można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia tj. strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie wskazuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu, zalicza się m.in. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, pożar ( por. wyroki NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. Akt II SA 45/99 i z dnia 19 września 2000 r. , sygn. Akt I SA 1072/00). Nie stanowią o braku winy, wszelkie sytuacje, w których zainteresowany powołuje się na przyczynienie się osoby trzeciej do powstania zwłoki. W sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez adwokata, a zwłaszcza, gdy nie można stwierdzić, by pełnomocnik działał na szkodę swojego mocodawcy, "to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań – tak pozytywne, jak i negatywne – obciążają reprezentowanego" ( wyrok NSA z 19 grudnia 1997 r. I Sa/Gd 1144/97, Temida (CD), Sopot 2002). Uchybienie terminu z winy pełnomocnika, nie stanowi podstawy do jego przywrócenia (wyrok NSA z 25 lipca 1995 r., SA/Sz 1345/95, Temida (CD) Sopot 2002 ). Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 i art. 151 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniu Pełnomocnika, jego postępowanie związane z odbiorem korespondencji adresowanej do spółki, w żaden sposób nie mieści się w standardach obiektywnego miernika staranności, skoro nie nakazał swojemu pracownikowi sprawdzenia, czy skan decyzji dotarł do Spółki.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.