Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę

Polska Agencja Nadzoru Audytowego, dalej: "Agencja", "organ", decyzją

z dnia [...] marca 2025 r. nr [...], na podstawie art 5 ust 1 i 2 w zw. z art.

3 ust. 1 pkt 1 oraz art 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", odmówiła P. L., dalej: "wnioskodawca", "skarżący", udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2025 r. w postaci treści decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia wydanej w sprawie nałożenia na [...] Audyt sp. z o.o. sp. k. kary pieniężnej w wysokości 5 094 162 zł i 12 565 600 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że kara pieniężna w wysokości

5 094162 zł została nałożona na [...] Audyt sp. z o.o. sp.k. prawomocną decyzją Agencji z dnia [...] kwietnia 2023 r. zmienioną decyzją Agencji z dnia [...] listopada 2024 r., o których mowa w poz. 198 wykazu kar administracyjnych opublikowanego na stronie Agencji. Natomiast kara pieniężna w wysokości 12 565 600 zł została nałożona na ten sam podmiot prawomocną decyzją Agencji z dnia [...] października 2023 r. zmienioną decyzją Agencji z dnia [...] listopada 2024 r., o których mowa

w poz. 199 ww. wykazu kar.

W związku z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2025 r., Agencja pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. wezwała wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie informacji publicznej w zakresie decyzji, o których mowa we wniosku, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wnioskodawca, ustosunkowując się do ww. wezwania, nie zgodził się ze stanowiskiem Agencji, co do potraktowania treści decyzji administracyjnej wraz

z uzasadnieniem jako informacji przetworzonej.

Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. Agencja poinformowała wnioskodawcę

o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku do dnia [...] marca 2025 r.

W ocenie Agencji, wnioskodawca nie wykazał w sposób adekwatny

i konkretny, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jaki szczególny interes publiczny determinuje udostępnienie mu informacji, o których mowa w osnowie niniejszej decyzji.

Ewentualne udostępnienie prawomocnych decyzji administracyjnych Agencji, z uwagi na tajemnice ustawowo chronione w nich zawarte (w szczególności tajemnicę przedsiębiorstwa podmiotów, których sprawozdania finansowe były przedmiotem badania przez firmę audytorską), wymagałoby ich anonimizacji (usuwania danych chronionych prawem), co implikuje, że takie decyzje stanowią tzw. przetworzoną informację publiczną. Zakres informacji objętych wnioskiem i charakter analizy podczas procesu anonimizacji wymaga podjęcia niestandardowych czynności wymagających znacznego nakładu pracy. Istotność interesu przemawiającego za udostępnieniem informacji powinna zatem korespondować z rozmiarem analizy wynikającym z jej złożoności i skali.

Agencja wskazała, że zasadniczą podstawę prawną odmowy udostępnienia żądanych informacji stanowi art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w świetle którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych

w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Z powyższych przepisów wynika, że na Agencji spoczywa obowiązek ochrony prywatności osób fizycznych, tajemnicy przedsiębiorcy

i tajemnicy służbowej ustanowionej ustawą o biegłych rewidentach.

Organ podkreślił, że ochrona prywatności osób fizycznych i tajemnic (przedsiębiorcy

i służbowej) nie zostałaby zapewniona poprzez anonimizację jedynie danych firmy audytorskiej. Wydawane przez Agencję decyzje o nałożeniu kary administracyjnej odnoszą się wprawdzie do uchybień firm audytorskich, ale opisywane w nich stany faktyczne obejmują informacje o innych podmiotach, w tym o jednostkach, dla których firmy audytorskie wykonywały zlecenia, o kontrahentach tych jednostek,

a także o osobach, które dla tych podmiotów wykonywały czynności na różnej podstawie prawnej (np. jako pracownicy lub osoby pełniące funkcje w organach). Oznacza to, że:

1) ustalenie, czy informacja stanowi tajemnicę służbową każdorazowo wymagałoby ustalenia skutków ujawnienia informacji i czy udostępnienie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów lub osób, których te informacje lub dokumenty bezpośrednio lub pośrednio dotyczą, czy mogłoby utrudnić sprawowanie nadzoru publicznego;

2) udostępniając informację Agencja nie mogłaby poprzestać na ustaleniu, czy udostępnia określoną treść, ale musiałaby ocenić jaki będzie skutek tego udostępnienia. Sprawowanie nadzoru publicznego może utrudnić ujawnienie nawet anonimowej informacji, np. dotyczącej kontrolnych narzędzi analitycznych;

3) zweryfikowanie, czy w decyzjach nie znajdują się tajemnice przedsiębiorstwa wymagałoby weryfikacji akt postępowań;

4) udostępnienie informacji musiałoby być poprzedzone przeprowadzeniem analizy na wielu płaszczyznach wymagającej szczególnej rozwagi i namysłu, zwłaszcza, że udostępnienie informacji mogłoby spowodować zagrożenie dla stabilności rynków finansowych lub dla prowadzonych postępowań karnych, a także mogłoby wyrządzić szkody firmom audytorskim lub jednostkom, dla których firmy audytorskie świadczyły swoje usługi, lub zaangażowanym instytucjom lub osobom;

5) z uwagi na ograniczony rynek usług audytorskich, zapewnienie odpowiedniej ochrony wskazanych wyżej dóbr wymagałoby analizy, czy nie jest możliwe rozpoznanie podmiotów na podstawie pośrednich informacji. Decyzje Agencji dotyczą m.in. badań sprawozdań finansowych, które są ujawniane publicznie wraz

z opinią biegłego rewidenta w rejestrze gospodarczym. Ponadto firmy audytorskie przeprowadzające badania jednostek zainteresowania publicznego przedstawiają coroczny wykaz ww. podmiotów w sprawozdaniach z przejrzystości. Publicznie dostępne są także niektóre informacje dotyczące podmiotów rynku finansowego. Zestawienie tych informacji może umożliwiać identyfikację podmiotów wskazywanych w decyzjach. Oznacza to, że właściwa ochrona prywatności osób fizycznych

i wskazanych tajemnic w wielu przypadkach nie zostałaby osiągnięta poprzez usunięcie jedynie nazwisk lub nazw.

Anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z ustawy tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek.

W przeciwnym razie organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Organ uzupełniająco wskazał, na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 2 p.p.s.a., podmioty, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji: Deloitte Audyt sp. z o.o. sp.k. oraz podmioty, których sprawozdania finansowe były badane przez tę firmę audytorską.

P. L. pismem z dnia [...] marca 2025 r. skierował do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz o zobowiązanie Agencji do udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r., tj. o udostępnienie treści decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia dotyczącej nałożenia na [...] Audyt sp. z o.o. sp. k. kary pieniężnej w wysokości 5 094 162 zł i 12 565 600 zł.

Ponadto na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące ograniczeniem jego prawa do uzyskania informacji o działaniu organu

w zakresie prawa uzyskania informacji obejmującej dostęp do dokumentów,

2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że żądana informacja publiczna posiada charakter informacji przetworzonej,

3) art. 5 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że żądany dostęp do informacji publicznej musi być ograniczony w zakresie i na zasadach określonych

w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych,

4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że żądany dostęp do informacji publicznej musi być ograniczony ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone

w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Polska Agencja Nadzoru Audytowego, jako instytucja publiczna (państwowa osoba prawna) odpowiedzialna za nadzór nad rynkiem audytu w Polsce utworzona na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2017 r.

o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (t.j. Dz. U.

z 2024 r., poz. 1035 z późn. zm.), jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Nie jest również sporne to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.

Powodem odmowy udostępnia skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej było uznanie, że informacje te mają charakter informacji przetworzonej,

a skarżący nie wykazał, iż jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wskazać należy, że pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane.

W orzecznictwie wskazuje się, że informacja publiczna przetworzona, to taka informacja publiczna, która nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją; informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. O przetworzonym charakterze informacji może świadczyć to, że jej przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania

i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2014 r.; sygn. akt I OSK 140/14, z dnia 21 września 2012 r.; sygn. akt I OSK 1477/12, z dnia 9 sierpnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 792/11, z dnia 8 czerwca 2011 r.; sygn. akt I OSK 426/11,

z dnia 17 października 2006 r.; sygn. akt I OSK 1347/05).

W orzecznictwie przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art.

3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślić przy tym należy, na co zwraca się również uwagę

w judykaturze, że w każdym wypadku, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powołuje się na to, że ma ona charakter przetworzony

i okoliczność ta stanowi podstawę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, zobowiązany jest w uzasadnieniu tej decyzji podać fakty, które będą tę ocenę potwierdzać.

W ocenie Sądu, organ w niniejszej sprawie wykazał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej.

Organ przede wszystkim zwrócił uwagę, że żądane decyzje są obszerne - decyzja Agencji ws. [...] Audyt sp. z o.o. sp.k. z dnia [...] kwietnia 2023 r., zmieniona decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., w I instancji liczy 54 strony, zaś w II instancji 92 strony, zaś decyzja Agencji ws. [...] Audyt sp. z o.o. sp.k. z dnia [...] października 2023 r., zmieniona decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., w I instancji liczy 128 stron, zaś w II instancji 410 stron. Zakres analizy podczas procesu anonimizacji wymaga podjęcia niestandardowych czynności wymagających znacznego nakładu pracy.

Z uwagi na skomplikowaną materię niniejszych decyzji, ich anonimizacji mogliby dokonać - we współpracy z inną komórką Agencji - tylko posiadający odpowiednie kompetencje pracownicy Departamentu Postępowań i Obsługi Prawnej, w sytuacji, gdy średnia liczba prowadzonych przez jednego pracownika postępowań administracyjnych wynosi - 20 (są to z reguły sprawy trudne, wielowątkowe). Do realizacji tych czynności nieodzowne byłoby również wsparcie ze strony pracownika zatrudnionego na stanowisku starszego kontrolera, a w chwili obecnej w Agencji jest zatrudnionych tylko 5 takich osób, w tym 2 osoby mają usprawiedliwioną długotrwałą nieobecność. Starszy kontroler na rok 2025 ma przewidziany udział w 10-15 kontrolach (w zależności od stopnia trudności kontroli), co jest dużym natężeniem pracy, dodatkowo musi spełnić obowiązki doskonalenia zawodowego dla biegłych rewidentów oraz uczestniczyć w wewnętrznych szkoleniach departamentalnych. Podano, że wykonywanie przez nich dodatkowych czasochłonnych czynności niezwiązanych z prowadzonymi kontrolami spowoduje ograniczenie możliwości realizacji planu kontroli zatwierdzonego na rok 2025. Zaznaczono, że realizacja planu kontroli w Agencji na rok 2025 jest kluczowa dla zapewnienia bezpieczeństwa na rynku finansowym w Polsce.

Organ wskazał czynności, które należałoby wykonać w tym zakresie.

Przepis art. 95 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1035, z poźn. zm.), nakłada na osoby wskazane w ust. 1 tego artykułu obowiązek zachowania tajemnicy co do informacji opisanych w ust. 2 tego artykułu. Tajemnicą objęte są wszystkie uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem nadzoru publicznego informacje lub dokumenty, których udostępnienie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów lub osób, których te informacje lub dokumenty bezpośrednio lub pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie nadzoru publicznego, jak również informacje lub dokumenty chronione na podstawie odrębnych przepisów. Tajemnica ta ma charakter tajemnicy służbowej. Przepisy prawa wskazują także katalog podmiotów, które dysponują oraz mogą uzyskać informację stanowiącą tajemnicę służbową Agencji.

Zgodzić należy się z organem, że decyzje o nałożeniu przez Agencję kary administracyjnej odnoszą się do uchybień firm audytorskich, ale opisywane w nich stany faktyczne obejmują także informacje o innych podmiotach. W konsekwencji ochrona prywatności osób fizycznych i tajemnic (przedsiębiorcy i służbowej) nie zostałaby zapewniona poprzez anonimizację jedynie danych firmy audytorskiej. Zapewnienie odpowiedniej ochrony wskazanych wyżej dóbr wymagałoby bowiem analizy, czy nie jest możliwe rozpoznanie podmiotów na podstawie pośrednich informacji. Tym samym właściwa ochrona prywatności osób fizycznych i wskazanych tajemnic w wielu przypadkach nie zostanie osiągnięta poprzez usunięcie jedynie nazwisk lub nazw.

Słusznie zauważył organ, że ustalenie, czy informacja stanowi tajemnicę służbową każdorazowo wymaga zidentyfikowania skutków ujawnienia informacji – ustalenia, czy jej udostępnienie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów lub osób, których te informacje lub dokumenty bezpośrednio lub pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie nadzoru publicznego. Z kolei zweryfikowanie, czy w decyzjach nie znajdują się tajemnice przedsiębiorstwa, wymaga weryfikacji akt postępowań.

Ocena, czy decyzje te zawierają dane stanowiące tajemnice prawnie chronione określone w przepisie art. 5 ust. 1 i 2, stanowi proces przetworzenia. Ocena taka wymaga bowiem podjęcia działań analitycznych związanych

z określonym wysiłkiem intelektualnym. Tylko w ten sposób możliwe jest ustalenie, czy zawierają one dane chronione. Dla realizacji wniosku skarżącego konieczne byłoby dokonanie skrupulatnej analizy ich treści, co w oczywisty sposób wiązałoby się z zaangażowaniem pracowników organu. Niewątpliwie byłyby to działania ponadstandardowe, zakłócające pracę organu. Czas poświęcony tym działaniom nie byłby wykorzystany na realizację zadań wynikających z podstawowego celu funkcjonowania Agencji.

Zdaniem Sądu, organ w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko dotyczące tego, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną przetworzoną. Organ podał w tym zakresie, na czym polegałby proces przetworzenia informacji i jakie działania musiałby podjąć. Podał również w przybliżony sposób, że te działania wymagają zaangażowania kilku pracowników Agencji. Organ

w okolicznościach przedmiotowej sprawy dostatecznie wskazał zbiór informacji, które pozwalają Sądowi na pozytywną weryfikację przyjętego w decyzji stanowiska, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną.

W ocenie Sądu, prawidłowa jest również ocena, że skarżący pomimo wezwania pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. nie wykazał, że udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wyjaśnić należy, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla skuteczności wniosku

o udostępnienie informacji wymaga wykazania po stronie podmiotu, który go złożył, szczególnie istotnego interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego nie zostało zdefiniowane, a jego treść ukształtowała praktyka oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że na to pojęcie składają się trzy przesłanki:

1) przesłanka działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por. m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35),

2) przesłanka działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym

z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,

3) przesłanka związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por.m.in. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13; podobnie: (w:) wyroki NSA: z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 787/10, z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Kwalifikowana forma interesu publicznego – "szczególnie istotnego" - oznacza, iż uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (zob. wyroki NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 i z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10).

Brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie jest w stanie zapewnić, że zostanie ona realnie wykorzystana

w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (zob. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12).

Innymi słowy, wnioskodawca powinien posiadać obiektywne

i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 5040/21).

Po stronie skarżącego nie można odnaleźć bezpośredniego związku pomiędzy żądanymi informacjami, a ich konkretnym wykorzystaniem dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał konkretnych możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji dla dobra społeczeństwa. Brak jest zatem okoliczności wskazujących na istnienie po jego stronie szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji publicznej przetworzonej.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem,

a podniesione zarzuty są niezasadne.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151, art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), orzekł jak sentencji wyroku.