drukuj    zapisz    Powrót do listy

6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc, Przeciwdziałanie alkoholizmowi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, oddalono skargę, III SA/Kr 856/10 - Wyrok WSA w Krakowie z 2011-06-08, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Kr 856/10 - Wyrok WSA w Krakowie

Data orzeczenia
2011-06-08 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Elżbieta Kremer /sprawozdawca/
Tadeusz Wołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2007 nr 70 poz 473 Art. 18 ust. 6 pkt 2, ust. 6 pkt 3
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 80 poz 903 Art. 20 ust. 1
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. W., P. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 czerwca 2010r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku M. W. i P. A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2010r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. nr [...], udzielającej zezwolenia A S.A. C, ul. B, na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży: w restauracji C, ul. D, na okres od 31 grudnia 2008r. do 30 grudnia 2013r.

Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi:

Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku A S.A. wydał w dniu [...] 2008r. następujące decyzje zezwalające na sprzedaż napojów alkoholowych: decyzję nr [...] zezwalającą na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji C ul. D, decyzję nr [...] zezwalającą na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu oprócz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji C ul. D, oraz decyzję nr [...] zezwalającą na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji C ul. D. Do wniosku dołączono m.in umowę najmu lokalu z dnia 13 listopada 2008r. zawartą pomiędzy J. Z. jako wynajmującym, a Spółką N Sp. z o.o. jako najemcą , dotyczącą lokalu o pow.187 m2 znajdującego się w C ul. D. Na podstawie umowy z dnia 19 listopada 2008r. w miejsce N Sp. z o.o. wstąpiła Spółka A S.A. . We wskazanej umowie najmu J. Z. będący współwłaścicielem budynku przy ul. D wyraził zgodę, aby w lokalu będącym przedmiotem najmu odbywała się sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych.

W dniu 25 marca 2009r. M. W. i P. A. złożyli w Samorządowym Kolegium Odwoławczym wniosek o stwierdzenie nieważności wymienionych wyżej trzech decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. zezwalających A S.A. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w restauracji C ul. D. Jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji podano art.156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art.18 ust.6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przepis ten stanowi, że do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć: pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Tylko wskazane podmioty są uprawnione do wyrażenia zgody, a przedmiotowe decyzje zostały wydane bez wymaganej zgody. Budynek przy ul. D jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym znajduje się w nim osiem mieszkań, wnioskodawcy są współwłaścicielami tego budynku. Z uwagi, że w budynku znajduje się ponad siedem lokali do zarządu nieruchomością wspólną stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali. Do wyrażenia zgody na sprzedaż napojów alkoholowych uprawniona jest wspólnota mieszkaniowa. Przywołali w uzasadnieniu wniosku orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 sierpnia 2008r. sygn.akt SA/Sz 368/08 , wyrok NSA z 11 stycznia 2007r. sygn.akt II GSK 276/06. Podali, że są właścicielami lokali mieszkalnych położonych w budynku przy ul. D i w budynku tym nie ma użytkownika, zarządcy ani administratora budynku. Podnieśli również, że złożyli wniosek o wznowienie postępowania. W piśmie adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2009r. pełnomocnik A S.A. wniósł o odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. W uzasadnieniu wniosku podał, że bezsporną okolicznością jest, że w budynku przy ul. D jest osiem mieszkań, jak również to, że nie został ustanowiony ani administrator budynku, ani zarządca, ani użytkownik. Tym samym nie istnieje ani prawna, ani faktyczna możliwość wydania przez wspólnotę mieszkaniową uchwały. W związku z powyższym zarząd nieruchomością przysługuje współwłaścicielom na zasadach kodeksu cywilnego. Zgodnie z art.199 kc do czynności zwykłego zarządu wymagana jest zgoda większości współwłaścicieli. Tym samym nie można twierdzić, że decyzje zezwalające na sprzedaż alkoholu wydane zostały z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. W odpowiedzi wnioskodawcy w piśmie z dnia 9 września 209r. adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zakwestionowali powyższy pogląd i wskazując na wyrok NSA z 18 VI 2009r. sygn. akt II GSK 1059/08 podnieśli, że wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest czynnością zwykłego zarządu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010r. nr [...] działając na podstawie art.156 § 1 pkt 2 w zw. z art 157 § 1 i 2, art.158 § 1 kpa, oraz art.18 ust.1, 2, 6 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. nr [...], udzielającej A S.A. C, zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży: w restauracji C, ul. D, na okres od 31 grudnia 2008r. do 30 grudnia 2013r. Równocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze kolejnymi decyzjami dnia [...] tj.: decyzją nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. udzielającej A S.A zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu oprócz piwa, a decyzją nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. udzielającej A S.A zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja Prezydenta Miasta udzielająca zezwolenia A S.A. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa nie zawiera wady skutkującej stwierdzeniem jej nieważności. Jak wynika bowiem z wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych restauracja "E" usytuowana jest w budynku niemieszkalnym przy ul. D. Nadto Kolegium ustalił, że nieruchomość o numerze porządkowym [...] przy ul. D znajduje się na działce nr [...] ob. [...] jedn. ewid. [...], na której ustytuowany jest jeden budynek oraz część drugiego budynku, którego pozostała część znajduje się na działce nr [...]. Kolegium wskazało, że to w tym drugim budynku parterowym, w którym zostały wyodrębnione dwa lokale użytkowe prowadzona jest działalność związana ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych.

Wniosek o ponowne rozpoznanie spraw zakończonych decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2010r.; nr [...], nr [...], nr [...] złożyli M. W. i P. A. W uzasadnieniu wniosku przede wszystkim zakwestionowali ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnośnie charakteru budynku w którym prowadzona jest działalność związana ze sprzedażą i podawaniem alkoholu. Wyjaśnili, że na działce nr [...] znajduje się czteropiętrowy budynek i dołączona do niego parterowa przybudówka ze strony wschodniej. Podali, że "lokal" w którym A S.A. chce prowadzić sprzedaż i podawanie napojów znajduje się w przybudówce i północno-wschodniej części parteru budynku, nadto podnieśli, że sam adresat zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych podaje, że lokal ten znajduje się w budynku mieszkalnym. Nadto wskazali, że w zezwoleniach jako adres podano C, ul. D nie podając nr lokalu, a zważywszy, że w budynku znajduje się siedem lokali użytkowych, takie oznaczenie adresu jest nieprawidłowe i stanowi rażące naruszenie art.18 ust.5 pkt 5 ustawy. Podnieśli, że lokal, który jest przedmiotem umowy najmu i w którym ma być prowadzona działalność nie istnieje w sensie prawnym, a tylko faktycznym. Uzasadnili również, że posiadają interes prawny i przysługuje im legitymacja strony w tym postępowaniu, a to z uwagi, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie doręczyło im decyzji z dnia [...] 2010r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku M. W. i P. A. o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia 1 czerwca 2010r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] 2010r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. udzielającej zezwolenia A S.A. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji C ul. D. Równocześnie kolejnymi decyzjami z dnia 1 czerwca 2010r. tj decyzją nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] 2010r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. nr [...] udzielającej zezwolenia A S.A. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu oprócz piwa, a decyzją nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]a 2010r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. nr [...] udzielającej zezwolenia A S.A. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że nie budzi wątpliwości okoliczność, ze budynek położony w C przy ul. D jest budynkiem wielorodzinnym posiadającym osiem lokali mieszkalnych i siedem lokali użytkowych. Tym samym zajęte przez Kolegium stanowisko w decyzji z dnia [...] 2010r., że zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych dotyczy lokalu zlokalizowanego w wolnostojącym budynku niemieszkalnym przy ul. D nie znajduje potwierdzenia, a okolicznością bezsporną jest, że jest to budynek mieszkalny wielorodzinny.

Kolegium wskazało na treść umowy najmu lokalu z dnia 13 listopada 2008r. zawartej pomiędzy J. Z. jako wynajmującym, a Spółką N Sp. z o.o. jako najemcą , dotyczącą lokalu o pow.187 m2 znajdującego się w C ul. D, a następnie na umowę z dnia 19 listopada 2008r. na podstawie w miejsce N Sp. z o.o. wstąpiła Spółka A S.A. . We wskazanej umowie najmu J. Z. będący współwłaścicielem budynku przy ul. D w udziale wynoszącym 5778/10575 części wyraził zgodę, aby w lokalu będącym przedmiotem najmu odbywała się sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Kwestią sporną jest, czy zgoda J. Z. będącego współwłaścicielem w udziale przekraczającym 50% czyni zadość wymogowi uzyskania zgody określonemu w art.18 ust.6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Innymi słowa, czy zgoda o której mowa w art.18 ust.6 pkt 3 ustawy mieści się w zakresie zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, czy też przekracza zwykły zarząd nieruchomością wspólną. Kolegium wskazało, że orzecznictwo w tej kwestii nie jest jednolite. Natomiast rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Nie można natomiast mówić o rażącym naruszeniu prawa , gdy na gruncie danego przepisu możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda da się uzasadnić z jednakowa mocą. Gdy przepis prawa może być różnie interpretowany, przyjęcie przez organy administracji interpretacji odmiennej od tej, którą prezentuje skarżący nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.

M. W. i P. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2010r. nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] 2010r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. nr [...], udzielającej zezwolenia A S.A. C, ul. B, na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży: w restauracji C, ul. D, na okres od 31 grudnia 2008r. do 30 grudnia 2013r. Pozostałe dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2010r. nie są przedmiotem skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w uzasadnieniu podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Skarga w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji.

Bezspornym w sprawie jest, że w budynku położonym w C przy ul. D znajduje się osiem lokali mieszkalnych i siedem lokali użytkowych. Jak również fakt, że skarżący są właścicielami lokali mieszkalnych położonych w tym budynku i z tego tytułu wywodzą swoją legitymację strony do wszczęcia i udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] udzielającej zezwolenia A S.A. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa w restauracji zlokalizowanej w budynku przy ul. D. Tytuł prawny spółki do przedmiotowego lokalu wynika z umowy najmu, a wynajmującym jest właściciel J. Z. Podnoszona przez skarżących okoliczność, że lokal będący przedmiotem najmu o pow.187 m2. nie istnieje w sensie prawnym, albowiem lokal o takiej powierzchni nie został ustanowiony jako odrębna własność lokalu, nie ma znaczenia prawnego. Przedmiotem umowy najmu mogą być nie tylko rzeczy, ale również części rzeczy, albo części składowe rzeczy. Przedmiotem najmu mogą być zarówno lokale stanowiące odrębną nieruchomość lokalową jak i lokale co do których nie doszło do wyodrębnienia odrębnej własności lokali, wówczas lokale te są częściami nieruchomości, jak również inne pomieszczenia znajdujące się w budynku. Stąd też znajdujący się w budynku przy ul. D lokal o pow.187 m2, powstały w wyniku faktycznego połączenia dwóch lokali stanowiących odrębną własność J. Z. może być przedmiotem najmu. Tym samym wymóg posiadania tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, o którym mowa w art.18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007r. Nr 70, poz.473 ze zm.) został spełniony.

Zagadnieniem spornym jest spełnienie wymogu określonego w art.18 ust.6 pkt 3 powołanej ustawy, który stanowi, że do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Brak dookreślenia w ustawie o wychowaniu w trzeźwości pojęcia "zarządcy" sprawia konieczność sięgnięcia do ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali. Jednak jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy w budynku przy ul. D nie został ustanowiony użytkownik, zarządca, ani administrator. Zgodnie z art. 20 ust.1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz.903 ) jeżeli lokali wyodrębnionych wraz z lokalami niewyodrebnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwalę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Mimo ustawowego obowiązku wyboru zarządu, w rozpoznawanej sprawie zarząd nie został wybrany. Powyższa okoliczność sprawia, że wspólnota mieszkaniowa nie posiada organu, tym samym określone w ustawie ( rozdział 4 ) zasady zarządu nieruchomością wspólną nie są stosowane. W takich okolicznościach zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego dotyczące współwłasności. Jak stanowi wyrok NSA z dnia 15 XI 2006r. (II GSK 218/06) w razie niedokonania wyboru zarządu nieruchomości wspólnej uprawnienie właściciela do wyrażenia pisemnej zgody na wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, o której mowa w art.18 ust.6 pkt 3 ustawy z dnia 26 X 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przysługuje współwłaścicielom nieruchomości wspólnej. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że niesłuszny jest zarzut podnoszony w skardze, że w niniejszej sprawie zgoda na sprzedaż alkoholu w budynku powinna być wyrażona w uchwale podjętej przez właścicieli – Wspólnotę Mieszkaniową, albowiem wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa sprawująca zarząd budynkiem jest uprawniona do ewentualnego udzielenia zgody. Nie dokonanie wyboru zarządu nieruchomości wspólnej, zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali powoduje, konieczność stosowania przepisów kodeksu cywilnego.

Natomiast wskazywany i cytowany w pismach skarżących składanych w trakcie postępowania administracyjnego wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2009r. sygn akt II GSK 1059/08 w uzasadnieniu którego NSA wypowiedział się , że błędna jest wykładania przepisu art.18 ust.6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przedstawiona przez kasatora, którą oparto na założeniu, że w braku działania zarządcy nieruchomości wspólnej współwłaściciel budynku, dysponujący większością udziałów, może skutecznie wyrazić zgodę, o której mowa w ww. wyżej przepisie, zapadł na tle odmiennego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Mianowicie wyrok ten zapadł w takich okolicznościach faktycznych sprawy, w których był podmiot sprawujący zarząd nieruchomością wspólną, a zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych została udzielona przez większościowego współwłaściciela. Natomiast w niniejszej sprawie nie został ustanowiony zarząd nieruchomością wspólną, stąd też inny jest stan faktyczny w sprawie, niż w powoływanym orzeczeniu. Z kolei w powoływanym zarówno przez SKO w zaskarżonej decyzji, jak i w skardze wyroku WSA w Warszawie z dnia 02.06.2006 sygn.akt VI SA/Wa 174/06 ( od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 11.01.2007r. sygn.akt II GSK 274/06 ) problemem spornym wymagającym rozstrzygnięcia było ustalenie, czy wystarczająca jest zgoda osoby, która w przeszłości należała do kręgu podmiotów ujętych w art.18 ust.6 pkt 3 ustawy, z pominięciem natomiast stanowiska podmiotu należącego do tego kręgu według aktualnego na datę składania wniosku stanu rzeczy. W sprawie tej sądy obu instancji wypowiedziały się, że zgoda ma pochodzić od podmiotu właściwego na datę składania wniosku. Taka sytuacja nie ma również miejsca w przedmiotowej sprawie. W skardze wskazano również na wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.05.2010r. sygn.akt VI SA/Wa 1175/09, w którym Sąd sformułował pogląd, że zgoda na sprzedaż napojów alkoholowych powinna być wyrażona w uchwale podjętej przez właścicieli- Wspólnotę Mieszkaniową , albowiem wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa sprawująca zarząd budynkiem wielorodzinnym jest uprawniona do ewentualnego wyrażenia zgody. Należy zaznaczyć, że w stanie faktycznym tej ostatnio powołanej sprawy został powołany zarząd wspólnoty mieszkaniowej. Natomiast w rozpoznawanej sprawie, właściciele lokali nie dokonali wyboru zarządu nieruchomości wspólnej, stąd tez konieczne jest dokonanie wykładni art.18 ust.6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości z uwzględnieniem reguł kodeksu cywilnego, bo tylko one mają zastosowanie skoro zarząd wspólnoty mieszkaniowej zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali nie został powołany. Należy podkreślić, że zarząd nieruchomością wspólną uregulowany w rozdziale czwartym ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali jest szczególnym rodzajem zarządu rzeczą wspólną. Przepisy te regulują szczególny układ stosunków wynikających między właścicielami wyodrębnionych lokali na tle ich udziałów w prawie własności wspólnej nieruchomości jako prawie związanym z własnością lokali. Dlatego mają one charakter szczególny w stosunku do kodeksu cywilnego. W sytuacji gdy mimo ustawowego obowiązku właściciele lokali nie podjęli uchwały o wyborze zarządu zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, niezbędne jest sięgnięcie do przepisów kodeksu cywilnego dotyczących współwłasności ułamkowej, a w szczególności przepisów regulujących ustawowy zarząd rzeczą wspólną . Zgodnie z art.199 k.c. do rozporządzenia rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, natomiast zgodnie z art. 201 k.c. do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. Zagadnieniem wstępnym jest prawidłowe zakwalifikowanie danej czynności w sytuacji gdy k.c. nie zawiera definicji czynności zwykłego zarządu lub czynności przekraczającej zwykły zarząd, jak również nie wskazuje nawet przykładowo jak kwalifikować daną czynność, określenie to pozostawił ustawodawca praktyce sądów i doktrynie. Według powszechnego przekonania pojęcia te są względne. Dlatego nie jest możliwe przyjęcie jednolitego kryterium dla ich rozgraniczenia, kryterium można bowiem ustalić tylko w konkretnych okolicznościach faktycznych ( St.Rudnicki, Komentarz do Kodeksu Cywilnego, księga II własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 2001, s.243). W uchwale z dnia 25 marca 1994r. III CZP 182/93 ( OSNCP 7-8/94 poz.146) Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na to, że zmiany następujące w stosunkach społeczno-gospodarczych, a zwłaszcza rozszerzająca się sfera prywatnej działalności gospodarczej, mają wpływ na rozszerzenie zakresu czynności objętych pojęciem zwykłego zarządu i na jego elastyczne rozumienie. Równocześnie należy zgodzić się z poglądem, że celem wprowadzenia przepisu art.18 ust.6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi było poszanowanie stanowiska wymienionych w tym przepisie podmiotów wobec zamiaru prowadzenia w budynku mieszkalnym wielorodzinnym takiej działalności gospodarczej jak sprzedaż alkoholu. Mając na uwadze ten rodzaj prowadzonej działalności jaką jest sprzedaż napojów alkoholowych, ustawodawca nie tylko uzależnił możliwość prowadzenia tej działalności od uzyskania zezwolenia, ale prowadzenie tej działalności po uzyskaniu zezwolenia łączy się z obowiązkiem przestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży. Nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad powoduje, że organ zezwalający cofa zezwolenie (art. 18 ust.10 ustawy). To rozwiązanie obligujące organ do cofnięcia zezwolenia w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży stanowi swoistego rodzaju instrument prawnej ochrony przed niewłaściwym prowadzeniem działalności polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego udzielenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w świetle przepisów kodeksu cywilnego dotyczących współwłasności mieści się w ramach czynności zwykłego zarządu, a dla podjęcia takiej czynności potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli.

W skardze podniesiono również zarzut naruszenia art. 18 ust.5 pkt 5 ustawy dotyczący określenia adresu punktu sprzedaży napojów alkoholowych. W wydanym zezwoleniu organ określił adres, podając miejscowość, ulicę i nr budynku (C ul. D) natomiast nie został określony nr lokalu. Zdaniem Sądu takie określenie adresu , w tym konkretnym stanie faktycznym sprawy, nie można kwalifikować jako rażącego naruszenia prawa, a tylko taki rodzaj naruszenia prawa może być brany pod uwagę w nadzwyczajnym postępowaniu jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie określenie nr lokalu w sytuacji gdy w przedmiotowym budynku znajduje się tylko jeden lokal w prowadzona jest działalność gastronomiczna i sprzedaż napojów alkoholowych, nie powoduje trudności z ustaleniem faktycznego adresu podmiotu prowadzącego ten rodzaj działalności. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art.18 ust.6 pkt 2 ustawy , który stanowi, że do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Kwestia dotycząca zarówno tytułu prawnego jak i dokumentu potwierdzającego tytuł została prawidłowo ustalona i wyjaśniona, tym tytułem prawnym jest umowa najmu, wskazana i opisana wcześniej w ustaleniach faktycznych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a skargę oddalił.



Powered by SoftProdukt