Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. J. o wymierzenie Krajowej Izbie Ratowników Medycznych grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi postanawia: 1. wymierzyć Krajowej Izbie Ratowników Medycznych grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), 2. zasądzić od Krajowej Izby Ratowników Medycznych na rzecz wnioskodawcy – S. J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] października 2025 r. S. J. (dalej: "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

o wymierzenie Krajowej Izbie Ratowników Medycznych (dalej: "organ", "KIRM") grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie jego skargi z dnia [...] października 2025 r. (data sporządzenia pisma) na bezczynność KIRM w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w dniu [...] października 2025 r. wniósł za pośrednictwem Krajowej Izby Ratowników Medycznych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. skargę na bezczynność tego organu. Skarżący podniósł, że do dnia złożenia przedmiotowego wniosku o wymierzenie grzywny organ nie przekazał skargi do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2025 r. udzielił odpowiedzi na skargę oraz przekazał akta sprawy do Sądu. Zaznaczył, że skarżący uzyskał odpowiedź na swój wniosek o dostęp do informacji publicznej

z przekroczeniem ustawowego terminu, jak i odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy zostały przekazane do Sądu z przekroczeniem ustawowego terminu. Ponadto organ zaznaczył, że jako samorząd zawodowy powstały w styczniu 2025 r. mierzy się z ogromnymi trudnościami związanymi z budową całej struktury organizacyjnej, w tym tej związanej z obsługą administracyjno-biurową samorządu, oraz że nie uzyskała żadnego finansowania, dlatego aktualnie pozostaje w fazie organizacji, a jej działania są w całości prowadzone wyłącznie w oparciu o pracę społeczną członków poszczególnych organów.

KIRM wskazała, że w okresie, w którym należało dokonać terminowego przekazania skargi, kluczowi członkowie organu byli w pełni zaangażowani w pilne procedury finalizacji i operacyjnego wdrożenia umowy dotacji celowej. Organ zaznaczył, że umowa dotyczy dofinansowania kosztów związanych z utworzeniem

i prowadzeniem rejestrów ratowników medycznych w 2025 r., co stanowi kluczowy, ustawowy obowiązek Izby. Umowa została podpisana z Ministrem Zdrowia w dniu

[...] października 2025 r., a jej warunki wymagały realizacji i pełnego rozliczenia do końca roku budżetowego 2025. Tak krótki, krytyczny termin na wykonanie zadania związanego z wydatkowaniem środków publicznych wymusił natychmiastowe i pełne zaangażowanie osób funkcyjnych, co bezpośrednio spowodowało uchybienie terminu na czynności biurowe związane z obsługą skargi na bezczynność. KIRM podkreśliła, że uchybienie terminowi na przekazanie skargi nie było zawinione, lecz było skutkiem racjonalnego zarządzania ograniczonymi zasobami personalnymi

w obliczu jednoczesnej konieczności realizacji pilnego zadania publicznego. Organ, po ustąpieniu wyżej wskazanej konieczności, niezwłocznie przekazał akta do Sądu. Uchybienie to nie nosiło znamion rażącego naruszenia prawa i nie wpłynęło negatywnie na możliwość zaspokojenia prawa do informacji publicznej przez Skarżącego, gdyż informacja została już mu udostępniona. KIRM wskazała, że jako członek samorządu zawodowego ratowników medycznych skarżący mógł uzyskać wnioskowane informacje na zasadach przyjętych dla tego rodzaju stosunków, poprzez telefoniczne zapytanie, czy też wysłanie wiadomości drogą elektroniczną do władz samorządu zawodowego.

Organ wniósł o odstąpienie od wymierzenia przez Sąd grzywny na podstawie art. 55 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") z uwagi na usprawiedliwione uchybienie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu przez organy administracji publicznej. Termin ten ulega skróceniu do 15 dni w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.).

Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Przepis art. 64 § 3 p.p.s.a. stanowi, że do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w ww. przepisie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06).

W uchwale z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, NSA wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, tak przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny, sąd bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.; czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381).

Podnieść też należy, że obowiązek przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy ma charakter bezwzględny i sama motywacja organu pozostaje bez znaczenia pod kątem możliwości nałożenia grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2021 r., sygn. akt III OZ 1104/21). NSA w uzasadnieniu wskazanej wyżej uchwały z 3 listopada 2009 r. II GPS 3/09 wskazuje, że ustanowienie terminu na dopełnienie obowiązku przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie, a organ musi dochować terminu z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Należy też zauważyć, że grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w przypadku spełnienia wskazanych tamże przesłanek, sąd nie jest zobligowany do orzeczenia grzywny. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Z akt sprawy o sygn. II KO/Wa 338/25, tj. sprawy, w której wniesiony został skan skargi objętej wnioskiem o wymierzenie grzywny, wynika, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 15 października 2025 r. Termin do przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, stosownie do treści art. 21 pkt 1 u.d.i.p., upływał zatem w dniu

[...] października 2025 r. Organ przekazał skan skargi Sądowi za pośrednictwem

e-PUAP w dniu [...] listopada 2025 r. Skan skargi wraz z aktami sprawy wpłynęły do Sądu w dniu [...] listopada 2025 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2025 r. organ został wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni, oryginału skargi S. J. z dnia [...] października 2025 r. Z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 1016/25, tj. sprawy, w której wniesiony został oryginał skargi objętej wnioskiem o wymierzenie grzywny, wynika że organ przekazał skargę Sądowi za pośrednictwem poczty w dniu [...] listopada 2025 r. Skarga wraz odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu w dniu [...] listopada 2025 r. Stwierdzić zatem należy, że przekazanie skargi nastąpiło

z uchybieniem terminu określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

W konsekwencji tego należy uznać, że wniosek o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie. Ciążący na organie obowiązek przekazania do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi został w niniejszej sprawie wykonany po przekroczeniu ustawowego terminu.

Podnieść należy, że powołane w odpowiedzi na wniosek wewnętrzne problemy organizacyjne organu nie powinny mieć wpływu na możliwość przekazania skargi do Sądu. Z jednej strony podmiot obowiązany – Krajowa Izba Ratowników Medycznych - może nie dysponować stosownie sprawną obsługą biurowo-administracyjną, z drugiej jednak nie zwalnia jej to z powinności właściwej realizacji zadań publicznoprawnych

W tych okolicznościach konieczne stało się wymierzenie organowi grzywny za nieterminowe przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Sąd uznał, że grzywna w kwocie 500 zł będzie adekwatna do stwierdzonego naruszenia prawa przez organ. Orzekając o jej wysokości Sąd wziął pod uwagę okres opóźnienia w przekazaniu skargi oraz przywołane w odpowiedzi na skargę motywy opóźnienia. Sąd wziął również pod uwagę to, że KIRM nie jest typowym organem administracji publicznej wyposażonym w urząd do jego obsługi. Wymierzona grzywna spełni w tym przypadku przede wszystkim funkcję represyjną, a także prewencyjną. Nie jest bowiem pożądanym, aby tego typu zaniedbania, jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości.

Wymierzona grzywna w kwocie 500 zł nie przekracza wysokości określonej

w art. 154 § 6 p.p.s.a., gdyż wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej w roku poprzednim wynosi 8181,72 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r., M.P z 2025 r., poz. 125).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, na które składają się wpis w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji postanowienia).