Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska, Sędziowie Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.), Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2004 r. numer [...] w przedmiocie kary pieniężnej za umieszczenie bez zezwolenia reklamy w pasie drogowym oddala skargę

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2004r. numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) po rozpoznaniu odwołania J. Z. (zwanej w dalszej części skarżącą), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w [...] działającego w imieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. numer [...] (zwaną w dalszej części: decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r.) nakładającą na J. Z. karę pieniężną w wysokości 171,36 złotych za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi w terminie od [...] maja 2004r. do [...] sierpnia 2004r. reklamy o powierzchni 0,12 m2 dwustronnej, w pasie drogowym ul [...] w [...] (droga gminna).

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2004r. pracownik MZD wspólnie z komisją kontrolującą stwierdził zajęcie pasa drogowego przez reklamę o treści "[...]" w ul. [...] w [...]. Reklama była umieszczona na budynku i wchodziła w pas drogowy ul. [...] w [...], była dwustronna i miała wymiary 0,12 m 2. Zarządcą w/w drogi jest Miejski Zarząd Dróg w [...].

Wysłane do J. Z. pod w/w adres, za zwrotnym poświadczeniem odbioru, zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało zwrócone przez pocztę. W trakcie przeprowadzonych czynności organ I instancji ustalił, że na ul. [...] w [...] nie ma zarejestrowanej działalności gospodarczej pod nazwiskiem skarżącej. Ustalono, że adresem dla korespondencji jest ul. [...]. W dniu [...] sierpnia 2004r. pełnomocnik skarżącej poinformowała organ, że reklama o wskazanych wyżej wymiarach wisiała od [...] maja 2004r i zostanie usunięta w dniu [...] sierpnia 2004r. (dowód :protokół z dnia [...] sierpnia 2004r.). W dniu [...] sierpnia 2004r. przeprowadzono ponowną kontrolę, podczas której stwierdzono usunięcie w/w reklamy (notatka urzędowa z dnia [...] sierpnia 2004r.). W toku postępowania organ włączył do akt fotografię na której widoczna jest sporna reklama w postaci tablicy zawierającej napis "[...]" i strzałkę, która została umocowana prostopadle do ściany budynku w przestrzeni nad chodnikiem oraz dwie mapy wraz z metrykami z [...] lipca 1982 r oraz [...] lipca 1983r.dotyczące ul. [...] oraz ul. [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r., działając na podstawie art. 40 ust.1, 2 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz.838 ze zm.) §1 ust.1 pkt.3a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U.Nr 6, poz.33 ze zm.), Uchwały nr [...] Zarządu Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1999r. w sprawie określenia granic stref miasta, w których pobierana będzie oplata za umieszczenie obiektu handlowego i usługowego lub reklamy w pasie drogowym dróg będących w zarządzie MZD, Uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 1999r. w sprawie zmiany stawek opłat za umieszczenie obiektu handlowego i usługowego lub reklamy w pasie drogowym dróg będących w zarządzie MZD w [...], Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2004r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m 2pasa drogowego na terenie miasta [...] oraz art. 104 k.p.a organ I instancji nałożył na skarżąca karę pieniężną w wysokości 171,36 złotych za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi opisanej wyżej reklamy w terminie od [...] maja 2004r. do [...] sierpnia 2004r. W decyzji wskazano sposób obliczenia kary: za okres od [...] maja 2004r do [...] maja 2004r. (10 x 9 dni x 0,12m2=12,96 zł ) oraz od [...] maja 2004r. do [...] sierpnia 2004r. (10 x 1,50 zł x 88 dni x 0,12 m2= 158,40 zł )

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła w dniu [...] września 2004r. odwołanie do SKO w [...] wnosząc o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 40 ustawy o drogach publicznych albowiem organ nie określił w decyzji granic pasa drogowego a zatem nie można było, zdaniem odwołującej się, określić czy szyld znajduje się w jego obrębie. Ponadto zakwestionowała, że sporna tablica stanowi reklamę, gdy tymczasem zdaniem skarżącej umieszczona informacja była szyldem do umieszczenia, którego zobowiązuje ją przepis art. 11 Ustawy prawo działalności gospodarczej albowiem jako przedsiębiorca ma obowiązek umieszczania na zewnątrz budynku informacji o prowadzonej działalności gospodarczej.

W dniu [...] listopada 2004r. skarżąca złożyła wniosek o nieuwzględnienie jako dowodu w sprawie mapy sporządzonej przez MZD w [...], oraz ewentualne wezwanie MZD do załączenia odpowiedniej mapy z planów zagospodarowania przestrzennego tej części miasta.

Decyzją z dnia [...] listopada 2004r SKO w [...], działając na podstawie art.138 §1 pkt.1 k.p.a., art. 1 ust.1 art. 2 Ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79poz.856 z późn. zm.) w z w art. 40 ust.1 i 2 pkt.3 , ust.6, ust.8, ust.12 pkt.1, ust.13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (UoDP), Uchwały nr [...] Zarządu Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1999r. w sprawie określenia granic stref miasta, w których pobierana będzie oplata za umieszczenie obiektu handlowego i usługowego lub reklamy w pasie drogowym dróg będących w zarządzie MZD, Uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 1999r. w sprawie zmiany stawek opłat za umieszczenie obiektu handlowego i usługowego lub reklamy w pasie drogowym dróg będących w zarządzie MZD w [...], Uchwały Nr 465/XXIII/04Rady Miasta Płocka z dnia 30 marca 2004r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta Płocka (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 100, poz.2457 z dnia 29 kwietnia 2004r.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że według art. 40 ust.1 UoDP za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy min umieszczenia w pasie drogowym reklam ( art. 40 ust.2 pkt 3 w/w ustawy. Stosownie do art. 40 ust.6 UoDP opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy ustala się jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Kara pieniężna wynosi 10 – krotność opłaty (art. 40 ust.12 pkt1 powołanej ustawy), a jej wymierzenie jest obligatoryjne w razie stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w w/w przepisie. Organ powołał się na włączony do akt wyrys z programu Maap info określający granice pasów drogowych dróg w [...] będących w zarządzie MZD oraz fotografię tablicy o treści "[...]" umieszczonej na ścianie budynku przy ul [...] w [...]. W ocenie organu, jest to szyld, informujący o siedzibie kancelarii skarżącej, o czym świadczy adres, który podany jest również na pieczątce odwołującej się. W tym stanie rzeczy zdaniem organu, sporna tablica, jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 UoDP a nie szyldem.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r.nr [...] SKO w [...] wstrzymało na wniosek skarżącej wykonanie w całości zaskarżonej decyzji

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2004r. J. Z. nie kwestionując wymiarów spornej tablicy, okresu jej zawieszenia oraz wysokości nałożonej kary wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ niezasadnie przyjął, iż sporna tablica jest reklamą, tymczasem w ocenie skarżącej jest to szyld, którym miała obowiązek oznaczyć siedzibę kancelarii adwokackiej. Powołała się przy tym na §5 Regulaminu wykonywania zawodu adwokata wydanego na podstawie Uchwały nr [...] Naczelnej Rady Adwokackiej. Ponadto w ocenie skarżącej, organ nie ustalił i nie podał w decyzji, jaka jest szerokość pasa drogowego a zatem nie można było stwierdzić czy sporna tablica znajdowała się faktycznie w jego obrębie. Powołała się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r., które jej zdaniem miało zastosowanie w sprawie. Zarzuciła ponadto, że organ nie odniósł się do wniosku dowodowego złożonego przez stronę w trakcie postępowania, w którym wnosiła o złożenie odpowiedniego wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w razie jego niezłożenia o nietraktowanie jako dowodu dołączonej do akt sprawy mapy sporządzonej przez ZDM.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu stanowiska ponowił argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazał, że powołanie się przez skarżącą na przepisy rozporządzenia z dnia 2 marca 1999r. jest chybione albowiem stosuje się je przy projektowaniu i wykonywaniu dróg a także przy rozbudowie, odbudowie przebudowie (§2 w/w aktu). Organ zwrócił uwagę, że wiele pasów drogowych powstało w czasie nie objętym przepisami powołanego rozporządzenia. Podniósł, że w rozpatrywanej sprawie organ dysponował mapami wskazującymi przebieg pasa drogowego ul [...] oraz [...] w [...], które zostały sporządzone w 1983 i 1982r.,co wynika z metryk tych map. Na podstawie tych map zostały sporządzone mapy w formie elektronicznego systemu ewidencji przez Biuro Geodezji Informacji Towarowej w [...]. Nie odniesienie się natomiast do wniosku dowodowego skarżącej nie miało, zdaniem organu, żadnego znaczenia na treść rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2005r. pełnomocnik skarżącej popierała skargę i podniosła, że szerokość pasa drogowego nie została w decyzji precyzyjnie określona. Ponadto w ocenie skarżącej, organ nie może oceniać, który z szyldów jest tym, którego wymagają przepisy korporacyjne. Sporny szyld miał wskazać drugie wejście do kancelarii od strony ul. [...] i był potrzebny, aby klient zauważył, gdzie jest kancelaria. Forma tablicy i sposób jej zawieszenia zostały wybrany po to, aby łatwiej było rozpoznać, gdzie mieści się kancelaria. Pełnomocnik zakwestionowała również wielkość spornego szyldu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie kwestionowała zarówno treści spornej tablicy (napis "[...]" z oznaczoną strzałką), sposobu jej zawieszenia (prostopadle do budynku, nad chodnikiem ul. [...]), okresu w którym była zawieszona oraz sposobu wyliczenia i wysokości nałożonej kary. Powyższe wynika zarówno z protokołu spisanego w siedzibie MZD w [...] w dniu [...] sierpnia 2004r., dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach sprawy, odwołania od decyzji organu pierwszej instancji jak również z treści skargi oraz wyjaśnień złożonych na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Dopiero na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] czerwca 2005r. została zakwestionowana wielkość spornej tablicy.

Jak z powyższego wynika, w toku postępowania administracyjnego rozbieżność dotyczyła ustalenia granic pasa drogowego oraz kwestii czy sporna tablica stanowiła szyld, którym oznaczono siedzibę kancelarii czy też reklamę.

Punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia powstałego sporu powinny być definicje pasa drogowego, drogi, chodnika oraz reklamy zawarte w art. 4 Ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt 1 w/w ustawy użyte w ustawie określenie "pas drogowy" oznacza wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Stosownie do pkt 2 w/w przepisu "droga" oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami stanowiącą całość techniczno-użytkową przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. "Chodnik" jest to część drogi przeznaczona do ruchu pieszych (pkt 6), natomiast "reklama" - w myśl pkt 23 – to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

Jak wynika z zawartych w aktach sprawy administracyjnej mapach sporządzonych na podstawie metryk numer 220 i 13, chodnik ulicy Bielskiej, nad którym wisiała sporna tablica wchodził w pas drogowy tej ulicy. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania w/w dokumentów. Sąd podziela argumentację organu, że w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r., gdyż ustalenie spornego pasa drogowego nastąpiło w czasie nie objętym przepisami powołanego rozporządzenia. Strona nie wskazuje również na jakiekolwiek inne okoliczności, które mogłyby np. podważyć rzetelność sporządzonych map.

Poza sporem jest (organ przyznaje to w odpowiedzi na skargę), że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie odniosło się do wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę pismem z dnia [...] listopada 2004r. Uchylenie decyzji z tego powodu byłoby uzasadnione jedynie w razie ustalenia, że pominięcie tego wniosku mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w ustalonym stanie faktycznym, dołączenie planu zagospodarowania przestrzennego spornego terenu nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, a zatem nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko jest uzasadnione tym, że w rozpatrywanej sprawie plan zagospodarowania przestrzennego nie stanowił, jak wskazano wyżej, podstawy do ustalenia istnienia spornego pasa drogowego i jego szerokości.

Należy podzielić stanowisko skarżącej, że przedsiębiorca jest obowiązany oznaczać siedzibę i miejsce wykonywania działalności. Skarżąca wykonuje zawód adwokata a zatem musi respektować również przepisy korporacyjne.

"Regulamin wykonywania zawodu adwokata w kancelarii indywidualnej lub spółkach", na który powołuje się skarżąca, został opracowany na podstawie uchwały nr [...] Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] stycznia 2003r. w sprawie "Regulaminu wykonywania zawodu adwokata w kancelarii indywidualnej lub spółkach" oraz uchwały nr [...] Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] marca 2003r

Regulamin ten uchwala w § 1.ust.1, że wykonywanie zawodu adwokata w kancelarii indywidualnej lub spółce polega na świadczeniu pomocy prawnej, w tym pomocy prawnej z urzędu, zgodnie z przepisami ustawy Prawo o adwokaturze, przy pomocy zorganizowanego biura (kancelarii), z uwzględnieniem praw i obowiązków wynikających z samorządowych zasad organizacyjnych adwokatury. Zgodnie z ust 2 w/w przepisu adwokat wykonuje zawód w siedzibie. Stosownie do §5 ust.1 i 2 lokal, w którym adwokat wykonuje zawód powinien być odpowiedni i zapewniać właściwe warunki oczekiwania, a gabinet adwokata dyskrecję kontaktów z klientem. Gabinet adwokata powinien mieć samodzielne wejście i być wyłącznie używany na potrzeby wykonywania zawodu adwokata.

W myśl § 5 ust 3 lokal powinien być oznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami, z tym, że oznaczenie winno wskazywać, w sposób nie budzący wątpliwości, na wykonywanie w tym lokalu zawodu adwokata, przez użycie słów "adwokat" "adwokaci" "adwokacki" w dowolnej formie gramatycznej. Dotyczy to również spółek z udziałem adwokatów. Stosownie do ust 4. lokal filii powinien być oznaczony nazwą kancelarii adwokackiej z dodaniem słowa "filia". To samo odnosi się odpowiednio do oddziału spółki a zgodnie z ust 5 powołanego przepisu prawnik zagraniczny może umieścić w oznaczeniu lokalu, w którym wykonuje stałą praktykę, tytuł zawodowy uzyskany w państwie macierzystym wyrażony w języku urzędowym tego państwa.

Przechodząc na grunt rozpatrywanego stanu faktycznego stwierdzić należy, że siedziba kancelarii adwokackiej J. Z. mieści się w [...] na ul [...]. Nie jest to fakt kwestionowany przez skarżącą, wynika również z treści pieczątki, którą opatrzyła odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2004r.

W trakcie postępowania administracyjnego ustalono w sposób bezsporny, że wejście do posesji przy ul [...] w [...] oznaczone było tablicą o treści

"[...]". W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że powyższą tablicę należy traktować jako szyld oznaczający siedzibę firmy.

Należy zauważyć, że powołane przepisy korporacyjne oprócz wymogu dotyczącego użycia słów "adwokat" lub "filia" nie wskazują na szczególne wymagania dotyczące np. wymiarów tablicy czy sposobu zawieszenia odwołując się jedynie do oznaczenia lokalu "zgodnie z obowiązującymi przepisami".

Powołanie się przez skarżącą na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1984r. sygn. III CZP 3/84 jest o tyle niefortunne, że w tamtej sprawie problem dotyczył tablicy określającej nazwę przedsiębiorstwa umieszczonej na elewacji budynku gdzie była siedziba tej firmy a zatem stan faktyczny w niej występujący nie jest taki jak w rozpatrywanej. Co innego, gdyby spór dotyczył tablicy umieszczonej na elewacji budynku przy ul [...].

Jak wynika z wyjaśnień złożonych na rozprawie cel i sposób zamontowania spornej tabliczki z napisem "[...]" (prostopadle do budynku) miał za zadanie nie tylko wskazanie drugiego wejścia do kancelarii, ale również przyciągnięcie uwagi potencjalnych klientów (użytkowników drogi).

W ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W tym stanie rzeczy dodatkowe oznaczenie w postaci tabliczki z napisem "[...]" i strzałką wskazującą kierunek, w którym ma się udać potencjalny klient kancelarii, aby trafić do siedziby adwokata, było reklamą w rozumieniu przepisów Ustawy o drogach publicznych. Nie można bowiem inaczej odczytywać takiej informacji skoro siedziba wykonywanej działalności była oznaczona w faktycznym miejscu jej wykonywania tj na elewacji ściany budynku przy ul. [...] w [...], tablicą zawierającą oznaczenie nazwy przedsiębiorcy. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w orzeczeniu z dnia 11 sierpnia 2000r.sygn II SA/Po 913/99 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nie każda tablica informacyjna określająca nazwę przedsiębiorstwa umieszczona na budynku, w którym przedsiębiorstwo wynajmuje lokal jest szyldem. Na określenie czy ma ona charakter szyldu czy też nie ma wpływ jej wymiar. Tablica informacyjna o znacznych rozmiarach dorównująca wymiarom dużym panelom reklamowym traci przymiot szyldu, o którym mowa w powołanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1984r.

.Stosownie do unormowania zawartego w art. 40. 1. UoDP zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

• prowadzenia robót w pasie drogowym;

• umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

• umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

• zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.

4. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.

5. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

7. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł.

8. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł.

9. Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:

• kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

• rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

• procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

• rodzaj zajęcia pasa drogowego;

• rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

10. Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 stosuje się stawki takie jak za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

11. Opłatę, o której mowa w ust. 3, nalicza i pobiera, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

12. Za zajęcie pasa drogowego:

• bez zezwolenia zarządcy drogi,

• z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

• o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

13. Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust. 12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna.

14. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się w pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowadzący roboty niezwłocznie zawiadamia o tym zarządcę drogi, w porozumieniu z nim określa termin i powierzchnię zajętego pasa drogowego i uiszcza opłatę, o której mowa w ust. 4. Za wejście w pas drogowy bez zawiadomienia zarządcy drogi, przekroczenie ustalonego terminu i powierzchni zajęcia pasa drogowego zarządca drogi wymierza karę pieniężną zgodnie z ust. 12.

15. Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie.

16. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki niezbędne do udzielania zezwoleń na zajmowanie pasa drogowego na cele, o których mowa w ust. 2, mając na względzie bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg.

Ponieważ tabliczka z napisem "[...]" stanowiła reklamę, znajdowała się w pasie drogowym a skarżąca nie miała zezwolenia zarządcy drogi na jej umieszczenie, organ słusznie zastosował przepisy Ustawy o drogach publicznych wymierzając na ich podstawie karę pieniężną, która jak wynika z przedstawionego wyliczenia odpowiada prawu.

Za spóźniony uznać należy zarzut zgłoszony w trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dotyczący zakwestionowania wielkości spornej reklamy. Zarzut ten skarżąca winna zgłosić w toku postępowania administracyjnego, w którym, jak wynika z akt sprawy, brała czynny udział. Tymczasem należy zauważyć, że zarzut ten nie był podnoszony zarówno w trakcie postępowania administracyjnego jak również w skardze do Sądu.

Zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2004r., zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje wystarczających podstaw do postawienia zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.