Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi R. J. na bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do dokonania czynności wezwania skarżącego R. J. do usunięcia braków formalnych odwołania - w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącego R. J. kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

R. J. (dalej: "skarżący") w dniu 8 stycznia 2026 r. złożył do Powiatowego Inspektora Weterynarii w Kwidzynie wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Decyzją z dnia 20 stycznia 2026 r. nr 16/2026 Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kwidzynie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej.

W dniu 22 stycznia 2026 r. skarżący wniósł odwołanie od w/w decyzji do Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii ( dalej: "organ odwoławczy").

W dniu 12 lutego 2026 r. organ odwoławczy wezwał skarżącego, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez wskazanie danych adresowych skarżącego, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

Skarżący w dniu 13 lutego 2026 r. wystosował do organu odwoławczego pismo, w którym podał swoje dane adresowe.

W dniu 25 lutego 2026 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. , pozostawił odwołanie bez rozpoznania, informując o tym fakcie skarżącego. Swoje stanowisko organ odwoławczy uzasadnił tym, że pomimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu braki formalne odwołania nie zostały uzupełnione.

R. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na czynność Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 25 lutego 2026 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności, stwierdzenie, że pozostawienie odwołania bez rozpoznania nastąpiło z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. , zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania odwołania i – ewentualnie - o wymierzenie organowi grzywny.

Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. wskazując, że organ odwoławczy pozostawił odwołanie bez rozpoznania mimo skutecznego i terminowego usunięcia braków formalnych w dniu 13 lutego 2026 r., w ustawowym terminie 7 dni. Tym samym nie zachodziła przesłanka do pozostawienia podania bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego pozostawienie podania bez rozpoznania powinno nastąpić w formie postanowienia, tymczasem organ odwoławczy przesłał pismo, które nie zawiera pouczenia o środkach zaskarżenia, nie spełnia wymogów przewidzianych dla postanowień , nie wskazuje jednoznacznie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zarzucił także naruszenie art. 8 k.p.a. , bowiem pismo zawiera liczne nieprawidłowości -brak prawidłowego oznaczenia adresata, rozbieżność w imionach, brak jednoznacznego wskazania organu właściwego, wskazanie innego organu jako podejmującego czynność. Zarzucił ponadto organowi odwoławczemu nadmierny formalizm, bowiem dane identyfikujące stronę były możliwe do ustalenia w systemie teleinformatycznym.

Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, albowiem nie zaistniały przesłanki bezczynności - dokonał przewidzianych procedurą czynności w terminach wyznaczonych do załatwienia sprawy. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania poprzedziło wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania. W treści wezwania skarżący został pouczony o terminie i sposobie uzupełnienia braków formalnych. Wezwanie zostało doręczone na wskazany przez skarżącego adres do E-Doręczeń. Skarżący wezwanie odebrał w dniu 13 lutego 2026 r., jednak nie uzupełnił braków formalnych w terminie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że mimo doręczania i odbioru korespondencji za pośrednictwem systemu E-Doręczeń skarżący wysłał uzupełnienie braków formalnych odwołania za pośrednictwem platformy E-PUAP, która nie jest obsługiwana przez organ odwoławczy od dnia 31 grudnia 2025 r. Zgodnie z art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 3), doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w e-PUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r. Zatem po tej dacie korespondencja elektroniczna, wpływająca do organu przez platformę e-PUAP nie może być uznana za doręczoną organowi. Korespondencja, którą skarżący umieścił na platformie e-PUAP została odczytana przez pracownika organu, w ramach rutynowego sprawdzenia tej platformy, jednak w obecnym stanie prawnym nie może to być uznane za równoznaczne z doręczeniem korespondencji organowi w terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków pisma. Aby zachować termin dla wykonania czynności procesowej, zgodnie z art. 57 § 5 ust. 1 k.p.a., skarżący winien był wysłać pismo w przedmiocie uzupełniania braków formalnych na adres do doręczeń elektronicznych organu i otrzymać dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. Skarżący nadawał i odbierał wcześniejszą korespondencję za pośrednictwem skrzynki w systemie E-Doręczenia, znał on zatem zasady działania E-Doręczeń. Treść art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. wskazuje, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy.

Odnosząc się do zarzutu braku pouczenia w piśmie informującym o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie poniósł negatywnych skutków procesowych z powodu braku pouczenia, a ponadto procedura administracyjna nie przewiduje obowiązku pouczenia w przypadku informacji o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tej czynności następuje w ramach skargi na bezczynność organu.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 kwietnia 2026 r. zmieniono przedmiot sprawy przyjmując, że skarga została wniesiona na bezczynność w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów NSA W-wa z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( publ. ONSAiWSA 2014/1/2 ).

Choć skarga skarżącego literalnie została sformułowana jako skarga "na czynność pozostawienia odwołania bez rozpoznania", należało ją uznać za skargę na bezczynność organu odwoławczego – skarżący wnosił o zobowiązanie organu do rozpoznania odwołania, a także wniósł o wymierzenie organowi grzywny, gdyby sąd stwierdził bezczynność organu, powołując się na art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ( tj. Dz.U. z 2026 r., poz.143 ze zm., dalej jako " p.p.s.a."), który dotyczy m.in. bezczynności.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd , uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3)stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( § 2 ).

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Organ odwoławczy pozostawił odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wniesione przez skarżącego bez rozpoznania z tej przyczyny, że pismo usuwające braki odwołania zostało wniesione nie w systemie E-Doręczeń, a za pośrednictwem platformy ePUAP.

Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że w myśl art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych , doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną, będącą użytkownikiem konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP, było równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r.

Jednak korespondencji skarżącego, wystosowanej do organu odwoławczego w dniu 13 lutego 2026 r. na elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP nie można uznać za niebyłą czy nieistniejącą. Organ odwoławczy nie neguje faktu, że korespondencja ta, czyli pismo uzupełniające braki odwołania, dotarła do adresata ( "została odczytana przez pracownika organu").

Zatem organ odwoławczy, nie wzywając skarżącego do nadesłania tego pisma poprzez system "E-Doręczenia" w zakreślonym terminie i nie informując go o aktualnych zasadach korespondencji z organami administracji, naruszył zasadę prawdy obiektywnej ( art. 7 k.p.a.) , nakładającej na organy administracji publicznej – w toku postępowania - obowiązek stania na straży praworządności, podejmowania z urzędu

wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ odwoławczy naruszył też zasadę informowania stron ( art. 9 k.p.a.) , która zobowiązuje organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Należy zauważyć, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było krótko po dacie 31 grudnia 2025 r. , określonej w art. 147 ust. 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych. W wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania brak jest informacji o sposobie korespondencji z organem, zatem - w przypadku wniesienia korespondencji przez ePUAP - organ powinien ponownie wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania ze wskazaniem sposobu właściwej korespondencji z organem.

Należy podkreślić, że konieczne jest rozstrzyganie na korzyść strony postępowania wszelkich wątpliwości, które mogą uniemożliwić jej korzystanie z prawa do kontroli instancyjnej wydanej decyzji.

Zatem, w ocenie Sądu, organ odwoławczy, nie podejmując wskazanych powyżej czynności i pozostawiając odwołanie wniesione przez skarżącego bez rozpoznania, dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania.

Odnosząc się do zarzutów skargi nadmienić jedynie należy, że organ, pozostawiając odwołanie skarżącego bez rozpoznania nie miał podstaw do wydania postanowienia ani do zawarcia pouczenia o środkach odwoławczych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku , na podstawie art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do dokonania czynności wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych odwołania - w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy ( punkt 1. sentencji wyroku).

Jednocześnie Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( punkt 2. sentencji wyroku).

Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce wtedy, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności w sprawie lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do stosownych przepisów ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2026 r. , sygn. akt III OSK 152/26 , Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Skarżący wnosił o wymierzenie organowi odwoławczemu grzywny w przypadku uznania, że dopuścił się on bezczynności.

Jak wynika z treści art. 149 § 2 p.p.s.a., jedyną normatywną przesłanką warunkującą nałożenie na organ grzywny jest uwzględnienie skargi na bezczynność. Ustawodawca nie przewidział żadnych innych kryteriów, jakie sąd powinien mieć na uwadze rozważając nałożenie grzywny. Należy też zwrócić uwagę na użycie sformułowania "może orzec". Okoliczności te oznaczają, że to w gestii sądu leży wymierzenie grzywny.

Grzywna ma charakter represyjny i prewencyjny, a za jej wymierzeniem przemawia sytuacja, gdy stwierdzona bezczynność wystąpiła z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczności danej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Mając okoliczności te na uwadze Sąd uznał, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałej części ( punkt 3. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi ( punkt 4. sentencji wyroku).