Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. do rozpatrzenia wniosku A. S. z dnia 6 listopada 2024 r. o wydanie kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z dnia 24 września 2024r.; II. zasądza od Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. na rzecz A.S. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 13 grudnia 2024 r. do Zespołu Placówek Oświatowych w P. wpłynęła skierowana do tut. Sądu skarga A. S. na bezczynność Dyrektora tego Zespołu w załatwieniu wniosku z 6 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii z posiedzeń rady pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych w okresie od 5 lutego 2024 r. do 31 października 2024 r. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p.") poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie w terminie określonym w tym przepisie żądanej informacji publicznej, niebędącej, zdaniem skarżącej, informacją przetworzoną, ani informacją chronioną tajemnicą przedsiębiorstwa. Ponadto, z ostrożności procesowej, skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – poprzez ich niezastosowanie i niewydanie przez podmiot obowiązany rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do którego stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w sytuacji odmówienia udostępnienia żądanej informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła:

a) na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. o zobowiązanie organu do udostępnienia skarżącej bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku Sądu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a.) żądanej informacji, zgodnie z wnioskiem z dnia 6 listopada 2024 r.;

b) na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej;

c) na podstawie art. 149 § la p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. o stwierdzenie, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

d) na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz art. 21 u.d.i.p. o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 złotych;

e) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wniosek z 6 listopada 2024 r. został doręczony obowiązanemu podmiotowi 8 listopada 2024 r. W odpowiedzi organ pismem z dnia 20 listopada 2024 r. (doręczonym 21 listopada 2024 r.) poinformował, że żądaną informację udostępnia w załączniku, ale faktycznie tego nie dokonał. W załączeniu do pisma została przedłożona jedynie lista obecności (jako załącznik do protokołu nr 1) oraz procedura dokonywania naruszeń prawa i podejmowania działań następczych w Zespole Placówek Oświatowych w P. (jako załączniki do protokołu nr 2), bez rzeczywistego udostępnienia wnioskowanej informacji w postaci kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że pismem z 6 listopada 2024 r. (data wpływu 8 listopada 2024 r.) skarżąca zwróciła się do organu, w trybie dostępu do informacji publicznej, o wydanie kopii protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P., wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych w okresie od 5 lutego 2024 r. do 31 października 2024 r. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z 20 listopada 2024 r. przekazał protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r., czyli jedynego posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych, które odbyło się w okresie wskazanym we wniosku. Do kopii protokołu były dołączone załączniki w postaci kopii listy obecności (załącznik nr 1) oraz kopii procedury dokonywania zgłoszeń naruszeń prawa i podejmowania działań następczych w Zespole Placówek Oświatowych (załącznik nr 2).

Wyrokiem z 5 marca 2025 r. sygn. II SAB/Ke 1/25, tut. Sąd zobowiązał Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. do rozpatrzenia wniosku A. S. z 6 listopada 2024 r. w zakresie żądania wydania kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z dnia 24 września 2024 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), oddalił skargę w pozostałej części (pkt III), a także zasądził od Dyrektora Zespołu Placówek Oświatowych w P. na rzecz A. S. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 stycznia 2026 r., sygn. III OSK 1209/25, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu, uchylił pkt I ww. wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi. W pozostałym zakresie oddalił skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że jak wynika z odpowiedzi na skargę (pismo z 30 grudnia 2024 r., k. 22 a.s. rewers) "organ do niniejszej odpowiedzi na skargę oraz odpisu dla skarżącej ponownie dołącza żądaną informację, wraz z załącznikami". Tymczasem w zszytych i ponumerowanych kolejno aktach sądowych brak jest owej odpowiedzi na wniosek wraz z załącznikami (a zwłaszcza wspomnianego protokołu). W aktach sądowych zalega luzem spięty plik dokumentów opieczętowany przez r.pr. M. P. za zgodność z oryginałem 30 grudnia 2024 r. (data sporządzenia odpowiedzi na skargę), wśród których znajduje się ów protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Szkół Oświatowych w P. z 24 września 2024 r. Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II skarżącej doręczono odpis odpowiedzi na skargę za pismem z 5 lutego 2025 r. (k. 38 a.s., choć ani z tego pisma, ani z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru k. 40a a.s. rewers, nie wynika, czy ów odpis odpowiedzi na skargę doręczono wraz z załącznikami, a także z pełnomocnictwem). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż "organ w odpowiedzi na skargę do WSA w Kielcach, dołączył kopię odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej, czyli ponownie udostępnił wnioskowaną informację (k. 62 a.s. oraz k. 63 i 66 a.s.). Jednocześnie w piśmie procesowym z 3 czerwca 2025 r. zatytułowanym "odpowiedź na skargę" zawarto stwierdzenie, że "załączenie przez organ do odpowiedzi na skargę treści wnioskowanej informacji publicznej nie stanowi dokonania przez niego czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności" – co sugeruje, że skarżąca wnioskowany protokół otrzymała wraz z odpowiedzią na skargę.

NSA wyjaśnił, że w świetle art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte w oparciu o analizę całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w sprawie. Tym samym WSA w Kielcach powinien był uwzględnić fakt udostępnienia żądanej informacji (kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. w dniu 24 września 2024 r.) skarżącej w związku z przesłaniem jej wraz z odpowiedzią na skargę, co miało miejsce przed wydaniem zaskarżonego wyroku – o ile to nastąpiło. Tymczasem brak jest w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analizy związanej z zobowiązaniem organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej z 6 listopada 2024 r. w zakresie żądania wydania kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, w sytuacji gdy organ twierdzi, że protokół ten już udostępnił. W konsekwencji, zaskarżony wyrok w tym zakresie nie poddaje się kontroli kasacyjnej co stanowi naruszenie wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli Sąd pierwszej instancji potwierdzi w świetle dokonanych przez siebie ustaleń, że żądana informacja publiczna została udostępniona przed wydaniem wyroku, to w tym zakresie umorzy postępowanie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zarządzeniem z 2 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do udzielenia informacji, czy skarżąca otrzymała wraz z odpisem odpowiedzi organu na skargę przesłanym przy piśmie z 5 lutego 2025 r., doręczonym 10 lutego 2025 r., załącznik do tej odpowiedzi w postaci kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r.

W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że zarówno do dnia wydania orzeczenia, jak i wraz z pismem z 5 lutego 2025 r., jak również do dnia dzisiejszego nie została jej doręczona kopia protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r., co znajduje również potwierdzenie w treści pisma tut. Sądu z 5 lutego 2025 r. "W załączeniu: odpis odpowiedzi organu na skargę". Do przedmiotowego pisma załączona była wyłącznie odpowiedź na skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej (2 karty).

W wykonaniu zarządzenia z 31 marca 2026 r. w Sekretariacie Wydziału II sporządzono kserokopie załączników do odpowiedzi na skargę z 30 grudnia 2024 r. obejmujących m.in. protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r. Kserokopie te, wysłane skarżącej w ślad za pismem z 5 lutego 2025 r., zostały jej doręczone 17 kwietnia 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4.

Stosownie do art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do pkt. I wyroku tut. Sądu z 5 marca 2025 r., w którym organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącej z 6 listopada 2024 r. w zakresie żądania wydania kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z dnia 24 września 2024 r. – w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

W wyroku z 30 stycznia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając pkt I ww. wyroku z 5 marca 2025 r. i przekazując w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania tut. Sądowi wskazał, że tut. Sąd powinien był uwzględnić fakt udostępnienia żądanej informacji, tj. kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. w dniu 24 września 2024 r., skarżącej w związku z przesłaniem jej wraz z odpowiedzią na skargę, co miało miejsce przed wydaniem zaskarżonego wyroku – o ile to nastąpiło. Sąd pierwszej instancji, rozpoznający sprawę ponownie, nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym tut. Sąd wystąpił do skarżącej o udzielenie informacji, czy otrzymała wraz z odpisem odpowiedzi organu na skargę przesłanym przy piśmie z 5 lutego 2025 r., doręczonym 10 lutego 2025 r., załącznik do tej odpowiedzi w postaci kopii protokołu z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r. Wobec oświadczenia, że kopii tej nie otrzymała, w dniu 31 marca 2026 r., w ślad za pismem z 5 lutego 2025 r. Sąd przesłał skarżącej kserokopie załączników do odpowiedzi na skargę z 30 grudnia 2024 r. obejmujących m.in. protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r. Kserokopie te zostały doręczone skarżącej 17 kwietnia 2026 r.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca przyznała, że otrzymała pismo organu z 20 listopada 2024 r. zawierające odpowiedź na wniosek, twierdząc jednak stanowczo, że do pisma tego dołączono jedynie dwa załączniki, tj. listę obecności oraz procedurę dokonywania naruszeń prawa i podejmowania działań następczych, nie nadesłano natomiast ww. protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej z 24 września 2024 r. Organ w odpowiedzi na skargę twierdził z kolei, że protokół ten został przesłany. W tym zakresie należy jednak podkreślić, że to po stronie organu leżało jednoznaczne wykazanie, że przesłał skarżącej całość żądanej dokumentacji, a w konsekwencji wykazanie że nie pozostaje w bezczynności. Tymczasem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest adnotacji o tym co zostało w niej zawarte, a tym samym jakie dokumenty w istocie zostały skarżącej udostępnione. Wobec zatem stanowczego twierdzenia skarżącej, że przesyłka nie zawierała protokołu z 24 września 2024 r., przyjąć należy, że na datę wniesienia skargi na bezczynność w załatwieniu wniosku z 6 listopada 2024 r. organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Okoliczność, że informacje żądane we wniosku z 6 listopada 2024 r., tj. kopie posiedzeń Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. wraz z kopiami załączników i uchwał podejmowanych na tych posiedzeniach, odbytych we wskazanym okresie, stanowią więc informację publiczną, a Dyrektor Zespołu Placówek Oświatowych w P. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej jest w sprawie bezsporna.

Rozpatrując skargę na bezczynność postępowania Sąd musi rozważyć, czy po jej wniesieniu nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania. Załatwienie przez organ wniosku po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłość powoduje, że zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe w tym przedmiocie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości pogląd, że sprawa sądowodministracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. odnosi się również do skargi na bezczynność organu w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., ponieważ przepis ten wyraźnie stanowi, że organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność może zaś nastąpić jedynie poprzez wydanie aktu administracyjnego lub dokonanie czynności z zakresu administracji publicznej. W uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08, NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że ww. regulacja ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

W rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę z 30 grudnia 2024 r. wymienił pośród załączników kopię odpowiedzi na wniosek z 6 listopada 2024 r. W aktach sprawy luzem zalega spięty plik dokumentów opieczętowany przez pełnomocnika organu za zgodność z oryginałem 30 grudnia 2024 r., wśród których znajduje się również przedmiotowy protokół z 24 września 2024 r. Odpis odpowiedzi organu na skargę został skarżącej doręczony przy piśmie z 5 lutego 2025 r. natomiast w ślad za tym pismem doręczony został skarżącej przedmiotowy protokół z 24 września 2024 r., co nastąpiło 17 kwietnia 2026 r. W konsekwencji uznać należy, że przed wydaniem orzeczenia w rozpoznawanej aktualnie sprawie, organ udzielił skarżącej żądanej informacji publicznej w postaci kopii protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu Placówek Oświatowych w P. z 24 września 2024 r. Tym samym bezczynność organu w ww. zakresie ustała. Konsekwencją ustania bezczynności po wniesieniu skargi jest bezprzedmiotowość postępowania sądowego, co stanowi podstawę do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez skarżącą celowe koszty, na które na obecnym etapie postępowania, w sytuacji uprawomocnienia się pkt. IV wyroku tut. Sądu z 5 marca 2025 r., składają się: 1/2 wynagrodzenia należnego profesjonalnemu pełnomocnikowi (240 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Sąd miarkował w ramach zwrotu kosztów wynagrodzenie adwokata mając na uwadze jego bierność w sprawie po zwrocie akt z NSA.