Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2026 r. sprawy ze skargi M.J. - redaktora naczelnego czasopisma [...] na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.

Pismem z 27 listopada 2024r. złożonym w formie elektronicznej skarżący M. J. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza Miasta L. w załatwieniu jego wniosku z 17 października 2024r. o udzielenie informacji publicznej.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że we wniosku z 17 października 2024r. również nadesłanym pocztą elektroniczną skarżący – powołując się na art. 3a i 4 ustawy Prawo prasowe – wystąpił o informacje:

1.Jaka liczba mieszkańców L. żyje z dochodem poniżej minimum socjalnego?

2.Jaka liczba mieszkańców L. żyje z dochodem poniżej granicy ubóstwa?

3. W jaki sposób UM monitoruje te dwa zakresy sytuacji mieszkańców?

Zapytanie zostało nadesłane z adresu: [...] Jednocześnie w stopce wskazano także inne sposoby komunikacji z nadawcą e-maila: nr telefonu, WhatsApp, skype i inny adres elektroniczny – [...].

Pismem z 24 października 2024r. organ udzielił informacji.

Odpowiadając na pytanie o liczbę mieszkańców z dochodem poniżej minimum socjalnego wskazał, jaka jest kwota minimum socjalnego dla różnych grup wiekowych i oświadczył, że MOPS i Urząd nie prowadzą statystyk dotyczących liczby mieszkańców, których dochód jest poniżej minimum socjalnego.

Natomiast co do pytania o dochód poniżej granicy ubóstwa wyjaśnił ile wynosi ta kwota dla osoby samotnej i dla członka rodziny i wskazał, że z danych MOPS wynika, że w I półroczu 2024r. były to 93 rodziny liczące 136 osób.

Mimo takiej odpowiedzi, skarżący wniósł skargę na bezczynność, w której wskazał, że jest organem prasowym i zwrócił się do organu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, której jednak nie otrzymał mimo upływu terminu na dokonanie tej czynności.

W związku z tym, skarżący wniósł o:

1. Stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa,

2. Wymierzenie grzywny w rybie art. 154 § 6 ppsa,

3. Zasądzenie odszkodowania w trybie art. 154 § 7 ppsa,

4. Zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów dojazdu na rozprawę, o ile zostanie wyznaczona.

W uzasadnieniu skargi sformułował także wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia.

Do skargi dołączył m.in. e-mail zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale wysłany z adresu [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi twierdząc, że jest nieuzasadniona, gdyż z zachowaniem terminu udzielił odpowiedzi na wniosek.

W związku z wnioskiem skarżącego, na podstawie zarządzenia z 13 stycznia 2025r. WSA przesłał skarżącemu skan administracyjnych: odpowiedzi organu na wniosek i potwierdzenia jej wysłania.

W piśmie procesowym z 17 stycznia 2025r. skarżący oświadczył, że z doręczonych mu skanów dokumentów wynika, że odpowiedź została wysłana na wadliwy adres e-mail. On posługuje się adresami [...] albo czasami [...], co wynika ze stopki adresowej na jego korespondencji elektronicznej. Tymczasem organ posługuje się adresem [...], gdyż prawdopodobnie ktoś "zapamiętał" w systemie taki adres strony, co generuje błędy, na które zwracał już uwagę. Podtrzymał oświadczenie, że nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek.

Następnie pismem z 23 grudnia 2025r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w sprawie C 521/21 dotyczącej statusu sędziów powołanych na urząd sędziego lub asesora sądowego przez tzw. neoKRS. Wniosek ten złożył ponownie w piśmie z 16 lutego 2026r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 dalej: ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Sprawy dot. informacji publicznej reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 902 – zwana dalej "udip").

Udip w art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura).

Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, czy żądana informacja stanowi informację publiczną a także czy nie zachodzą przesłanki do odmowy ujawnienia informacji.

Analizując kolejno ww. przesłanki, których spełnienie wskazuje na konieczność rozpoznania wniosku strony w trybie udip wskazać należy, że adresatem wniosku był Burmistrz Miasta L., który jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Również żądana informacja należy do zakresu danych uznanych przez prawodawcę za informację publiczną (art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.), zgodnie z którymi – odpowiednio - każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie oraz że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach.

Niewątpliwie bowiem pytania o skalę ubóstwa w mieście i sposoby jego monitorowania są pytaniami o przedmiot działalności gminy, określony w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025r., poz.1153). Zgodnie bowiem z tym przepisem, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy pomocy społecznej.

Jednak przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności działania organu wykazała, że wniesiona skarga nie jest uzasadniona.

Z akt administracyjnych wynika bowiem, że organ z zachowaniem terminu udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Uczynił to przesyłając odpowiedź na ten sam adres elektroniczny, z którego wniosek ten wpłynął. Co prawda w stopce e-maila skarżący ujawnił też inny adres elektroniczny, ale nie wskazał, że odpowiedź winna być udzielona właśnie tam, zatem organ prawidłowo przyjął, że odpowiedź należy przesłać na adres, z którego pochodzi zapytanie. Wydruk wiadomości e-mailowej zawierającej wniosek został opatrzony prezentatą wpływu i podpisany przez pracownika kancelarii Urzędu. Stąd Sąd przyjął, że wiarygodne jest twierdzenie organu, że udzielił odpowiedzi na wniosek i że nastąpiło to w dacie ujawnionej na ww. piśmie, a więc odpowiedzi terminowej.

Skarżący w piśmie procesowym z 17 stycznia 2025r. podnosił co prawda, że posługuje się dwoma innymi adresami, ale z treści e-maila zawierającego zapytanie wynika, że nadeszło ono z adresu [...]. O ile uznać należy, że organ jest odpowiedzialny za obsługę i prawidłowość działania własnej poczty elektronicznej, to nie może ponosić odpowiedzialności za działania stron, w tym co do ich poczty elektronicznej.

Jednocześnie Sąd uznał, że organ udzielił odpowiedzi w żądanym zakresie, gdyż wskazał, że co do osób żyjących poniżej minimum socjalnego nie prowadzi takich statystyk, z czego wynika, że liczba takich mieszkańców nie jest mu znana, zaś co do mieszkańców żyjących poniżej granicy ubóstwa podał ich liczbę oraz wyjaśnił, że stosowne dane gromadzi MOPS, co pośrednio zawiera informację w jaki sposób gmina monitoruje sytuację takich osób.

Powyższe wskazuje, że w tej części skarga nie jest uzasadniona.

Nie uwzględnił również Sąd wniosku o zasądzenie odszkodowania, zadośćuczynienia i wymierzenie grzywny.

Odnośnie odszkodowania przypomnieć trzeba, że jako podstawę prawną tego żądania skarżący wskazał art. 154 § 7 ppsa.

Stosownie do powołanego przepisu, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa, przy czym cały art. 154 ppsa reguluje skutki niewykonania wyroku, zatem nie może znaleźć zastosowania na tym etapie sprawy.

Jeśli chodzi o możliwość przyznania sumy pieniężnej, to stosowną podstawę prawną stanowi art. 149 § 2 ppsa, zgodnie z którym Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z powyższego wynika, że możliwość ta powstaje dopiero w sytuacji określonej w art. 149 § 1 ppsa, czyli w przypadku, gdyby skarga na bezczynność została uwzględniona, co wszak nie nastąpiło. Z tej samej przyczyny niemożliwe było zasadzenie grzywny, jak i zadośćuczynienia.

Natomiast wniosek o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę Sąd pozostawił bez rozpatrzenia, gdyż miał on charakter ewentualny i został zgłoszony w przypadku, gdyby została wyznaczona rozprawa, co nie miało miejsca, gdyż sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Sąd nie uwzględnił także wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed TSUE, której przedmiotem jest status tzw. neosędziów. Zauważyć bowiem należy, że na obecnym etapie sprawy kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania przez NSA, który w przedmiotowej sprawie orzekał już w przedmiocie wniosków o wyłączenie takich sędziów od orzekania w sprawie. Po wtóre, art. 270 ppsa w przypadkach wskazanych w Dziale VII tej ustawy przewiduje możliwość wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem. Zatem istnieje możliwość wzruszenia niniejszego wyroku w sytuacji, gdyby przyszłe orzeczenie TSUE miało wpływ na jego treść.

W związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.