Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt II SAB/Lu 57/25 w sprawie ze skargi M. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Biłgoraju w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 lipca 2025 r. (II SAB/Lu 57/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok ten wydany został na podstawie następujących okoliczności sprawy.

Wnioskiem z 19 marca 2025 r. (data wpływu: 20 marca 2025 r.) skarżąca na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p.") zwróciła się do organu o udostępnienie poniższych informacji publicznych:

1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatniego roku?

5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat?

6. Czy rozróżnia w statystykach Państwa urzędu jak całego kraju rozróżnia się przypadku gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia?

7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG?

8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?

9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

13. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?

15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

18. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

19. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?

20. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą?

21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? 

22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?

Pismem z 3 kwietnia 2025 r. organ w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużył termin do zajęcia stanowiska z uwagi na czasochłonność przygotowania danych do 18 kwietnia 2025 r.

Odpowiadając na wniosek pismem z 17 kwietnia 2025 r. Inspektor Sanitarny udzielił poniższych informacji:

"pyt. nr 1 - nie dysponujemy takimi danymi.

pyt. nr 2 - w ciągu ostatnich 5 lat do PPIS nie zostały zgłoszone osoby dorosłe uchylające się od szczepień.

pyt. nr 3 – PPIS nie dysponuje takimi danymi statystycznymi.

pyt. nr 4 - odnotowano 13 przypadków gruźlicy.

pyt. nr 5 - w ciągu 5 ostatnich lat odnotowano 50 przypadków gruźlicy w powiecie biłgorajskim i 16812 przypadków gruźlicy na terenie całego kraju.

pyt. nr 6 - nie odnotowano na terenie powiatu biłgorajskiego w ciągu ostatnich 5 lat przypadków gruźlicy poszczepiennej; odnośnie pozostałych części pytania nie posiadamy takich danych.

pyt. nr 7, 8 - nie posiadamy takich informacji.

pyt. nr 9 – PPIS nie dysponuje takimi danymi statystycznymi.

pyt. nr 10 - nie nakładano grzywien.

pyt. nr 11 - w ciągu ostatnich 5 lat PPIS nie otrzymał informacji o zgonach.

pyt. nr 12 - w ciągu ostatnich 5 lat odnotowano 2 przypadki ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych.

pyt. nr 13 - 17 - nie posiadamy informacji.

pyt. nr 18 - obowiązek szczepień wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1b i ust. 2, art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024, poz. 924 ze zm.), § 2, § 3, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8, § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych ( Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.).

pyt. nr 19 - 22 - nie posiadamy informacji".

Pismem z 7 kwietnia 2025 r. skarżąca złożyła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, zarzucając naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej.

W piśmie z 9 czerwca 2025r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę na bezczynność, zarzucając, że udzielone odpowiedzi są niewystarczające – informacje dotyczące ilości NOP-ów (Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych), ich rodzaju, ilości osób odroczonych od szczepień, populację, w ramach której występują odroczenia, są danymi, które PPIS ma obowiązek przetwarzać ustawowo, a więc powinna udzielić na nie odpowiedzi. NSA w wyroku z 20 lutego 2013 r. (sygn. akt I OSK 2569/12) wskazał, że: "Udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności (...) z rażącym naruszeniem prawa". Ponadto, jeśli organ nie posiada informacji, to powinien wskazać inny organ, do którego skarżąca może się zwrócić.

W odpowiedzi na skargę Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

WSA uzasadniając swoje stanowisko, w ramach powołanego na wstępie wyroku, na wstępie przyznał, że Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 u.d.i.p. W ocenie sądu zarówno forma udzielenia informacji publicznej, jak i zakres udzielonych odpowiedzi, w pełni odpowiadały wymogom określonym w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Jako bezsporne uznane zostało, że rozpatrując wniosek skarżącej, organ w piśmie z 17 kwietnia 2025 r., na część z pytań udzielił pełnej merytorycznej odpowiedzi (dot. to pytań nr: 2, 4, 5, 10-12), co do pytania nr 6 odpowiedź była częściowa. W pozostałym zakresie organ wskazał, że nie posiada żądanych informacji - chodzi o pytania nr 1, 3, 7, 8-9, 13-22, a także częściowo nr 6. Niezależnie jednak od poinformowania skarżącej, że organ nie posiada tych informacji, stwierdzić należy, że część pytań w ogóle nie dotyczyła informacji publicznej, a zatem na organie nie ciążył obowiązek udostępnienia takich informacji - dotyczy to informacji objętych pytaniami nr 1, 9, 14 – 22.

Objęte spornym wnioskiem informacje zawarte w pytaniach nr: 1, 9, 14 – 22 nie dotyczą publicznej działalności inspektora sanitarnego. Pytania nr 1, 9 i 16 dotyczą zagadnień z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych, a zatem w ogóle nie stanowią informacji publicznej. Informacji publicznej nie stanowią bowiem dane, które mają związek z realizacją szczepień ochronnych, lecz wykraczają poza obszar nadzoru sprawowanego przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres wyznacza art. 17 u.z.z.c.z., w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. 2011 r., nr 182, poz. 1086). Z tego względu nie stanowi informacji publicznej wiedza na temat utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki, której dotyczy pytanie 1 zawarte we wniosku.

Ponadto Inspektor wprost wskazał, że nie prowadzi badań w kierunku okresu utrzymywania się odporności u osób zaszczepionych. Podobny charakter ma pytanie numer 9, które dotyczy "listy przeciwskazań do szczepień w Polsce" i tego, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia. Pytanie jest dość niejasne, ale sprowadza się do wiedzy medycznej, a częściowo także prawniczej – ale niewątpliwie są to informacje z zakresu wiedzy specjalistycznej. Na marginesie należy zauważyć, że przeciwskazania do podania leku są wskazywane w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 686).

Również odpowiedź na pytanie, w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem - pytanie numer 16 - niewątpliwie stanowi element wiedzy medycznej

Ponadto w trybie informacji publicznej organ administracji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania wykładni przepisów. Takie informacje również nie są informacjami publicznymi. Taki charakter mają pytania o zgodność obowiązku poddania się szczepieniu z Konstytucją (pytanie numer 14), a także o tryb dochodzenia odszkodowania w związku z negatywnymi następstwami szczepienia (pytanie numer 15). Dotyczy to także pytań nr 18 – 22. Odpowiedź na te pytania sprowadza się do znajomości przepisów prawa, których treść nie stanowi informacji publicznej, a ponadto państwowa inspekcja sanitarna nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości, że informacją publiczną nie jest także zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia - pytanie nr 17 (por. m. in. wyroki WSA w Lublinie: z 16 marca 2023 r., II SAB/Lu 9/23 i II SAB/Lu 10/23, z 24 stycznia 2023r., II SAB/Lu 161/22 oraz cyt. tam orzecznictwo). Działalność organizacji międzynarodowej nie mieści się w granicach kompetencji polskich organów administracji publicznej i nie ma związku z gospodarowaniem mieniem publicznym.

Z kolei w odniesieniu do pytania nr 13 należy stwierdzić, że inspektor sanitarny nie zajmuje się kwestią wypłaty odszkodowań z tytułu wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.c.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają charakter informacji publicznej, jednakże informacje te nie pozostają w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej.

Końcowo Sąd meriti zaznaczył także, że podniesione w skardze zarzuty nie zostały należycie uzasadnione, nie wyjaśniono bowiem które odpowiedzi były niepełne i niejasne oraz w jakim zakresie wymagają stosownego uzupełnienia.

Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącej informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżącej, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powołując się na jeden z judykatów NSA stwierdziła, że udzielona przez organ odpowiedź na wniosek była niepełna, co traktowane jest na równi z bezczynnością, zaś Sąd a quo związany przepisami prawa, a zwłaszcza art. 134 § 1 p.p.s.a. zobligowany był do zbadania całości sprawy, w tym okoliczności niepodniesionych w skardze. Taka pełna ocena doprowadziłaby sąd do przekonania, że wskutek niepełnego udzielenia odpowiedzi na stawiane pytania organ pozostawał w bezczynności. Ponadto, także w oparciu o orzeczenie NSA stwierdzono, że w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji nie jest wystarczające samo stwierdzenie, ale konieczne jest również wyjaśnienie przyczyn takiego stanu.

Odpowiadając na skargę kasacyjną pełnomocnik Inspektora Sanitarnego wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, jednakże z uwagi na brak zamieszczenia w jego treści oświadczenia wymaganego art. 66 § 1 p.p.s.a. pismo to zostało zwrócone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przypadku skierowania sprawy do rozpoznania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak wynika z 183 § 1 p.p.s.a. zostaje ona rozpoznana w granicach wywiedzionej skargi przy wzięciu pod rozwagę z urzędu jedynie takich czynników, które skutkują nieważnością postępowania. Okoliczność taka, tj. o jakiej mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie została stwierdzona, jak też nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., co skutkuje tym, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Sąd kasacyjny w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na jednym zarzucie z obrębu dwóch podstaw kasacyjnych wyrażonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a mianowicie zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), który koncentruje się na niezastosowaniu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1. u.d.i.p. Zarzucono w nim, że niezastosowanie tych przepisów skutkowało "uznaniem, że organ udostępnił skarżącej informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżącej, podczas gdy organ administracji nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania".

Analogiczny zarzut, podniesiony w oparciu o tożsame uwarunkowania faktyczno-prawne był już przedmiotem zainteresowania Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 11 marca 2026 r., III OSK 1973/25; z 14 stycznia 2025 r., III OSK 945/25 czy też wyroku z 13 grudnia 2024 r., III OSK 2115/24, a argumentację tą w pełni aprobuje i przyjmuje jak swoją Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę. W konsekwencji dalsze wywody będą zbieżne z poglądami zaprezentowanymi we wskazanych orzeczeniach (zob. też wyrok NSA z 20.01.2026 r., III OSK 367/25, wyrok NSA z 20.01.2026 r., III OSK 365/25; wyrok NSA z 22.05.2025 r., III OSK 319/25; wyrok NSA z 13.12.2024 r., III OSK 2180/24; wyrok NSA z 13.12.2024 r., III OSK 2179/24; te i inne orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.cbois.nsa.gov.pl.).

Słowem wstępu warto zwrócić uwagę, że w ramach zarzutu ukierunkowanego na naruszenie przepisów prawa materialnego, abstrahując od wątpliwości związanych z trafnością kwalifikacji podniesionych jako naruszone przepisów odnoszących się do prawa materialnego, konstrukcja takiego zarzutu może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni, należy wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Należy przy tym podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 2.12.2025 r., III OSK 2810/24; wyrok NSA z 7.02.2025 r., III OSK 2239/22; zob. także: wyroki NSA z: 24.09.2025 r., I OSK 1861/22; z 29.07.2025 r., III OSK 3229/23; z 18.11.2025 r., III OSK 2709/24; z 15.10.2025 r., III OSK 2876/24).

Rola autora skargi kasacyjnej ograniczyła się natomiast wyłącznie do opisania zarzutu w powiązaniu z poszczególnymi przepisami, jednakże bez wyjaśnienia dlaczego jego zdaniem przepisy te powinny zostać w sprawie zastosowane w połączeniu z przepisami, które wskazał sąd. Zarzut ten mógłby być bowiem skuteczny, gdyby skarżąca powołując się na niezastosowanie określonych przepisów, podała przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Brak takiego wskazania, jak w analizowanym przypadku, determinował z kolei brak możliwości uwzględnienia podniesionego zarzutu.

Zgodnie ze stanowiskiem NSA zawartym w wyroku z 22 października 2021 r. (II GSK 879/21) "autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest zatem uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych".

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zatem szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (tak też NSA w wyrokach z: 2.12.2025 r., III OSK 2811/24; 28.10.2025 r., II GSK 1800/23).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisów prawa "poprzez ich niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 3.12.2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14.05.2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28.03.2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z 2.03.2012 r., I OSK 294/12). Wprawdzie sądownictwo administracyjne dopuszcza jednak możliwość kwestionowania niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z 14.04.2004 r., OSK 121/04; wyrok NSA z 19.12.2005 r., II OSK 299/05; wyrok NSA z 15.03.2011 r., II OSK 323/10).

Analiza uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. nie dawała jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia słuszności stanowiska skarżącej o udzieleniu niepełnych odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku dostępowym. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie nawiązuje także do treści art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Sprowadza się ono do twierdzenia, że gdyby sąd sprostał swoim obowiązkom to doszedłby do wniosku, że udzielone przez organ odpowiedzi są niepełne, a organ pozostaje w bezczynności. Na potwierdzenie postawionego zarzutu przytoczono też krótkie tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, z których wynika, że niepoinformowanie pismem wnioskodawcy, że organ nie posiada żądanej informacji publicznej lub gdy udziela informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku, jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku, czy też brak zawiadomienia wnioskodawcy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. lub że żądanie nie dotyczy informacji publicznej - w drodze zwykłego pisma, stanowi o bezczynności organu. Jakkolwiek tezy te nie budzą wątpliwości Naczelnego Sąd Administracyjnego to miałyby one częściowo zastosowanie w przedmiotowej sprawie tylko wtedy gdyby autor skargi kasacyjnej przedstawił argumentację, która podważyłaby stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ udzielił skarżącej pełnej odpowiedzi na jej pytania. Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podjęto nawet próby wykazania, że odpowiedź udzielona przez organ była niepełna, na co zwracał już uwagę WSA w ramach wydanego wyroku. Nie podjęto jakiejkolwiek polemiki z opisanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiskiem sądu odnoszącym się do poszczególnych pytań i wykazującym, że stanowisko organu w złożonej odpowiedzi na wniosek było wystarczające i pełne.

Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko w ogóle nie odniosła się do warstwy merytorycznej argumentacji Sądu a quo, w której w sposób konkretny wykazano prawidłowość działania organu w kontekście wszystkich pytań wniosku dostępowego. Jak już zatem wskazano, skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia niepełnych odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niepełnych odpowiedzi na pytanie uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ocenę zasadności stanowiska skarżącej.

Odnośnie naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. należy jedynie wzmiankować, że organ nie dokonywał wszakże przedłużenia terminu na rozpoznanie wniosku skarżącej i udzielił na niego odpowiedzi, a nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wyjaśnienia przyczyny postawienia tego zarzutu, co skutkowało uznaniem go za całkowicie chybionego.

Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny wyraża pogląd, iż Inspektor Sanitarny udzielił wyczerpującej odpowiedzi skarżącej na jej wniosek dostępowy, zgodnie z przepisami u.d.i.p., tym samym oddalając zarzut pozostawania w bezczynności.

Wobec powyższego i braku podstaw do uwzględnienia złożonego środka zaskarżenia Naczelny Sąd Administracyjny bazując na art. 184 p.p.s.a o jego oddaleniu.

Mimo wniosku organu o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego, nie zostały one zasądzone z uwagi na zwrot wywiedzionej odpowiedzi na skargę kasacyjną, wobec nie spełnienia wymogu wynikającego z art. 66 § 1 p.p.s.a.