Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. a.bł.

Pismem z dnia 19 grudnia 2025 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi nieudzielenie informacji publicznej, o dostęp do której wystąpił we wniosku przesłanym na skrzynkę podawczą Urzędu Miasta Łodzi w dniu 2 grudnia 2025 r., o następującej treści: "Na podstawie Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o udostępnienie informacji, na czyj wniosek i czyją decyzją Jarmark Bożonarodzeniowy odbywający się w 2025 r został zlokalizowany na placu [...]."

Skarżący wskazał, że w reakcji na powyższy wniosek otrzymał w dniu 12 grudnia 2025 r. informację podpisaną przez A. H., p.o. Dyrektora Biura Promocji Urzędu Miasta Łodzi, o następującej treści: "W odpowiedzi na wniosek z dnia 2 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej informuję, że Miasto Ł. nie jest organizatorem Jarmarku Bożonarodzeniowego. Przedmiotowy wniosek należy skierować do [...]Centrum Wydarzeń."

Skarżący podnosi, że przesłana odpowiedź nie zawiera informacji o wnioskodawcy i osobie w strukturach Miasta, zatwierdzającej decyzję dotyczącą tegorocznej lokalizacji Jarmarku Bożonarodzeniowego na [...], zmienionej względem lokalizacji z lat ubiegłych. Urząd Miasta Łodzi, którego statutowym przedmiotem działalności jest świadczenie pomocy Prezydentowi Miasta Łodzi w zakresie realizacji zadań Miasta Łodzi określonych przepisami prawa, powinien posiadać informacje na temat procesu decyzyjnego dotyczącego przestrzeni publicznej znajdującej się pod zarządem Miasta, ewentualnie udzielić informacji, iż decyzje takie zapadają autonomicznie poza strukturami i nadzorem Urzędu. W związku z tym, nie można uznać informacji przesłanych przez Urząd Miasta Łodzi za odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej, w posiadaniu której Urząd, z racji swego statutu, powinien się znajdować.

W dniu 29 grudnia 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego M. M.-S., złożył odpowiedź na skargę, wnosząc o:

1. odrzucenie złożonej skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6) w zw. z art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 2b, art. 57 § 1 pkt 2) oraz art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) (zwane dalej "ppsa") z uwagi na braki formalne skargi,

2. odrzucenie złożonej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1) ppsa w związku z brakiem właściwości sądu administracyjnego do rozpoznawania skarg na pismo stanowiące odpowiedź na pytanie,

Alternatywnie organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Ponadto organ wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu administracji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta Łodzi wskazał, że z treści skargi z dnia 19 grudnia 2025 r. wynika, że jej przedmiotem jest zaskarżenie pisma, wysłanego do skarżącego, które to pismo nie podlega kontroli przez sądy administracyjne a zarzutem do jej rozpoznania nie może być subiektywne wrażenie wnioskodawcy o braku satysfakcjonującej odpowiedzi. W konsekwencji, w ocenie pełnomocnika, skarga podlega odrzuceniu. Niezależnie od braku właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania skargi na pismo Urzędu Miasta Łodzi, skarga podlega odrzuceniu także z uwagi na jej braki formalne. Organ administracji publicznej, wskazuje, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego złożony dnia 2 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, udzielił informacji iż nie posiada informacji o którą wnioskował skarżący. Organ wskazał, że przedmiotowy wniosek należy skierować do [...] Centrum Wydarzeń. Mając na względzie podejmowanie przez organ czynności, Prezydentowi Miasta Łodzi nie można zarzucić naruszenia przepisów ustawy o udostępnianiu informacji publicznej, podejmowanych w związku z wnioskiem skarżącego. Organowi nie można także przypisać bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola obejmuje między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 902) dalej jako: "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) a także wówczas gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) oraz gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej (por. np. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2022 r., II SAB/Go 204/21 czy WSA w Olsztynie z 10 lutego 2022 r., II SAB/Ol 5/22, publ. na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako: "CBOSA").

Bezczynność w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie polega wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi także wtedy, gdy podmiot zobowiązany udziela odpowiedzi w terminie, lecz w sposób niezgodny z przepisami ustawy.

Przechodząc do analizowanej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wniosek skarżącego został skierowany do podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 1, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

W dalszej kolejności wypada zatem wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Zalicza się do niej każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji.

W niniejszej sprawie organ nie kwestionuje, że żądana informacja jest informacją publiczną. W ocenie Sądu stanowisko takie należy uznać za prawidłowe. Art. 6 ust. 1 u.d.i.p. doprecyzowuje ogólną definicję pojęcia informacji publicznej wymieniając rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o takim charakterze, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy użyty w nim zwrot: "w szczególności". W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i d u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji a także o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. do informacji publicznej zaliczyć należy informację o majątku jednostek samorządu terytorialnego. Lokalizacja jarmarku na placu miejskim ma zatem walor informacji publicznej w zakresie, w jakim wiąże się ze sposobem wykorzystania mienia komunalnego oraz organizacji przestrzeni publicznej.

Przedmiotem badania Sądu jest zatem pismo z dnia 12 grudnia 2025 r., w którym organ zawarł dwojaką informację. Po pierwsze, że nie był organizatorem Jarmarku Bożonarodzeniowego, którego dotyczy pytanie skarżącego. Po drugie - że pytanie o to kto i na czyj wniosek zdecydował o określonej lokalizacji tego wydarzenia, powinno być skierowane do innego podmiotu, tj. [...] Centrum Wydarzeń. W ten sposób organ przekazał, iż nie jest dysponentem żądanej informacji. Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że [...] Centrum Wydarzeń jest instytucją kultury utworzoną uchwałą Nr VIII/144/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 marca 2015 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 14 kwietnia 2015 r. poz. 1547. Organizatorem Centrum jest miasto Łódź, Centrum posiada osobowość prawną i jest wpisane do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez miasto Łódź. Zatem podmiot reprezentujący [...] Centrum Wydarzeń jest odrębnym od Prezydenta Miasta Łodzi podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, objętym zakresem podmiotowym art. 4 ust. 1 pkt 4.

W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją, nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwieniu wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny "Nie jest rzeczą sądu administracyjnego badanie czy adresat informację posiada, czy rzeczywiście nie włada dokumentem, a więc czy twierdzenie o nieposiadaniu polega na prawdzie. Jeżeli zatem podmiot, do którego się zwrócono, podaje, że nie posiada danej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania udostępnienia danych publicznych" (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 588/16; CBOSA). Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że w razie wprowadzenia żądającego informacji w błąd, przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu nieposiadania informacji, osoba zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. w zbiegu z innymi przepisami określonymi w Kodeksie karnym, która to odpowiedzialność ustalana jest w postępowaniu karnym. Sąd administracyjny nie posiada natomiast instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu, w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność, zweryfikować twierdzenie organu o nieposiadaniu danej informacji publicznej (wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. II SAB/Po 1/23; CBOSA).

W treści skargi do tut. Sądu skarżący podnosi, iż przesłana mu odpowiedź nie zawiera informacji o wnioskodawcy i osobie w strukturach Miasta, zatwierdzającej decyzję dotyczącą tegorocznej lokalizacji Jarmarku Bożonarodzeniowego na [...]. Trzeba zatem zauważyć, że tak zdefiniowana informacja (choć nie jest ona precyzyjna) różni się swoim zakresem od żądania zawartego we wniosku z dnia 2 grudnia 2025 r. Czym innym jest bowiem decyzja organizatora imprezy co do jej lokalizacji, czym innym zaś wyrażenie przez właściwy organ wymaganej przepisami prawa zgody (decyzji administracyjnej) koniecznej do przeprowadzenia zaplanowanego wydarzenia w określonym miejscu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, która jest realizacją zasady wyrażonej w art. 61 Konstytucji RP daje każdemu możliwość dostępu do informacji publicznej, jednakże należy podkreślić, że określenie zakresu żądania należy do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo odczytał wniosek skarżącego jako żądanie informacji o osobie lub osobach, które zainicjowały i zdecydowały o zorganizowaniu Jarmarku Bożonarodzeniowego na [...].

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

a.bł.