Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej D. M. kwotę 3.300 (trzy tysiące trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2010 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r: o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm. - dalej zwana ustawą o recyklingu), po rozpatrzeniu odwołania D. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą S., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na podstawie zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego, ustalono następujący stan faktyczny:

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na D. M. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą S. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł za dokonywanie od dnia [...] lipca 2008 r. poza stacją demontażu, na działce nr [...] w S., gm. G. wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż podmiot prowadzący opisaną działalność gospodarczą nie spełnia minimalnych wymagań przewidzianych dla stacji demontażu pojazdów w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.). Dodał, że wymontowywanie z pojazdów przedmiotów wyposażenia i elementów nadających się do ponownego użycia zalicza się do procesu odzysku R 14, natomiast wymontowywanie z pojazdów elementów nadających się do odzysku i recyklingu, prowadzące do powstania innych odpadów, to proces odzysku R 15. W związku z powyższym organ uznał, że zakład prowadzi działalność poza stacją demontażu, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu, zagrożoną karą pieniężną wynikającą z art. 53 ust. 1 wymienionej

ustawy. Inspektor Wojewódzki wskazał również, iż w dniu [...] kwietnia 2010 r. D. M. oraz jej syn S. M. złożyli wyjaśnienia w których przyznali się do wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji części i elementów wyposażenia nadających się do ponownego użycia. Biorąc powyższe pod uwagę oraz ustalenia z przeprowadzonych kontroli Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył D. M. karę pieniężną za naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu w wysokości 30.000 zł.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. D. M. złożyła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podniósł, że [...] Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo wykazał, że D. M. prowadziła działania niezgodnie z art. 5 ustawy o recyklingu, tj. demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu i prawidłowo nałożył karę pieniężną wynikającą z art. 53a ww. ustawy.

Odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu zarzutu dowolności w ustaleniu, iż odwołująca się prowadzi działalność polegającą na zbieraniu i demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, organ odwoławczy podkreślił, iż zebranego w trakcie kontroli materiału dowodowego, w szczególności z protokołów przesłuchań D. M. i S. M. bezsprzecznie wynika, iż D. M. w celu pozyskania części do ponownego użycia sprowadziła pojazdy wycofane z eksploatacji z zagranicy, a następnie prowadziła działania polegające na wymontowaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia. Takie działania może natomiast prowadzić wyłącznie przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, a nie podmiot mający w zakresie swojej działalności konserwację i naprawę pojazdów oraz sprzedaż pojazdów i części zamiennych do pojazdów. Organ nie zgodził się z D. M., iż prowadzi ona działalność jedynie w zakresie sprzedaży pojazdów kompletnych oraz części do tych pojazdów bez dokonywania ich demontażu, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji jakichkolwiek części i przedmiotów wyposażenia w celu ponownego użycia oraz jakiegokolwiek odzyskiwania w rozumieniu ustawy o odpadach. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie przychylił się również do twierdzenia odwołującej się, iż niesprawne

części samochodowe będące częściami składowymi pojazdów są odłączane jedynie na potrzeby ich konserwacji i ponownego trwałego zespolenia z pojazdem, wskazując, iż z protokołu przesłuchania D. M. wynika, że ona sama traktuje zgromadzone pojazdy jako odpady, a nie jako pojazdy, które po naprawie mają zostać sprzedane. Kończąc organ wskazał, iż również posiadane przez odwołującą się umowy zakupu pojazdów, potwierdzają, że pojazdy te nabywane były z przeznaczeniem na części.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) D. M., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego (dale zwana skarżącą) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż na nieruchomości skarżącej odbywał się "demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji".

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in., że prowadzi działalność jedynie w zakresie sprzedaży pojazdów kompletnych oraz części do tych pojazdów bez dokonywania ich demontażu, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji jakichkolwiek części i przedmiotów wyposażenia w celu ponownego użycia oraz jakiegokolwiek odzyskiwania w rozumieniu ustawy o odpadach, a niesprawne części samochodowe będące częściami składowymi pojazdów są odłączane jedynie na potrzeby ich konserwacji i ponownego trwałego zespolenia z rzeczą główną (pojazdem). Działalność ta jest zgodna z profilem prowadzonej przez nią działalności. Dodała, iż w swoich zeznaniach złożonych przez organem administracji wskazała, iż części z samochodów które liczą już kilkanaście lat nie znajdują nabywców wtórnych, co pozbawia je atrybutu odpadów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwana P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Na wstępie podkreślić należy, iż ustalony w sprawie stan faktyczny przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż skarżąca D. M. prowadziła działania niezgodnie z art. 5 ustawy o recyklingu, tj. działania polegające na zbieraniu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a następnie na wymontowaniu z tych pojazdów przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia poza stacją demontażu. Również teren na którym skarżąca dokonywała ww. działań nie spełniał minimalnych wymagań przewidzianych dla stacji demontażu w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 143, poz. 1206 ze zm.). Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej powyższe potwierdziła przesłuchiwana w toku postępowania administracyjnego D. M.

Stosownie jednak do treści art. 53a ust. 2 ustawy o recyklingu kto poza stacją demontażu dokonuje wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia podlega karze pieniężnej od 10.000 zł do 300.000 zł. Nadana organom administracji w przytoczonym przepisie tak duża uznaniowość w wysokości nakładanej kary administracyjnej, w żadnym razie nie może prowadzić do dowolności w jej wymierzaniu. Dlatego też organy administracji nakładając przedmiotową karę powinny wyjaśnić czym się kierowały ustalając jej wysokość. Natomiast w przedmiotowej sprawie zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzając skarżącej karę w wysokości 30 tys. zł, jak i utrzymujący w mocy tę decyzję, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w ogóle nie odnieśli się do kwestii jej wysokości.

Podnieść należy także, iż art. 53a ust. 4 ustawy o recyklingu stanowi przepis szczególny w stosunku do § 2 art. 107 K.p.a. określający elementy decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do treści ww. § 2 art. 107 K.p.a. decyzja oprócz oznaczenia organu administracji publicznej, daty wydania, oznaczenia strony lub stron, powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego, pouczenia oraz podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, powinna zawierać jeszcze inne składniki określone w przepisach szczególnych. A więc - jak wskazuje ustęp 4 art. 53a ustawy o recyklingu, decyzja wydana przez organy administracji rozstrzygające przedmiotową sprawę, powinna dodatkowo uwzględniać stopień szkodliwości dokonanego czynu, w szczególności zakres naruszeń, ilość odpadów, rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów o odpadach. Jednak okoliczności te, jak wcześniej podkreślono obligatoryjne w przedmiotowej sprawie, nie zostały podniesione i rozważone w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczona na podstawie art. 200 i art.205 tej ustawy.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, należy zastosować się do wskazań zawartych w jego uzasadnieniu.