Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędzia WSA Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi F. W. z siedzibą w L. na bezczynność L. P. G. K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje L. P. G. K. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. do rozpoznania wniosku z 17 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia wyroku; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od L. P. G. K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na rzecz F. W. z siedzibą w L. kwotę 100 (sto) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 17 października 2025 r. F. W. z siedzibą w L. (skarżąca; Fundacja) zwróciła się do L. Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (spółka) o udostępnienie treści umowy dotyczącej najmu lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] w L. i przesłanie jej na wskazany adres mailowy. W odpowiedzi na wezwanie do doprecyzowania wniosku skarżąca wskazała (5 listopada 2025 r.), że domaga się udostępnienia aktualnie obowiązującej umowy.

W odpowiedzi z 19 listopada 2025 r. spółka poinformowała, że żądana umowa najmu lokalu nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem spółki, z wniosku wynika, że skarżąca domaga się uzyskania nośnika informacji (w postaci umowy), a nie samej informacji. Tak sformułowany wniosek nie podlega rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W informacji z 19 listopada 2025 r., skierowanej do spółki, skarżąca wskazała, że domaga się udostępnienia treści, a nie postaci umowy. Zarzuciła spółce podejmowanie czynności pozornych, pozbawionych skutków prawnych.

W odpowiedzi z 3 grudnia 2025 r. spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko.

Fundacja wniosła 9 marca 2026 r. skargę na bezczynność spółki w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 17 października 2025 r. Skarżąca domaga się zobowiązania spółki do rozpatrzenia wniosku, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i wymierzenia grzywny spółce, a ponadto, zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, spółka nie udzieliła odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, intencjonalnie odczytywała go wbrew literalnemu brzmieniu, a odpowiedzi udzielała w ostatnim możliwym terminie, pomijając obowiązek reagowania "bez zbędnej zwłoki".

W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o oddalenie skargi. Spółka wskazała, powołując się na orzecznictwo sądów, że nie jest zobowiązana do wydania umowy najmu lokalu położonego przy ul. [...], jako nośnika informacji. Nie jest to dokument urzędowy, nie znajduje do niego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Spółka podniosła, że skarżąca domagała się treści umowy, ale nie wskazała w jakim zakresie i jakich informacji zawartych w umowie żąda. Zdaniem spółki, strona wskazując, że żąda treści umowy, faktycznie zażądała jej nośnika – dokumentu umowy najmu. W takim przypadku nie można wydać treści umowy bez wydania jej nośnika. Spółka nadmieniła, że kwestie związane z najmem w/w lokalu w zakresie przedmiotu najmu, warunków najmu, wysokości czynszu oraz najemcy zostały podane do publicznej wiadomości po zakończeniu postępowania konkursowego na najem w/w lokalu.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Jest niekwestionowane w niniejszej sprawie, że spółka jest osobą prawną, w której Gmina L. posiada pozycję dominującą, a więc spółka obowiązana jest do udzielania informacji publicznej - art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.), co było przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych w sprawach dotyczących spółki (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 56/18).

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której w ustawowo określonym terminie nie podejmie on - w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji - żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Informacją publiczną jest bezsprzecznie treść umowy cywilnoprawnej zawartej przez podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z mocy przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., o ile na podstawie takiej umowy dochodzi do wykorzystania środków publicznych, czy dysponowania majątkiem publicznym (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 903/12).

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że bezsprzecznie treść umowy najmu lokalu użytkowego położonego w L. przy ul. [...] 2, pozostającego w dyspozycji spółki, jako podmiotu wynajmującego i oddanemu konkretnemu najemcy do używania w ramach tej umowy najmu, jest informacją publiczną i podlega udostepnieniu w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Bezzasadne jest stanowisko spółki, jakoby wniosek Fundacji obejmował "wydanie umowy najmu lokalu" położonego przy ul. [...], jako "nośnika informacji" i z tego względu nie mógł być uwzględniony, albowiem "nie jest to dokument urzędowy" i nie znajduje do niego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Przede wszystkim należy stwierdzić, że twierdzenie takie zostało wyrażone wbrew faktom wynikającym wprost z dokumentów zgromadzonych w sprawie przez samą spółkę. Jak bowiem wynika z treści wniosku skarżącej (k. 1 akt administracyjnych), wniosek dotyczył udostępnienia "treści umowy dot. najmu", nie zaś oryginału, czy też kopii bądź odpisu tej umowy, a więc nie obejmował konkretnej formy materialnej dokumentu, którą spółka mogłaby uznać - pozostając w zastosowanej terminologii - za nośnik informacji.

Co więcej, spółka - na jej żądanie - uzyskała od wnioskodawcy precyzyjne informacje uściślające przedmiot wniosku Fundacji, zarówno co do tego, że dotyczy on "aktualnie obowiązującej umowy" (pismo z 5 listopada 2025 r., k. 3 akt administracyjnych), jak i tego, że chodzi o udostępnienie "treści, a nie postaci" umowy (pismo z 19 listopada 2025 r., k. 5 akt administracyjnych).

Należy podnieść, że wobec jasnej i niepozostawiającej wątpliwości istoty żądania Fundacji, całkowicie nieuprawnione jest stanowisko spółki, jakoby przedmiotem spornego wniosku objęto udostepnienie nośnika informacji - umowy, a nie treści umowy, a więc istotnych postanowień umowy najmu, na podstawie której wynajmujący zobowiązał się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązał się płacić wynajmującemu umówiony czynsz (art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego). Z tego powodu zbędne jest odnoszenie się w niniejszej sprawie do zagadnienia zróżnicowania pojęć "treść umowy" a "nośnik informacji" - danej umowy.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jeśli podmiot zobowiązany do udostepnienia informacji publicznej - do którego skierowano wniosek - zawiadamia wnioskodawcę, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, to sposobem na zweryfikowanie takiego poglądu jest skarga na bezczynność tego podmiotu, a zadaniem sądu administracyjnego przy rozpoznaniu takiej skargi jest przesądzenie czy żądana informacja jest informacją publiczną (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 903/12).

Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, tj. że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Kontrolując zgodność z prawem działania spółki w przedmiocie wniosku Fundacji z 17 października 2025 r., stwierdzić należało, że spółka pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania tego wniosku. Z tego względu, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosku Fundacji z 17 października 2025 r., w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność spółki nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.). Oceniając tę okoliczność sąd wziął pod uwagę opisane wyżej okoliczności sprawy, oceniane w kontekście utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, która ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, a żadna z tych przesłanej w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.