Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P.M., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] listopada 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmawiającą przyznania J.S. świadczenia pieniężnego z programu rządowego: "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w miesiącu sierpniu 2011 r. w wysokości [...] zł.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została wydana na podstawie następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej sprawy.

Burmistrz Miasta S., po rozpoznaniu wniosku skarżącej z 1 sierpnia

2011 r., decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...] odmówił przyznania J.S. wyżej wskazanego świadczenia.

Po rozpoznaniu odwołania J.S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i rozstrzygnięciem z [...] listopada 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 i art. 11 ust. 2 ustawy

z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 3, art. 5 i art. 7 ustawy z dnia

29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259). Wskazał, że J.S. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Legitymuje się [...] stopniem niepełnosprawności, co wynika z orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...], nr [...]. Orzeczenie wydano do dnia [...] maja 2012 r. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest zasiłek stały w kwocie 324,00 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153,00 zł. Ponadto organ wyjaśnił, że w każdym miesiącu strona ubiega się o kilkunastotysięczne zasiłki na powtarzające się potrzeby.

Kolegium podkreśliło, że podstawą wydania decyzji odmownej w przedmiocie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego jest brak współpracy strony z Ośrodkiem i niemożność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Organ stwierdził, że ostatni wywiad środowiskowy sporządzono w mieszkaniu strony w kwietniu 2010 r. Pismem

z 2 sierpnia 2011 r. kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. poinformował J.S. o terminie i miejscu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Zaproponowano dzień 23 sierpnia 2011 r. Skarżąca ww. zawiadomienie odebrała 22 sierpnia 2011 r. W tym dniu telefonicznie poinformowała Ośrodek, że termin wywiadu wyznaczony na 23 sierpnia 2011 r. jest nieaktualny i oczekuje pracowników opieki w dniu następnym o godz. 9.00. Jednakże w dniu 24 sierpnia 2011 r. pracownicy socjalni nie zostali wpuszczeni do mieszkania zainteresowanej, czym uniemożliwiono im dokonanie analizy i oceny bieżącej sytuacji życiowej strony. Zdaniem Kolegium, takie zachowanie osoby domagającej się świadczeń z pomocy społecznej wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, warunkującej odmowę przyznania świadczenia.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S. z [...] listopada 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożyła J.S. W uzasadnieniu skargi przedstawiła swoją sytuację zdrowotną i materialną oraz zarzuciła, że decyzja wydana została w oparciu

o kłamliwe stwierdzenia kierownika MOPS oraz z naruszeniem przepisów ustawy

o pomocy społecznej. Wyjaśniła, że od 22 lipca 2006 r. nie otrzymała żadnej pomocy społecznej. Od tego czasu jest systematycznie szykanowana, szkalowana oraz terroryzowana celem podpisywania niewypełnionych kwestionariuszy wywiadu środowiskowego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej pełnomocnik z urzędu J.S.

– adw. P.M., przedłożył pismo procesowe, będące uzupełnieniem skargi,

w którym zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 7, 10 § 1, 77 i 78 Kpa poprzez wydanie decyzji bez zgromadzenia i rozpoznania całokształtu materiału dowodowego oraz odniesienia się w uzasadnieniu orzeczenia do kluczowych zarzutów odwołania, w szczególności notatek oraz wyjaśnień skarżącej dotyczących okoliczności sporządzania, formy oraz treści wywiadów środowiskowych, których podpisania skarżąca odmówiła; 2) naruszenie art. 11 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego błędne zastosowanie oraz niewłaściwą interpretację.

Na rozprawie Sąd z urzędu dopuścił dowód z akt administracyjnych załączonych do akt sądowych w sprawie I SA/Wa 17/12, na okoliczność prób przeprowadzenia ze skarżącą aktualizacji wywiadu środowiskowego i przyznanych jej świadczeniach. Termin wywiadu wyznaczono na ten sam dzień w obydwu sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.; dalej powołana jako ,,ustawa"), pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one

w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w ramach programu są realizowane działania dotyczące m.in. zapewniania pomocy w zakresie dożywiania osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Art. 5 ww. ustawy stanowi, że pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Z kolei z treści art. 7 tej ustawy wynika, że do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej.

I tak, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Natomiast przepis art. 4 ustawy o pomocy społecznej nakłada na osoby korzystające z pomocy społecznej obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Obowiązek ten stanowi następstwo zasady subsydiarności wyrażonej w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Brak aktywności ze strony wnioskodawcy uprawnia organ do odmowy udzielenia świadczenia. Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej takim brakiem aktywności jest brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, co może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Nie budzi wątpliwości, że jedną z postaci odmowy współdziałania

z pracownikiem socjalnym jest odmowa lub uniemożliwianie pracownikom socjalnym przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej. Uniemożliwienie organowi prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, rzeczywistej sytuacji materialno

- bytowej wnioskodawcy jest jedną z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy

o pomocy społecznej.

Zważyć należy, że przepisy ustawy nie różnicują braku współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej od tego, na jaki cel pomoc ma być przeznaczona, czy na zakup żywności czy inne potrzeby bytowe.

W niniejszej sprawie ocenie podlegała zasadnicza kwestia, czy organy orzekające miały podstawy uznać, że zachodzi brak współpracy J.S.

z pracownikami socjalnymi w związku z ubieganiem się przez skarżącą po raz kolejny

o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, poprzez uniemożliwienie przeprowadzenia aktualizacji wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania,

a w ślad za tym, czy zasadnie odmówiły jej świadczenia na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Analiza zebranych w sprawie dowodów wskazuje, że organy prawidłowo zastosowały powyższy przepis i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Postępowanie w sprawach świadczeń z pomocy społecznej uregulowane zostało w art. 100-109 ustawy o pomocy społecznej, szczególne zaś miejsce w tej procedurze zajmuje przepis art. 106 ust. 4 tej ustawy, ustanawiający wymóg przeprowadzenia, przed wydaniem decyzji, rodzinnego wywiadu środowiskowego. Jak wynika z art. 107 ustawy i rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 27, poz. 138 ze zm.), rodzinny wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowanie dowodowe, prowadzone z udziałem strony, w którym osoba może zgłosić pracownikowi potrzeby i oczekiwania, a nadto, zgodnie z zasadą czynnego udziału ma ona prawo zaznajomić się z całym materiałem dowodowym zebranym na podstawie wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy jest zatem szczególnym środkiem dowodowym mającym zastosowanie w postępowaniu w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Składa się niego szereg czynności organu, jak przesłuchanie strony i jej rodziny, wykorzystanie dokumentów wskazanych w § 8,

a także przeprowadzenie własnych obserwacji w celu zweryfikowania informacji uzyskanych z innych źródeł dowodowych, a w szczególności z oświadczenia o stanie majątkowym, złożonego przez stronę. Wniosek ten znajduje potwierdzenie na gruncie wykładni systemowej, a przede wszystkim w treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, nakazującego przeprowadzenie wywiadu w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. W tym zakresie osoba ubiegająca się o pomoc społeczną

w ramach obowiązku współdziałania z pracownikiem socjalnym, zobowiązana jest mu okazać wszelkie zajmowane przez siebie pomieszczenia.

Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika więc, że rodzinny wywiad środowiskowy, lub jego aktualizacja w myśl art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji przyznającej, lub odmawiającej przyznania, świadczenia z pomocy społecznej. Niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia bowiem organowi pomocowemu dokonania aktualnej i rzeczywistej oceny sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, i choćby z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi.

Działania strony, utrudniające pracownikom socjalnym przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w pełni uzasadniają zatem odmowę przyznania świadczenia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Nie jest natomiast obowiązkiem organów ustalanie przyczyn takiego postępowania wnioskodawcy.

Jak wynika z akt sprawy, po złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie zasiłku celowego – świadczenia pieniężnego z programu rządowego: "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w miesiącu sierpniu 2011 r. w wysokości [...] zł. pracownicy organu dwukrotnie próbowali przeprowadzić wywiad w miejscu zamieszkania skarżącej, przy czym po raz drugi dostosowując się do dnia i godziny wskazanej przez skarżącą. Termin wywiadu środowiskowo organ wyznaczył na 23 sierpnia 2011 r. Skarżąca

sms-em powiadomiła organ pomocy społecznej, że wyznacza nowy termin na

24 sierpnia 2011 r., na godz. 9.00. Jednakże i w tym dniu i o zaproponowanej godzinie przeprowadzenie wywiadu okazało się niemożliwe – z uwagi na niewpuszczenie przez skarżącą pracowników do domu oraz odmowę udzielenia rzeczowych odpowiedzi na pytania jej stawiane. Jak wynika z treści notatki służbowej z 24 sierpnia 2011 r., sporządzonej przez pracownika socjalnego E.C., J.S. 24 sierpnia 2011 r. wpuściła pracowników socjalnych na teren posesji przed domem, jednak jej zachowanie podczas próby przeprowadzenia wywiadu było niewłaściwe (zarzuty wobec pracowników, że to oni uniemożliwiają jej podjęcie pracy, że wszystkim grozi "kryminał", określanie pracowników jako "paszkwili zza biurka"). Odpowiadając na pytanie odnośnie współpracy w celu poprawy sytuacji życiowej skarżąca stwierdziła, że współpracować to E.C. – pracownik socjalny, mogła z SB. Zarzuciła, że udzielono jej pomocy w kwocie [...] zł. Stwierdziła, że pracownicy uniemożliwiają jej powrót do zdrowia aby uniknąć odpowiedzialności finansowej i karnej. W ocenie Sądu taki sposób udzielania informacji i prowadzenia rozmowy z pracownikiem socjalnym świadczy o całkowitym lekceważeniu przez skarżącą podejmowanej przez pracownika czynności i braku współdziałania w przedstawieniu swojej aktualnej sytuacji osobistej, majątkowej i życiowej. Postawa taka uniemożliwia organowi faktyczną ocenę sytuacji życiowej skarżącej.

Jak wynika z akt sprawy, również wcześniej (od kwietnia 2010 r.) nie udało się przeprowadzić ze skarżącą wywiadu środowiskowego dla potrzeb wcześniejszych wniosków przez nią składanych, pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie wywiadu. Skarżąca bowiem nie była obecna w domu, wskazywała inne terminy

i godziny wywiadów, a następnie nie wpuszczała pracowników socjalnych do domu (pismo kierownika MOPS w S. z 6 października 2011 r.). Ostatni wywiad przeprowadzony był w dniu 16 kwietnia 2010 r. przez wybranego przez skarżącą pracownika socjalnego, przy czym drugi pracownik nie został wpuszczony do domu.

Zważyć należy, że pomimo iż skarżąca od wielu lat jest podopieczną Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., to jednakże również w stosunku do niej, tak jak do każdego innego podopiecznego, organ ma obowiązek stosować zasady wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Stanowisko skarżącej, że jej sytuacja finansowa jest organowi znana, jest dowolne. Nawet gdyby tak było, to nie zwalniałoby to organu od podejmowania czynności nałożonych ustawą, w tym przeprowadzenia wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji. Zgodnie bowiem

z art. 107 ust. 4 ustawy w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych

w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację wywiadu sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych. Organ więc wypełniał swoje obowiązki ustawowe.

Skarżąca posiada pełną zdolność do czynności prawnych i ponosi odpowiedzialność w sferze prawnej za swoje działania. Jest ona stroną licznych postępowań administracyjnych w sprawach dotyczących świadczeń z pomocy społecznej (np. w 2010 r. ośrodek zarejestrował 408 pism dot. skarżącej) i stroną wielu postępowań przed sądami administracyjnymi, które osobiście inicjuje. Nie jest osobą ubezwłasnowolnioną. Jej aktywność, wielość składanych wniosków świadczy o tym, że dba ona o swoje interesy. Nie ma więc żadnych podstaw, aby skarżąca była traktowana przez organy pomocy społecznej i organy administracyjne w sposób szczególny, np. ze względu na nieporadność, bardzo zły stan zdrowia uniemożliwiający podjęcie konkretnych działań czy czynności, jak np. napisanie pisma, zgłoszenie wniosku. Nie sposób więc przyjąć, że skarżąca nie rozumienie konsekwencji braku współdziałania

z organami pomocy społecznej. Nie może więc oczekiwać, że organy właśnie w stosunku do niej będą pomijać regulacje ustawowe i spełniać wszelkie jej żądania, bez współdziałania z jej strony i bez podejmowania przez skarżącą działań mogących poprawić jej sytuację materialną (skarżąca jest właścicielką zabudowanej nieruchomości).

Skarżąca nie współpracowała z pracownikami socjalnymi w zakresie przeprowadzenia aktualizacji wywiadu (uniemożliwienie organowi przeprowadzenia wywiadu środowiskowego 23 i 24 sierpnia 2011 r., tj. w dniu wskazanym przez samą stronę). Taka postawa skarżącej nie może pozostawać bez wpływu na ocenę

– w granicach uznania administracyjnego – wniosku o udzielenie pomocy i stanowić może podstawę wydania decyzji odmownej z art. 11 ust. 2 ustawy w sytuacji, gdy beneficjent nie podejmuje współpracy z pracownikiem w celu przedstawienia aktualnej swojej sytuacji osobistej, życiowej, finansowej, a także nie współpracuje w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, uniemożliwiając chociażby przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie (por. wyroki NSA:

I OSK 554/09 Lex 588795, I OSK 571/11 Lex 965925, I OSK 204/11 Lex 990214). Konieczna aktualizacja wywiadu środowiskowego wśród beneficjentów pomocy społecznej umożliwia racjonalne gospodarowanie środkami w sytuacji, gdy – jak powszechnie wiadomo – środki te są ograniczone, przy dużej ilości podopiecznych.

Mając powyższe na uwadze, za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące nieustalenia podstaw odmowy współpracy skarżącej z organami pomocy społecznej. Niewłaściwe zachowanie skarżącej, uniemożliwienie przeprowadzenie aktualizacji wywiadu środowiskowego (co wynika z powołanej wyżej notatki służbowej) z całą pewnością nie świadczą o chęci współpracy wnioskodawczyni z organami celem poprawy swojej sytuacji życiowej. Wskazać bowiem należy, że strona nie może poprzestawać na przyjęciu biernej postawy sprowadzającej się tylko do oczekiwania na przyznanie przez organ świadczeń z zakresu pomocy społecznej.

Odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia okoliczności wypełnienia formularza aktualizacji wywiadu środowiskowego, wskazać należy, że tylko rubryka II formularza wypełniana jest przez wnioskodawcę. Pozostałe rubryki wypełnia pracownik socjalny na podstawie oceny m.in. żądań zgłoszonych w pkt II przez wnioskodawcę. Wobec tego oczekiwania skarżącej, że przed wypełnieniem rubryki z pkt II cały druk winien być już wypełniony pozostają w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z 25 stycznia 2011 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, a także zasadami logiki, gdyż aby organ mógł określić zakres pomocy powinien najpierw ustalić żądania, ocenić sytuację wnioskodawcy, a następnie zaplanować rodzaj pomocy i jej zakres.

Wbrew twierdzeniom skargi, skarżąca od wielu lat objęta jest stałą opieką ośrodka pomocy społecznej. Nie jest to pomoc symboliczna, lecz realna. Jak wynika

z akt sprawy, w 2004 r. otrzymała świadczenia finansowe w łącznej kwocie [...] zł, w 2005 r. – [...] zł, w 2006 r. – [...] zł, w 2007 r. – [...] zł, w 2008 r. – [...] zł, w 2009 r. – [...] zł, w 2010 r. – [...] zł. Zważyć należy, że miesięczna pomoc udzielana skarżącej bardzo często przekraczała wysokość średniej miesięcznej emerytury. Skarżąca także w 2011 r. otrzymywała comiesięczny zasiłek stały i pielęgnacyjny oraz zasiłki celowe na różne potrzeby, w tym na zakup artykułów żywnościowych. Organ opłaca skarżącej składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zatem jako nieprawdziwy trzeba uznać zarzut, że konieczne potrzeby skarżącej są przez organ lekceważone, a skarżąca pozostawiona jest bez pomocy od 2006 r.

Co do zarzutów wobec pracowników MOPS w S. w kwestii szykanowania, szkalowania oraz terroryzowania skarżącej należy wyjaśnić, że nie wynikają one z akt sprawy, a poza tym nie mieszczą się one w kognicji sądu administracyjnego. Zakres udzielanej pomocy skarżącej od wielu lat wskazuje, że organ pomocy społecznej z całą powagą odnosi się do sytuacji skarżącej.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w piśmie pełnomocnika skarżącej i prawidłowo zastosowały przepis art. 11 ust. 2 ustawy, a wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Dlatego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy.