Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych- Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi H. R. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz skreślenie z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. R., zamieszkałego w [...], prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...], od decyzji Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz skreślenia z rejestru działalności regulowanej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Starosta S., działając na podstawie art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "P.r.d.") w zw. z art. 71 ust. 1 pkt. 2 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm., dalej: "u.s.d.g."), w pkt. 1. rozstrzygnięcia zakazał H. R., zamieszkałemu ul. [...], [...], prowadzącemu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy S., pod numerem [...], prowadzenia stacji kontroli pojazdów, natomiast w pkt. 2. rozstrzygnięcia skreślił H. R. z rejestru działalności regulowanej - rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów nr [...], prowadzonego przez ten organ administracji.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. przeprowadzono w prowadzonej przez stronę stacji kontrolę w zakresie zgodności stacji kontroli pojazdów z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 P.r.d., prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. W toku kontroli wykazano nieprawidłowość w postaci braku ważnego poświadczenia, co do zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednimi do zakresu przeprowadzanych badań technicznych. W dniu [...] maja 2013 r. wydane zostały zalecenia pokontrolne wskazujące obowiązek i termin usunięcia uchybienia - w ciągu 30 dni od dnia otrzymania zaleceń.

Przedsiębiorca nie usunął powyższego naruszenia w wyznaczonym terminie, nie przekazał także pieczątek oraz rejestru prowadzonego w formie informatycznego nośnika danych, a nadto nadal wykonuje badania techniczne pojazdów. W dniu [...] maja 2013 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją nr [...] odmówił stronie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań technicznych. W wyniku odwołania od ostatnio wspomnianej decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], utrzymał ją w mocy.

Starosta S. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zakazu prowadzenia stacji kontroli pojazdów w miejscowości [...] i skreślenia go z rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Następnie podjął przywołaną powyżej decyzję pierwszoinstancyjną.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji przedsiębiorca zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 § 1 i § 2, art. 42 i n., art. 77 § 1 i § 4, art. 79 § 1, art. 80 oraz art. 97 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 71 ust. 1 pkt. 2, art. 77 ust. 6 u.s.d.g., a także art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b oraz art. 84 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Odwołujący podniósł, że decyzja organu I instancji, podobnie jak inne pisma do niego kierowane, nie została prawidłowo doręczona. Organ bezpodstawnie przyjął ponadto, że odwołujący nie posiada wymaganego poświadczenia i to pomimo, iż wniosek taki w żadnym wypadku nie wynika z przeprowadzonej - w ocenie organu i mimo sprzeciwu przedsiębiorcy - kontroli. Odwołujący podkreślił, że kontrola nie polega na pozyskiwaniu informacji z niewiadomego źródła, lecz na sprawdzeniu stanu faktycznego z dokumentami w miejscu kontroli. Tymczasem Starosta, bez zgody kontrolowanego, przeprowadził czynności kontrolne z akt działalności stacji kontroli pojazdów znajdujących się w Wydziale Komunikacji Transportu i Dróg, które na gruncie art. 77 ust. 6 u.s.d.g. nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Ponadto, zdaniem odwołującego, poświadczenie nie jest warunkiem, o którym stanowi art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b P.r.d., lecz warunki te potwierdza, a przepisy nie wskazują jakie są konsekwencje upływu okresu, na jaki zostało ono wydane.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], uchyliło decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości.

Na skutek złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 298/14, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że z notatek służbowych sporządzonych w dniu [...] kwietnia 2013 r. przez inspektora Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Starostwa Powiatowego w S., upoważnionego do przeprowadzenia kontroli, wynika, iż skarżący w trakcie kontroli oświadczył, że nie posiada aktualnego poświadczenia wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Z decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] marca 2008 r. wynika, że poświadczenie posiadania wyposażenia i warunków lokalowych zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów B utraciło ważność po pięciu latach od daty jego wydania, to jest [...] marca 2013 r. Zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak wynika z akt sprawy kontrola została przeprowadzona na miejscu wykonywania działalności gospodarczej i skarżący nie przedstawił zaktualizowanego poświadczenia, w związku z czym organ dokonał weryfikacji poprzedniej decyzji, znajdującej się w jego posiadaniu. Ponieważ skarżący nie zastosował się do zaleceń pokontrolnych Starosty S. z dnia [...] maja 2013 r., poprzez przedstawienie aktualnego poświadczenia, po uprzednim zapoznaniu się z decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora TDT odmawiającą wydania poświadczenia - decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. zakazał skarżącemu prowadzenia stacji kontroli pojazdów oraz skreślił go z działalności regulowanej - rejestru prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zarzucane przez skarżącego naruszenie zasady proporcjonalności, poprzez uniemożliwienie usunięcia stwierdzonego naruszenia w wyznaczonym terminie, na co na marginesie wskazał Sąd, jest przy tym bezzasadne, bowiem trzydziestodniowy termin do usunięcia naruszenia wyznaczony został w zaleceniach pokontrolnych.

W swym niezmiernie lakonicznym uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze bezrefleksyjnie odniosło się do pisma Starosty S. z dnia [...] listopada 2013 r. wskazującego, że kto inny posiadał i prowadził przedmiotową stację kontroli pojazdów w tym czasie. Na tej podstawie organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, w żaden sposób nie weryfikując pozostającego bez znaczenia dla sprawy stanu faktycznego. W szczególności organ, jak podał Sąd, nie wziął pod uwagę, iż skarżący nie prowadził przedmiotowej stacji kontroli pojazdów, gdyż decyzja organu I instancji zakazywała mu prowadzenia tej działalności i skreślała go z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. W ocenie Sądu, niezrozumiałe i nielogiczne jest zatem postępowanie organu odwoławczego uchylającego i umarzającego postępowanie, mimo nie wskazania przesłanek bezprzedmiotowości. Na marginesie Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swej decyzji zupełnie nie odniosło się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że istnieją podstawy faktyczne i prawne do wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów przez odwołującego oraz jego skreślenia z rejestru działalności regulowanej, to jest rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Podstawą prawną wydania decyzji był przepis art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b P.r.d. oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 u.s.d.g.

W wyniku kontroli stacji pojazdów w [...], przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2013 r., stwierdzono brak ważnego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Protokół kontroli nie został podpisany przez kontrolowanego. W aktach znajduje się notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2013 r. sporządzona przez inspektora Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Starostwa Powiatowego w S., w której wyjaśniono między innymi, że: "W czasie dokonywania czynności kontrolnych poprosiłem Pana H. R. o okazanie aktualnego poświadczenia wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, które stwierdza czy ww. stacja kontroli posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu prowadzonych badań. W odpowiedzi Pana R. usłyszałem, cytuję "przecież Pan dobrze wie, że takiego poświadczenia nie posiadam, to dlaczego Pan się pyta"". Organ odwoławczy podał także, że druga notatka zamieszczona w aktach dotyczy okoliczności związanych z doręczeniem protokołu, a wynika z niej między innymi, że "Pan H. R. w momencie wręczenia protokołu będąc zdenerwowanym, wyrwał go i zniszczył". Protokół kontroli został wysłany odwołującemu za pośrednictwem poczty, odbiór przesyłki potwierdzono dnia [...] kwietnia 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że z protokołu kontroli wynika, iż ostatnia decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego poświadczająca, że odwołujący posiada wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów B o rozszerzonym zakresie badania c, d, e, f - pochodziła z dnia [...] marca 2008 r. (nr [...]) i była ważna przez okres 5-ciu lat. W dniu [...] maja 2013 r. do odwołującego skierowane zostało wystąpienie pokontrolne, doręczone dnia [...] maja 2013 r., zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej, poprzez przedstawienie ważnego poświadczenia wydanego w drodze decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego lub przesłanie kopii powyższej decyzji do Starostwa Powiatowego w S. w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaleceń.

W ocenie organu odwoławczego posiadanie przez przedsiębiorcę poświadczenia wydanego przez Dyrektora TDT stanowi jedną z materialnych przesłanek wykonywania działalności regulowanej, co wynika z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d. W rozpatrywanej sprawie odwołujący nie posiadał tego poświadczenia ani w dniu kontroli, ani w terminie wyznaczonym na wykonania zaleceń pokontrolnych, ani też w dacie wydania decyzji w I instancji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wniosek odwołującego z dnia [...] marca 2013 r. skierowany do Dyrektora TDT w sprawie wydania nowego poświadczenia został załatwiony negatywnie decyzją z dnia [...] maja 2013 r., która została utrzymana w mocy przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Skarga wniesiona na decyzję Ministra została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...]. Postępowanie prowadzone przez Dyrektora TDT w związku z kolejnym wnioskiem odwołującego z dnia [...] lipca 2013 r. o wydanie poświadczenia również nie zakończyło się pozytywnie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor TDT odmówił wydania spornego poświadczenia, co oznacza, że odwołujący nadal go nie posiada i nie zostały usunięte braki stwierdzone podczas kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r., przez co istnieją podstawy do wydania decyzji o zakazie prowadzenia stacji kontroli pojazdów i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej na podstawie art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b P.r.d.

Organ II instancji stwierdził także, że nie doszukał się nieprawidłowości w doręczeniu decyzji I instancji, jako że adres w S. przy ul. [...] występuje we wszystkich pismach kierowanych przez odwołującego do Starosty S., a nadto wskazany jest w odwołaniu. Adres ten zamieszczony jest również na pieczęciach firmowych i w ocenie organu odwoławczego pod tym adresem znajduje się siedziba firmy odwołującego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, a ewentualnie o ich uchylenie, H. R. - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł ogólny zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 2 oraz art. 81, art. 105 § 1, art. 9 oraz art. 10 w zw. z art. 107 § 1 i § 3, art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 83 ust. 4 oraz art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b P.r.d., a także art. 431 Kodeksu cywilnego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca ponownie podniosła, że decyzja Starosty S. nie została prawidłowo doręczona, bowiem adres, na który została wysłana nie jest ani mieszkaniem, ani miejscem pracy skarżącego, nie jest to również adres do korespondencji podany w ewidencji działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącego wydane w sprawie decyzje nie dotyczą nadto właściwego podmiotu, jako że przedsiębiorca wykonuje działalność na podstawie innego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej niż ten, który został w nich określony. Decyzje odnoszą się do działalności gospodarczej nie wykonywanej od 2009 roku, a zakazywanie prowadzenia takiej działalności jest bezprzedmiotowe i nie może prowadzić do wykreślenia z rejestru działalności regulowanej.

W dalszej kolejności skarżący stwierdził, że nie można uznać jego uchybień - o ile przyjąć ocenę, że rzeczywiście wystąpiły - jako rażące. Stacja kontroli spełniała wszelkie wymogi lokalowe i wyposażenia, co potwierdzały kontrole. Skarżący złożył wniosek o wydanie spornego poświadczenia przed upływem 5-letniego okresu ważności poprzedniego poświadczenia. Jednak spełnienie tego wymogu jest uzależnione nie od działań przedsiębiorcy ale od decyzji organów administracji. Dyrektor TDT wydał niekorzystną dla skarżącego decyzję, stwierdzając, że dokonana przez niego interpretacja pojęcia "sprawdzenia" jest nieprawidłowa. Niezwłocznie po wydaniu decyzji odmawiającej poświadczenia skarżący dnia [...] lipca 2013 r. złożył nowy wniosek uwzględniający uwagi organu, pomimo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie można zatem uznać zachowania skarżącego jako wymagającego sankcji w postaci zakazu prowadzenia działalności regulowanej, zwłaszcza że praktyka stosowania przepisu dotyczącego poświadczenia wyklucza możliwość orzekania zakazów w każdym przypadku, gdy minie 5-letni okres ważności poświadczenia. Decyzja o tym zakazie była niedopuszczalna, zwłaszcza że Starosta był informowany przez Dyrektora TDT o wystąpieniu przez skarżącego o wydanie poświadczenia. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na to, że Starosta wydając decyzję winien kierować się zasadą proporcjonalności i wolności gospodarczej, zawieszając postępowanie przynajmniej do czasu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej lub administracyjnej zainicjowanej dnia [...] lipca 2013 r.

Skarżący ponownie również podniósł, że bez jego zgody zostały przeprowadzone czynności kontrolne z akt działalności stacji kontroli pojazdów znajdujących się w Wydziale Komunikacji Transportu i Dróg. Dowód taki w ocenie skarżącego został pozyskany nielegalnie i zgodnie z art. 77 ust. 6 u.s.d.g. nie może stanowić dowodu w żadnym postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Na rozprawie, która odbyła się dnia 24 września 2015 r., skarżący wniósł i wywiódł jak w skardze, a ponadto wyjaśnił, że aktualnie nie posiada zgody na prowadzenie stacji, a poświadczenia zgodności dwukrotnie mu odmówiono, natomiast na złożony po raz trzeci wniosek obecnie toczy się postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia przez skarżącego stacji kontroli pojazdów oraz skreślenia go z rejestru działalności regulowanej, nie narusza przepisów prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia albo stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że powyższa sprawa była już przedmiotem zainteresowania tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 298/14, uchylił poprzednio wydaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. W wyroku tym Sąd wskazał na niezrozumiałe i nielogiczne postępowanie organu odwoławczego uchylającego decyzję organu I instancji i umarzającego postępowanie, mimo nie wskazania przesłanek jego bezprzedmiotowości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., związane w oparciu o art. 153 P.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku, zasadnie wskazało w skarżonej obecnie decyzji na istnienie zarówno podstaw prawnych, jak i faktycznych do wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie.

W wyroku z dnia [...] lipca 2014 r. Sąd wskazał także, że organ odwoławczy zupełnie nie odniósł się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji. Także i to wskazanie tutejszego Sądu zostało przez organ II instancji wypełnione, bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. odniósł się on do powyższej kwestii. Prawidłowa jest przy tym wyrażona w tym względzie ocena skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a.") pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Za utrwalony w orzecznictwie należy uznać pogląd, zgodnie z którym siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby (tak m.in. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Po 331/03, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem analiza pism skarżącego kierowanych w sprawie do organu administracji prowadzi do wniosku, że [...] w S. jest siedzibą jego przedsiębiorstwa, skoro jest ona przez niego wykazywana na pieczątce tego przedsiębiorstwa i przy okazji oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej. Nota bene skarżący doskonale wiedział o prowadzonym wobec niego postępowaniu administracyjnym, aktywnie w nim uczestnicząc, i pomimo kierowania do niego w pierwszej instancji wszelki pism na powyższy adres nie wskazywał innego adresu do korespondencji, co tylko potwierdza prawidłowość dokonywanych doręczeń i konieczność uznania stawianych w tym względzie zarzutów skargi za bezzasadne.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią regulacje ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 83 ust. 2 tej ustawy działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Stację kontroli pojazdów, o czym stanowi już art. 83 ust. 3 P.r.d., może prowadzić przedsiębiorca, który: 1) posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2) nie jest przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość, 3) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej, 4) posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań, 5) posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, 6) zatrudnia uprawnionych diagnostów. Poświadczenie, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania (art. 83 ust. 4 P.r.d.).

Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem (art. 83a ust. 1 P.r.d.). Starosta sprawuje także nadzór nad stacjami kontroli pojazdów, co wynika z art. 83b ust. 1 P.r.d. Zgodnie zaś z art. 83b ust. 2 w ramach wykonywanego nadzoru starosta:

1) co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie:

a) zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 P.r.d.,

b) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów,

c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji;

2) wydaje zalecenia pokontrolne i wyznacza termin usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów;

3) wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca:

a) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 83a ust. 4 P.r.d., niezgodne ze stanem faktycznym,

b) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów w wyznaczonym przez starostę terminie,

c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów.

Na gruncie kontrolowanej sprawy poza sporem pozostaje to, że skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów na podstawie wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów nr [...], prowadzonego przez Starostę S., która jest przedmiotem zakazu zawartego w punkcie 1. rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji. Wniosek o prowadzeniu tej działalności przez skarżącego na dzień wydania decyzji przez Starostę S. w sposób oczywisty wynika także z analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zatem twierdzenie, jakoby wydane w kontrolowanej sprawie decyzje miały się odnosić do działalności gospodarczej nie wykonywanej od 2009 roku nie jest trafne. W szczególności, dla kwestii tej nie może mieć decydującego znaczenia eksponowany przez skarżącego, a przywołany w sentencji decyzji, wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Nawet gdyby uznać, że organ administracji rzeczywiście powołuje się na błędny (bowiem nieaktualny) wpis - chociaż w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie o wpisie przedsiębiorstwa skarżącego do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...], a brak jest informacji o jego późniejszym wykreśleniu - kwestia ta mogłaby stanowić przedmiot analizy wyłącznie na gruncie art. 107 § 1 K.p.a. i wymaganego w nim oznaczenia strony, jako jednego z obligatoryjnych składników decyzji administracyjnej. W tym natomiast kontekście oznaczenie skarżącego poprzez podanie jego imienia i nazwiska, a także numer wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, zważywszy na przedmiot rozstrzygnięcia, należy uznać za w pełni wystarczające i ewentualne błędne podanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nie ma przez to wątpliwości, że decyzja została skierowana do właściwego podmiotu - skarżącego, który wpisany był do rzeczonego powyżej rejestru działalności regulowanej.

Prowadząc powyższą działalności gospodarczą skarżący posiadał poświadczenie o zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów B, o rozszerzonym zakresie badania c, d, e i f, stwierdzone decyzją Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] marca 2008 r., które było ważne pięć lat od daty jego wydania, to jest do dnia [...] marca 2013 r.

Chybione jest przy tym twierdzenie skarżącego, zgodnie z którym organ bezpodstawnie przyjął, że skarżący nie posiada stosownego poświadczenia, mimo że wniosek taki nie mógł wypłynąć z przeprowadzonej kontroli. Jak wynika bowiem z notatki służbowej sporządzonej dnia [...] kwietnia 2013 r. na okoliczności przeprowadzonej tego samego dnia kontroli, a czego skarżący nie kwestionuje, skarżący wprost przyznał w toku czynności kontrolnych, że nie posiada aktualnego poświadczenia wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, o którym stanowi art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d.

Tutejszy Sąd już w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. wskazał, że zgodnie z art. 75 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Sąd uznał wówczas także, że jak wynika z akt sprawy kontrola została przeprowadzona na miejscu wykonywania działalności gospodarczej i skarżący nie przedstawił zaktualizowanego poświadczenia, w związku z czym organ dokonał weryfikacji poprzedniej decyzji, znajdującej się w jego posiadaniu. Nawet gdyby uznać, że niektóre czynności kontrolne, jak podnosi skarżący, bez jego zgody zostały przeprowadzone z akt znajdujących się w Wydziale Komunikacji Transportu i Dróg (analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że w ten sposób został przeprowadzony dowód z decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] marca 2008 r.), podczas gdy na gruncie art. 80a ust. 2 u.s.d.g. kontrola lub poszczególne czynności kontrolne mogą być przeprowadzane w siedzibie organu jedynie za zgodą kontrolowanego, skarżący nie wykazał nawet, jaki wpływ naruszenie to miałoby mieć na wynik sprawy. Oceny tej nie może zmienić odniesienie się do przepisu art. 77 ust. 6 u.s.d.g. Zgodnie z tym przepisem dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Z treści powołanej normy wynika jednoznacznie bezwzględny obowiązek wykazania wpływu stwierdzonych naruszeń przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej na wynik tej kontroli. Takiego wpływu w skardze natomiast nie wykazano. Brak aktualnego poświadczenia, o którym stanowi art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., wynikał zresztą już z samego oświadczenia skarżącego.

Utrata ważności przez dotychczasowe poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, spowodowało, że skarżący przestał spełniać warunek z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., to jest jeden z warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Utrata ważności przez rzeczone poświadczenie, które ma formę decyzji administracyjnej, powoduje, że przestaje ono funkcjonować w obrocie prawnym i strona nie może się nim skutecznie legitymować, mimo wymogu z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d. Nie spełnianie powyższego warunku przez skarżącego, co zostało stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r., spowodowało skierowanie do niego, pismem z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 83b ust. 2 pkt. 2 P.r.d., zaleceń pokontrolnych z wyznaczeniem terminu do usunięcia analizowanego naruszenia. Jako że skarżący naruszenia tego w wyznaczonym terminie nie usunął zaktualizowało się upoważnienie Starosty do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreśleniu go z rejestru działalności regulowanej w oparciu o art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b P.r.d. Nie ma przy tym podstaw do twierdzenia, wbrew ocenie skarżącego, że naruszenie warunku, o którym stanowi art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d. nie jest objęte hipotezą art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. b, czy art. 83b ust. 2 pkt. 2 P.r.d., bowiem regulacje te wyłączenia takiego nie przewidują, a nadzorem starosty objęte są wszystkie wymagania z art. 83 ust. 3 P.r.d. (art. 83b ust. 2 pkt. 1 lit. a P.r.d.).

Już powyższe okoliczności stanowią wystarczająca podstawę do uznania prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia, aczkolwiek w tym miejscu należy zauważyć, że skarżący nie tylko nie przedstawił w wyznaczonym terminie ważnego poświadczenia z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., lecz nadto dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydał wobec niego decyzję odmawiającą wydania takiego poświadczenia, która utrzymana została w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2013 r. Ostateczny charakter decyzji odmawiającej skarżącemu wydania poświadczenia z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d. (mało tego decyzja ta stała się także prawomocna, jako że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...], WSA w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję) definitywnie wyeliminował jakiekolwiek wątpliwości co do nie spełnienia przez skarżącego tego warunku i w pełni upoważniał organ administracji do stwierdzenia, że skarżący nie usunął naruszeń wykazanych w toku przeprowadzonej w jego przedsiębiorstwie kontroli. Bez znaczenia pozostaje przy tym nie tylko to z jakiego powodu Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, a ostatecznie właściwy w sprawie Minister, odmówił skarżącemu wydania poświadczenia z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., jak również wystąpienie przez skarżącego z kolejnym wnioskiem o jego wydanie (wniosek ten został zresztą ponownie załatwiony odmownie). W tych okolicznościach kolejny wniosek skarżącego nie tworzy zwłaszcza zagadnienia wstępnego z art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a., które obligowałoby organ do zawieszenia postępowania. Zważywszy na to, że Starosta nie tylko wyznaczył skarżącemu termin do usunięcia naruszenia, działając na podstawie art. 83b ust. 2 pkt. 2 P.r.d., lecz nadto uzyskał ostateczną negatywną decyzję w sprawie wydania na rzecz skarżącego poświadczenia z art. 83 ust. 3 pkt. 5 P.r.d., zarzucanie naruszenia w kontrolowanej sprawie zasady proporcjonalności czy wolności gospodarczej należy uznać za bezzasadne.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy pozostaje natomiast uznanie bądź nie uznanie postępowania skarżącego, przy ocenie naruszenia warunku wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, jako rażącego. Ocena prawna na jaką powołuje się skarżący w tym względzie została wyrażona na tle regulacji art. 83b ust. 2 pkt. 3 lit. c P.r.d., który w niniejszej sprawie nie był przez organ stosowany. Twierdzenia skarżącego, że jego uchybień nie można uznać jako rażących, są zatem chybione.

Wobec powyższego nie są trafne podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Skarżący nie wyjaśnił natomiast na czym miałoby polegać naruszenie w kontrolowanej sprawie art. 431 Kodeksu cywilnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalono skargę.