Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. G. w przedmiocie wymierzenia grzywny E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. z powodu nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: 1. wymierzyć E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. grzywnę w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie; 3. zasądzić od E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz I. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I. G. wnioskiem z dnia 11 maja 2026 r. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o zobowiązanie E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. do przekazania wniesionej przez wnioskodawczynię skargi z dnia 24 listopada 2025 r. na bezczynność E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wymierzenie grzywny organowi na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej jako: "p.p.s.a.", za nieprzekazanie skargi oraz zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 p.p.s.a.

Do wniosku o ukaranie grzywną dołączono odpis datowanej na dzień 24 listopada 2025 r. skargi adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. wraz z dowodem nadania tejże skargi listem poleconym w dniu 25 listopada 2025 r.

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. W dniu 31 marca 2026 r. wnioskodawczyni zwróciła się do organu z wezwaniem do zajęcia stanowiska w przedmiocie przekazania skargi do Sądu, jednak działanie to pozostało bez odpowiedzi.

Pismem z dnia 5 czerwca 2026 r. organ złożył odpowiedź na wniosek, załączając do niej skargę I. G. z dnia 24 listopada 2025 r., odpowiedź na skargę oraz akta sprawy.

W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o oddalenie wniosku. Brak jest bowiem podstaw do uznania rażącego lub zawinionego naruszenia obowiązków procesowych uzasadniających wymierzenie grzywny. Opóźnienie w przekazaniu skargi wynikało z obiektywnych okoliczności związanych z koniecznością ustalenia kompletności dokumentacji oraz zgromadzenia materiałów pozostających w dyspozycji różnych komórek organizacyjnych organu i nie było działaniem umyślnym. Skarga wpłynęła do centrali w G., gdzie podjęto czynności w celu ustalenia, który z Oddziałów winien zając się jej załatwienie, Z uwagi na wielość spraw i liczne procedury obowiązujące w organie proces ten trwa dłużej aniżeli w podmiotach ni mających charakteru korporacyjnego. Do organu napływa bardzo duża ilość wniosków o udzielenie dostępu do informacji publicznej co dezorganizuje proces załatwiania spraw przez poszczególne komórki organizacyjne , tym bardziej że zasięg organu jest ogólnopolski, a wszelka dokumentacja w tego typu sprawach wpływa do siedziby głównej.

Sprawa ze skargi I. G. na bezczynność E. Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Gd 432/26.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie zaś z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w sprawie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę sąd - w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. - może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że przedmiotową grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2024 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2023 r. i w drugim półroczu 2023 r. przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2023 r. wyniosło 6.246,13 zł, a w drugim półroczu 2023 r. wyniosło 6.445,71 zł.

Należy podkreślić, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem jej wymierzenie służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, kwestię tę pozostawiając uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że to, jakie przyczyny spowodowały nieterminowe przekazanie skargi Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj. przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ obowiązek nadesłania skargi wypełnił oraz czy wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Analiza akt sprawy dowodzi temu, że organ otrzymał skargę na swoją bezczynność, wniesioną przez skarżącą. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 1 grudnia 2025 r. (k. 3 akt sądowych III SAB/Gd 432/26). Dzień ten otworzył 15-dniowy termin, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wskazany termin upływał zatem z dniem 15 grudnia 2025 r. Korespondencja obejmująca skargę oraz odpowiedź na skargę i akta administracyjne została nadana przez organ z uchybieniem tego terminu, bowiem na kopercie widnieje informacja wskazująca, że nadanie korespondencji miało miejsce 5 czerwca 2026 r. (k. 36 akt sądowych). Nie ma zatem wątpliwości, że organ uchybił terminowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Tym samym wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ uchybił 15-dniowemu terminowi na przekazanie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. Przekazanie skargi w ustawowym terminie jest obowiązkiem organu wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Wymiar grzywny został ustalony przez Sąd stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że organ ostatecznie przekazał skargę. Uczynił to jednak dopiero po doręczeniu organowi odpisu wniosku o wymierzenie grzywny. Termin na przekazanie skargi, o którym mowa w 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., upłynął w dniu 15 grudnia 2025 r. i wobec nadesłania skargi w dniu 5 czerwca 2026 r. został wielokrotnie uchybiony. Twierdzenia organu, że opóźnienie w przekazaniu skargi miało charakter organizacyjny i wynikał z konieczności skompletowania dokumentacji oraz bardzo dużej ilości wniosków dostępowych kierowanych do organu nie mogły zostać uwzględnione. Obiektywna ocena zakresu nadesłanej do Sądu wraz ze skarga dokumentacji nie potwierdza stanowiska organu o jej wyjątkowej obszerności. Ponadto organ, będący podmiotem o charakterze korporacyjnym, spółką o charakterze profesjonalnym, którego skala działalności, jak sam wskazuje w odpowiedzi na wniosek jest znacząca, powinien zapewnić właściwa organizację pracy wystarczają do wypełnienia wymogów procesowych jej stawianych w sytuacji, gdy pełni rolę organu administracji publicznej. Dla określenia wysokości wymierzonej grzywny znaczenie miało również pozostawienie przez organ bez odpowiedzi i wyjaśnienia pisma wnioskodawczyni z dnia 31 marca 2026 r., w którym domagała się wyjaśnienia przyczyn nieprzekazania skargi do Sądu.

Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2026 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2025 r. i w drugim półroczu 2025 r. (M. P. 2026 r., poz. 232) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2025 r. wyniosło 7770,04 zł, a w drugim półroczu 2025 r. wyniosło 7848,60 zł.

Z tych względów Sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, że grzywna w kwocie 1000 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie w związku z otrzymaniem skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Grzywna w takiej wysokości wystarczająco powinna zdyscyplinować organ na przyszłość do działania zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie wskazać należy, że grzywna w tej wysokości odpowiada dolnym granicom grzywny grożącej z tytułu nieprzekazania skargi w terminie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji postanowienia.

Wyjaśnić należy, że żądanie zawarte we wniosku dotyczące zobowiązania organu do przekazania do Sądu skargi z aktami sprawy nie podlega rozpoznaniu w trybie art. 55 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 55 § 1 i 2 p.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. O rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków. Jak zaś wynika z okoliczności sprawy organ skargę ostatecznie przekazał Sądowi i został jej nadany bieg.

Jednocześnie Sąd uznał za bezpodstawny wniosek skarżącej o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej. Sąd zauważa bowiem, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast stosownie do art. 149 § 1 sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jak stanowi z kolei art. 154 § 7 p.p.s.a. uwzględniając skargę na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd może do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Rozpoznawana sprawa prowadzona jest natomiast na podstawie wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny w związku z brakiem wykonania przez organ w terminie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., nie jest zaś skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ani też skargą, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., tj. skargą na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 3. sentencji postanowienia na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania był uiszczony od skargi wpis w wysokości 100 zł.