Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1799/17 w sprawie ze skargi S.R. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt. IV SA 1799/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi S.R. (skarżący) stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 2R w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości [...] (obręb ewidencyjny [...]), w pozostałej części oddalił skargę, nakazał pobrać od skarżącego S.R. na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się Gmina [...] i zaskarżając wyrok w punkcie pierwszym w skardze kasacyjnej zarzuciła mu naruszenie:

- prawa materialnego, tj.:

1. art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej "u.p.z.p." poprzez błędne przyjęcie, że Rada Gminy [...] nadużyła w sposób nieuprawniony władztwa planistycznego poprzez ustalenie dla terenów 2R zakazu jakiejkolwiek zabudowy, podczas gdy Rada Gminy [...] posiadała umocowanie prawne do wprowadzenia zakazu zabudowy, plan miejscowy z wprowadzonym zakazem zabudowy jest zgodny z obowiązującym Studium, a przede wszystkim Rada Gminy w sposób wyczerpujący wyważyła interes indywidualny z interesem społecznym;

2. art. 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne przyjęcie, że racje indywidualne S.R. nie zostały należycie wyważone z interesem społecznym wynikającym z konieczności ochrony środowiska, życia i zdrowia, podczas gdy Rada Gminy [...] w sposób wyczerpujący wyjaśniła przyczyny przyznania prymatu interesu społecznego oraz możliwość zabudowy przez S.R. na innych terenach;

3. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 12 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) poprzez błędne przyjęcie, iż Rada Gminy [...] w wykazie uwag wniesionych do wyłożonego planu wskazała jedynie, że zarzuty S.R. nie zostały uwzględnione, czym naruszyła procedurę planistyczną, podczas gdy organ rozpatrzył uwagi w formie tabeli, która dołączona była do dokumentacji prac planistycznych, czym wypełnił przepisy dotyczące procedury planistycznej;

- przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

4. art. 147 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd, że w odniesieniu do innych terenów o charakterze rolniczym organ dopuścił możliwość zabudowy (np. 6R), podczas gdy terenu o symbolu 6R nie ma w ogóle w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym przez Radę Gminy [...] uchwałą z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], natomiast wprowadzony plan miejscowy utrzymał jedynie istniejące zainwestowanie terenu.

W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części objętej pkt 1 wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w tym zakresie, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części objętej pkt 1 wyroku poprzez oddalenie skargi S.R. w tym zakresie. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Gmina wskazała, iż władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Wyjaśniła, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości [...] określonej symbolem 2R, tj. tereny rolnicze wyłącznie użytkowanie rolnicze, nie przewidziano lokalizacji zabudowy (§ 4 pkt 7). Jednocześnie Gmina wskazała, iż przyjęte rozwiązanie jest zgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętym uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Podniosła, iż Studium w zasadach kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej przewiduje dla terenów rolniczych przede wszystkim uprawy rolnicze, łąki i pastwiska, siedliska rolnicze, rowy i drogi dojazdowe do pól, tym samym organ wprowadzając w planie zakaz zabudowy na działce nr [...] pozostawał w zgodzie ze Studium i realizował politykę przestrzenną określoną w tym dokumencie.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, a organ w odpowiedzi na skargę nie wyjaśnił w sposób przekonujący, dlaczego uchwalił takie a nie inne zapisy planu, bowiem w jej ocenie Gmina w sposób wyczerpujący wyjaśniła wprowadzenie zakazu zabudowy dla działki o nr [...] położonej w miejscowości [...]. Podniosła, że jak wskazał Sąd I instancji, Rada Gminy przedstawiła w odpowiedzi na skargę dane dotyczące liczby mieszkańców, liczebności bydła, trzody chlewnej oraz drobiu, wskazała, że przeliczając liczebność kur, tucznika oraz bydła na mieszkańca Gminy, na jednego mieszkańca przypada 612 sztuk kur, 37 sztuk tucznika oraz 1,15 sztuk bydła. W konsekwencji zaś wynika z tego, że Gmina [...] i Powiat [...] należą do rejonów Polski, w których występuje największa kumulacja dużych ferm hodowlanych. Ponadto wskazała również na możliwe zniszczenie cennych przyrodniczo obszarów należących do obszarów chronionego krajobrazu związane z budową dużych ferm.

W ocenie skarżącej kasacyjnie skarżący nie został pozbawiony możliwości produkcji rolnej o profilu np. upraw roślinnych oraz hodowli/chowu zwierząt na innych obszarach Gminy, na których nie wprowadzono zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oraz zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dodatkowo zwróciła uwagę, że skarżący jest posiadaczem bardzo dużego gospodarstwa rolnego, zaś w stosunku do niego wydane zostały decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji chlewni o obsadzie 1980 sztuk tuczników (277, 2 DJP) w chowie rusztowym, na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie gruntów miejscowości [...] oraz decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie i eksploatacji chlewni o obsadzie 1980 sztuk tuczników (277, 2 DJP) w chowie rusztowym na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w obrębie gruntów miejscowości [...].

W opinii skarżącej kasacyjnie przytoczone okoliczności przesądzają o niezasadności twierdzenia Sądu I instancji, iż doszło do naruszenia przez Gminą zasady proporcjonalności przy wprowadzaniu zakazu zabudowy w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 2R w zakresie działki ewidencyjnej nr [...]. Zwróciła uwagę, iż skarżący prowadzi działalność w zakresie hodowli/chowu zwierząt w miejscowości [...] i uchwała nie ingeruje w nabyte przez niego prawda, jednakże Rada Gminy ze względu na nasilenie hodowli/chowu zwierząt, korzystając z przewidzianego prawem władztwa planistycznego, wprowadziła zakazy odnośnie działki ewidencyjnej nr [...] położonej w miejscowości [...]. Jej intencją było bowiem uniemożliwienie dalszej uciążliwej zabudowy w związku z tak znacznym nasileniem zabudowy w okolicy działki o nr [...]. Podkreśliła również, iż w bezpośrednim sąsiedztwie spornej działki nie występuje zabudowa uciążliwa, co powoduje, iż w obecnym stanie w miejscowości [...] znajduje się strefa bez zabudowy uciążliwej.

Ponadto wskazała, że chybione jest twierdzenie Sądu I instancji, iż Gmina dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego poprzez ustalenie dla terenów 2R zakazu jakiejkolwiek zabudowy (§ 4 pkt 7, 10 Planu), co wyklucza na tym terenie sytuowanie jakichkolwiek obiektów w tym nawet obiektów związanych z prowadzoną produkcją rolną (np. silosy, wiaty na zboże, pomieszczenia na sprzęt rolniczy). Zdaniem Gminy natomiast ze względu na konieczność prowadzenia polityki zrównoważonego rozwoju, przy nasileniu na jej terenie hodowli trzody chlewnej oraz hodowli kur, koniecznym było wprowadzenie zakazu zabudowy na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], "bowiem wprowadzenie ograniczenia zabudowy uciążliwej nie przyczyni się do osiągnięcia celu, gdyż właściciel nieruchomości będzie miał możliwość prowadzenia hodowli/chowu z tym zastrzeżeniem, że nastąpi to przy mniejszej obsadzie zwierząt".

Skarżąca kasacyjnie stwierdziła również, że Sąd błędnie zinterpretował zapisy planu miejscowego, bowiem terenu o symbolu 6R nie ma w ogóle w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym zaskarżoną uchwałą. Wyjaśniła natomiast, że teren 6RU jest terenem obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, zaś plan miejscowy utrzymał jedynie istniejące zainwestowanie terenu.

Odnosząc się zaś do wskazanego przez Sąd naruszenia § 12 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zdaniem Sądu z wykazu uwag wniesionych do wyłożonego planu wynika jedynie, że zarzuty skarżącego nie zostały uwzględnione, wyjaśniła, że organ sporządzający plan miejscowy rozpatrzył uwagi zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w przewidzianym ustawowo terminie. Gmina wskazała, iż ani ustawa, ani rozporządzenie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują szczegółowego trybu ustosunkowania się do uwag zgłaszanych na etapie wyłożenia planu miejscowego do publicznego wglądu. Wyjaśniła, że uwagi rozpatrzone zostały w formie tabeli, która dołączona była do dokumentacji prac pianistycznych, co wypełnia obowiązek wynikający z przepisów pianistycznych, w sposób zgodny z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć wypada, iż jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero, gdy stan faktyczny sprawy i motywy jej rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W przedmiotowej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego zostały jednak tak skonstruowane, że pozostają ze sobą w związku. Tym samym muszą być one rozpatrzone łącznie.

Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że Rada Gminy [...] nadużyła w sposób nieuprawniony władztwa planistycznego poprzez ustalenie dla terenów 2R zakazu jakiejkolwiek zabudowy, podczas gdy Rada Gminy [...] posiadała umocowanie prawne do wprowadzenia zakazu zabudowy, plan miejscowy z wprowadzonym zakazem jest zgodny ze Studium, a Rada Gminy w sposób wyczerpujący wyważyła interes indywidualny z interesem społecznym.

Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Z art. 2 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu.

Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego, kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Podkreślić jednak należy, że władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja ma także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Przy czym w świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Rolą organu planistycznego jest właśnie wyważenie interesu publicznego i interesów prywatnych, tak aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Na taką konieczność wskazuje również w swoim orzecznictwie dotyczącym ochrony własności Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, podkreślając że każde ograniczenie własności musi być legitymowane publicznym interesem (Terazzi S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 27265/95, § 85, 17 października 2002, i Elia S.r.l. przeciwko Włochom, skarga nr 37710/97, § 77, ECHR 2001-IX). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Nadto posunięcia planistyczne gminy, w wyniku których doszło do naruszenia własności, powinny być rzeczowo uzasadnione, z powołaniem przepisów prawnych, na mocy których nie istnieją inne rozwiązania niż te, które przyjęto w uchwale planistycznej. Europejski Trybunał Praw Człowieka wyjaśnił, że to wyważenie interesu publicznego i prywatnego musi dotyczyć tej kwestii, czy właściciel mógł się spodziewać narzucenia określonego sposobu korzystania z nieruchomości, czy też wprowadzenia restrykcji (Matczyński przeciwko Polsce skarga nr 32794/07, 15 grudnia 2015; Fredin przeciwko Szwecji skarga nr 12033/86, 18 lutego 1991, § 54, Series A nr 192; Katte Klitsche de la Grange przeciwko Włochom).

W związku z powyższym należy podzielić argumentację przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zakaz całkowitej zabudowy nieruchomości rolnej oznaczonej jako działka nr [...] położonej w miejscowości [...] jest nie do pogodzenia w świetle konstytucyjnych zasad proporcjonalności i równości. Ponadto zasadnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że takie stanowisko Rady Gminy nie zostało poparte argumentacją, która wynikałaby z dokumentów planistycznych.

Rację ma skarżąca kasacyjnie Gmina, że w toku procedury planistycznej obowiązana jest uwzględnić i dokonać wyważenia interesów indywidulanych jak i publicznych. W ocenie skarżącej kasacyjnie za koniecznością wprowadzenia całkowitego zakazu zabudowy nieruchomości rolnej skarżącego przemawiała fakt, że na terenie gminy prowadzona jest intensywna hodowla zwierząt (kur, tuczników i bydła) co powoduje uciążliwe emisje do środowiska. Zdaniem Gminy wprowadzenie całkowitego zakazu zabudowy miało na celu uniemożliwienie lokalizowania zabudowy uciążliwej. W ocenie skarżącej kasacyjnie wprowadzenie jedynie "ograniczenia zabudowy uciążliwej nie spowoduje osiągnięcia zamierzonego celu, gdyż właściciel nieruchomości będzie miał możliwość prowadzenia hodowli z tym zastrzeżeniem, że nastąpi to przy mniejszej obsadzie".

Przytaczając powyższą argumentację, skarżąca kasacyjnie zdaje się nie zauważać, że postanowienia planu nie odnoszą się jedynie do zabudowy związanej z chowem zwierząt, ale obejmują całkowity zakaz zabudowy. Należy więc podzielić argumentację Sądu I instancji, że takie postanowienia planu mogą prowadzić do braku stworzenia możliwości wykorzystywania w pełni, w sposób rolniczy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Całkowity zakaz zabudowy, wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie dotyczy bowiem jedynie zabudowy uciążliwej, ale także innej niezbędnej do prowadzenia produkcji rolnej, w tym także uprawy (np. silosów, wiat na zboże, studni, pomieszczeń na sprzęt rolniczy).

Całkowitego zakazu zabudowy nie można więc uznać za proporcjonalny i niezbędny do uzyskania celu na jaki powołuje się skarżąca kasacyjnie.

Przy czym, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gmina nie przyjęła tak radykalnego kierunku rozwoju, który wykluczałby jakąkolwiek zabudowę na tym terenie. Wręcz przeciwnie Studium, co podkreśliła sama Gmina w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, dla terenów rolniczych przewiduje przede wszystkim uprawy rolnicze, łąki, pastwiska, siedliska rolnicze, rowy i drogi dojazdowe do pól. Zwrócić należy także uwagę, że w odniesieniu do kierunków kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej Studium stanowi, że "realizacja nowych obiektów produkcji zwierzęcej (obory, chlewnie, kurniki) wymaga zachowania minimalnej odległości od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi: 200 m przy wielkości obsady 61-100 DPJ, 300 m przy wielkości obsady 101-150 DPJ, 700 m przy wielkości obsady 151-210 DPJ, 1200 m przy wielkości obsady 211-270 DPJ i 2000 m przy wielkości obsady powyżej 270 DPJ". Nie można więc podzielić zapatrywania skarżącej Gminy, że całkowity zakaz zabudowy tego terenu jest zgodny ze Studium.

Takie rozwiązanie narusza w sposób nadmierny prawa właścicielskie i wynikające z nich uprawnienia do korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, a więc jest niezgodne także z art. 140 k.c. Ochrona interesu publicznego nie uzasadnia bowiem całkowitego zakazu zabudowy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...].

Rację ma także Sądu I instancji wskazując, że całkowity zakaz zabudowy w odniesieniu do tej nieruchomości narusza także konstytucyjną zasadę równości, albowiem na terenach 6RU, które także posiadają charakter rolny organ planistyczny dopuścił możliwość zabudowy, to jest lokalizację obiektów i urządzeń służących produkcji rolnej w tym obiektów produkcyjno-usługowych związanych z obsługą rolnictwa i który to teren położony jest obok terenu 4R, 5R, 7R, 8R, nie wyjaśniając w sposób przekonujący przyczyn przyjęcia takiego rozwiązania.

Przy czym nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 147 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz 133 § 1 p.p.s.a., gdyż terenu oznaczonego symbolem 6R nie ma w ogóle w planie zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że rzeczywiści Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokonując oceny tej kwestii najpierw określił ten teren jako 6R, ale w kolejnym zdaniu symbol terenu został wskazany jako 6RU, przy czym Sąd powołał się w tym wypadku na postanowienia planu miejscowego zawarte w § 5 pkt 2, a co za tym idzie nie ma wątpliwości jakiego terenu dotyczą rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przesądza to więc o niezasadności tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej.

Dodać przy tym jeszcze należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie postanowienia planu w odniesieniu do terenu 6RU mają na celu nie tylko utrzymanie dotychczasowego zainwestowania, ale pozwalają także na lokalizację nowej zabudowy.

Przedstawione powyżej rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 140 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Nie można bowiem przyjąć, że skarżąca kasacyjnie w sposób wyczerpujący wyjaśniła przyczyny przemawiające za przyjęciem w planie miejscowym całkowitego zakazu nieruchomości oznaczonej nr [...]. Ponadto nie można przyjąć jako wystarczającego argumentu przytoczonego przez skarżącą kasacyjnie, że S.R. ma możliwość realizacji zabudowy na innych działkach. Gmina nie wskazała jakich działek i położonych na jakim terenie to dotyczy. Przede wszystkim cały czas skarżąca kasacyjnie pomija okoliczność, że wprowadzony planem miejscowym zakaz zabudowy jest zakazem zupełnym.

Jako zasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 12 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołany § 12 stanowi, że wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji planistycznych składającej się z rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt planu miejscowego w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego. Niekwestionowanym jest, że taka dokumentacja planistyczna dotycząca rozpatrzenia przez Wójta Gminy [...] uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego została sporządzona. Rację ma skarżąca kasacyjnie, że przepis ten nie wymaga, aby dokumentacja planistyczna poza rozstrzygnięciami zawierała także ich uzasadnienie.

Uwzględnienie powyższego zarzutu nie przesądza jednak o zasadności wniesionej skargi kasacyjnej.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.