Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2015r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku stałego I. uchyla punkt 1 i punkt 2 zaskarżonej decyzji oraz punkt 1 i punkt 2 poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, I. w pozostałym zakresie skargę oddala.

Decyzją z dnia 3 marca 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 20, art. 36 pkt 2 lit c), art. 37, art. 98, art. 104 ust. 2, art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 182 z późn. zm., zwanej dalej ustawą), § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...]:

1. przyznającej skarżącemu świadczenia w formie zasiłku stałego od dnia 1 listopada 2014 r. do 31 października 2016 r. w kwocie 287,64 zł miesięcznie,

2. stwierdzającej, że w związku z decyzją z [...] 2012 r. znak: [...] w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 października 2016 r. będą z kwoty zasiłku potrącane nienależnie pobrane świadczenia w 24 ratach po 50 zł, a zatem do wypłaty comiesięcznie na konto zostanie 237,64 zł;

3. stwierdzającej, że obejmuje się skarżącego ubezpieczeniem zdrowotnym w wysokości 9,00 % kwoty zasiłku stałego w okresie jego pobierania; 4. nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności;

- uchyliło zaskarżoną decyzję w części i orzekło o:

1. przyznaniu skarżącemu świadczenia w formie zasiłku stałego od dnia 1 listopada 2014 r. do 31 października 2016 r. w kwocie 414,82 zł miesięcznie,

2. stwierdzeniu, że w związku z decyzją z [...] 2012 r. znak: [...] w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 października 2016 r. będą z kwoty zasiłku potrącane nienależnie pobrane świadczenia w 24 ratach po 50 zł, a zatem do wypłaty comiesięcznie na konto zostanie 364,82 zł;

3. w zakresie pkt 3 decyzji umarzyło postępowanie,

4. w pozostałym zakresie (pkt 4) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Decyzją z dnia [...] 2014 r. Prezydenta Miasta orzekł w sposób wyżej opisany. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego miesięczny dochód wynosi 254,36 zł (czynsz za lokal, który reguluje żona). Skarżący ma dwójkę dzieci, jest żonaty, jednak sprawa rozwodowa trwa od 2009 r. Nadto skarżący posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na czas określony - do 31 października 2016 r., w związku z powyższym spełnia kryterium dochodowe, a kwota przyznanego zasiłku jest różnicą pomiędzy kryterium dochodowym, a jego dochodem. Świadczenie przyznano skarżącemu od początku listopada 2014 r., gdyż skarżący złożył wniosek o jego przyznanie w dniu 17 listopada 2014 r. Ponieważ decyzją organu I instancji z dnia [...] 2012 r. znak: [...] skarżącego zobowiązano do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, w decyzji orzeczono o potrącaniu z bieżących świadczeń co miesiąc kwoty 50 zł.

W odwołaniu M. S. domagał się zmiany wysokości zasiłku stałego i podniósł, że organ I instancji bezpodstawnie zaliczył na poczet jego dochodu całość czynszu. Ponadto według skarżącego organ I instancji powinien mu przyznać zasiłek stały od miesiąca wydania orzeczenia o niepełnosprawności, tj. od października 2014 r. Podkreślił, że orzekanie o comiesięcznym potrącaniu z jego zasiłku kwot pieniężnych jest przedwczesne, niespójne i nieuzasadnione. Wreszcie wskazał, że jest objęty nadal ubezpieczeniem zdrowotnym rodzinnym, a zatem dodatkowe objęcie go ubezpieczeniem zdrowotnym jest niecelowe, zbędne i z tego powodu wniósł o uchylenie pkt 3 decyzji.

Decyzją z dnia 3 marca 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w części decyzję i orzekło w sposób opisany powyżej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał stosowne przepisy ustawy o pomocy społecznej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do wysokości kwoty przyznanego zasiłku, Kolegium wskazało, że organ I instancji błędnie przyjął, że skarżącemu, jako dochód należy zaliczyć całą kwotę czynszu, jaką reguluje za niego co miesiąc, (także w październiku 2014 r., który to miesiąc jest podstawą do wyliczenia jego dochodu) żona skarżącego – G. S. Kolegium ustaliło, że mieszkanie przy ul. W znajduje się we współwłasności małżeńskiej G. S. i skarżącego i dlatego jedynie połowę czynszu uiszczanego przez G. S. jest niejako darowizną na rzecz skarżącego i powinna mu być zaliczona do dochodu. Druga połowa czynszu, powinna być uznana za wkład, jaki G. S. ponosi w celu ochrony posiadanego przez siebie prawa (współwłasności), by przedmiot współwłasności nie był zadłużany, co mogłoby doprowadzić do jego utraty. Kolegium podkreśliło, że co prawda przy współwłasności małżeńskiej, brak jest określonych udziałów we współwłasności, jednak z uwagi na stan faktyczny sprawy (brak wspólnego zamieszkiwania G. S. i skarżącego, a zatem faktyczną separację), a także biorąc pod uwagę potrzeby niniejszej sprawy, zasadnym jest uznanie, że współwłasność lokalu jest w dwóch równych częściach. W konsekwencji Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo ocenił sytuację rodzinną skarżącego i słusznie uznał, że spełnia on kryterium dochodowe do przyznania zasiłku stałego, jednak dochód skarżącego ustaliło na kwotę 127,18 zł (tj. połowa czynszu, który G. S. uiściła w październiku 2014 r. - 254,36 zł). W tych względów oraz w związku z trudną sytuacją życiową skarżącego (faktyczny brak dochodów), Kolegium uznało, że skarżącemu należy przyznać zasiłek stały, jednak kwota tego świadczenia została zmieniona na kwotę 414,82 zł miesięcznie, co stanowi różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (542 zł) a dochodem tej osoby (542,00 zł - 127,18 zł = 414,82 zł).

Odnosząc się do zarzutu dotyczącej daty od jakiej należy wypłacać zasiłek, Kolegium powołało art. 106 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. Ponieważ wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia wpłynął w dniu 17 listopada 2014 r., to od tego miesiąca należało przyznać świadczenie.

W przedmiocie potrącania nienależnych świadczeń Kolegium wskazało, że postępowanie organu I instancji w tej kwestii jest prawidłowe. Zgodnie z art. 104 ust. 2 w zw. z art. 98 ustawy: w przypadku posiadania uprawnień do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej kwoty nienależnie pobranych świadczeń pieniężnych podlegają potrąceniu z bieżących wypłat, a świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. W dniu [...] 2012 r. organ I instancji wydał decyzję znak: [...], w której ustalił wysokość nienależnie pobranych świadczeń (w wysokości 11.100 zł), a decyzja ta następnie stała się ostateczna. Dlatego też organ I instancji prawidłowo, stwierdził o konieczności potrącania kwoty 50,00 zł, co miesiąc z wypłacanego zasiłku.

W zakresie ostatniego zarzutu, że skarżący jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym rodzinnym i nie jest mu potrzebne dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne, Kolegium wskazało, że skarżący w momencie wydania decyzji przez organ I instancji, a także na dzień wydania decyzji przez Kolegium, był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, w związku z tym brak jest podstaw do przyznania świadczenia w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego, dlatego Kolegium w tym zakresie uchyliło skarżoną decyzję i umorzyło postępowanie. Kolegium podzieliło natomiast stanowisko organu I instancji, że decyzji należało nadać rygor natychmiastowej wykonalności z powodu wyjątkowo ważnego interesu strony, spowodowanego jej trudną sytuacją.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. S. domagał się częściowego uchylenia zaskarżonej decyzji w punkcie 1 decyzji i uchylenia w całości decyzji w punkcie 2, zarzucając jej naruszenie zasad postepowania administracyjnego, w tym art. 9 k.p.a. oraz przepisów ustawy o pomocy społecznej w zakresie liczenia terminów i obowiązków ciążących na organach administracji publicznej co do pomocy społecznej. Skarżący zarzucił, że organy obydwu instancji pominęły wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/14, który uchylił w całości decyzje obu instancji i orzekł o umorzeniu w całości nienależnie pobranych świadczeń.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm., zwana dalej w skrócie u.p.s.). Ocena zgodności z prawem zaskarżonego

rozstrzygnięcia wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z nim, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z przywołanej definicji jednoznacznie wynika, że pomoc społeczna ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Stosownie do treści art. 36 ust. 1 tej ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. 542 zł.

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przyznało skarżącemu świadczenia w formie zasiłku stałego od dnia 1 listopada 2014 r. do 31 października 2016 r. w kwocie 414,82 zł miesięcznie. Skarżący nie kwestionuje wysokości przyznanego świadczenia, a jedynie fakt, że organ przyznał przedmiotowe świadczenie od 1 listopada 2014 r., podczas gdy skarżący uważa, że świadczenie powinno być przyznane od 1 października 2014 r., tj. od miesiąca, w którym skarżący został zaliczony przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 31 października 2016 r.

Zdaniem Sądu zarzut skarżącego jest zasadny. W przepisie art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej przewidziano, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 106 ust. 3 ustawy, dotyczy sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składała kolejny wniosek. W szczególności przepis ten nie ma zastosowania, gdy zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniającej do świadczenia, a potrzeba złożenia kolejnego wniosku powstała w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 108/09, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 353/05, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 743/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 312/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 marca 2009 r., II SA/Bd 851/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2014 r. sygn.. akt II SA/Bd 1585/13 - publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej błędnie przyjęły, że w przedmiotowej sprawie dopiero złożenie wniosku o zasiłek wraz z odpisem orzeczenia o niepełnosprawności stanowi podstawę do przyznania skarżącemu zasiłku stałego od początku listopada 2014 r. właśnie dlatego, że nie był to pierwszy wniosek skarżącego o przyznanie mu zasiłku stałego i w przypadku skarżącego zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniającej do świadczenia, a potrzeba złożenia kolejnego wniosku powstała w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Skarżący orzeczeniem z dnia 24 października 2013 r. nr [...] został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 30 września 2014 r. W dniu 9 września 2014 r. skarżący złożył kolejny wniosek do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Orzeczeniem z dnia 13 października 2014 r. nr [...] skarżący został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 30 września 2016 r.

Zatem fakt, że skarżący kolejny wniosek o przyznanie zasiłku stałego złożył dopiero w listopadzie, nie ma znaczenia, gdyż zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniająca skarżącego do przyznania mu zasiłku stałego. Wcześniej bowiem skarżący w okresie od 1 stycznia do 30 września 2014 r. pobierał zasiłek stały na podstawie decyzji Prezydenta Miasta znak: [...], o czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało Sąd pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący w okresie od dnia 1 października 2014 r. do dnia złożenia kolejnego wniosku o przyznanie zasiłku stałego spełniał ustawowe przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, uprawniające do przyznania tego świadczenia.

Konkludując, stwierdzić należy, że w przypadku ubiegania się przez osobę niepełnosprawną o kontynuację wypłaty zasiłku stałego, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, gdy kolejne orzeczenie o niepełnosprawności zostało przez uprawnione organy wydane z opóźnieniem wskutek okoliczności, za które strona nie ponosi odpowiedzialności, nie ma zastosowania przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w zakresie, w jakim określa początek przyznania i wypłacania zasiłku, uzależniając go od daty złożenia wniosku. Zatem w niniejszej sprawie wniosek skarżącego z dnia 17 listopada 2014 r. powinien zostać potraktowany jako wniosek o kontynuację uprzednio pobieranego przez skarżącego zasiłku stałego.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego wskazać należy, że w punkcie drugim decyzji organy stwierdziły, że w związku z decyzją z [...] 2012 r. znak: [...] w okresie od 1 listopada 2014 r. do 31 października 2016 r. będą z wypłacanego skarżącemu zasiłku stałego potrącane kwoty nienależnie pobranego świadczenia w 24 ratach po 50 zł, a zatem do wypłaty comiesięcznie na konto zostanie 364,82 zł.

Skarżący domagał się uchylenia w tej części zaskarżonej decyzji, zarzucając, że organy obydwu instancji pominęły wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1382/14, który uchylił w całości decyzje obu instancji i orzekł o umorzeniu w całości nienależnie pobranych świadczeń.

Również w tej części zarzut skarżącego jest zasadny, choć nie z powodów podnoszonych przez niego w skardze. Wskazać bowiem należy, że orzekając o potrąceniach dokonywanych co miesiąc z przyznanego skarżącemu zasiłku stałego w kwocie 50 zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło wydanych przez siebie decyzji z dnia [...] 2015 r., w których odpowiednio:

- decyzją nr [...] SKO – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o 1) umorzeniu w całości nienależnie pobranego zasiłku stałego w kwocie 10.200 zł 2) umorzyło postepowanie w sprawie odroczenia terminu spłaty należności do czasu uzyskania orzeczenia i uzyskania uprawnień do zasiłku stałego,

- decyzją nr [...] SKO – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o 1) umorzeniu w całości nienależnie pobranego zasiłków celowych na środki czystości i zakup odzieży w wysokości 200 zł, 2) umorzyło postepowanie w sprawie odroczenia terminu spłaty należności do czasu uzyskania orzeczenia i uzyskania uprawnień do zasiłku stałego,

- decyzją nr [...] SKO – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o 1) umorzeniu w całości nienależnie pobranego zasiłku okresowego w kwocie 500 zł, 2) umorzyło postepowanie w sprawie odroczenia terminu spłaty należności do czasu uzyskania orzeczenia i uzyskania uprawnień do zasiłku stałego,

- decyzją nr [...] SKO – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o 1) umorzeniu w całości nienależnie pobranego zasiłków celowych na zakup żywności za okres od listopada 2010 r. do marca 2012 r. w kwocie 2250 zł, 2) umorzyło postepowanie w sprawie odroczenia terminu spłaty należności do czasu uzyskania orzeczenia i uzyskania uprawnień do zasiłku stałego,

W uzasadnieniach tych decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki nadmiernego obciążenia z tytułu spłaty wymienionych w decyzjach zaległości z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, co niweczyłoby skutki udzielanej pomocy. Nadto organ odwoławczy wskazał na bardzo niskie dochody skarżącego, który utrzymuje się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej oraz pomocy udzielnej przez żonę, która płaci co miesiąc czynsz za ich wspólne mieszkanie i z tych względów organ odwoławczy umorzył nienależnie pobrane świadczenia z tytułu zasiłku stałego, zasiłku okresowego oraz zasiłków stałych.

Skoro zatem należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń zostały umorzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, to w tej części zaskarżoną decyzję należało uchylić. Ponownie prowadząc postępowanie w tym zakresie organ powinien zbadać czy w stosunku do skarżącego zostały umorzone wszystkie należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń i wydać stosowną decyzję.

Odnośnie objęcia skarżącego ubezpieczeniem zdrowotnym, wskazać należy, że Kolegium prawidło ustaliło, że skarżący w momencie wydania decyzji przez organ I instancji, a także na dzień wydania decyzji przez Kolegium, był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyznania świadczenia w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego. Zatem Kolegium prawidłowo w tym zakresie uchyliło skarżoną decyzję i umorzyło postępowanie. Podobnie jak prawidłowo orzekło o utrzymaniu w mocy w pozostałym zakresie zaskarżonej decyzji.

W tym zakresie w ocenie Sądu organ zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo ustalił stan faktyczny, co znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił punkt 1 i punkt 2 zaskarżonej decyzji oraz punkt 1 i punkt 2 poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie skargę oddalił na zasadnie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami jako skargę niezasadną.