Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) oraz art. 268a K.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku p. T. J. (strony, skarżącego) z dnia [...] listopada 2007 r. odmówiono wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej

W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Prawo do posiadania broni należy zatem do kategorii uprawnień, których realizacja jest uwarunkowana uzyskaniem pozwolenia od właściwego organu Policji. Powołany przepis pozostawia organom Policji ocenę argumentów przedstawionych przez podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia na broń. Oznacza to, że organ Policji - w granicach prawa do swobodnej oceny – ustala, czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni.

Pozwolenie na posiadanie broni palnej może być wydane w szczególności do ochrony osobistej (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji).

Z uwagi na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz w celu ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń w kraju, przyjęto, że podstawową przesłanką udzielenia pozwoleń na broń palną do ochrony osobistej osobom fizycznym jest szczególne i realne narażenie ich na niebezpieczeństwo zamachu na życie bądź utraty zdrowia, przy czym to wnioskodawca winien przekonać organ wydający pozwolenia na broń o zasadności wydania pozwolenia.

Ponadto stopień zagrożenia winien być na tyle szczególny, by wyróżniał te osoby na tle ogółu społeczeństwa. Wskazano w związku z tym, że strona uzasadniła swój wniosek tym, iż w latach 1999 r. do 2007 r. była funkcjonariuszem Policji wykonującym w okresie od 2003 - 2007 swoje obowiązki w Grupie Realizacyjnej Komendy Miejskiej Policji w [...], w ramach których wykonywała zadania szczególnie niebezpieczne, wymagające użycia do ich realizacji specjalnie wyszkolonych policjantów. Jak podniosła strona w swoim wniosku, w licznych działaniach brała udział w zatrzymywaniu szczególnie niebezpiecznych przestępców, sprawców zabójstw, zgwałceń czy też handlarzy narkotyków. Spowodowało to, że strona jest rozpoznawalna przez osoby wywodzące się ze świata przestępczego.

Obecnie strona jest funkcjonariuszem innych służb państwowych, wykonując zadania o podobnym charakterze co w Grupie Realizacyjnej, tzn. zadania o dużym stopniu ryzyka.

Prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia, o które zwróciła się strona, zebrano materiał dowodowy, z którego wynika, że strona jako funkcjonariusz innych służb państwowych posiada na swoim wyposażeniu broń służbową, którą w czasie urlopu, zwolnień lekarskich czy też wyjazdów zagranicznych deponuje w magazynie swojej jednostki.

Mając powyższe na uwadze organ wydający pozwolenia na broń uznał, że powoływane przez stronę okoliczności nie stanowią podstawy do uznania występowania realnego i rzeczywistego zagrożenia zamachu na życie lub zdrowie, uzasadniającego potrzebę posiadania broni przedmiotowego rodzaju.

Ponadto wskazano, że przepisy obowiązującej ustawy o broni i amunicji nie stworzyły przywilejów dla funkcjonariuszy Policji lub też funkcjonariusz innych służb ubiegających się o uzyskanie pozwolenia na broń. Oznacza to, że także i oni (funkcjonariusze), ubiegając się o pozwolenie na posiadanie broni do ochrony osobistej muszą wykazać istnienie realnego i bezpośredniego zagrożenia zamachu na życie lub zdrowie.

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie ustalono, by w przypadku strony zagrożenie, o którym mowa wyżej, występowało.

Uznano, że uprzednie pełnienie przez stronę służby w organach Policji oraz wykonywanie określonych obowiązków służbowych - zgodnie z polityką wydawania pozwoleń na broń - nie stanowi przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Przesłanka taką nie jest bowiem zagrożenie wynikające z faktu pełnienia służby w organach Policji.

Faktem jest, że funkcjonariusze Policji, mogą być zaliczani do grupy osób o większym ryzyku zagrożenia zamachu na życie lub zdrowie, jednakże jest ono wkalkulowane w ryzyko zawodowe. Podobnych do strony osób, które w ramach wykonywanych czynności służbowych miały związek z groźnymi przestępcami, jest w organach Policji bardzo wiele. Nie oznacza to jednak - zdaniem organu wydającego pozwolenia na broń - by wszystkie takie osoby uznać za szczególnie zagrożone, a tym samym wyposażyć je w prywatną broń palna do ochrony osobistej.

Podobnie sytuacja taka ma miejsce w stosunku do funkcjonariuszy innych służb państwowych, spotykających się w czasie obowiązków służbowych z wieloma różnymi sytuacjami, także i takimi, które w ich odczuciu mogą stwarzać pewne zagrożenia.

Ponadto organ wydający pozwolenia na broń zauważył, że w przypadku poczucia zagrożenie, strona - podobnie jak i każda inna osoba - może nabyć w koncesjonowanych punktach obrotu bronią i amunicją takie rodzaje broni, które w sposób wystarczający pozwolą na zapewnienie ochrony, a na posiadanie których nie jest wymagane pozwolenie na broń.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu odwołujący się stwierdził, że organ Policji nie powinien kalkulować jego ryzyka zawodowego ani też dyskryminować go i odbierać prawa do obrony. Podniósł też, że organ z urzędu winien mieć wiedzę na temat jego zagrożeń spowodowanych podejmowaniem czynności służbowych wobec niebezpiecznych przestępców.

W ocenie odwołującego się udział w likwidacji grup przestępczych wiąże się ze realnym ryzykiem odwetu. Powoduje to, że stopień zagrożenia jest na tyle szczególny, że wyróżnia odwołującego się tle ogółu społeczeństwa, a jednoczenie zagrożenie jest realne z powodu rozpoznawania strony przez osoby wywodzące się ze świata przestępczego.

Poinformował, że jego obecne zadania służbowe również cechuje duży stopień ryzyka. Powołał się na przepisy Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji , z których wynika obowiązek jednakowego traktowania obywateli w podobnych sprawach oraz na Konstytucję RP gwarantującą równość wobec prawa, twierdząc, że inni policjanci, realizujący z nim te same zadania służbowe, otrzymali pozwolenia na broń do ochrony osobistej.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji dokonał oceny zagrożenia strony w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi i wskazał, iż strona dołączyła do wniosku zaświadczenie, z którego wynika, iż obecnie jest funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego (CBA), a w trakcie wykonywania zadań służbowych dysponuje bronią służbową.

Komendant Główny Policji potwierdził, że wydanie pozwolenia na broń na podstawie ustawy o broni i amunicji jest uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę okoliczności, które uzasadniają posiadanie określonego rodzaju broni w danym celu (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Pod tym względem funkcjonariusze Policji czy też funkcjonariusze innych jednostek, a więc też CBA, nie są ustawowo uprzywilejowani.

Organ Policji dokonuje swobodnej oceny argumentów przedstawionych przez osobę ubiegającą się o pozwolenie (art. 80 K.p.a.). W praktyce uwzględnia się takie okoliczności, jak istnienie stałego, ponadprzeciętnego i realnego zagrożenia życia lub zdrowia. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Sprawę strony rozpatrzono uwzględniając powyższe warunki. Jest faktem, że strona nie zgłaszała przełożonym o zdarzeniach, z których wynikałoby istnienie realnego zagrożenia jej bezpieczeństwa osobistego. Brak jest zatem dowodów na szczególne zagrożenie strony w życiu prywatnym, a co za tym idzie - brak oczywistej zasadności wydania przedmiotowego pozwolenia. Zgromadzony materiał wskazuje, iż obawa strony o własne bezpieczeństwo ma charakter subiektywny. Strona, tak w czasie realizacji zadań służbowych, jak i w czasie po służbie, nigdy nie znalazła się w sytuacji realnego zagrożenia jej życia lub zdrowia.

Argumenty przedstawione w odwołaniu są w części powtórzeniem wniosku o wydanie pozwolenia. Nie zawierają żadnych konkretnych faktów świadczących o niebezpieczeństwach grożących stronie. Wykonywanie przez nią zadań służbowych jest obciążone ryzykiem zagrożenia zamachu ze strony świata przestępczego, ale nie jest to zagrożenie ponadprzeciętne na tle innych funkcjonariuszy, którzy wykonują zadania podobne. Względy te nie przekonały więc organu odwoławczego o konieczności przyznania stronie prawa do posiadania prywatnej broni do ochrony osobistej. Sam charakter służby w CBA nie uzasadnia wydania funkcjonariuszowi tego Biura takiego pozwolenia. Organ odwoławczy wziął ponadto pod uwagę, że strona w czasie służby ma możliwość zapewnienia sobie bezpieczeństwa przy pomocy broni służbowej, a z materiału dowodowego nie wynika, aby kiedykolwiek zmuszona była do jej użycia w celu ochrony swojego życia lub zdrowia.

Rozpatrując więc sprawę strony ponownie, Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Prawo do posiadania broni (także w celu ochrony osobistej) jest dobrem reglamentowanym, ponieważ można je uzyskać za zgodą właściwych organów wyrażoną w drodze decyzji administracyjnej. Za rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z wolą wnioskodawcy muszą zatem przemawiać okoliczności niezbicie potwierdzające konieczność ochrony jego życia lub zdrowia przy pomocy takiego środka obrony. Jeżeli okoliczności takich brak, to - w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - wydanie pozwolenia na broń nie leży w interesie społecznym, którego racje przejawiają się tym, aby przyznać je tylko w sytuacjach oczywistej konieczności, określonej celem, do którego broń ma być używana.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła okoliczności przemawiających za przyznaniem jej pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej ; okoliczności takich nie ustalono także w toku postępowania.

Komendant Główny Policji wskazał ponadto, że organowi jest wiadome z urzędu, że strona trzykrotnie, jeszcze jako funkcjonariusz Policji, występowała o wydanie pozwolenia (po raz pierwszy w 2002 r.) i nigdy w żadnym wniosku nie przedstawiła konkretnych informacji na temat zagrożeń bezpieczeństwa osobistego. Co więcej, organ nie uzyskał informacji by strona kiedykolwiek znalazła się w sytuacji niebezpiecznej dla siebie, wymagającej użycia broni. Uprawnia to do stwierdzenia, że poczucie zagrożenia strony ma charakter subiektywny, broń strona chce posiadać "na wszelki wypadek". Obecnie strona zmieniła pracodawcę, ale charakter jej zadań służbowych nie wskazuje, aby musiała zapewniać sobie dodatkowo bezpieczeństwo przy pomocy własnej broni, bowiem broń służbowa jest w tym zakresie niewystarczająca.

Odnosząc się do powołanych w odwołaniu przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji oraz Konstytucji RP organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji ich nie narusza. Okoliczność, że inni policjanci pozwolenia na broń otrzymali nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. Każda sprawa ma bowiem charakter indywidualny, a organ rozstrzyga zawsze na podstawie argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę i własnych ustaleń. Skoro inne osoby (bliżej nieokreślone) pozwolenia otrzymały, należy uznać, że przedstawiły takie argumenty, które uzasadniały wydanie im pozwoleń. Trudno jednak zająć stanowisko w tej sprawie, bowiem strona żadnych konkretnych informacji w tym zakresie nie podała.

Organ odwoławczy nie zgodził się też ze stanowiskiem strony, że odmowa wydania pozwolenia jest jej dyskryminowaniem i pozbawianiem ją prawa do obrony. Prawo do obroni nie jest uprawnieniem konstytucyjnym, a więc odmowa wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej nie narusza przepisów ustawy zasadniczej. Ponadto strona w celu ochrony swojego bezpieczeństwa może skorzystać ze środków ochrony, na posiadanie których nie jest wymagane pozwolenie organów Policji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł zainteresowany, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo materialne, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz przepisy procedury administracyjnej, a zwłaszcza art. 6, art. 7, art.8 oraz art. 107 K.p.a.

Uzasadniając zarzuty objęte skargą skarżący podniósł m.in., że w jego ocenie przedstawione informacje dotyczące pełnienia służby w warunkach szczególnych z bezpośrednim narażeniem życia wyczerpuje okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Stwierdził też, że wymienieni przez niego z nazwisk funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w [...] (p. T. G., kierownik Grupy Realizacyjnej KMP w [...] oraz p. R. G. i D. P., funkcjonariusze Grupy Realizacyjnej KMP w [...]) otrzymali pozwolenia na broń, chociaż powołali się te same co on okoliczności. Skarżący uważa, że zwłaszcza w przypadku ostatniej z wymienionych osób, której odwołanie zostało załatwione pozytywnie, doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Skarżący uzasadnił zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 K.p.a. przez organy obydwu instancji niedopuszczeniem wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i naruszenie art. 107 K.p.a., polegające na nie wskazaniu faktów uznanych przez organ za udowodnione oraz przyczyn nie uznania innych dowodów.

Skarżący podniósł, że będąc funkcjonariuszem Policji wielokrotnie zatrzymywał osoby działające w grupach przestępczych, posiadające broń palną, materiały wybuchowe i popełniające ciężkie przestępstwa. Nie są dla niego zrozumiałe powody nie uznania tych okoliczności przez organ. Przyznał, iż istotnie nie składał oficjalnych zawiadomień o popełnieniu na jego szkodę przestępstw, ale czynił tak aby nie dokładać pracy policjantom pionu dochodzeniowego. Nie oznacza to jednak, że takie sytuacje, stanowiące dla niego zagrożenie, nie zaistniały. Dodał też, że funkcjonariuszem państwowym jest od 1999 r. i nigdy nie naruszył dyscypliny, ani nie był karany oraz w wysokim stopniu opanował umiejętność posługiwania się bronią i zawsze działał dla dobra służby. Decyzja odmawiająca wydania mu pozwolenia na broń do ochrony osobistej odbiera mu możliwość zapewnienia ochrony bliskim oraz jemu samemu.

Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że organ I instancji rozpatrując jego sprawę naruszył terminy administracyjne, zaś Komendant Główny Policji konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa, bowiem w przypadku innego funkcjonariusza CBA, uchylił decyzję organu I instancji i polecił rozpatrzenie sprawy ponownie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2008 r.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ten nie określa przy tym, nawet przykładowo, jakie są to okoliczności faktyczne, pozostawiając tę kwestię swobodnej ocenie organów Policji, które samodzielnie, przy uwzględnieniu swego doświadczenia, oceniają czy powołane przez stronę konkretne okoliczności faktyczne uzasadniają przyznanie prawa do posiadania broni.

W orzecznictwie sądów administracyjnych i praktyce organów Policji utrwalił się pogląd, że okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Zagrożenie to musi mieć charakter realny, stały, ponadprzeciętny i obiektywny, a nie wynikać tylko z subiektywnych odczuć wnioskodawcy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2534/01; z dnia 24 września 2003 r., III SA 2826/01; z dnia 10 grudnia 2003 r., III SA 122/02; a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1056/04).

Z obowiązujących przepisów prawa nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym i, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, reglamentacja ta nie stanowi naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

Uzasadniona jest zatem ocena organów Policji, zgodnie z którą, ustalone w sprawie bezsporne okoliczności faktycznie, tzn. fakt pełnienia przez skarżącego w przeszłości służby funkcjonariusza Policji oraz - aktualnie - CBA, nie uzasadniają jeszcze wydania mu przedmiotowego pozwolenia. Do tego bowiem skarżący musiałby wykazać istnienie realnego i stałego zagrożenia, a jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, nie znalazł się on dotychczas z powyższych powodów w sytuacji świadczącej, że jego życie i zdrowie lub innych domowników byłoby zagrożone jakimkolwiek realnym zamachem. Sam fakt pełnienia takiej służby nie świadczy jeszcze o obiektywnie istniejącej groźbie zamachu na jego osobę. Tym bardziej, że jak wskazuje skarżący, faktu takiego nigdy nie zgłosił oficjalnie we właściwej jednostce Policji, co świadczy wyłącznie o tym, że sam nie uznał ich za stwarzające szczególne zagrożenie, pozwalające przyjąć, że istnieje realna obawa realizacji tych pogróżek.

Nadto skarżący dysponuje bronią służbową, którą może przechowywać w domu (poza określonymi sytuacjami takimi jak urlopy, zwolnienia lekarskie czy też wyjazdy zagraniczne) . Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby skarżący musiał kiedykolwiek użyć tej broni poza służbą w celu odparcia jakiegoś zamachu skierowanego przeciwko niemu lub członkom rodziny.

Organy obu instancji rozpatrując sprawę skarżącego uwzględniły też fakt, iż jego wniosek z dnia [...] listopada 2007 r. nie był jedynym (pierwszy bowiem złożył w 2002 r., a z akt sprawy nie wynika, by w tym okresie czasu (5 lat) znalazł się w sytuacji wymagającej użycia broni służbowej, tak w związku z wykonywaniem zadań, jak i po służbie, także wtedy, gdy bronią tą nie mógł dysponować.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, z art. 10 ust. 1 ustawy nie wynika obligatoryjność wydania pozwolenia w oparciu o samo tylko ustalenie, że wnioskodawca był policjantem a aktualnie pełni służbę w CBA. Wręcz przeciwnie - przepis ten pozostawia organom Policji prawo oceny w każdym konkretnym przypadku czy zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku i dopiero w sytuacji ich potwierdzenia są one uprawnione do wydania stosownego pozwolenia na broń palną do celu ochrony osobistej.

Organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Do takich okoliczności niewątpliwie nie można jednak zaliczyć subiektywnych odczuć skarżącego związanych z jego pracą, tym bardziej, gdy na czas wykonywania swoich obowiązków dysponuje on bronią służbową, której może używać do ochrony osobistej. Zatem jeśli brak jest obiektywnych okoliczności uzasadniających w dostateczny sposób konieczność wydania pozwolenia na broń, organy Policji w takim przypadku przyznają prymat interesowi społecznemu, który - jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przejawia się w tym, by nie wydawać pozwoleń na ten szczególny środek ochrony osobistej ponad rzeczywistą i niezbędną potrzebę wynikającą z celu, dla którego broń ma być przeznaczona.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wielokrotnie podkreślał, iż sama praca w Policji, czy też innych formacjach uzbrojonych i wynikające z tego tytułu zagrożenia dla funkcjonariuszy, nie oznaczają takiego zagrożenia dla życia i zdrowia, które uzasadniałoby automatycznie wydawanie im indywidualnych pozwoleń na broń palną bojową (por. wyrok z dnia 18 września 2002 r. sygn. akt III S.A. 248/01, wyrok z dnia 25 września 2002 r. sygn. akt III S.A. 380/01 oraz wyrok z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2456/01 - nie publ.).

Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego nie ustalono obiektywnie przekonywujących dowodów - a ustalenia faktyczne w sprawie są bezsporne - pozwalających organom Policji stwierdzić, iż rzeczywiście sytuacja w jakiej znalazł się skarżący charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem przestępczym działaniem, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] terminów administracyjnych stwierdzono, iż nie jest on zasadny. Organ I instancji istotnie nie wydał decyzji w terminie 2 miesięcy od złożenia przez skarżącego wniosku, ale zgodnie z przepisami K.p.a. powiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania. Następnie przed upływem wyznaczonego terminu poinformował go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Po upływie 7-dniowego terminu wyznaczonego stronie na dokonanie tej czynności, organ w ciągu miesiąca wydał decyzję.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komendanta Głównego Policji konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa stwierdzono, że wydanie przez organ I instancji pozwoleń na broń innym funkcjonariuszom Policji zatrudnionym w tej samej jednostce co uprzednio skarżący, nie oznacza naruszenia tej zasady. Każda sprawa administracyjna jest indywidualna, a zatem skoro organ podjął takie decyzje należy stwierdzić, że osoby te przedstawiły takie okoliczności, które zadecydowały o pozytywnych dla nich rozstrzygnięciach. Gdy chodzi natomiast o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przypadku p. D. P. wyjaśniono, że w tej sprawie niezbędne było uzupełnienie materiału dowodowego, gdy tymczasem materiał zgromadzony w sprawie skarżącego pozwalał na wydanie decyzji bez konieczności czynienia dodatkowych ustaleń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) przez fakt przyznania uprawnienia do posiadania broni w celu ochrony osobistej innym osobom, znajdującym się w sytuacji podobnej jak skarżący, a także naruszenie prawą materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 6, art. 7, art.8 oraz art. 107 K.p.a.

Rozpatrując skargę Sąd stwierdził, iż w pierwszej kolejności powinny zostać rozpatrzone zarzuty związane z naruszeniem podstawowych zasad Konstytucji RP, następnie – zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a dopiero w dalszej kolejności powinny być zgłoszone uwagi związane ze spełnieniem przez stronę wymogów wynikających z przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości ma charakter samodzielny; w tym zakresie Konstytucja RP obowiązuje wprost. Jednocześnie trzeba pamiętać, że zgodnie z wyrokiem NSA z dna 14 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 67/06, "Konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie może być rozumiana jako wartość bezwzględna. Jej granice wyznaczają też inne zasady konstytucyjne oraz przepisy szczególne. O naruszeniu konstytucyjnej zasady można mówić gdy w tożsamej sytuacji różnicuje się prawa jednostki." (LEX nr 198281).

Stawiając zarzut dyskryminacji skarżący odniósł go imiennie do innych osób (funkcjonariuszy Policji), z którymi odbywał służbę w jednej jednostce Policji. Komendant Główny Policji trafnie ocenił, iż nie jest o argument wystarczający, gdyż sytuacja każdej osoby powinna być oceniana indywidualnie. Znaczenie rozstrzygające w postępowaniu o wydaniu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej nie ma zatem sama służba w oddziałach Policji lub podobnych jednostkach, ani też nawet fakt posiadania takiego pozwolenia przez niektórych funkcjonariuszy tych jednostek, lecz stwierdzone i ocenione w każdym indywidualnym przypadku realne, stałe, ponadprzeciętne i obiektywne narażenie ubiegającego się o pozwolenie na broń dla celów ochrony osobistej na niebezpieczeństwo zamachu na życie bądź utratę zdrowia, wyróżniające tę osobę na tle ogółu społeczeństwa. O istnieniu takiego niebezpieczeństwa ubiegający się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej dla celów ochrony osobistej winien indywidualnie, w odniesieniu do swojej własnej osoby przekonać organ wydający pozwolenia na broń. Samo odwołanie się do innych decyzji – pozwoleń na posiadanie broni palnej dla celów ochrony osobistej wydanych na rzecz innych osób, nawet formalnie znajdujących się w sytuacji podobnej do skarżącego, bez oceny przesłanek wydania tym osobom stosownych pozwoleń, nie uzasadnia w wystarczający sposób zarzutu dyskryminacji, nierównego traktowania przez organy Policji.

Tak więc w ocenie Sądu podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości nie został należycie, tj. zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, udowodniony.

Również podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przez organy Policji orzekające w sprawie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, 7 i 8 K.p.a. przez niedopuszczenie wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także naruszenie art. 107 K.p.a., polegające na nie wskazaniu faktów uznanych przez organ za udowodnione oraz przyczyn nie uznania innych dowodów, nie są w ocenie Sądu uzasadnione.

Według Sądu, stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został ustalony z wystarczającą dokładnością dla jej rozstrzygnięcia.

Ustalono przede wszystkim bez żadnej wątpliwości, że skarżący jako funkcjonariusz CBA posiada na swoim wyposażeniu broń służbową, którą tylko w czasie urlopu, zwolnień lekarskich czy też wyjazdów zagranicznych deponuje w magazynie swojej jednostki. Oznacza to, że skarżący dysponuje bronią palną dla celów ochrony osobistej praktycznie stale, w każdym dniu pracy. Z materiału dowodowego nie wynika jednak, aby skarżący kiedykolwiek był zmuszony do użycia broni w celu ochrony swojego życia lub zdrowia. Zgodnie natomiast z wyrokiem NSA z dnia 18 września 2002 r., sygn. akt II SA 248/01, LEX nr 137855, "Posiadanie broni służbowej z możliwością jej przechowywania w miejscu zamieszkania zapewnia skarżącemu dostateczne bezpieczeństwo również po pracy."

Jednocześnie wykazano, iż ubiegając się o pozwolenie na broń dla celów ochrony osobistej od wielu lat (od 2002 r.) i składając kilkakrotnie wnioski w tej sprawie skarżący nigdy nie przedstawił okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia na posiadanie tego rodzaju broni, a w szczególności nie udokumentował nawet faktu występowania zagrożeń wobec własnej osoby, nie mówiąc o próbie wykazania, że takie narażenie skarżącego na niebezpieczeństwo zamachu na życie bądź utratę zdrowia miało charakter szczególny i realny, wyróżniający go na tle ogółu społeczeństwa. Jak wskazał organ odwoławczy, nie uzyskano informacji by skarżący kiedykolwiek znalazł się w sytuacji niebezpiecznej dla siebie, wymagającej użycia broni. Uprawnia to do stwierdzenia, że poczucie zagrożenia strony ma charakter subiektywny. Argumentacja skarżącego, że nie składał oficjalnych zawiadomień o popełnieniu przeciwko niemu przestępstw, aby nie dokładać pracy policjantom pionu dochodzeniowego, jest w tej sytuacji nieuprawniona.

Nieuprawnione są również wywody skarżącego, iż jego zagrożenie wynika wprost z charakteru służby w Policji oraz CBA, o czym organy Policji orzekające w sprawie powinny wiedzieć z praktyki. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że sam charakter służby w CBA nie uzasadnia wydania funkcjonariuszowi tego Biura pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, a zagrożenie związane ze służbą w organach Policji, będące udziałem wielu funkcjonariuszy, jest wkalkulowane w ryzyko zawodowe i nie upoważnia do uznania wszystkich tych osób za szczególnie zagrożone, a tym samym zasługujące na wyposażenie ich w prywatną broń palną do ochrony osobistej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – przez jego niewłaściwą wykładnię, Komendant Główny Policji zasadnie uznał, że pełnienia służby w warunkach szczególnych, związanych z pracą w organach ochrony bezpieczeństwa publicznego, z czym może wiązać się narażenie życia, nie wyczerpuje okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie, a co za tym idzie – nie stanowi samo w sobie okoliczności uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń..

Organ Policji zasadnie stwierdził, że w takich przypadkach nie może być żadnego automatyzmu, sprawy powinny być rozpatrywane indywidualnie, a sam rodzaj wykonywanej pracy (np. w charakterze funkcjonariusza Policji) nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń (tak m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 469/06, LEX nr 243739). Podejmując tę kwestię Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 września 2003 r., sygn. akt III SA 2825/01, LEX nr 148949, wprost uznał, że:

"1. Uznając, że praca większości policjantów z założenia jest "niebezpieczna", należało wskazać, iż zagrożenie konkretnego policjanta jest na tyle realne, iż wyróżnia go spośród kolegów. W przeciwnym razie wydawanie policjantom zatrudnionym nadal w Policji indywidualnych pozwoleń na broń byłoby wprost zapisane w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (...).

2. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko interes konkretnego wnioskodawcy, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten zaś wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń palną, tj. wydawania ich tylko w sytuacjach, które mogą być uznane za szczególne."

Oceniając charakter uprawnień do posiadania broni oraz charakter przyznających je decyzji organ orzekający w sprawie słusznie podniósł, że z obowiązujących przepisów nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni; pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a reglamentacja w tym zakresie nie stanowi naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego. Potwierdza to m.in. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, LEX nr 198319 zgodnie z którym:

"1. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. (...).

2. Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną."

W szczególności Sąd podzielił pogląd Głównego Komendanta Policji, przyjęty m.in. na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2167/06, LEX nr 302641), że okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Zagrożenie to musi mieć charakter realny, stały, ponadprzeciętny i obiektywny, a nie wynikać tylko z subiektywnych odczuć wnioskodawcy, jak to – również w ocenie Sądu – miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.