Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego -skargę oddala-

Przedmiotem skargi K. Ż. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z dnia [...] października 2013 r., nr [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej PINB) nakazał K. Ż. dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 5,04 x 2,70 m, zlokalizowanego na terenie działki nr 508/9 obr. [...] położonej u zbiegu ulic P. i G. w R. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych na terenie działki nr 508/9 położonej u zbiegu ulic P. i G. w R. ustalono, że obiekt budowlany – kiosk handlowy wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przedmiotowy obiekt posiada konstrukcję stalową, ze ścianami warstwowymi, ustawiony na stojakach stalowych o wysokości 0,70 m na utwardzonym kostką brukową terenie. Konstrukcja ta została wydzielona w przestrzeni, posiada okna i drzwi od strony południowej (ulicy P.). Do tego obiektu od strony południowej wykonane są metalowe schody. Pod obiektem znajduje się podwozie z numerem rejestracyjnym. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną. Uznano, iż podwozie wraz z dobudową i schodami stanowi obiekt budowlany nie związany trwale z gruntem, wydzielony z przestrzeni ścianami z dachem. Od strony zachodniej obiekt zlokalizowany jest w odległości około 13,57 m od krawędzi jezdni ulicy G. Od strony północnej na sąsiedniej działce zlokalizowany jest budynek murowany w granicy działki. Obiekt zlokalizowany jest w odległości 0,20 m od ściany tego budynku tj. graniczy z działką nr 508/12. Organ wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego pełnomocnik inwestora wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przez stwierdzenie, że miała miejsce budowa obiektu budowlanego, bowiem przewiezienia przyczepy nie można zakwalifikować jako budowy obiektu. Do wniosku zostały dołączone dowód rejestracyjny pojazdu, oraz dowód opłacenia składki ubezpieczenia przez K. Ż. W dniu 14 maja 2013 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną na terenie. Ustalano, że właścicielem obiektu jest K. Ż, a konstrukcja obiektu i sposób jego użytkowania wskazują na to, że jest to tymczasowy obiekt budowlany. Organ wyjaśnił, że w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.; zwana dalej u.P.b.), zdefiniowano tymczasowy obiekt budowany jako obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowany niepołączony trwale z gruntem taki jak m.in.; kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej wystawowe. Organ podkreślił, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem, dlatego mieści się w w/w definicji. Fakt, że do budowy przedmiotowego obiektu wykorzystano podwozie nie wpływa na tę kwalifikację. Obiekt pełni funkcję użytkową budynku i prowadzona jest w nim działalność handlowa tj. sprzedaż wyrobów jubilerskich. Organ stwierdził, że przedmiotowa przyczepa jest przeznaczona konstrukcyjnie i funkcjonalnie do prowadzenia działalności handlowej. Analiza cech funkcjonalnych przyczepy wskazuje, że pełni ona funkcję obiektu handlowego typu kiosk. Organ zwrócił uwagę, że faktu tego nie zmienia okoliczność, że przez zamontowanie kół i dyszla z zaczepem holowniczym, istnieje możliwość jego przemieszczania przez przyłączenie go do pojazdu samochodowego. W ocenie organu dla przedmiotowego obiektu budowlanego stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.; zwane dalej jako rozporządzanie). Zgodnie z § 12 rozporządzenia sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Opisane wyżej usytuowanie przedmiotowego budynku od granicy działki nie spełnia wymogów rozporządzenia. Przy szerokości działki około 5 m i szerokości obiektu 2,7 m nie jest możliwe zachowanie odległości 1,5 m od granicy działki. Obiekt ma szerokość 2,7 m, szerokość działki wynosi około 5 m. Obiekt jest wiec zlokalizowany ścianą bez otworów drzwiowych i okiennych w odległości około 0,20 m, a od granicy z działką nr 508/12 oraz ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości około 2,1 m od granicy z działką nr 508/10. PINB stwierdził, że działka nr 508/9 nie jest działką budowlaną i z uwagi na to nie jest możliwe usytuowanie na niej obiektów budowlanych w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami zawartymi w rozporządzeniu. Przedmiotowy obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę i niezgodnie z przepisami. W związku z tym organ stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 48 ust. 2 P.b., a sprawa podlega rozstrzygnięciu w oparciu o art. 48 ust. 1 P.b.

W odwołaniu od tej decyzji K. Ż., reprezentowany przez adwokata W. U. podniósł, że przyczepa nie stawowi obiektu budowalnego, gdyż posiada tablicę rejestracyjną, jest zarejestrowana, posiada aktualne badania techniczne oraz obowiązkowe OC. W ocenie odwołującego się przyczepa jest pojazdem bez silnika przystosowany do łączenia go z innymi pojazdami i dlatego nie stanowi obiektu budowalnego.

WINB decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i jednoczenie nakazał K. Ż., rozbiórkę w/w obiektu budowlanego. W uzasadnieniu WINB przychylił się do stanowiska organu I instancji, że przedmiotowy obiekt ze względu na swe cechy konstrukcyjne, pełnione funkcje i brak stałego połączenia z gruntem stanowi tymczasowy obiekt budowlany. Rozpatrywany obiekt posiada charakter kiosku i pełni funkcję obiektu handlowego. Jest obiektem stacjonarnym, o czym świadczy m.in. fakt jego podparcia na metalowych podporach (stojakach), wykonanie schodów przy drzwiach wejściowych oraz wyposażenie w instalację elektryczną zasilaną licznikowo z budynku istniejącego na sąsiedniej działce. WINB zgodził się również ze stanowiskiem organu I instancji, że fakt wykorzystania do budowy (ustawienia) przedmiotowego obiektu podwozia przyczepy z kołami nie wpływa na jego kwalifikację. Zamontowanie podwozia z kołami i zaczepem holowniczym sprawia, że istnieje możliwość jego przemieszczania przez przyłączenie go do pojazdu samochodowego, lecz okoliczność ta nie zmienia faktu, że obiekt ten pełni funkcję obiektu handlowego typu kiosk. Organ odwoławczy przedstawił stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym orzeczeniu a następnie wykonaniu nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na kołach nie stoi na przeszkodzie fakt zarejestrowania tego obiektu jako pojazdu mechanicznego i zawarcia związanej z tym umowy ubezpieczenia OC, jeżeli z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że rzeczywistym (głównym) przeznaczeniem tego pojazdu pozostaje użytek niemobilny. Zwrócił uwagę, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest parkowanie przyczepy samochodowej, lecz ustawienie obiektu o charakterze tymczasowym w konkretnie wskazanym miejscu, co mieści się pod pojęciem wykonania czy wzniesienia obiektu w określonym miejscu i czasie, a tym samym "budowy obiektu budowlanego" w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b. WINB stwierdził, że wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, którego w rozpatrywanym przypadku inwestor nie posiada. W rozpatrywanym przydatku wprowadzenie procedury legalizacyjnej nie jest możliwe z uwagi na fakt, że usytuowanie obiektu narusza obowiązujące przepisy, w tym techniczno-budowalne dotyczące wymaganych odległości od granicy działki sąsiedniej w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dlatego stan faktyczny zaistniały w rozpatrywanej sprawie oraz uwarunkowania prawne mające zastosowanie przy jej rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu obligują organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Nadto WINB stwierdził, że sentencja decyzji I instancji zawiera informacje oraz pouczenia (o konieczności powiadomienia organu o wykonaniu obowiązku w terminie 7 dni, z dodatkową informacją o konsekwencjach nie wykonania nakazu w postaci postępowania egzekucyjnego celem przymuszenia), które nie odpowiadają treści podstawy prawnej przyjętej do rozstrzygnięcia sprawy i nie znajdują oparcia w przepisach prawa. WINB wskazał, że tego rodzaju dodatkowe informacje i pouczenia podane w sentencji decyzji mogą czynić wydaną decyzję niemożliwą do wyegzekwowania. W związku z tym wydano decyzję reformatoryjną z dostosowaniem wydanego nakazu do treści podstawy prawnej, służącej do jej wydania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] - WINB po rozpatrzeniu wniosku strony wstrzymał wykonacie w/w decyzji.

K. Ż., reprezentowany przez adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję WINB z dnia [...] października 2013 r., wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 139 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. na skutek wydania na niekorzyść strony decyzji reformatoryjnej, która pogarsza sytuację prawną skarżącego, albowiem PINB wydał decyzję, która, zdaniem WINB, ze względu na zawartą w sentencji treść mogłaby czynić decyzję trudną do wyegzekwowania, zaś WINB uchylając decyzję organu I instancji oraz wydając rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, pogorszył sytuację prawną skarżącego, gdyż doszło do korekty na niekorzyść strony zapewniającej możliwość wyegzekwowania decyzji, mimo braku przesłanek uzasadniających wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, albowiem zaskarżona decyzja nie zawierała wad o charakterze rażącego naruszenia prawa, ani też nie naruszała rażąco interesu społecznego, a tylko pod takim warunkiem możliwym byłoby zastosowanie przez organ odwoławczy uprawnienia przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bez jednoczesnej obrazy zakazu reformationis in peius,

2) art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego,

3) art. 48 ust. 1 P.b. przez błędne uznanie, że przyczepa stanowi obiekt budowlany, który został wybudowany, a w efekcie błędne nakazanie rozbiórki tejże przyczepy stanowiącej pojazd bez silnika, która nie stanowi obiektu budowanego w rozumieniu przepisów P.b. i której zaparkowanie w określonym miejscu nie wymaga pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął w/w zarzuty. Zwrócił uwagę, że organ wadliwie ustalił, że przedmiotowa przyczepa, stanowi obiekt budowlany i została budowana, podczas gdy jest ona zaparkowana i nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów P.b.. Podobnie jak w odwołania wskazał, że przyczepa posiada tablicę rejestracyjną, jest zarejestrowana, posiada aktualne badania techniczne oraz obowiązkowe ubezpieczenie OC. W związku z tym jest to pojazd bez silnika przystosowany do łączenia go z innymi pojazdem i nie stanowi on obiektu budowalnego. Z tego powodu całkowicie bezprzedmiotowym było analizowanie przez organ usytuowania przyczepy na działce nr 508/9 pod kątem spełnienia wymagań stawianych obiektom budowlanym zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Strona skarżąca zarzuca organom nadzoru budowlanego dokonanie niewłaściwych ustaleń stanu faktycznego, co następnie przełożyło się jej zdaniem na błąd w zastosowaniu przepisów u.P.b. Według strony skarżącej, przyczepa której jest właścicielem nie odpowiada pojęciu tymczasowego obiektu budowlanego a w rezultacie nie może stanowić przedmiotu decyzji, o której mowa w art. 48 ust. 1 u.P.b.

Sąd administracyjny podziela wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji oraz argumentację leżącą u ich podstaw. Przedmiotowa przyczepa przeznaczona przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, a dokładnie czynności handlowych, odpowiada pojęciu tymczasowego obiektu budowlanego, którego definicję wyraża art. 3 pkt 5 u.P.b. Należy przypomnieć, iż w myśl tej regulacji ilekroć w powołanej ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Zdaniem Sądu o możliwości zakwalifikowania danego obiektu, jako tymczasowego obiektu budowlanego decyduje przede wszystkim cel, w jakim ów obiekt został umieszczony na danej działce oraz okres czasu funkcjonowania na niej (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 348/08, LEX 529823; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. IV SA/Po 151/11, LEX 895918; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 574/09, LEX 706998).

Prawidłowo przedmiotowy obiekt został przez WINB zakwalifikowany jako kiosk uliczny skoro jest przeznaczony do prowadzenia stałej, w miejscu w którym jest ulokowany działalności handlowej, tj. sprzedaży biżuterii. Należy zgodzić się, że podwozie wraz z kołami, w jakie wyposażona jest przyczepa może powodować możliwość jej przemieszczania, co jednak absolutnie nie wyklucza, że w stwierdzonych okolicznościach jest ona jednocześnie obiektem budowlanym. Przytoczona wyżej definicja ustawowa tymczasowego obiektu budowlanego nie wyklucza traktowania zarejestrowanych przyczep za kioski uliczne, jeżeli zostały one przeznaczone do prowadzenia stałej działalności handlowej w określonym miejscu. Także przepisy dotyczące prowadzenia ruchu drogowego nie zawierają normy zakazującej jednoczesnego traktowania przyczep za obiekty budowlane. Organy na podstawie umowy dzierżawy części działki nr 508/9 w obr. [...], zawartej pomiędzy skarżącym a M. S., ustaliły, że umowa ta została zawarta na okres pięciu lat, co zdecydowanie pozwalało stwierdzić, że przyczepa służyć ma ciągłemu prowadzeniu działalności handlowej. Jednocześnie przez "wybudowanie" takiego obiektu jak przyczepa rozumie się w orzecznictwie dostarczenie obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych do wykonywania funkcji podstawowych tego obiektu robót budowlanych (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 506/07, LEX 347903). W analogiczny sposób do tych kwestii odniósł się NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. o sygn. II OSK 1389/11 (opubl. w CBOSA), który ocenił, iż zarejestrowana przyczepa pełniąca funkcje gastronomiczne może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b.. NSA odnosząc się do faktu zarejestrowania przyczepy podzielił powołany przez Organy nadzoru budowlanego pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 kwietnia 2010 r., o sygn. II SA/Wr 574/09, opubl. CBOSA, że zarejestrowanie przyczepy stanowi jedynie jej dodatkową cechę, istniejącą z woli jej właściciela, która umożliwia legalne poruszanie się po drogach publicznych. Przekładając powyższe stanowisko na realia niniejszej sprawy, należy zauważyć, że potencjalny sposób przemieszczania różni przyczepę od innych kiosków, w których prowadzona jest działalność handlowa, jednak cecha ta w żaden sposób nie wpływa na realizację podstawowej funkcji, jaką jest działalność handlowa. Przytoczone stanowisko dominuje w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych czego przykładem jest m.in. wyrok WSA w Gdański z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 684/12.

Z tych przyczyn powoływane w skardze twierdzenia, że przyczepa nie jest trwale połączona z gruntem, jest ruchomym obiektem, nie wyklucza uznania jej za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b., a w konsekwencji także nie wyklucza konieczności stosowania przepisów dotyczących rozbiórki obiektów samowolnie wybudowanych. Tym samym, Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w administracji. Odpowiada obiektywnej prawdzie twierdzenie, że przyczepa jest tymczasowym obiektem budowlanym.

Do przedmiotowego obiektu należało stosować przepisy u.P.b., bowiem przyczepa nie mogła zostać ustawiona wcześniej niż przed 2011 r. Wykonanie tego obiektu podlegało regulacjom art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 u.P.b. Ponieważ przyczepa służy do prowadzenia działalności handlowej przez czas dłuższy niż 120 dni, obowiązkiem inwestora było uzyskanie pozwolenia na budowę, a nie tylko dokonanie zgłoszenia. Prawidłowo stwierdzono w kontrolowanych decyzjach, że wdrożenie procedury legalizacyjnej nie jest możliwe, bowiem budowa przyczepy narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b.). Działka, na której usytuowany jest obiekt nie jest działką budowlaną skoro jej wymiary wykluczają możliwość spełnienia przy wznoszeniu obiektu wymogów przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem). Trafne jest ustalenie organu pierwszej instancji, iż wymiary obiektu oraz wymiary działki nie pozwoliłyby spełnić ustalonych w § 12 rozporządzenia warunków sytuowania obiektu w odległości od granicy działki sąsiedniej (strona nr 3 decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]). Dodać do tego należy, że do samowolnie wybudowanych tymczasowych obiektów budowlanych nie ma zastosowania art. 50 ust 1 u.P.b. (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 1997 r. sygn. akt OPS 3/97, ONSA 1998, zdanie 1, poz. 3).

Także zarzut naruszenia art. 139 K.p.a. nie znalazł potwierdzenia, bowiem rozstrzygnięcia organów obu instancji w istocie nie różnią się co do meritum. Innymi słowy, WINB nie pogorszył sytuacji administracyjnoprawnej strony. Skutkiem uchylenia w całości decyzji PINB i rozstrzygnięcia o istocie sprawy, jest w zasadzie wyeliminowanie z zakresu osnowy decyzji niezgodnego z prawem orzeczenia nakładającego na inwestora obowiązek powiadomienia organu w określonym terminie o wykonaniu rozbiórki oraz informacji o tym, że niewykonanie obowiązku spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Należy zgodzić się, że podstawy materialnoprawne decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu nie pozwalają nakładać na inwestora takich obowiązków, jakie przewidział PINB. Nie sposób w dokonanej modyfikacji doszukać się pogorszenia sytuacji strony skarżącej, bowiem decyzja drugiej instancji nie przewiduje bardziej dolegliwych konsekwencji w stosunku do tych, jakie zostały orzeczone przez Organ pierwszej instancji. Zarówno na mocy decyzji PINB jaki i WINB K. Ż. jest obowiązany do rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego i niewątpliwie te obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony skarżącej, że decyzja Organu pierwszej instancji podlegała tej egzekucji w mniejszym stopniu bądź mniej dla niej dolegliwym stopniu niż akt organu odwoławczego. Resumując, WINB nie naruszył art. 139 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Sąd w toku wykonywania swych kompetencji kontrolnych nie dostrzegł innych niż podane w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.