Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] znak [...] z dnia [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. znak: [...] o skierowaniu R.N. na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Uzasadniając wydane orzeczenie organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 9 maja 2014 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. o skierowanie R.N. na badania psychologiczne w związku z otrzymaniem przez niego łącznie 25 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 30 kwietnia 2013 r. do dnia 28 lutego 2014 r. Na sumę 25 punktów składają się naruszenia ruchu drogowego dokonane w dniach: 30 kwietnia 2013 r. ( 10 punktów), 15 listopada 2013 r. ( 10 punktów), 28 lutego 2014 r. ( 5 punktów). Strona powołała się na okoliczność ukończenia szkolenia w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego i wniosła zastrzeżenia co do ilości naliczonych punktów. Prezydent Miasta Ł. przekazał Komendantowi Wojewódzkiemu w Ł. zastrzeżenia strony i wniósł o zajęcia stanowiska w sprawie. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w piśmie z dnia [...] r. znak: [...] stwierdził, że zastrzeżenia strony są bezzasadne a wniosek o skierowanie na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest w dalszym ciągu aktualny. Prezydent Miasta Ł. w dniu [...] r. wydał zaskarżoną decyzję, powołując jako podstawę materialnoprawną art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W myśl art. 99 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy starosta, na wniosek organu kontroli ruchu drogowego, wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu na badanie psychologiczne w stosunku do kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie organy ruchu drogowego stwierdziły, iż strona w okresie od dnia 30 kwietnia 2013 r. do dnia 28 lutego 2014 r. trzykrotnie dopuściła się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za co uzyskała 25 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego – wniosku wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 maja 2014 r. i potwierdzona została pismem z dnia 23 lipca 2014 r. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich strona naruszyła przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz.U. poz. 488), prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Starosta zaś orzekając w przedmiotowej sprawie związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, to jest sformalizowanej informacji komendanta wojewódzkiego Policji, co do uzyskania przez R.N. liczby punktów uzasadniających wydanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne. R.N. w odwołaniu kwestionuje liczbę naliczonych punktów, powołując się na odbyte szkolenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może jednak oceniać, czy ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego lub czy prawidłowo zakwalifikowano przekroczenie przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1087/2005 wyraził pogląd, że prowadzone przez organ Policji czynności ewidencyjne, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego mają charakter materialno-techniczny i mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonego aktu i czynności przez właściwy organ Policji, a w razie jego milczenia może skorzystać ze skargi w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolegium stwierdziło, iż zgodnie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty. Zgodnie z powyższym odbycie szkolenia wymienionego w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz.U z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) powoduje zmniejszenie liczby punktów, o ile to szkolenie rozpoczęło się przed przekroczeniem limitu 24 punktów karnych.

W ocenie organu odwoławczego zaistniały stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.).

R.N. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia. Podniósł, że decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i narusza przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 b ustawy z dnia 5 stycznia o kierujących pojazdami oraz art. 6, 7 i 77 kodeksu postepowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu wydawana jest przez starostę w przypadku przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skarżący przyznał, że przekroczył liczbę 24 punktów. Zauważyć jednak należy, iż w dniu 5 maja 2014 r., czyli w momencie skierowania przez komendanta wojewódzkiego Policji na badanie psychologiczne na jego koncie pozostawało 15 punktów karnych, a nie 25. Punkty karne ulegają wykreśleniu po roku od wykroczenia. Oznacza to, że punkty które zostały naliczone w dniu 30 kwietnia 2013 r. zostały anulowane 1 maja 2014 r., czyli przed wystosowaniem wniosku przez komendanta. Liczbę 25 należało zatem pomniejszyć o 10, co daje 15. Ponadto w dniu 22 maja 2013 r. uczestniczył w szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy o ruchu drogowym. Odbycie szkolenia prowadzi do pomniejszenia liczby zgromadzonych przez kierowcę punktów karnych o 6, co nie zostało uwzględnione przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Oznacza to, że otrzymaną liczbę należy pomniejszyć o kolejne 6 punktów. Niesłusznie zatem uznano, iż brak było możliwości skorzystania przez kierowcę ze zmniejszenia liczby punktów karnych z uwagi na przekroczenie limitu 24 punktów, gdyż na dzień udziału w szkoleniu na koncie pozostawało 15 punktów karnych. W związku z odbyciem szkolenia wielkość ta powinna zostać pomniejszona o kolejne punkty, co ostatecznie daje wynik 9 punktów. Skarżący nie kwestionuje słuszności ukarania za popełnienie wykroczeń drogowych, a jedynie fakt niesłusznego, niezgodnego z prawem skierowania go na badanie psychologiczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. 2012.270 – dalej: p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 76 § 3 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( tekst jedn. Dz.U. 2014, poz. 600). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...]., który działał na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o kierujących pojazdami.

Jak prawidłowo przyjął organ odwoławczy wniosek ten jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Z treści wniosku wynika, że skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego w dniach: 30 kwietnia 2013 r. ( 10 punktów), 15 listopada 2013 r. ( 10 punktów) i 28 lutego 2014 r. ( 5 punktów), za co otrzymał łącznie punktów.

Strona w trakcie postępowania przed organem I instancji, w piśmie oznaczonym datą 7 lipca 2014 r. ( złożonym w siedzibie organu w dniu 9 lipca 2014 r.) podniosła, iż w dniu 22 maja 2013 r. uczestniczyła w szkoleniu przewidzianym w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. 2012, poz. 1137). Wyjaśniła, że odbycie szkolenia spowodowało zmniejszenie o 6 liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Organ I instancji w dniu 14 lipca 2014 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o zajęcie stanowiska w sprawie, to jest czy w świetle oświadczenia strony zawartego w piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. nadal aktualny jest wniosek o skierowanie strony na badanie psychologiczne.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. odpowiadając w dniu 23 lipca 2014 r. na ww. pismo stwierdził, cyt. " Szkolenie, które odbył kierowca w dniu 22 maja 2013 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Ł. ( a więc po przekroczeniu limitu 24 punktów) zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz.U. 2012, poz. 488) nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów. Kierowca nie spełnił warunku wynikającego z przepisów cyt. rozporządzenia tj., przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24 punktów. Ponadto informuję, iż w świetle § 6 cyt. rozporządzenia punkty wymienionego kierowcy nie podlegały usunięciu z uwagi na fakt, iż kierowca w okresie roku od dnia popełnienia wykroczenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby w tym przypadku 24 punkty. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzam, że wnioski o sprawdzenie kwalifikacji i o skierowanie na badanie psychologiczne [...] z dnia [...] roku są w dalszym ciągu zasadne i aktualne".

W dniu 25 lipca 2014 r. do organu administracji I instancji wpłynęła kopia zaświadczenia z dnia 22 maja 2013 r. nr [...], wydanego przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł., o odbyciu przez R.N. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Pismo komendanta wojewódzkiego Policji z dnia 23 lipca 2014 r. wpłynęło do siedziby organu administracji I instancji w dniu 30 lipca 2014 r. Organ ten decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem wydał w dniu 1 sierpnia 2014 r. Organ odwoławczy skarżoną obecnie decyzję wydał w dniu 10 września 2014 r., opierając się wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji.

W ocenie Sądu wydanie decyzji przez organy administracji obu instancji nie zostało poprzedzone wnikliwą analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego. W aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty urzędowe zawierające niespójne zapisy, to jest wniosek Komendanta Wojewódzkiego P. w Ł. nr [...] z dnia [...] r. oraz zaświadczenie wydane w dniu 22 maja 2013 r. nr [...] przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. Pierwszy z wymienionych dokumentów stwierdza przekroczenie przez stronę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w dniach: 30 kwietnia 2013 r. ( 10 pkt.), 15 listopada 2013 r. ( 10 pkt.) i 28 lutego 2014 r. ( 5 pkt.). Natomiast zaświadczenie wydane przez Dyrektora WORD w Ł. potwierdza odbycie przez skarżącego szkolenia przewidzianego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następstwem odbycia takiego szkolenia jest zmniejszenie o 6 liczby punktów posiadanych przez kierowcę ( § 8 ust. 4 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego).

Z porównania treści obu wymienionych wyżej dokumentów wynika, iż odbycie szkolenia w dniu 22 maja 2013 r. skutkowało zmniejszeniem o 6 liczby punktów za naruszenie przez kierowcę przepisów ruchu drogowego w dniu 30 kwietnia 2013 r. W konsekwencji tego odliczenia na koncie strony pozostawały w dniu 22 maja 2013 r. jedynie 4 punkty. Kolejne naruszenia przepisów ruchu drogowego 15 listopada 2013 r. i 28 lutego 2014 r. spowodowało dokonanie wpisu do ewidencji 15 punktów. Wobec tego w dacie skierowania przez komendanta wojewódzkiego Policji wniosku z dnia 5 maja 2014 r. na koncie strony znajdowało się 19 punktów, a zatem liczba mniejsza od określonej w przepisie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b liczby ( przekroczenie 24) punktów. Tym samym organ nie był władny wydać decyzji o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne. Na wydanie decyzji niewątpliwie miały wpływ wyjaśnienia komendanta wojewódzkiego Policji zawarte w piśmie z dnia 23 lipca 2014 r. Organy administracji nie zauważyły jednak sprzeczności tych wyjaśnień z zapisami zaświadczenia potwierdzającymi odbycie szkolenia przez stronę w dniu 22 maja 2013 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał się na związanie domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym – wniosku komendanta wojewódzkiego Policji, co do uzyskanej przez kierowcę liczby punktów.

Przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Domniemanie takie może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego powinna tę okoliczność udowodnić ( v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1228/10 – System Informacji Prawnej Lex nr 1132063).

Skarżący na okoliczność usunięcia 6 punktów z ewidencji, a w konsekwencji obciążenia go ilością mniejszą od 24 punktów, przedstawił urzędowy dokument – zaświadczenie wydane przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. W ten sposób zmierzał do obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego przyjętego jako dowód w sprawie przez organ administracji publicznej. W przypadku obalenia przez ten dowód domniemania przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego wniosek komendanta wojewódzkiego Policji nie mógłby być potraktowany jako dowód w sprawie.

Organy administracji obu instancji nie podjęły jednak próby skutecznego wyjaśnienia, jaki wpływ na liczbę punktów znajdujących się w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego miało odbycie przez skarżącego szkolenia w dniu 22 maja 2013 r. W szczególności, czy w tej dacie na koncie strony faktycznie były ponad 24 punkty. Bez dokładnej analizy treści pisma komendanta wojewódzkiego Policji z dnia 23 lipca 2014 r. i zaświadczenia z dnia 22 maja 2013 r. potwierdzającego odbycie szkolenia przyjęły, iż skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24.

Jak wynika z załączonego do akt pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 4 listopada 2014 r. ( a więc sporządzonego po dacie wydania zaskarżonej decyzji) we wcześniejszym piśmie z dnia 23 lipca 2014 r. błędnie wyjaśniono, iż kierowca przebył szkolenie po przekroczeniu limitu punktów. Jednocześnie komendant stwierdził, że po odbyciu szkolenia w dniu 22 maja 2013 r. odjęto 6 punktów z naruszeń według kolejności wpisów za wykroczenia z dnia 30 maja 2012 r. i 28 lipca 2012 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie jest uprawniony do badania oraz kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń oraz nakładających kary za popełnienie tych wykroczeń, bowiem czynności ewidencyjne prowadzi organ Policji. W rozpoznawanej sprawie skarżący przyznaje, że popełnił wykroczenia wymienione we wniosku i nie podważa zasadności nałożonych na niego kar. Podnosi natomiast, przestawiając dowód potwierdzający odbycie szkolenia, że część przypisanych mu punktów powinna zostać odjęta, a tym samym nie przekroczył 24 punktów.

Zdaniem Sądu organ nie był zwolniony z obowiązku dokładnego zapoznania się z treścią wniosku komendanta wojewódzkiego Policji i przeprowadzenia analizy zapisów wniosku w przypadku, gdy występowała niezgodność tych zapisów z innymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Analiza ta nie prowadziłaby do zakwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń oraz nakładających kary na skarżącego. Strona tych rozstrzygnięć nie kwestionuje.

Organy administracji obu instancji nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przed wydaniem decyzji w sprawie konieczne było dokładne wyjaśnienie istotnej w sprawie okoliczności, to jest liczby punktów przypisanych skarżącemu na dzień odbycia szkolenia ( 22 maja 2013 r.).

W oparciu o zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne nie było uzasadnione. Wobec przedłożenia przez stronę zaświadczenia o odbyciu szkolenia w dniu 22 maja 2013 r. organ administracji powinien wystąpić ponownie do komendanta wojewódzkiego Policji o wyjaśnienie dlaczego uznał, iż w chwili przystąpienia przez kierowcę do szkolenia przekroczył on 24 punkty. Dokładna analiza treści wniosku komendanta o skierowanie na badania pozwoliłaby organowi spostrzec, że oczywistym następstwem odbycia szkolenia w dniu 22 maja 2013 r. było odjęcie zapisanych w ewidencji 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 30 kwietnia 2013 r. Ponowne wystąpienie o uzupełnienie wyjaśnień umożliwiłoby komendantowi sprostowanie błędnych zapisów, znajdujących się w jego piśmie z dnia 23 lipca 2014 r., a w konsekwencji pozwoliłoby organowi administracji podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Organ administracji rozpoznając ponownie sprawę zwróci się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o wyjaśnienie jakie wpisy, dotyczące skarżącego, znajdowały się w prowadzonej przez komendanta ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w dniu wystąpienia z wnioskiem oraz w okresie wcześniejszym ( daty naruszeń, ilość punktów). Dopiero po uzyskaniu powyższych danych, uzupełniających zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, organ będzie w stanie prawidłowo ocenić zasadność skierowania strony na badania psychologiczne.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

bg