Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat S. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o odmowie przyznania T. K. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w miesiącu kwietniu 2015 r.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji w toku wywiadu środowiskowego ustalił, iż wnioskodawca jest osobą młodą, zdrową, samotnie gospodarującą, bez własnych dochodów. Strona mieszka w mieszkaniu rodziców nie ponosząc kosztów utrzymania, nie posiada statusu osoby bezrobotnej, zarejestrowanej w PUP. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny i brzmienie art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy organ I instancji odmówił przyznania stronie pomocy w formie zasiłku okresowego. Organ zwrócił uwagę, iż dla celów ubiegania się o pomoc społeczną wnioskodawca winien posiadać status osoby bezrobotnej. Z jednej strony winien zatem udowodnić, iż jest osobą poszukującą pracy, bądź niezdolną do pracy, a z drugiej aktywnie współdziałać z organami w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Przesłanki te po stronie wnioskodawcy nie zostały spełnione.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji T. K. wniósł o jej uchylenie w całości i zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji przyznającej wnioskowane świadczenie finansowe. Odwołujący zarzucił naruszenie interesu społecznego polegającego na wydaniu decyzji odmownej, przez co został ograniczony w efektywnym poszukiwaniu pracy, jak i odmówiono mu możliwości samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb egzystencjalnych – art. 67 ust. 2 Konstytucji RP oraz prawa do nauki – art. 70 Konstytucji RP. Zarzucił nadto naruszenie art. 5 pkt 1, art. 7 pkt 1 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 100 ust. 1 ustawy.

Odwołujący zarzucił niezgodność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z faktami, ponieważ wykazał swą aktywność w poszukiwaniu zatrudnienia. Powtórzył, iż w maju 2014 r. ukończył zajęcia aktywizacyjne przeprowadzone przez PUP w Ł., w grudniu 2013 r. ukończył cykl kursów i zdał niezbędne egzaminy państwowe pozwalające wykonywać zawód kierowcy, w 2012 r. również ukończył cykl kursów współfinansowanych przez PUP, które miały na celu podniesienie posiadanych już kwalifikacji i zdobycie nowego zawodu. Podkreślił, iż kiedy próbował rozwijać posiadane umiejętności związane z pracą kierowcy PUP odmówił pokrycia kosztów kursu na przewóz materiałów niebezpiecznych. Odwołujący jest zdania, iż najlepszym podniesieniem kwalifikacji zawodowych byłoby ukończenie edukacji, którą musiał przerwać z powodów finansowych – technik administracji. Dodał, iż w dniu 10 kwietnia 2015 r. podpisał kontrakt socjalny, którego głównym celem jest podjęcie pracy społecznie użytecznej, jednakże do dziś strona nie otrzymała pomocy w związku z tym kontraktem, a przecież MOPS winien współpracować z instytucjami pracy. Odwołującym stwierdził, iż jego przypadek jest przykładem, iż brak jest efektów takiej współpracy, wszak rejestracja w PUP to określony koszt, nadto każdorazowe, cykliczne i obowiązkowe wizyty w PUP to kolejny koszt, nie wspominając o składkach ZUS za każdego zarejestrowanego, które ponosi urząd. Oświadczył, iż nie ma zamiaru korzystać z możliwości uczestniczenia w kolejnych szkoleniach, gdyż poza wykształceniem i doświadczeniem zawodowym, zdobył wystarczające umiejętności by podjąć zatrudnienie, nie chcąc być zatem posądzony o nadużywanie świadczeń z zabezpieczenia społecznego unika rejestracji w PUP. Zdaniem strony ukończenie edukacji, którą rozpoczęła na kierunku technik administracji dotychczas wydawało się najrozsądniejszym pomysłem, którego realizacja mogłaby wpłynąć na sytuację życiową, jednak brak środków finansowych – odmowa ze strony urzędu przyznania zasiłku – uniemożliwia kontynuację nauki. Na koniec odwołujący podkreślił, iż nieustannie poszukuje zatrudnia, odpowiada na ogłoszenia w prasie i o ile jest to możliwe pozostawia pracodawcy egzemplarz życiorysu, nadto stara się nie narażać budżetu państwa na kolejne wydatki jakie generuje rejestracja w PUP.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o odmowie przyznania T. K. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w miesiącu kwietniu 2015 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło ustalenia organu I instancji co do sytuacji rodzinnej i dochodowej strony. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie posiada statusu osoby bezrobotnej, bowiem nie dopełnił formalności w PUP. W ocenie Kolegium jest to wymóg niezbędny dla osób ubiegających się o pomoc z funduszy społecznych, co organ wywiódł z unormowania w art. 107 ust. 5b pkt 13 ustawy, określającym sposób dokumentowania sytuacji wnioskodawcy. Wskazując następnie na brzmienie art. 2, art. 7, art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 1, art. 36 pkt 1 ppkt b ustawy, Kolegium podniosło, że pomoc społeczna ma zastosowanie przy łącznym spełnieniu przesłanek, a mianowicie wystąpieniu trudnej sytuacji życiowej i niemożliwości jej samodzielnego przezwyciężenia. Organ podkreślił, że rejestracja w PUP w Ł. i uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, dające uprawnienie do ubezpieczenia zdrowotnego nie wyklucza podejmowania samodzielnego starania się o zatrudnienie. Zwrócił uwagę, iż stronie proponowana była pomoc w formie posiłków, ale na taką formę pomocy nie wyraził zgody.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. K. zarzucił naruszenie interesu społecznego polegającego na niewłaściwej ocenie stanu faktycznego, zebranych dowodów oraz naruszenie prawa poprzez niewłaściwą interpretację zapisów art. 7 pkt 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP oraz złamanie konstytucyjnego prawa do nauki – art. 70 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji.

W motywach skargi skarżący powtórzył w zasadzie argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Dodał, że był zarejestrowany jako osoba bezrobotna od grudnia 2011 r. do lipca 2013 r. oraz od września 2013 r. do października 2014 r., ale nie otrzymał propozycji odpowiedniej pracy, wobec powyższego kolejną rejestrację w PUP uznał za marnowanie pieniędzy publicznych. W dniu 10 kwietnia 2015 r. popisał kontrakt socjalny z MOPS w Ł., którego głównym celem jest podjęcie prac społecznie użytecznych, lecz takiej pracy nie podjął. Podkreślił, iż dotychczas otrzymywane niewielkie środki pomocowe ułatwiały mu poszukiwanie zatrudnienia, zaś wydana decyzja o odmowie przyznania zasiłku okresowego przyczyniła się do rezygnacji z nauki w szkole policealnej na kierunku technik administracji. W ocenie strony gruntowne przygotowanie zawodowe, na jakie miał szanse za sprawą podjętej edukacji i realne rozwiązanie problemu bezrobocia, zostały zaprzepaszczone odmownymi decyzjami organów samorządowych, co świadczy, iż zaskarżone decyzje są niesprawiedliwe i sprzeczne z interesem społecznym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji dodając, że ustalony stan faktyczny sprawy nie pozwala uznać, iż skarżący podejmował starania dla pokonywania trudności życiowych.

Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i złożył dokumenty potwierdzające aktywne poszukiwanie pracy przez skarżącego. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych i oświadczył, e nie zostały one pokryte w całości, ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W ocenie sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia 3 lipca 2015 r., który orzekł o odmowie przyznania T. K. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego w miesiącu kwietniu 2015 r.

Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy, instytucja ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 ustawy).

Przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z którąkolwiek okolicznością określoną w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będące dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy - jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Natomiast odmowa wykorzystania własnego uprawnienia stanowi samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczenia pomocy społecznej. Zasada subsydiarności wyraża spoczywającą na jednostce powinność pełnego wykorzystania własnych zasobów, możliwości oraz uprawnień, w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Jeżeli jednostka nie uczyni zadość owej powinności, to brak po jej stronie podstawowej przesłanki do udzielenia wsparcia z pomocy społecznej. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych rozsądnych propozycji pracowników socjalnych, pomagających osobie i rodzinie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 745/14 oraz z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 350/14; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 395/14 – dostępne, jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie postępowanie wszczęte zostało na wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku okresowego w miesiącu kwietniu 2015 r. Do tego rodzaju świadczenia odnosi się przepis art. 38 ustawy, przy czym podstawową przesłanką przyznawania świadczeń z pomocy społecznej jest osiąganie dochodu nieprzekraczającego kryterium dochodowego na osobę w rodzinie lub kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Poza tym warunkiem ubiegania się o pomoc jest wystąpienie co najmniej jednej okoliczności wymienionej w art. 7 pkt 2 – 15 ustawy lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Co istotne, wspomniany już przepis art. 38 ust. 1 ustawy przewiduje, iż świadczenie to przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Sposób sformułowania przytoczonego przepisu wskazuje, że zasiłek okresowy jest świadczeniem obligatoryjnym w sytuacji, gdy wnioskodawca spełnił przesłanki konieczne do jego przyznania. Natomiast odmowa przyznania zasiłku okresowego jest uzasadniona wówczas, gdy w okolicznościach danej sprawy organ ustali brak wystąpienia przesłanek pozytywnych oraz wystąpienie przesłanki negatywnej z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4 i art. 4 ustawy. Pomoc państwa ma bowiem charakter subsydiarny i pozwala na interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie mają możliwości samodzielnego przezwyciężenia trudności życiowych. Za taką wykładnią opowiedział się tutejszy sąd w wyrokach: z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 418/15 oraz z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 769/15 dotyczących analogicznych świadczeń odpowiednio z miesiące marzec 2015 r. i maj 2015 r..

Przedstawione stanowisko jest również ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i wynika chociażby z wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1910/07 i z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1920/11 oraz z wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 978/13 oraz z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1067/13; w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 130/11; w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1946/11; w Olsztynie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 734/10 oraz z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1213/13; w Łodzi z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 846/10).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przypomnieć, co ustaliły organy administracji a strona nie kwestionuje, iż skarżący ma 34 lata, mieszka z rodzicami, jednakże prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zajmuje jeden pokój ale nie czyni nakładów finansowych z tego tytułu. Rodzice czasami pomagają skarżącemu w zakupie żywności. Aktualnie strona nie pracuje zarobkowo, nie jest również zarejestrowana w urzędzie pracy i jasno oświadcza, iż nie podejmie żadnych kroków, które skutkowałyby taką rejestracją, gdyż uważa to za zbyteczny wydatek z budżetu państwa. W latach poprzednich 2011 - 2013 skarżący był zarejestrowany w urzędzie pracy, jednakże od października 2014 r. nie rejestrował się już w PUP. Skarżący wyjaśnił, iż przez czas kiedy posiadał status osoby bezrobotnej ukończył kilka kursów i szkoleń, jednakże żaden z nich nie przyczynił się do pozyskania pracy spełniającej jego oczekiwania. Podkreślał, iż aktywnie poszukuje pracy, co potwierdził pełnomocnik strony przedkładając na rozprawie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię listy potencjalnych pracodawców, z którymi strona podejmowała rozmowy kwalifikacyjne. Jednocześnie jednak, jak wynika z oświadczeń strony, dotychczas nie udało jej się pozyskać zatrudnienia, które oceniłaby jako opłacalne. Jak wynika z dokumentów załączonych do skargi, strona okazjonalnie podejmuje prace zarobkowe, nadto w dniu 10 kwietnia 2015 r. podpisała kontrakt socjalny. Przy czym, co sądowi z urzędu wiadomo, kontrakt ten skarżący wypowiedział w dniu 11 maja 2015 r., gdyż w jego ocenie nie realizował on celu w postaci podjęcia prac społecznie użytecznych. Nadto w kwietniu i maju 2015 r. skarżący podejmował pracę tymczasową oświadczając, iż dotarcie do miejsca pracy pieszo było marnowaniem czasu i energii, nie posiada zaś środków na poruszanie się środkami komunikacji (okoliczności znajdujące potwierdzenie w aktach i uzasadnieniu sprawy o sygn.akt II SA/Łd 769/15). Skarżący podkreśla, iż szansy na znalezienie zatrudnienia upatruje w ukończeniu szkoły na kierunku technik administracji, ale negatywne nastawienie organów, które powinny udzielać pomocy społecznej a takiej pomocy mu odmawiają, skutecznie oddala perspektywę znalezienia stałego zatrudnienia.

W ocenie sądu należy po wtóre podkreślić, iż zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką funkcję spełniają także zasiłek stały i zasiłek okresowy, o których mowa odpowiednio w art. 37 ust. 1 oraz w art. 38 ust. 1 ustawy. Przepis art. 3 ustawy nie dopuszcza możliwości uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów, ani nie pozwala na udzielenie tej pomocy osobom, które dysponują możliwościami samodzielnego przezwyciężenia trudności na jakie napotkały, lub też realizowania tylko takiej formy pomocy jakiej strona subiektywnie oczekuje. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z jego uzasadnionych i rozsądnych propozycji pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakich się znalazła w celu "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie (por. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1067/13 oraz z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn.. akt III SA/Kr 555/13; w Łodzi z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1123/12; w Poznaniu z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 76/13; wyroki NSA: z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1920/11; z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1795/11; z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1010/11).

Z tych wszystkich względów zdaniem sądu na podzielenie zasługuje ocena organu, iż postawa skarżącego potwierdza, iż nie tylko nie współdziała on z organem w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, ale też samodzielnie nie czyni efektywnych starań o jej zmianę. Owszem skarżący oświadcza, iż chciałby kontynuować naukę w szkole policealnej, kierunek technik administracji, jednocześnie jednak ze swej strony nie podejmuje żadnej aktywności w pozyskaniu zatrudnienia, przerzucając ciężar finansowy swego kształcenia na organy administracji publicznej. Z drugiej zaś strony oświadcza, iż nie zarejestruje się w urzędzie pracy jako bezrobotny, gdyż rejestracja taka generuje zbędne w ocenie skarżącego wydatki z budżetu państwa. Nie sposób pominąć okoliczności wypowiedzenia kontraktu socjalnego wobec uznania, iż nie jest efektywny, w sytuacji gdy sam skarżący rezygnuje z zatrudnienia tymczasowego wskazując, iż dotarcie do pracy na pieszo jest marnotrawieniem czasu i energii. Roszczeniowa postawa skarżącego, który ze swej trony nie czyni żadnych starań aby polepszyć swoją sytuację życiową a jedynie deklaruje pomysły na jej polepszenie nie zasługuje na akceptację. Tym bardziej nie zasługuje na wspieranie ze strony organów pomocy społecznej.

Wobec powyższego, nie kwestionując trudnej sytuacji finansowej skarżącego należy jednak przede wszystkim mieć na uwadze okoliczność, że zasadniczym celem ustawy o pomocy społecznej jest niesienie pomocy osobom, o których mowa w art. 7 ustawy, a które jednocześnie nie są w stanie przezwyciężyć trudnych sytuacji życiowych wykorzystując własne uprawnienia i możliwości. Skarżący jest młodym, zdrowym mężczyzną, uzyskał uprawnienia w zawodzie kierowcy, zrezygnował z rejestracji w PUP, pozbawiając się tym samym uprawnień zdrowotnych, nie czyni starań zmierzających do polepszenia swej sytuacji, deklarując potrzebę uzyskania środków finansowych jednocześnie zrezygnował z pracy tymczasowej, czy kontraktu socjalnego.

Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym brak jest w ocenie sądu podstaw prawnych do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego i przerzucania ciężaru pomocy w jego utrzymaniu na państwo. Organy obu instancji rzetelnie zbadały stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa, jak również nie naruszyły granic wyznaczonych przez przepisy postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę należało oddalić.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461).

A. P.