Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga S. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lipca 2016 r. nr [..].

Jak wynika z akt sprawy decyzja ta wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 8 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny na terenie nieruchomości położonej przy ul. C. w G., podczas których ustalił, że S. H. na tarasie istniejącego na tej nieruchomości budynku mieszkalnego, znajdującym się nad garażem, nadbudował dodatkową część o konstrukcji drewnianej i wymiarach 5,15 m x 4,55 m i wysokości 2,15 m do 2,55 m, pełniącą funkcję pokoju z garderobą. Według oświadczenia inwestora nadbudowa ta została wykonana w 2012 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W oględzinach udział wziął inwestor wykonanych robót budowlanych – S. H. oraz współwłaścicielka nieruchomości – S. H.

Pismem z dnia 20 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. C. w G. (działka nr [..], obr. [..]) a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz uzyskania wyjaśnień.

Następnie postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), organ ten wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. C. w G. i ustalił wymóg wykonania niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył na S. H. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 22 stycznia 2016 r.,: 1. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności przedmiotowego obiektu (nadbudowanej części) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. projektu budowlanego (2 egzemplarze) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego: a) ocenę techniczną poświadczającą, że przedmiotowy obiekt (nadbudowana część) nie narusza przepisów w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a w szczególności, że zlokalizowany i wykonany jest on zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie ze sztuką budowlaną a także b) inwentaryzację przedmiotowego obiektu (nadbudowanej części) wykonaną przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zgodę pozostałych współwłaścicieli).

Pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. S. H. zwrócił się do organu wzywającego o przedłużenie terminu określonego w postanowieniu do dnia 30 maja 2016 r., a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r., poinformował inwestora o odmowie przedłużenia terminu, stwierdzając brak do tego podstaw.

W dniu 20 stycznia 2016 r. S. H. przedłożył w Inspektoracie: projekt zabudowy tarasu wykonany przez mgr inż. arch. S. R. posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń; kopię aktu własności gruntu; kopię dyplomu S. H. jako mistrza w zawodzie stolarz meblowy oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 czerwca 1999 r. dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku jednorodzinnego – zabudowa tarasu od strony północnej i zachodniej znajdującego się w G. – O. przy ul. S. na działce nr [.[.].

Dodatkowo, w dniu 25 stycznia 2016 r., S. H. przedłożył w Inspektoracie: drugi egzemplarz projektu budowlanego; orzeczenie komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia o zaliczeniu S. H. do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia; prośbę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przychylne rozpatrzenie sprawy legalizacji nadbudowy; oświadczenie S. H. o wykonaniu prac przy nadbudowie tarasu zgodnie z wymogami i sztuką prac ciesielskich.

Ponadto w dniu 28 stycznia 2016 r., wezwany przedłożył w Inspektoracie: decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2003 r. orzekającą, że nie wymagają określenia warunków wyłączenia z rolniczego użytkowania użytki rolne położone w G. – obręb [..], na terenie działki nr [..].

Pismem z dnia 2 lutego 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

W dniu 17 lutego 2016 r. Prezydent Miasta poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydaniu decyzji z dnia 19 stycznia 2016 r. o odmowie udzielenia S. H. pozwolenia na zabudowę tarasu nad garażem w G. przy ul. C. na działce nr [..] obręb [..].

W rezultacie decyzją z dnia 3 marca 2016 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał S. H. rozbiórkę nadbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. C. w G. (działka nr [..], obr. [..]) zlokalizowanej na istniejącym tarasie nad garażem, której wymiary w rzucie wynoszą 5,15 m x 4,55 m. Organ stwierdził bowiem, że S. H. nie przedłożył dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., a zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane w sytuacji takiej właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.

W dniu 10 marca 2016 r. S. H. przedłożył w Inspektoracie zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r. o zgodności planowanej inwestycji polegającej na zabudowie tarasu nad garażem przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym w G. przy ul. C. z ustaleniami miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy urbanistycznej O. w rejonie ulicy C. w mieście G. – uchwała Rady Miasta z dnia 25 stycznia 2001 r. nr XXXI/931/2001.

Następnie skarżący złożył odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r., domagając się jej uchylenia i podnosząc, że wydana została ona z naruszeniem:

- art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania i tym samym uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w sprawie oraz wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;

- art. 104 § 1 k.p.a. – poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na braku uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji;

- art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyznaczenie stronie zbyt krótkiego terminu, uniemożliwiającego zgromadzenie wszystkich wymaganych od strony dokumentów.

W dniu 12 kwietnia 2016 r. S. H. złożył w Inspektoracie pismo stanowiące uzupełnienie złożonego odwołania, do którego załączył ocenę techniczną o stanie nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C. w G. (działka nr [..], obr. [..]) a sporządzoną przez mgr inż. M. B. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej.

Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy i o możliwości wnoszenia uwag oraz zastrzeżeń.

Następnie zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 7 lipca 2016 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że nadbudowa budynku mieszkalnego położonego przy ul. C. w G. wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego to inwestor, jak sam oświadczył, nie posiada.

Brak pozwolenia na budowę obligował z kolei organ I instancji do zastosowania trybu określonego w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Tryb ten organ I instancji zastosował przy tym prawidłowo, bowiem postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r. wezwał inwestora do przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3, a wobec ich nieprzedłożenia nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego, co jest zgodne z dyspozycją art. 48 ust. 4. Dokumenty przedłożone przez inwestora w toku postępowania wyjaśniającego nie wypełniły bowiem wezwania określonego w postanowieniu z dnia 3 listopada 2015 r., przedłożona przez zobowiązanego decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 czerwca 1999 r. nie może zastąpić zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności przedmiotowego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedłożony projekt budowlany "Zabudowy tarasu nad garażem" opracowany przez mgr inż. arch. S. R. w listopadzie 2014 r. nie zawiera wymaganej oceny technicznej oraz inwentaryzacji a forma projektu wskazuje, że został on przygotowany celem ubiegania się o pozwolenie na budowę w organie administracji architektoniczno – budowlanej, przedłożona kopia aktu własności nie zastępuje oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ przy współwłasności powinno ono zawierać zgodę pozostałych współwłaścicieli. Również, jak wskazał organ odwoławczy, przedłożona, już po wydaniu kontrolowanej decyzji, ocena techniczna o stanie nadbudowy budynku nie stanowi wypełnienia wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r.

Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 2 lutego 2016 r., zawiadomił strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zawiadomienie to zostało wysłane do inwestora na prawidłowy adres ale pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka nie została przez adresata podjęta. W tej sytuacji została ona uznana za skutecznie doręczoną w dniu 18 lutego 2016 r.

Kontrolowana decyzja posiada zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne.

Termin wykonania postanowienia z dnia 3 listopada 2015 r. wynosił ponad dwa i pół miesiąca. W terminie tym tj. do dnia 22 stycznia 2016 r. ale też i po jego upływie inwestor nie przedłożył jednak wszystkich wymaganych dokumentów. Nie można zatem uznać, że wyznaczony termin był zbyt krótki.

We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r. W jego ocenie bowiem decyzje te wydane zostały z naruszeniem: art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie polegające na nie zawiadomieniu pełnomocnika skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i tym samym uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie oraz wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu, że termin wyznaczony skarżącemu przez organ I instancji do przedłożenia wszelkiej dokumentacji nie był zbyt krótki. Ponadto, skarżący uważa, że zaskarżone decyzje oparte zostały na błędnym ustaleniu faktycznym polegającym na przyjęciu, że dokumenty przedkładane przez skarżącego nie spełniły wymogów określonych w postanowieniu z dnia 3 listopada 2015 r. Skarżący podkreślił, że w chwili podejmowania decyzji przez organ odwoławczy wykonał on już wszystkie ciążące na nim obowiązki, a organ nie wziął tego pod uwagę i oparł się na materiale zgromadzonym w aktach sprawy z dnia wydania decyzji przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skargi, organ wyjaśnił, że:

Zawiadamiając strony o możliwości zapoznania się z nowym materiałem dowodowym faktycznie pominął pełnomocnika S. H. i powiadomił bezpośrednio stronę. Przy czym, nowe dowody w sprawie tj. ocena techniczna o stanie nadbudowy budynku mieszkalnego wraz z inwentaryzacją zostały złożone, jako uzupełnienie odwołania, przez S. H., a więc były znane stronie jak i jej pełnomocnikowi. Dowody te były również brane pod uwagę w postępowaniu odwoławczym.

Jednakże dopiero spełnienie wszystkich punktów postanowienia z dnia 3 listopada 2015 r. stanowi wykonanie obowiązku. Inwestor zaś, do dnia wydania zaskarżonej decyzji, nie przedłożył oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, gdyż przedłożona kopia aktu własności nie zastępuje tego oświadczenia, które powinno, przy współwłasności, zawierać zgodę pozostałych współwłaścicieli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrolowana decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lipca 2016 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r. – są zgodne z prawem.

Stwierdzony niespornie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego stan faktyczny tj. wykonanie przez S. H. nadbudowy budynku mieszkalnego poprzez wybudowanie nad tarasem pokoju z garderobą o ścianach konstrukcji drewnianej i wymiarach 5,15 m x 4,55 m i wysokości 2,15 m do 2,55 m, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, uprawniał do zastosowania procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 48 dotyczy bowiem rozbiórki lub legalizacji obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, o czym świadczy treść ust. 1 tego art.

Przeprowadzona zaś przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego procedura legalizacyjna nie narusza dyspozycji art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Po dokonaniu wstępnej kontroli przedmiotowej budowy pod kątem zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami techniczno – budowlanymi, postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., organ ten wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budynku położonym przy ul. C. w G., ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 22 stycznia 2016 r., dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3, tj.: 1. zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności przedmiotowego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. projektu budowlanego (2 egzemplarze) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego: a) ocenę techniczną poświadczającą, że przedmiotowy obiekt (nadbudowana część) nie narusza przepisów w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a w szczególności, że zlokalizowany i wykonany jest on zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie ze sztuką budowlaną a także b) inwentaryzację przedmiotowego obiektu (nadbudowanej części) wykonaną przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami i zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zgodę pozostałych współwłaścicieli).

Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie zobowiązany nie przedłożył wszystkich wymaganych postanowieniem dokumentów. W toku postępowania przed organem I instancji inwestor przedstawił bowiem do akt sprawy jedynie: 2 egzemplarze projektu zabudowy tarasu wykonanego przez mgr inż. arch. S. R. posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń; kopię aktu notarialnego, na mocy którego nabył on wraz z S. H. własność nieruchomości zlokalizowanej przy ul. C. w G.; kopię dyplomu S. H. jako mistrza w zawodzie stolarz meblowy; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 czerwca 1999 r. dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku jednorodzinnego – zabudowa tarasu od strony północnej i zachodniej znajdującego się w G. – O. przy ul. S. na działce nr [..]; orzeczenie komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia o zaliczeniu S. H. do drugiej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia; prośbę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przychylne rozpatrzenie sprawy legalizacji nadbudowy; oświadczenie S. H. o wykonaniu prac przy nadbudowie tarasu zgodnie z wymogami i sztuką prac ciesielskich; decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 sierpnia 2003 r. orzekającą, że nie wymagają określenia warunków wyłączenia z rolniczego użytkowania użytki rolne położone w G. – obręb [..], na terenie działki nr [..].

W toku postępowania odwoławczego zobowiązany przedłożył do akt dodatkowo: zaświadczenie Prezydenta Miasta z dnia 9 marca 2016 r. o zgodności planowanej inwestycji polegającej na zabudowie tarasu nad garażem przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym w G. przy ul. C. z ustaleniami miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy urbanistycznej O. w rejonie ulicy C. w mieście G. – uchwała Rady Miasta z dnia 25 stycznia 2001 r. nr XXXI/931/2001; ocenę techniczną o stanie nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C. w G. (działka nr [..], obr. [..]) a sporządzoną przez mgr inż. M. B. posiadającego uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej.

Do dnia wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji zobowiązany nie przedłożył jednak wymaganego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Legitymowanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zaś niezbędnym wymogiem przeprowadzenia procesu inwestycyjno – budowlanego a jego wykazanie stanowi istotny element zasady wolności budowlanej, o której stanowi art. 4 Prawa budowlanego. Zgoda upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinna być sformułowana przy tym w sposób jednoznaczny, niepozostawiający jakichkolwiek wątpliwości. Ze złożonego oświadczenia woli powinno wynikać, że właściciel wyraża zgodę na wybudowanie na jego gruncie przez wskazanego inwestora określonego obiektu budowlanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2000 r., sygn. akt IV SA 316/98, LEX nr 657294) a obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej jest ocena, czy przedłożone oświadczenie uprawnia inwestora do prowadzenia określonych robót budowlanych.

Przedłożony w niniejszej sprawie przez skarżącego akt notarialny sporządzony w dniu 14 kwietnia 1981 r. nie wskazuje na posiadanie przez skarżącego prawa do dysponowania nieruchomością zlokalizowaną przy ul. C. w G. na cele budowlane. Na podstawie tego aktu notarialnego własność nieruchomości znajdującej się przy ul. C. w G. nabyli wspólnie S. H. i S. H. Art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane wyjaśnia zaś, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane rozumieć należy tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Niewątpliwie, według art. 195 kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom. Przy czym, w przypadku współwłasności, na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd taką nieruchomością, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Budowa lub przebudowa domu na wspólnej nieruchomości jest zaś czynnością przekraczającą zwykły zarząd, w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1990 r., sygn. akt III ARN 15/90, OSP 1991, z. 6, poz. 163). W dokumentach sprawy brak jest takiej zgody wyrażonej przez S. H., a co więcej, w piśmie z dnia 10 lipca 2015 r., oświadczyła ona, że nie wyraziła zgody i nadal nie wyraża zgody na dokonaną nadbudowę.

Z uwagi na powyższe, Sąd jest zdania, że kwestia terminu wyznaczonego na przedstawienie dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., nie miała znaczenia dla ustalenia wypełnienia wynikającego z niego obowiązku. W tym miejscu wyjaśnić należy, że termin wykonania obowiązku przedstawienia wymienionych dokumentów, określonych w art. 48 ust. 3, jest terminem procesowym (instrukcyjnym), którego określenie ustawodawca pozostawił organowi wydającemu postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2. Termin przedłożenia wymaganych dokumentów określa sam organ w ramach posiadanego przez siebie luzu decyzyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 28/10, LEX nr 953061). Niemniej termin ten powinien zostać określony w sposób odpowiadający realiom rozpoznawanej sprawy, przy czym musi być wystarczająco długi, by umożliwić stronie skuteczne spełnienie nałożonych na nią obowiązków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1208/10, LEX nr 1086108). Termin ten nie ma charakteru metarialnoprawnego, jest terminem procesowym, który może być przez organ zarówno przedłużany, jak i skracany (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 28/10, LEX nr 953061). Strona może podnosić ewentualny zarzut wyznaczenia zbyt krótkiego terminu albo jego nieprzedłużenia, przy czym obowiązana jest jednak do przedłożenia wymaganych dokumentów (zob. A. Plucińska (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el 2016).

Nieprzedstawienie zaś przez skarżącego wymaganych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 dokumentów obligowało organ do orzeczenia nakazu rozbiórki nadbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. C. w G. (działka nr [..], obr. [..]) zlokalizowanej na istniejącym tarasie nad garażem, na co wskazuje dyspozycja art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki.

Wbrew zarzutom skarżącego w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Naruszenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dyspozycji art. 40 § 2 k.p.a., poprzez wysłanie zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, bezpośrednio do inwestora a nie jego pełnomocnika nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania odwoławczego przedstawiony był do akt albo przez S. H. albo przez jego pełnomocnika, a tym samym uznać należy, że pełnomocnik miała możliwość zaznajomienia się z nim. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako bezzasadną, oddalił