Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Marzenna Linska–Wawrzon sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1436/11 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1436/11 oddalił skargę J. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] orzekająca o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 lutego 2011 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] orzekł o uznaniu J. D. z dniem [...] grudnia 2010 r. za osobę bezrobotną.

Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydent m. st. Warszawy, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz ust. 4 c, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa", orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 9 lutego 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że ww. osoba nie stawiła się w Urzędzie Pracy m.st. Warszawy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednocześnie organ wyjaśnił, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji po upływie co najmniej 120 dni licząc od dnia niestawiennictwa w Urzędzie Pracy, przy spełnieniu warunków do jego nabycia zawartych w ustawie.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania J. D., utrzymał w mocy powyższą decyzję i wskazał, że skarżącej znany był obowiązek wynikający z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Pouczenie o obowiązku zgłaszania się do Urzędu Pracy w wyznaczonych terminach oraz powiadomienia w terminie 7 dni od dnia niestawienia się o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, znajduje się na druku "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", z którym zapoznanie się J. D. potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu [...] grudnia 2010 r. Złe zrozumienie terminu obowiązkowego stawiennictwa w Urzędzie Pracy, na które powołuje się skarżąca, nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem nieobecności w dniu wyznaczonej wizyty, a podpis skarżącej na Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej przy tej dacie świadczy, iż została o nim prawidłowo poinformowana. Organ zaznaczył, że dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest powiadomienie urzędu pracy w terminie 7 dni od dnia niestawiennictwa o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności, natomiast J. D. nie dopełniła tego obowiązku, podając przyczyny swojej nieobecności na wyznaczonej wizycie w dniu 9 lutego 2011 r., dopiero w odwołaniu z dnia 28 lutego 2011 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. D. wskazała na swoją bardzo trudną sytuację materialną i osobistą, trudności w znalezieniu zatrudnienia. Podała, iż nie stawiła się w Urzędzie Pracy w dniu 9 lutego 2011 r. bowiem była pewna, że spotkanie wyznaczono na dzień 25 lutego 2011 r. Mógł na to wpłynąć stres związany z brakiem dachu nad głową dla niej i dziecka oraz trudności finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę J. D. wskazał, że przepis art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sposób jednoznaczny wskazuje, że osoba bezrobotna ma obowiązek stawienia się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Osoba, która nie stawiła się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, traci status bezrobotnego na okres 3 miesięcy, licząc od dnia niestawienia się, co w takim przypadku prowadzi do wydania decyzji o pozbawieniu jej statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Zdaniem Sądu prawodawca wyraźnie precyzuje, że niestawiennictwo w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie ma być usprawiedliwione w okresie do 7 dni, licząc od dnia, w którym bezrobotny miał się stawić w urzędzie. Jeśli natomiast w terminie 7 dni bezrobotny nie zawiadomi urzędu o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu, organ podejmuje decyzję o utracie statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie ma przy tym charakteru uznaniowego, jest to decyzja związana (o czym świadczy sformułowanie "starosta pozbawia statusu bezrobotnego"), której wydanie determinowane jest faktem niepowiadomienia w terminie powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. W rozpoznawanej sprawie J. D. przyznała, że o terminie wizyty w Urzędzie Pracy w dniu 9 lutego 2011 r. była poinformowana i wiedziała o konsekwencjach jakie spowoduje niestawiennictwo, jeśli w terminie 7 dni nie usprawiedliwi przed organem swojej absencji. Świadczy o tym "Informacja dla osób zgłaszających się do rejestracji", pod którą widnieje podpis skarżącej złożony w dniu 26 stycznia 2011 r. Mimo tego zainteresowana nie zawiadomiła urzędu o przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. Tym samym w dniu 17 lutego 2011 r. zaistniała przesłanka do wydania decyzji orzekającej o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnej na okres 120 dni. Zdaniem Sądu powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż skarżąca źle zrozumiała termin obowiązkowego stawiennictwa w Urzędzie Pracy. Jak wynika ze znajdującej się w aktach karty wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej Urzędu Pracy m.st. Warszawy, skarżąca stawiła się w dniu 26 stycznia 2011 r. usprawiedliwiając swoje niestawiennictwo na wizycie w dniu 24 stycznia 2011 r. i została poinformowana o nowym terminie wizyty w dniu 9 lutego 2011 r., a podpis skarżącej złożony na tej karcie świadczy, iż o terminie wizyty została poinformowana prawidłowo. Wobec powyższego za zasadne Sąd uznał stanowisko organu, że sposób odnotowywania, bądź utrwalania terminów stawiennictwa jest indywidualną sprawą każdego bezrobotnego, bowiem organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z treścią dokumentu, przez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, nie jest zobowiązany do podejmowania dodatkowych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Zdaniem Sądu należało przyjąć, iż złożenie podpisu na karcie wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej, na której podany był termin stawiennictwa w Urzędzie, jest tożsame z tym, że strona przyjmuje do wiadomości ten termin i jest świadoma jego treści. Organ natomiast ma prawo pozostawać w przekonaniu i zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r. wniosła J. D., reprezentowana przez adw. M. S.-R., zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż 7-dniowy termin na powiadomienie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy biegnie od momentu niestawiennictwa, co skutkowało pozbawieniem skarżącej statusu bezrobotnego;

- art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nieuznanie, że skarżąca skutecznie uprzedziła urząd pracy o swojej trudnej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 5 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "kpa", poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały poważne wątpliwości, czy organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że prawodawca wyraźnie precyzuje, iż niestawiennictwo w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie ma zostać usprawiedliwione w okresie do 7 dni licząc od dnia, w którym bezrobotny miał stawić się w urzędzie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest nieprecyzyjny, a jego treść nie przesądza, że termin ten zaczyna biec od wyznaczonego bezrobotnemu terminu stawiennictwa. Przy ustalaniu momentu rozpoczęcia biegu i upływu ww. terminu należy zbadać, czy w tym czasie bezrobotny miał w ogóle możliwość dokonania takiego powiadomienia. W niniejszej sprawie zaistniały natomiast szczególne okoliczności, których organy i Sąd nie wzięły pod uwagę. Skarżąca jest samotną matką, a przy tym jest nie tylko osobą bezrobotną, ale często również bezdomną. W okresie od stycznia do lutego 2011 r. borykała się z poważnymi problemami mieszkaniowymi, jak również zdrowotnymi. Ponadto z uwagi na okres zimowy chorowała i przebywała w permanentnym stresie o los swój i dziecka. Wnosząca skargę kasacyjną wskazała również, że pod koniec stycznia 2011 r., podczas wizyty w powiatowym urzędzie pracy, rozmawiała z dyrektorem urzędu, którego zawiadomiła o swojej ciężkiej sytuacji mieszkaniowej i finansowej, w związku z czym spełniona została przesłanka z art. 75 ust. 3 ustawy, bowiem urząd powiadomiony został o tym, że skarżąca z uwagi na okresową bezdomność może mieć problem z podjęciem zatrudnienia i zgłaszaniem się na każdy wyznaczony przez urząd termin spotkania. Tym samym zdaniem skarżącej postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad wskazanych w art. 7 i art. 77 § 1 kpa, które to naruszenie doprowadziło do naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu, zawartego w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r., złożonego na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r., co do braku możliwości uczestniczenia w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Warszawie, wskazać należy, że nie można postawić Sądowi I instancji zarzutu pozbawienia strony możności obrony swych praw. Jak wynika z akt sprawy skarżąca kasacyjnie pismem z dnia 18 listopada 2011 r. zawiadomiła Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o zmianie adresu i wniosła o kierowanie korespondencji na adres: Warszawa, ul. [...]. Na ten adres zostało skierowane zawiadomienie o terminie rozprawy z dnia 22 listopada 2011 r., które nie zostało podjęte przez skarżącą.

Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji przede wszystkim należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 106 § 5 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 kpa, przede wszystkim podkreślić należy, że naruszenie przepisów postępowania stanowi skuteczną podstawę kasacyjną jedynie w przypadku, gdy uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu, musi zatem zachodzić związek przyczynowy. W niniejszej natomiast sprawie powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie ww. przepisów prawa procesowego nie może przynieść oczekiwanego skutku, ponieważ skarżąca nie wykazała, aby w ogóle doszło do naruszenia przed organami administracji obu instancji przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, i że w konsekwencji zachodziła konieczność uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

Organy obu instancji należycie bowiem wyjaśniły sprawę, zbierając w sposób wyczerpujący materiał dowodowy konieczny do jej wyjaśnienia, natomiast organ II instancji dodatkowo rozpatrzył w swoim rozstrzygnięciu zarzuty odwołania. Zakres postępowania dowodowego organy określiły w oparciu o przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Wskazać przy tym należy, że nieusprawiedliwiona nieobecność skarżącej w urzędzie pracy w wyznaczonym przez organ terminie, a następnie nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wyjaśnień przedstawionych przez stronę w odwołaniu nie może być pojmowana, jako nierozpatrzenie przez organy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną organów i Sądu nie uzasadnia powyższego zarzutu. Wobec powyższego uznać należało, że prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że organy obu instancji w zaskarżonych decyzjach należycie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, w sposób zgodny z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 7 i art. 77 kpa.

Za niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 120 dni od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w przypadku jednego niestawiennictwa. Przepis ten obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie – warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Samo zatem pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia, o czym stanowi art. 33 ust. 3 ustawy, zaś bezrobotny potwierdza własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wprawdzie dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny. Choć prawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym ("uzasadniona przyczyna"), nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które obiektywnie rzecz ujmując uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 142/12).

W niniejszej sprawie skarżąca nie stawiła się w Urzędzie Pracy m. st. Warszawy w dniu 9 lutego 2011 r., natomiast jako przyczynę niestawiennictwa wskazała w odwołaniu z dnia 28 lutego 2011 r. błędne zrozumienie daty wizyty. Skarżąca nie spełniła zatem zarówno warunku w postaci wskazania w okresie 7 dni powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jak również wskazana przez nią przyczyna nie mogła zostać uznana za uzasadnioną.

Należy bowiem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności, czy niedbalstwa zainteresowanego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 508/08). Takie natomiast okoliczności jak zapomnienie, czy pomylenie terminu nie mogą stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia, tym bardziej, że w niniejszej sprawie skarżąca własnoręcznym podpisem potwierdziła na Karcie wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej fakt poinformowania jej o wyznaczonej na dzień 9 lutego 2011 r. dacie kolejnej wizyty.

Podana natomiast przez skarżącą inna przyczyna dotycząca braku możliwości stawienia się na wizytę, a mianowicie trudna sytuacja rodzinna, nie była podnoszona w odwołaniu od decyzji I instancji. Zarzuty związane z tymi okolicznościami pojawiły się bowiem dopiero w skardze, a następnie rozwinięte zostały w skardze kasacyjnej. Organ nie miał zatem możliwości odniesienia się do nich, przy czym wskazać należy, że są to okoliczności, których uprawdopodobnienie spoczywa na osobie bezrobotnej. Organy mają bowiem obowiązek dokonania oceny wskazanych przez stronę przyczyn, a nie ich wyjaśniania.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem przepis ten nie dotyczy stanu faktycznego jaki ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z jego treścią bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. W powołanym przepisie chodzi zatem o wcześniejsze powiadomienie urzędu pracy o niemożności stawienia się na wskazany termin wizyty, na co wskazuje określenie "o zamierzonym" pobycie za granicą, lub przewidywanym pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Z zebranego natomiast w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżąca przed dniem 9 lutego 2011 r. powiadomiła urząd pracy o niemożliwości stawienia się w urzędzie w tym dniu.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że zaniedbanie obowiązku stawiennictwa z przyczyn, które nie mogą być zakwalifikowane jako uzasadnione, obliguje organ do pozbawienia bezrobotnego statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Taka sytuacja miała natomiast miejsce w niniejszej sprawie. Wobec tego zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest całkowicie nieusprawiedliwiony.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał natomiast wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a., po złożeniu przez tego pełnomocnika stosownego oświadczenia.