Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Gminnego Przedsiębiorstwa Komunalnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Stężycy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem datowanym na dzień 14 stycznia 2026 r. M. M. wystąpił do G. Sp. z o.o. w S. (dalej w skrócie jako "spółka G.") o udzielenie informacji publicznej w zakresie

1/ wskazania podmiotu, który występował do spółki G. - z wnioskiem o uzgodnienie, wnioskiem o warunki techniczne lub w innej formie - o włączenie projektowanej sieci kanalizacyjnej objętej sprawą Starostwa Kartuskiego nr G.6630.1841.2025.MB do sieci eksploatowanej przez spółkę G. poprzez działkę nr [...] z odprowadzaniem ścieków przez przepompownię [...] do oczyszczalni w D.;

2/ udostępnienie kopii dokumentów i korespondencji na podstawie których spółka G.:

- uzgadniała możliwość włączenia projektowanej sieci do systemu,

- przyjęła do wiadomości planowany sposób odprowadzania ścieków przez przepompownię [...];

3/ wskazanie, czy podmiotem, o którym mowa w punkt 1. jest: W. P. lub W. albo inny podmiot działający w ich imieniu (np. pełnomocnik, projektant). W przypadku odpowiedzi twierdzącej na punkt 3. wnioskodawca wystąpił o wskazanie podstawy (dokumentu lub korespondencji), a w przypadku odpowiedzi przeczącej – o wskazanie kto jest tym podmiotem.

Wnioskodawca zaznaczył, że w piśmie z dnia 14 stycznia 2026 r. został poinformowany przez spółkę G., że nie jest ona inwestorem tej inwestycji, wobec czego składa wniosek w celu jednoznacznie ustalenia z kim spółka G. faktycznie prowadziła uzgodnienia dotyczące włączenia inwestycji do eksploatowanego systemu kanalizacyjnego.

Wniosek został wysłałny z adresu e-mail wnioskodawcy i jak wynika z akt sprawy wpłynął do adresata i został zarejestrowany w spółce G. w dniu 15 stycznia 2026 r.

Pismem z dnia 29 stycznia 2026 r. spółka G. poinformowała wnioskodawcę, że zamierza rozpoznać ww. wniosek wydając decyzję administracyjną. Tym samym w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej jako "k.p.a.") wezwano M. M. do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez opatrzenie wniosku podpisem w terminie 7 dni. Wyjaśniono, że uzupełnienie braku może nastąpić poprzez złożenie popisu własnoręcznego lub też poprzez podpisanie pisma elektronicznie, to jest kwalifikowanym podpisem elektroniczny, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym.

Wyjaśniono, że związku z tym, że rozpatrzenie wniosku ma być zakończone w formie wydania decyzji administracyjnej, w przypadku zakończenia sprawy w tej formie obowiązują przepisy k.p.a., w tym art. 63 § 3 k.p.a., zgodnie z którym podanie wniesione w formie pisemnej lub elektronicznej powinno być podpisane przez wnoszącego. Organ stanął w tym zakresie na stanowisku, że w każdym przypadku, w którym ma dojść do podjęcia przez organ lub uprawniony podmiot kwalifikowanego aktu administracyjnego jakim jest decyzja administracyjna (o odmowie udzielenia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagany jest własnoręczny podpis wnioskodawcy (własnoręczny lub elektroniczny) na wniosku o udostepnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a.

Jednocześnie spółka G. działając w trybie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej również jako "u.d.i.p.") zawiadomiła wnioskodawcę, że nowy termin załatwienia sprawy zostaje wyznaczony na dzień 12 lutego 2026 r.

Po otrzymaniu wezwania z dnia 29 stycznia 2026 r., pismem z dnia 30 stycznia 2026 r. M. M. wniósł za pośrednictwem spółki G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie jego wniosku o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu 15 stycznia 2026 r.

W skardze zawarto żądania obejmujące:

1/ zobowiązanie spółki G. do udostępnienia informacji publicznej, nie później niż w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy Sądowi;

2/ stwierdzenie bezczynności spółki G. w rozpoznaniu ww. wniosku;

3/ stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

4/ wymierzenie spółce G. grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu strona przedstawiła stan faktyczny sprawy, to jest po pierwsze zaznaczyła jakiego rodzaju informacji domagała się we wniosku oraz wskazała, że wystąpiła z wnioskiem w dniu 14 stycznia 2026 r. oraz, że datą wpływu wniosku do spółki G. był dzień 15 stycznia 2026 r. Po drugie wskazała, że spółka G. nie miała podstaw do występowania do strony z żądaniem zawartych w piśmie z dnia 29 stycznia 2026 r.

Strona podkreśliła, że pismem z dnia 29 stycznia 2026 r. spółka G. nie udostępniła żądanych informacji, lecz wezwała do uzupełnienia braków wniosku poprzez opatrzenie go podpisem (w tym kwalifikowanym/podpisem zaufanym), powołując się na art. 64 § 2 k.p.a., a jednocześnie wskazała na nowy termin załatwienia sprawy.

W ocenie strony stanowisko spółki G. jest nieprawidłowe, ponieważ wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i co do zasady jest realizowany poprzez czynność materialno-techniczną (udostępnienie informacji), a nie w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie uzależnia skuteczności wniosku od złożenia go z podpisem kwalifikowanym, zaufanym czy własnoręcznym. Przepisy k.p.a. dotyczące braków formalnych (art. 64 k.p.a.) nie mogą być więc wykorzystywane jako pretekst do nieudzielania odpowiedzi na wniosek o udostępnienia informacji publicznej i do obchodzenia 14-dniowego terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. na rozpoznanie wniosku.

Zdaniem strony wniosek zwierał w tym przypadku wszystkie wystarczające do jego realizacji dane: wskazanie adresata, zakres żądania, adres e-mail strony oraz dane identyfikujące składającego wniosek. W takich okolicznościach, żądanie podpisu, a zwłaszcza podpisu kwalifikowanego lub zaufanego, w ocenie strony stanowi niedopuszczalne ograniczenie prawa do informacji publicznej i prowadzi do bezczynności podmiotu zobowiązanego.

Skoro zatem w ustawowym terminie 14 dni spółka G. nie udzieliła informacji publicznej ani nie wydała decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji lub o umorzeniu (gdyby uznawała, że zachodzą przesłanki z art. 16 u.d.i.p.), to pozostaje w bezczynności.

Bezczynność ta ma przy tym charakter rażący, bo spóła G. świadomie próbuje zastosować tryb k.p.a. w sposób blokujący realizację ustawy u.d.i.p. i narzuca dodatkowe wymagania formalne nieznane ustawie, a przy tym wyznacza nowy termin rozpoznania wniosku, nie załatwiając sprawy merytorycznie.

W odpowiedzi na skargę spółka G. wniosła o oddalenie skargi i stwierdzenie, że nie pozostawała w bezczynności. Spółka ustaliła bowiem po analizie treści wniosku strony, że sprawa w jej ocenie nie może zostać zakończona poprzez czynność materialno-techniczną, lecz wymaga wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wobec powyższego konieczne stało się wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku, poprzez opatrzenie wniosku własnoręcznym podpisem albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Strona nie wykonała natomiast wezwania, wnosząc w dniu 30 stycznia 2026 r. pismo stanowiące skargę na bezczynność. Z tych względów skarga jest bezzasadna, a spółka nie dopuściła się bezczynności. Wskazano, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji administracyjnej wymaga istnienia prawidłowo zainicjowanego postępowania, co w realiach niniejszej sprawy oznacza konieczność posiadania wniosku spełniającego minimalne wymogi formalne, w tym opatrzonego podpisem wnioskodawcy. Zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. było zatem uzasadnione. Do czasu uzupełnienia braków formalnych spółka G. nie miała prawnej możliwości wydania decyzji, a brak zakończenia sprawy wynikał wyłącznie z zaniechania skarżącego. Nieuzupełnienie braków formalnych przez skarżącego wstrzymało bowiem dalszy bieg postępowania. W takiej sytuacji nie można przypisać spółce G. stanu bezczynności, skoro podjęła przewidziane prawem czynności i pozostawała w gotowości do merytorycznego zakończenia sprawy po wykonaniu wezwania.

Gdyby Sąd nie podzielał powyżej przedstawionej argumentacji strony wniesiono o wydanie orzeczenia o zobowiązaniu spółki do rozpoznania wniosku bez stwierdzenia bezczynności i bez rażącego naruszenia prawa oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Z przepisów art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.

Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy u.d.i.p.

Regulacja ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady jej udostępniania.

Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego. Jeżeli wnioskodawca uznaje, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku może złożyć skargę do sądu. Wyjaśnienia wymaga, że odrębna skarga do sądu administracyjnego przysługuje zaś, gdy organ w następstwie rozpoznania wniosku wyda już decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Do tego rodzaju rozstrzygnięć odmownych, na mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odrębności wskazanych w ustawie u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że w ramach skarg na decyzje wydane w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie bada się terminowości wydania decyzji, z kolei w ramach skarg na bezczynność bada się zaś właśnie terminowość podjętych czynności, bez dokonywania oceny prawidłowości przyjętego przez organ stanowiska o odmowie udzielenia informacji publicznej – jeżeli oczywiście w następstwie złożonego przez stronę wniosku takie decyzje zostaną wydane.

W niniejszej sprawie istotne pozostaje zatem, że przedmiotem skargi jest wyłącznie bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji gdy organ zamierza rozpoznać wniosek poprzez wydanie decyzji administracyjnej i w celu wskazał na konieczność uzupełnienia braków wniosku strony przez złożenie podpisu pod żądaniem udostępnienia informacji publicznej.

Poza kognicją Sądu jest zaś na tym etapie badanie czy stanowisko organu o konieczności wydania decyzji administracyjnej jest prawidłowe (co po wydaniu takiej decyzji będzie mogło być ewentualnie odrębnie kwestionowane przez stronę we właściwych trybach).

Zadaniem Sądu było zatem wyłącznie ustalenie, czy organ na dzień złożenia skargi pozostawał w nieuzasadnionej zwłoce w rozpoznana wniosku strony.

W ocenie Sądu, co zostanie wykazane poniżej, analiza okoliczności faktycznych tej sprawy w odniesieniu do przepisów wynikających z u.d.i.p. wykazała, że organ nie pozostawał w bezczynności i dążył do rozpoznania wniosku strony z zachowaniem wymogów zawartych w ustawie u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie budzi wątpliwości, że G. Sp. z o.o. w S. mieści się w ww. katalogu podmiotów, mając na uwadze, że Gmina [...] jest jedynym wspólnikiem tej spółki i posiada całość jej udziałów, a zadania realizowane przez spółkę mają charakter zadań publicznych, dotyczących zbiorowego zaopatrzania w wodę, odprowadzenia ścieków oraz realizacji zadań związanych z budową infrastruktury wodno-kanalizacyjnej.

Poprzez art.1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. ustawodawca dokonał określenia pojęcia informacji publicznej. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

W przedmiotowej sprawie kwestia tego, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej nie była przedmiotem sporu. W szczególności okoliczność ta nie była ona kwestionowana przez spółkę G., która wskazywała też, że po analizie wniosku stwierdziła podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną w trybie przepisów u.d.i.p. wydaje się zaś przede wszystkim wtedy gdy następuje odmowa udzielania informacji publicznej, to jest gdy organ posiada określoną informację publiczną lecz stwierdza określone, wnikające z u.d.i.p. okoliczności z którymi ustawa łączy podstawy do ograniczenia prawa dostępu do informacji. (art. 16 u.d.i.p. i 17 u.d.i.p. w zw. z art. 3 u.d.i.p. czy w związku z art. 5 u.d.i.p.). Podobnie w przypadku decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., decyzje tego rodzaju są wydawane gdy nie budzi wątpliwości, że żądanie dotyczyło informacji o charakterze informacji publicznej, a powodem umorzenia jest wyłącznie fakt, że informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku.

Wniosek strony jako dotyczący informacji publicznej w rozumieniu art.1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p oraz jako skierowany do organu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podlegał rozpoznaniu w trybie wskazanej ustawy i tak też w przedmiotowej sprawie był procedowany.

Nie jest też przedmiotem sporu pomiędzy stronami jakiego rodzaju czynności organ podjął w sprawie w celu rozpoznania wniosku. Analiza dokonana przez Sąd wykazała, że czynności te i daty ich dokonania wprost wynikają z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

Akta sprawy potwierdzają zatem, że po otrzymaniu wniosku w dniu 15 stycznia 2026 r. organ dokonał analizy wniosku, gdzie uznając, że istnieją w sprawie podstawy do wydania decyzji administracyjnej, w dniu 29 stycznia 2026 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków wniosku – to jest podpisanie wniosku. Jednocześnie dokonano przedłużenia terminu na rozpoznanie sprawy w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W dniu 30 stycznia 2026 r. M. M. uznał zaś, że nie musi on realizować wezwania i wystosował od razu w tej dacie skargę na bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku.

Wskazana sekwencja podejmowanych przez organ czynności, zdaniem Sądu świadczy o tym, że spółce G. nie można postawić zarzutu bezczynności w tej sprawie.

Na dzień wniesienia skargi, to jest w dniu 30 stycznia 2026 r. spóła G. nie pozostawała w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony, jaki otrzymała w dniu 15 stycznia 2026 r. Wcześniej bowiem, w terminie 14 dni podjęła działania mające na celu analizę wniosku, które wykazały, że w ocenie spółki konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej. Tym samym wezwano stronę do podpisania wniosku – w dowolnej formie w jakiej przewiduje to k.p.a. - to jest albo własnoręcznie albo elektronicznie. W powyższym piśmie podano to też jako powód uzasadniający konieczność przedłużenia rozpoznania sprawy, wyznaczając nowy termin rozpoznania wniosku na dzień 12 lutego 2026 r. Termin ten nie przekracza okresu 1 miesiąca licząc od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z art. 13 ust. 2 u.d.i.p zdaniem Sądu wynika z kolei, że nawet gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, nowy wyznaczony w tym zakresie termin przez organ nie może przekroczyć 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jednocześnie przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zastrzega, że podmiot wyznaczając nowy termin rozpoznania sprawy, musi powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia.

Skarga na bezczynność została złożona podczas obowiązywania przedłużonego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Już z tego względu nie można przyjąć aby organ pozowała w bezczynności.

Ponadto dodatkowy termin wyznaczony do dnia 12 lutego 2026 r. został dotrzymany przez spółkę G. Jednocześnie spełniono przy jego wyznaczeniu wytyczne z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. to jest nie doszło do nadmiernego przedłużenia terminu (powyżej 2 miesięcy) oraz wskazano usprawiedliwiony powód przesunięcia terminu (brak podpisania wniosku przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy w sprawie spółka G. chciała wydać decyzję administracyjną).

W tym zakresie, Sąd wystąpił do spółki G. o wskazanie czy po dniu 29 stycznia 2026 r. spółka dokonywała czynności w sprawie i czy M. M. odpowiedział na jej wezwanie z dnia 29 stycznia 2026 r. (zarządzenie z dnia 20 lutego 2026 r. k. 29 akt sprawy). W odpowiedzi wskazano, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie, a jego działania ograniczyły się do złożenia skargi na bezczynność spółki G. W konsekwencji M. M. został też poinformowany przez spółkę pismem z dnia 12 lutego 2026 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków wniosku, to jest brak jego podpisania. Spółka dołączyła do akt sprawy ww. pismo z dnia 12 lutego 2026 r.

Z powyższego wynika, że w wyznaczonym do dnia 12 lutego 2026 r. terminie, ponieważ M. M. stanął na stanowisku że otrzymał wezwanie, ale nie musi podpisywać wniosku, (które wyraził w skardze), organ zakończył procedowanie wniosku poprzez pozostawienie go bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa (niż brak adresu), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni. Nieusunięcie braków powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Tak też stało się w przedmiotowej sprawie. Spółka G. pozostawiając w dniu 12 lutego 2026 r. wniosek strony bez rozpoznania, wskazała bowiem, że wobec odebrania jej wezwania w dniu 29 stycznia 2026 r., M. M. powinien podpisać wniosek do dnia 5 lutego 2026 r., czego jednak nie uczynił w tym terminie, ani także później.

Ponieważ działanie spółki G. było w tym zakresie uprawnione i istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, Sąd uznał podniesiony zarzut bezczynności spółki G. za nietrafny, zarówno na dzień wniesienia skargi, jak i na dzień orzekania w sprawie przez Sąd.

Sąd podziela stanowisko, że działania spółki G. dotyczące wezwania do uzupełnienia braków wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. miały podstawę wynikającą z treści przepisów u.d.i.p., odwołujących się w określonym zakresie do przepisów k.p.a.

Uwzględnić bowiem należy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), a do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Jednocześnie zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, z tym zastrzeżeniem przewidzianym w art. 17 ust. 2 u.d.i.p., że wnioskodawca może w przypadku tego rodzaju podmiotów, które nie są organami władzy publicznej, wystąpić do nich ponowne rozpatrzenie sprawy, gdzie do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Z powyższego wynika zatem, że w zakresie w jakim ma zostać wydana decyzja administracyjna dotycząca odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej mają zastosowanie przepisy k.p.a. z uwzględnieniem odmienności przewidzianych w u.d.i.p. Odmienności te dotyczą, jak wskazano wyżej, terminu rozpoznania odwołania, dodatkowych elementów uzasadnienia decyzji oraz prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, gdy decyzja wydawana jest przez podmiot niebędący organem władzy publicznej. W pozostałym zakresie, gdy ma być wydawana decyzja administracyjna, obowiązują zatem odpowiednie przepisy k.p.a.

Sąd nie kwestionuje, że u.d.i.p. w istocie bezpośrednio nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23).

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi jednak spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji, w której występują podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p. lub art. 17 u.d.i.p. Z chwilą wpłynięcia do organu/podmiotu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, adresat obowiązany jest bowiem ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji – z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. Innymi słowy, na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek złożony w niesformalizowanej formie np. poprzez wiadomość e-mail. Sytuacja wygląda inaczej, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji np. uznaje żądaną informację za informację przetworzoną, w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy albo w sprawie konieczne jest poniesienie kosztów przez wnioskodawcę, względnie by w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23).

W opisanym stanie sprawy skarżący nie usunął w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku, zaś spółka pozostawiła jego pismo bez rozpoznania, podając podstawę prawną i szczegółowo uzasadniając motywy swojego działania. Należy bowiem wyjaśnić, że niewątpliwie w sytuacji, gdy musi być wydana decyzja administracyjna to zgodnie z art. 107 k.p.a. zachodzi potrzeba jednoznacznego zidentyfikowania osoby będącej wnioskodawcą. Równocześnie musi być zrealizowana zasada pisemności, o której mowa w art. 14 k.p.a. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 7/13) wskazano bowiem, że "postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. (...), nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych".

W związku z tym, że skarżący złożył wniosek za pośrednictwem skrzynki pocztowej e-mail, to nie spełniał on wymogów podania w rozumieniu art. 63 § 3 k.p.a., a zatem organ zobowiązany był – stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. – wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku poprzez jego podpisanie. Po bezskutecznym upływie terminu na uzupełnienie braków formalnych wnioskodawca poinformowany została w piśmie z dnia 12 lutego 2026 r., że wobec nieuzupełnienia braków wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. Pismo to wydano także z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który obowiązywał w tej sprawie.

Reasumując, działanie spółki G. w opisanym stanie faktycznym sprawy należy uznać za prawidłowe i tym samym stwierdzić, że spółka nie pozostawała w bezczynności odnośnie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2026 r., który wpłynął do organu w dniu 15 stycznia 2026 r. W sytuacji bowiem, gdy organ lub podmiot do którego wpłynął wniosek zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. lub art. 17 ust. 1 u.d.i.p. bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub też wydać jakikolwiek inny akt administracyjny, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek, to wówczas winien wymagać od wnioskodawcy usunięcia braków formalnych wniosku, w tym m.in. w postaci podpisu, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jeśli podanie zostało wniesione drogą elektroniczną, bez bezpiecznego, weryfikowanego podpisu (zob. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1574/18). W rozpoznawanej sprawie organ wskazał wnioskodawcy, że może uzupełnić brak wniosku dowolnie – w tym poprzez podpisanie go podpisem własnoręcznym (co skarżący mógł zrealizować przede wszystkim w siedzibie spółki) czy według wyboru wnioskodawcy przez uzupełnienie braku przez złożenie podpisu elektronicznego (co można było zrealizować przesyłając do organu dokument elektroniczny opatrzony odpowiedniego rodzaju podpisem elektronicznym honorowanym przez k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy skarżący potwierdził, że otrzymał wezwanie. W czasie biegu terminu wystosował też do organu innego rodzaju pismo (skargę na bezczynność, którą podpisał własnoręcznie). Ponieważ jednak uznawał, że nie musi podpisywać wniosku, nie dokonał tej czynności, a argumentację w tym zakresie uczynił podstawą wniesionej skargi. Powyższe wskazuje, że do merytorycznego rozpoznania wniosku strony nie doszło z przyczyn leżących wyłącznie po stronie wnioskodawcy. Spółka G. nie pozostawała natomiast w bezczynności. Z uwagi na stosowanie przepisów k.p.a. przy wydawaniu decyzji administracyjnych dotyczących informacji publicznej, podpisanie wniosku było konieczne. Brak uzupełnienia tego braku powinien skutkować zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że spółka G. nie pozostawała w bezczynności odnośnie załatwienia omawianego wniosku skarżącego, a w konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).