Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Gdyni do rozpoznania wniosku skarżącego M. K. z dnia 14 stycznia 2026 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz skarżącego M. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2026 r. M. K. zwrócił się do Urzędu Miasta Gdyni o udostępnienie informacji publicznej w postaci koncepcji na przebudowę ulic w śródmieściu Gdyni, o której mowa na stronie internetowej Miasta Gdyni.

Pismem z dnia 20 stycznia 2026 r. Naczelnik Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta Gdyni poinformował skarżącego, że żądana przez niego "Koncepcja śródmieścia Gdyni" stanowi element przygotowywanego opisu przedmiotu zamówienia i będzie załączona do specyfikacji warunków zamówienia w postępowaniu o udzielenie zamówienia w trybie przetargu nieorganicznego na wykonanie dokumentacji projektowej dla zadania: "Nadanie priorytetu dla transportu zbiorowego oraz zwiększenie dostępności pieszej i rowerowej zbiegu Al. Marszałka Piłsudskiego, ul. Świętojańskiej, ul. Władysława IV i ul. Kieleckiej". Przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.ip.") nie stosuje się, gdy udostępnienie informacji publicznej narusza przepisy innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W zakresie zatem przygotowania, wszczęcia i przeprowadzania zamówienia publicznego ustawa z dnia 11 września 2019 roku Prawo zamówień publicznych. (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 1320, zwaną dalej "p.z.p.) stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p., określając odrębne zasady dostępu do wytwarzanych i otrzymywanych przez zamawiającego dokumentów. Ustawa p.z.p. uprawnia zamawiającego do czasowego ograniczenia prawa wnioskodawcy do udostępnienia informacji publicznej. Specyfikację warunków zamówienia udostępnia się na stronie internetowej od dnia zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych albo publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do upływu terminu składania ofert (art. 280 oraz art. 133 ust. 1 p.z.p.). Przedmiotowa specyfikacja zostanie udostępniona na stronie internetowej zamawiającego.

W piśmie wskazano, że udostępnienie dokumentacji stanowiącej opis przedmiotu zamówienia mogłoby naruszyć zasady przygotowywania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, a w tym naruszyć zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców określone w art. 16 pkt 1) Pzp. W ocenie organu, z uwagi na wyłączenie stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udzielenia informacji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w sprawie rozpatrzenia powyższego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Prezydenta Miasta Gdyni do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) zasądzenie od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że żądany dokument stanowi informację publiczną. Dotyczy on zadania publicznego, co zostało wprost przyznane przez organ w piśmie z dnia 27 stycznia 2026 r. W ocenie skarżącego, organ całkowicie błędnie odczytuję normę wynikającą z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Oznacza ona bowiem, że to, że przepisów ustawy u.d.i.p. nie stosuje się wyłącznie wtedy gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Odmienny tryb uzyskiwania informacji powinien być konkretny i precyzyjny – powinien jednoznacznie określać w jaki sposób wnioskodawca ma możliwość uzyskania żądanej informacji. Przykładem odmiennego sposobu dostępu do informacji publicznej jest np. dostęp do informacji niejawnych, uregulowany szczegółowo w ustawie o ochronie informacji niejawnych, czy dostęp do publicznych rejestrów, które regulują np. ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym (w zakresie danych zawartych w tym rejestrze), czy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne (w zakresie ewidencji gruntów i budynków).

Przepisy p.z.p. nie regulują odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji publicznej. Przepisy te w żadnym miejscu nie normują zakazu udostępniania informacji publicznych, które mają stać się w przyszłości elementem zamówienia publicznego. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Jeżeli organ uzna, że udostępnienie informacji będzie w jakiś sposób naruszać zasady uczciwej konkurencji, uprawniony jest do udostępnienia jej nie tylko indywidualnie wnioskodawcy, ale także publicznie w BIP, na co pozwala art.7 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p.

Niedopuszczalne jest stosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wtedy, gdy stosowanie innych przepisów jest jedynie potencjalną, hipotetyczną ewentualnością, podczas gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej na gruncie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. powinno być skonkretyzowane i rzeczywiste na dzień złożenia wniosku. Skarżącemu na podstawie p.z.p. nie przysługuje żaden tryb uzyskania żądanej informacji. Zgodnie ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na wniosek, ani w czasie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ani na etapie rozpatrywania tego wniosku, nie trwało żadne postępowanie w sprawie zamówienia publicznego, do którego to postępowania odnosiłyby się żądane informacje.

Niemal każda dokumentacja projektowa wykonywana na zamówienie organu samorządu terytorialnego prowadzić może do ogłoszenia zamówienia publicznego na realizację projektu. Od otrzymania dokumentacji projektowej do ogłoszenia zamówienia potrafi minąć nawet kilka lat. Interpretacja przepisów przedstawiona przez organ prowadziłaby do absurdalnej, niedopuszczalnej w świetle art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, konkluzji, że żadna dokumentacja projektowa w posiadaniu organu nie jest informacją publiczną, gdyż w bliższej lub dalszej przyszłości może być elementem specyfikacji warunków zamówienia.

W ramach zamówień publicznych można wyróżnić trzy podstawowe fazy: przygotowanie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, przeprowadzenie tego postępowania oraz jego wykonanie związane z zawarciem umowy w sprawie zamówienia i jej realizacją. Jeżeli chodzi o przygotowanie postępowania, przed wszczęciem postępowania zamawiający jest obowiązany, co do zasady, dokonać analizy potrzeb i wymagań, uwzględniając rodzaj i wartość zamówienia (art. 83 ust. 1). Analiza taka powinna obejmować w szczególności: badanie możliwości zaspokojenia zidentyfikowanych potrzeb z wykorzystaniem zasobów własnych, a także rozeznanie rynku w dwóch aspektach: alternatywnych środków zaspokojenia zidentyfikowanych potrzeb oraz możliwych wariantów realizacji zamówienia (chyba że jest wyłącznie jedna możliwość wykonania zamówienia).

Przepisy p.z.p. nie regulują zasad dostępu do analizy potrzeb i wymagań. Nie ulega jednak wątpliwości, że taka analiza stanowi informację publiczną i powinna być udostępniana na zasadach przewidzianych w u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdyni wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że opiera się ona na błędnym założeniu, że w niniejszej sprawie organ był zobowiązany do wydania

decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.i.d.p. Stanowisko to nie znajduje jednak uzasadnienia ani w przepisach prawa, ani w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Decyzja odmowna jest wymagana wyłącznie w razie odmowy udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. W niniejszej sprawie organ nie odmówił udostępnienia informacji publicznej, lecz wskazał, że, na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego nie znajduje zastosowania tryb ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ moment i tryb udostępnienia dokumentacji regulują przepisy szczególne ustawy p.z.p.

Tym samym nie doszło do materialnoprawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej, a jedynie do wskazania właściwego reżimu prawnego i momentu realizacji zasady jawności. W takiej sytuacji brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej, a sprawa może zostać prawidłowo załatwiona w drodze pisma informacyjnego.

Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że dokumentacja projektowa przygotowywana była w celu realizacji zamówienia publicznego i dotyczy spraw publicznych. Organ nie kwestionuje jej informacyjnego charakteru. Jednocześnie jednak ustawa p.z.p. stanowi regulację szczególną wobec u.d.i.p. gdyż określa ona:

- moment ujawnienia opisu przedmiotu zamówienia,

- sposób jego udostępnienia,

- oraz zasady zapewnienia równego i niedyskryminacyjnego dostępu do informacji wszystkim potencjalnym wykonawcom.

Na etapie przygotowania postępowania organ nie ma kompetencji do udostępniania opisu przedmiotu zamówienia w trybie u.d.i.p. wybranemu wnioskodawcy, gdyż mogłoby to prowadzić do naruszenia zasad wynikających z przepisów p.z.p. Zastosowanie przepisów szczególnych nie oznacza wyłączenia jawności, lecz przesunięcie jej realizacji na moment przewidziany w p.z.p. tj. publikację specyfikacji warunków zamówienia.

Argumentacja skarżącego opiera się na tezach i orzecznictwie odnoszących się do sytuacji, w których organ kwalifikuje dokument jako "dokument wewnętrzny", albo odmawia udostępnienia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Stan faktyczny niniejszej sprawy jest odmienny. Organ nie powołuje się na koncepcję dokumentu wewnętrznego i nie twierdzi, że dokumentacja nie stanowi informacji publicznej. Stanowisko organu ogranicza się wyłącznie do wskazania, że na obecnym etapie dokumentacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż moment i tryb jej udostępnienia regulują przepisy szczególne ustawy Prawo zamówień publicznych.

Organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, w której:

• odniósł się do żądania,

• wskazał podstawę prawną swojego stanowiska,

• poinformował o przyszłym trybie i momencie udostępnienia dokumentacji.

Nie sposób zatem mówić ani o bezczynności, ani o przewlekłości postępowania. Żądana dokumentacja zostanie udostępniona publicznie wraz z ogłoszeniem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, poprzez jej publikację jako element specyfikacji warunków zamówienia, zgodnie z przepisami Prawa zamówień publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął on żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia, czy też - jak w sprawie niniejszej - przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby uchylić się od zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ustalenie tej okoliczności determinuje dalsze czynności organu, w takim bowiem przypadku organ powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku gdy organ stwierdzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym wnioskodawcę, czyniąc to w formie zwykłego pisma (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Analogicznie organ powinien postąpić jeśli w wyniku analizy przedmiotu sprawy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Jeżeli zatem wniosek dotyczy informacji publicznej, którą dany zobowiązany podmiot posiada i nie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji, to zasadniczo realizacja wniosku następuje albo poprzez udostępnienie informacji publicznej, albo poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Wskazany termin 14 dni należy traktować jako termin na rozpoznanie wniosku. Obowiązuje on również w sytuacji, gdy organ zamierza wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub też istnieją podstawy do powiadomienia strony zwykłym pismem, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej, lub że organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji albo też że obowiązuje dla otrzymania danej informacji publicznej inny tryb dostępu niż uregulowany w ustawie u.d.i.p.

W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji, czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w przewidzianej prawem formie w zakreślonym przez ustawę u.d.i.p. terminie.

Oceniając zarzut bezczynności Sąd ma bowiem rozważyć nie tylko to, czy po otrzymaniu otrzymania zapytania od wnioskodawcy została podjęta "jakaś" czynność przez organ, ale czy była to czynność zarówno terminowa jak i adekwatna do okoliczności sprawy, w tym czy organ rozważał czy żądana informacja jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy u.d.i.p.

Rozstrzygając powyższe kwestie wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Prezydent Miasta Gdynia jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz, że skarżący w swym wniosku domagał się udzielenia informacji od tego właśnie organu.

Definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.

Wnioskodawca domagał się udostępnienia dokumentu określonego jako: "Koncepcja śródmieścia Gdyni" , która ma stanowić podstawę dokumentacji projektowej, mającej w przyszłości być przedmiotem zamówienia publicznego. Dokument ten niewątpliwie ma charakter informacji publicznej, skoro został sporządzony lub zamówiony przez organ władzy publicznej w celu wprowadzenia w przyszłości określonych zmian w przestrzeni publicznej.

Organ wystosował do skarżącego pismo informacyjne, wskazujące na brak możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. w sytuacji, gdy żądany dokument ma pełnić istotną rolę w przyszłej procedurze zamówień publicznych.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2081/18, opierający się wprawdzie na przepisach nieobowiązującej obecnie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. z 2016 r., poz. 1579), lecz zachowujący aktualność także pod rządami ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1320). W zakresie istotnym dla oceny wzajemnego stosunku między przepisami u.d.i.p. i przepisami obydwu tych ustaw nie zachodzą różnice.

Zgodnie z wyżej wymienionym poglądem, przepisy określające zasady jawności procedury zamówień publicznych stanowią lex specialis względem przepisów o dostępie do informacji publicznej. Kwestia ta nie ma jednak wpływu na ocenę zasadności zgłoszonego zarzutu. Jak wskazał w uzasadnieniu powyższego wyroku NSA relacja lex specialis – lex generalia to relacja oparta na stosunku: wyjątek - zasada. Przepis szczególny wprowadza odmienną regulację dla sytuacji wyróżnionych w sposób przedmiotowy lub podmiotowy, w konsekwencji czego do takich przypadków szczególnych nie mają zastosowania reguły ogólne. Warunkiem wstępnym jest jednak tożsamość zakresu regulacji. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. zawiera normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów tej ustawy tylko w sytuacji, gdy inna ustawa reguluje ten sam zakres. Wyłączenie stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, o jakim mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. ma miejsce wówczas, gdy inny akt w sposób odmienny reguluje kwestię dostępu do informacji publicznej. Prawo zamówień publicznych takim aktem nie jest. Zgodnie z art. 1 p.z.p., ustawa ta określa zasady i tryb postępowania o zamówienie publiczne, jest zatem aktem regulującym procedurę wydatkowania środków publicznych. Jawność w niej przewidziana ma charakter proceduralny i wewnętrzny i ma znaczenie dla uczestników tego postępowania, jako element jego prawidłowości.

Kwestie relacji między przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i innych ustaw regulujących dostęp do informacji mających taki charakter przedstawiał Naczelny Sąd Administracyjny także w uchwale z 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 8/13. Zwrócono w niej uwagę, że "istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej - przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej, dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Jednak tam gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo, lub w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy ustawy o dostępie, przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie (J. Jendrośka, M. Bar, Z. Bukowski: Dostęp do informacji o środowisku i jego ochronie. Poznań - Wrocław 2007 r., s. 64-65).

Na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. należy zatem przyjąć, że w przypadku zbiegu ustaw, pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Prawo zamówień publicznych nie określiło odrębnej procedury udostępniania informacji publicznej zawartej w dokumentacji postępowania zamówieniowego. Stąd do spraw wszczętych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stosuje przepisy tej ustawy przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy Prawo zamówień publicznych (por. wyrok NSA z 27 marca 2013, sygn. I OSK 155/12, z dnia 14 grudnia 2012, sygn. I OSK 2208/12). Wniosek powinien być załatwiony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w toku postępowania należy wziąć pod uwagę różnice wynikające z regulacji odrębnej.

Reasumując, Sąd uznał za zasadny zarzut pozostawiania organu w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w postaci koncepcji na przebudowę ulic w śródmieściu Gdyni. W obowiązującym bowiem organ terminie, ani też później, nie udostępnił on bowiem żądanej informacji, ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Udzielił jedynie nietrafnej odpowiedzi, zaprzeczając możliwości zastosowania do wniosku strony skarżącej przepisów u.d.i.p.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu bezczynność organu w niniejszej sprawie nie podlega takiej kwalifikacji. Skarżący otrzymał odpowiedź od organu w szybkim terminie. W rozpatrywanej sprawie błąd w interpretacji przepisów prawa, skutkujący błędną odpowiedzią udzieloną skarżacemu nie spełnia przesłanek rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Na zasądzoną kwotę złożył się uiszczony od skargi wpis (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.