Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w T. w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Przedmiotem skargi R. K. (dalej: skarżący) jest bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w T. (dalej: organ administracji) w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Pismem z 18 sierpnia 2024 r. skarżący wystąpił do organu administracji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wnosząc o wydanie dokumentacji związanej z jego wyżywieniem.

2. Decyzją z 2 września 2024 r., organ administracji odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji.

3. Pismami z 12 września 2024 r. oraz 24 września 2024 skarżący wniósł skargi, które z uwagi na ich treść i termin wniesienia uznane zostały za odwołania od decyzji z 2 września 2024 r. i przesłane z aktami sprawy za pismem z 30 września 2024 r. Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w K.

4. Pismem z 24 września 2024 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność organu w zakresie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie skarżący pismem z 16 września 2025 r. wniósł skargę na bezczynność organu w zakresie realizacji jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 18 sierpnia 2024 r. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych sprawy, jak i z odpowiedzi organu na skargę wynika, że organ w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy stawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.), tj. 2 września 2024 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Powyższa decyzja, co potwierdza potwierdzenie odbioru, została skarżącemu doręczona 2 września 2024 r., a zatem przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu. Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi (tj. 3 września 2024 r.) stan bezczynność już ustał, gdyż organ sprawę załatwił, tzn. wydał decyzję. Natomiast kwestia, czy sposób załatwienia sprawy jest zgodny z prawem pozostaje poza granicami sprawy, która dotyczyła jedynie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego.

Podkreślić należy, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaznaczył, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny.

Wskazał, że przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a., termin do wniesienia skargi na bezczynność określony jako "w każdym czasie", "musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, str. 326)."

W konkluzji NSA stwierdził, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Pogląd ten Sąd w pełni podziela.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.