Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Szefa Delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w Szczecinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Szef Delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w Szczecinie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązuje Szefa Delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w Szczecinie do rozpoznania wniosku M. M. z 26 stycznia 2026r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Szefa Delegatury Wojskowej Ochrony Przeciwpożarowej w Szczecinie na rzecz skarżącego M. M. kwoty 597 ( pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 26 stycznia 2026 r. M. M. (dalej "skarżący") złożył do Szefa Delegatury [...] w S. (dalej "organ") wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci: "w jakiej wysokości [...] - Szef Delegatury [... w S.] pobiera miesięczne uposażenie wraz z dodatkami o charakterze stałym?".

Skarżący podał, że ww. informacja jest mu niezbędna w celu sprawowania społecznej kontroli związanej z wydatkowaniem środków publicznych. Ponadto jej otrzymanie przyczyni się do przeciwdziałania nepotyzmowi.

Skarżący wniósł o nadesłanie mu ww. informacji w sposób elektroniczny.

W dniu 9 lutego 2026 r. organ przesłał skarżącemu pismo, w którym podał, że Szefa Delegatury [...] jest żołnierzem zawodowym, zaś jego uposażenie opublikowane jest w rozporządzeniu Ministra Obrony z dnia 21 marca 2025 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 369). Organ wyjaśnił, że dane, o które zwraca się skarżący są danymi, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825 ze zm.) i są zawarte w ewidencji wojskowej i mogą być udostępnione wyłącznie podmiotom enumeratywnie wyliczonym w art. 73 ww. ustawy. Według organu, dane te nie stanowią informacji publicznej, zaś wniosek skarżącego dotyczy dokumentów o charakterze wewnętrznym. W ocenie organu, brak jest podstaw do wydana decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji, gdyż żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Skarżący złożył skargę na bezczynność organu wobec nierozpoznania jego wniosku.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Szefa [...] w S. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 26 stycznia 2026 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Szefa [...] w S. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenie od organu - Szefa [...] w S. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości do połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., według uznania Sądu;

5) zasądzenie od organu - Szefa [...] w S. na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniani wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

4. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, pomimo obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa;

5. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie;

6. art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie skarżącemu informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jedynie przesłanie wymijającej odpowiedzi w dniu 12 sierpnia 2025 r.;

7. art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez to, że nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

Zarzuty zostały uszczegółowione w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego.

Zdaniem organu, żądania informacja nie stanowi informacji publicznej, zatem brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udzielenia. Żądana informacja ma charakter wewnętrzny i kadrowy oraz zawiera dane prywatne i wrażliwe. Według organu, udostępnieniu żądanej informacji stoją na przeszkodzie przepisy ustawy o obronie Ojczyzny, która stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ wyjaśnił również, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w terminie ustawowym.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór w sprawie dotyczy prawidłowości rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 26 stycznia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej przez organ.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,

o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".

Bezspornie organ należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

Z chwilą wpłynięcia do organu żądania strony, organ ocenia czy wniosek dotyczy informacji publicznej. Jeżeli żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ zobowiązany jest o tym poinformować stronę. Jeśli żądana informacja jest informacją publiczną, organ ocenia następnie jaki jest jej charakter, czy jest to informacja prosta czy też informacja przetworzona. Jest to konieczne, gdyż determinuje dalsze postępowanie organu. W przypadku gdy jest to informacja prosta, organ zobowiązany jest ją udzielić w drodze czynności materialnotechnicznej. Udostępnienie informacji dotyczy informacji będącej w posiadaniu organu.

Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Podkreślić należy, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności praw i innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Ograniczenie prawa do informacji publicznej reguluje również art. 5 u.d.i.p.

Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.).

Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2-2b, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji (art. 5 ust. 3 u.d.i.p.).

Bezspornie Szef Delegatury [...] w S. jest funkcjonariuszem publicznym. Funkcjonariusz publiczny to osoba pełniąca funkcję publiczną, która korzysta z szczególnej ochrony prawnej i podlega szczególnej odpowiedzialności karnej.

Zdaniem Sądu, organ powinien ponownie przeanalizować wniosek skarżącego.

W ocenie Sądu, zapytanie o kwotę wynagrodzenia otrzymywanego przez Szefa Delegatury [...] w S. stanowi informację publiczną. Organ nie może zasłonić się w tym względzie ochroną prywatności osoby fizycznej z uwagi na zastrzeżenie z art. 5 ust. 3 u.d.i.p.

Sąd nie podzielił stanowiska organu, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, zaś możliwość jej udostępnienia ograniczona została zapisami ustawy o obronie Ojczyzny.

Powołana przez organ okoliczność, że dane o wynagrodzeniu są ujawnione w ewidencji wojskowej pozostaje bez znaczenia dla rozpoznania sprawy.

Zdaniem Sądu, nie stoi to na przeszkodzie możliwości ujawnienia otrzymywanego wynagrodzenia przez Szefa Delegatury [...] w S. . Konkretne dane mogą być zarazem informacją publiczną, jak i danymi gromadzonymi w różnych rejestrach.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 6 ustawy o obronie Ojczyzny, dane zawarte w ewidencji wojskowej mogą być udostępnione innym podmiotom uprawnionym na podstawie odrębnych przepisów.

Sąd, analizując sprawę, uznał, że pismo organu z dnia 9 lutego 2026 r. nie stanowi właściwego rozpoznania wniosku skarżącego. Odwołanie się przez organ do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 marca 2025 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które określa stawki uposażenia dla poszczególnych grup żołnierzy nie pozwala ustalić otrzymywanego przez Szefa Delegatury [...] w S.

Tym samym Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w tym zakresie, Sąd wziął bowiem pod uwagę okoliczność, że organ udzielił na wniosek skarżącego odpowiedzi, aczkolwiek błędnej

Wobec uwzględnienia skargi, Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz.215), zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, w tym 100 zł – wpisu sądowego, 480 zł - wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł - opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.