Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.D. na decyzję Prezesa Sądu Rejonowego w Łomży w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu Rejonowego w Łomży do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej wniosku D.D. z dnia 29 stycznia 2026 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w Łomży na rzecz skarżącego D. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

D. D. (dalej: "skarżący") wniósł w dniu 23 lutego 2026 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Łomży (dalej: "Prezes", "organ") w rozpoznaniu jego wniosku z 29 stycznia 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że 29 stycznia 2026 r. wniósł do organu, w formie papierowej, wniosek o udostępnienie mu następującej informacji publicznej: "ile postępowań karnych przeciwko funkcjonariuszom policji prowadził II Wydział Karny w Łomży oraz VII Zamiejscowy Wydział Karny w Kolnie od 1.01.2020 r. do 31.12.2025 r., jednocześnie proszę o wskazanie do każdego postępowania jakiej ilości funkcjonariuszy obejmował akt oskarżenia".

W ocenie skarżącego żądana informacja jest informacją publiczną i organ jest w jej posiadaniu. Ponieważ organ nie udostępnił żądanej informacji, należało wnieść skargę do Sądu.

W skardze skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku niezwłocznie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie. Wyjaśnił, że w dacie złożenia skargi organ udzielił skarżącemu, drogą elektroniczną, odpowiedzi na jego wniosek z 29 stycznia 2026 r. Poinformowano skarżącego, że II Wydział Karny w Łomży i VII Zamiejscowy Wydział Karny w Kolnie nie prowadzą ewidencji zawodów oskarżonych w postępowaniach karnych i na podstawie dostępnych urządzeń ewidencyjnych nie ma możliwości ustalenia żądanych danych. Natomiast po ponownym przeanalizowaniu żądań z wniosku z dnia 29 stycznia 2026 r. i stanowiska skarżącego ze skargi organ doszedł do przekonania, że żądanie obejmuje udzielenie informacji publicznej przetworzonej, wymagającej kwerendy akt w ponad 6 tysiącach spraw karnych jakie w okresie objętym żądaniem, tj. w okresie 6 ostatnich lat wpłynęły do Sądu Rejonowego w Łomży do II Wydziału Karnego i do VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w Kolnie. Wobec powyższego wezwano wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, aby wykazał, że uzyskanie informacji publicznej w żądanym zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z powyższym żądanie skarżącego ze skargi o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej uznać należy za przedwczesne.

W piśmie procesowym z dnia 22 marca 2026 r. skarżący stwierdził, że działania organu służą odwróceniu uwagi Sądu od meritum skargi i że jest to próba uniknięcia odpowiedzialności na kluczowe pytanie, dlaczego organ nie udzielił informacji publicznej w terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2026 r. organ poinformował, że w dniu 10 kwietnia 2026 r. wydał decyzję o odmowie udzielenia skarżącemu informacji publicznej (żądanej w piśmie z dnia 29 stycznia 2026 r.) z uwagi na fakt, że skarżący nie wykazał, że uzyskanie informacji publicznej objętej wnioskiem i będącej informacją przetworzoną, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na mocy art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno–technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem.

Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w Łomży jest podmiotem w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., który mieści się w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Również wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy i okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organ, który ostatecznie wydał decyzję z dnia 10 kwietnia 2026 r. na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie, co jest bezsporne, organ w ustawowym terminie nie udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Skarżący wniosek o udzielenie informacji publicznej złożył w dniu 29 stycznia 2026 r., a skargę do Sądu, za pośrednictwem organu, złożył w dniu 23 lutego 2026 r. o godz. 12:00. Natomiast organ odpowiedzi e-mailowej (i to w niepełnym zakresie) udzielił skarżącemu w tym samym dniu, ale o godz. 14:46, czyli po wniesieniu skargi. Powyższe powoduje, że organ był bezczynny pomiędzy 13 lutego 2026 r. (licząc 14 dni od złożenia wniosku) a 23 lutego 2026 r. (odpowiedź e-mailowa). Dalsze czynności organu w postaci wzywania skarżącego w dniu 16 marca 2026 r. do wykazywania, że uzyskanie przedmiotowej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i ostatecznie wydanie decyzji w dniu 10 kwietnia 2026 r., pozostają bez wpływu na ocenę, że organ był bezczynny we wskazanym powyżej okresie.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, Prezes dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2026 r. Z racji jednak na fakt, że organ w dniu 23 lutego 2026 r. o godz. 14:46, po wpłynięciu do niego skargi z dnia 23 lutego 2026 r. o godz. 12:00, podjął próbę częściowego udzielenia żądanej informacji zgodnie z wnioskiem, a ostatecznie sprawę rozstrzygnął decyzją z dnia 10 kwietnia 2026 r., na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2026 r. (pkt 1 wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). W tej mierze uwzględnić należało fakt, że organ pozostawał w bezczynności stosunkowo krótki okres czasu, a po wniesieniu skargi, niezwłocznie (po 2 godzinach i 46 minutach) udzielił niepełnej odpowiedzi, zaś w międzyczasie, przed wyrokowaniem w sprawie niniejszej, wydał decyzję w dniu 10 kwietnia 2026 r.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł.