Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 21 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Czyżewska, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi D.B. na bezczynność Dyrektora Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim do załatwienia wniosku skarżącego D. B. z dnia 12 grudnia 2025 r.; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim na rzecz skarżącego D.B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IB

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga D.B. na bezczynność Dyrektora Centrum Sportu i Rekreacji

w Konstantynowie Łódzkim w sprawie udostępnienia informacji publicznej

na wniosek złożony 12 grudnia 2025 r.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 12 grudnia 2025 r. na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej D.B. zwrócił się do Centrum Sportu i Rekreacji

w Konstantynowie Łódzkim o udostępnienie informacji publicznej w postaci grafiku pracy ratowników wodnych w obiekcie Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim (basen przy ul.A), z podaniem pełnych godzin pracy i obsady ratowniczej za okres: od 1 września 2025 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na to pismo.

We wnioski strona podniosła, że grafik pracy pracowników jednostki publicznej stanowi informację o organizacji pracy instytucji publicznej, a nie dane osobowe wymagające ochrony na podstawie RODO. Strona powołała się na ustawę z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, zgodnie z którą ratownik wodny wykonuje zadania publiczne związane

z zapewnieniem bezpieczeństwa, przez co jest osobą pełniącą funkcję publiczną.

Następnie pismem 29 grudnia 2025 r. skarżący wystosował ponaglenie

do organu w związku z brakiem odpowiedzi na powyżej opisany wniosek.

W dalszej kolejności w dniu 5 stycznia 2026 r. D.B. złożył

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek złożony 12 grudnia 2025 r.

Strona wniosła o stwierdzenie bezczynności, zobowiązanie organu

do rozpatrzenia wniosku z dnia 12 grudnia 2025 r., stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny

na podstawie art. 149 § p.p.s.a. (a ewentualnie sumy pieniężnej na rzecz skarżącego) oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że do dnia sporządzenia skargi – pomimo ponaglenia z 29 grudnia 2025 r. – nie uzyskała żądanej informacji, zaś organ nie wydał decyzji o odmowie ani nie poinformował o przedłużeniu terminu

do rozpoznania wniosku. W ocenie skarżącego organ całkowicie zignorował ustawowy obowiązek działania, nie podejmując żadnych czynności przewidzianych prawem.

Następnie pismem z 26 lutego 2026 r. Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji udostępnił skarżącemu informację w zakresie grafiku pracy ratowników wodnych

za okres wrzesień 2025 r. – luty 2026 r. w formie tabel z wykazaniem godzin pracy

w poszczególnych dniach, poprzez podanie grafiku dla poszczególnych ratowników określonych kolejnymi cyframi arabskimi od 1 do 9. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w dniach, w których odbywają się zajęcia dla dzieci i młodzieży szkolnej na zmianie dyżurują dwie osoby, jedna osoba pełni funkcję instruktora pływania, a druga wykonuje obowiązki ratownika wodnego.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż uwzględnił skargę stwierdzając,

że dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ jednocześnie wskazał, iż nie wyznacza dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, bowiem udostępnienie informacji nastąpiło pismem

z dnia 26 lutego 2026 r.

W uzasadnieniu organ dodatkowo podniósł, że złożone przez skarżącego pisma (wniosek, ponaglenie jak i skarga) zostały odebrane dopiero 17 lutego 2026 r. Ustalono, że przyczyną był brak powiadomienia o wpływie na platformę e-Puap korespondencji od skarżącego. W stosunku do pracownika odpowiedzialnego

za obsługę e-Puap zastosowano środki przewidziane Kodeksem pracy

i wprowadzono dodatkowe zasady związane z weryfikacją wpływu dokumentów za pośrednictwem platformy e-Puap w celu uniknięcia podobnej sytuacji w przyszłości.

Dodatkowo z urzędu Sądowi jest wiadome, że w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 16 lutego 2026 r. postanowieniem WSA w Łodzi

z dnia 1 kwietnia 2026 r. wymierzono Dyrektorowi Centrum Sportu i Rekreacji

w Konstantynowie Łódzkim grzywnę w trybie art. 55 § 1 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi D.B. na bezczynność Dyrektora Centrum Sportu i Rekreacji

w Konstantynowie Łódzkim w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia

w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała

w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa

w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie

z art. 151 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r.,

I OSK 88/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Dlatego też "Ponaglenie do zapytania o udzielenie informacji publicznej" z 29 grudnia 2025 r. skierowane przez skarżącego do Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie.

Należy także zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2022 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA).

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu o zastosowaniu art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględnieniu skargi D.B. z dnia 5 stycznia 2026 r. na bezczynność Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim w zakresie udostępnienia informacji publicznej w całości stwierdzając, że:

1) Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim dopuściło się bezczynności;

2) ze względu na zakończenie postępowania i udostępnienie informacji w dniu 26.02.2026 r. nie wyznacza się dodatkowego terminu załatwienia sprawy;

3) bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Jak stanowi art. 54 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie organ nie był uprawniony do zastosowania przepisu art. 54 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. Określoną tym przepisem instytucję autokontroli można zastosować w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Tylko w powyższym terminie organ administracji publicznej jest uprawniony do podjęcia czynności w ramach autokontroli. Jest to więc termin o charakterze materialnym. Po upływie tego terminu kompetencja do rozstrzygnięcia sprawy przysługuje sądowi administracyjnemu (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 54). W kontrolowanej sprawie skarga wpłynęła do organu w dniu 5 stycznia 2026 r., natomiast odpowiedź na skargę, w której organ zawarł stanowisko o zastosowaniu art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględnieniu skargi D.B. z dnia 5 stycznia 2026 r. na bezczynność Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim, opatrzona została datą 6 marca 2026 r., czyli zajęcie stanowiska przez organ nastąpiło po upływie terminu trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi.

Należy dodatkowo zauważyć, że warunkiem skorzystania przez organ administracji publicznej z instytucji autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zawartych w skardze zarzutów, podstawy prawnej i wniosków. Organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Przez uwzględnienie skargi w całości należy rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy. Dlatego też w sytuacji gdy organ nie podziela niektórych zarzutów skargi, zakwestionowania przedstawionej w skardze oceny prawnej naruszeń bądź nie uwzględnia w całości jej wniosków, organ winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi, który w przeciwieństwie do organu, nie jest związany granicami skargi na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 298/24, CBOSA). Tego rodzaju sytuacja zaistniała w kontrolowanej sprawie, bowiem organ w odpowiedzi na skargę z 6 marca 2026 r., nie uwzględnił w pełni wniosków skarżącego, w tym między innymi stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przechodząc do dalszych rozważań w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, który z podmiotów był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej: czy było to Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim, jak wskazał we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 grudnia 2025 r. i skardze na bezczynność z dnia 5 stycznia 2026 r. skarżący czy też był to Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim jak wynika to z odpowiedzi na skargę na bezczynność Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim z dnia 6 marca 2026 r.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) (dalej: u.d.i.p.) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności między innymi podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2017 r., I OSK 2586/16, CBOSA). Biorąc powyższe pod uwagę nie budzi wątpliwości Sądu, że Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim jest jednostką organizacyjną, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Z kolei Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. czyli Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim. Tak więc organem zobowiązanym do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, jak i organem, którego dotyczy skarga na bezczynność złożona przez skarżącego jest Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim (dalej: organ).

W ocenie Sądu za niesporne należało uznać, że żądanie skarżącego domagającego się udzielenia informacji publicznej w postaci grafiku pracy ratowników wodnych w obiekcie Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim (basen przy ul.A), z podaniem pełnych godzin pracy i obsady ratowniczej, za okres: 01.09.2025 do dnia odpowiedzi na pismo, mieściło się w obszarze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej, obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc bezspornie również informacja o wewnętrznym funkcjonowaniu Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim (basen przy ul.A). Ponadto zgodne z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Z kolei dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy - art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zatem grafik pracy ratowników wodnych, stanowi dokument podlegający udostępnieniu w trybie ww. ustawy.

W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że organ odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2026 r. pismem z 26 lutego 2026 r. udzielił w całości odpowiedzi na ten wniosek. W szczególności, w ocenie Sądu, wskazanie obsady ratowniczej poprzez wyliczenie: Ratownik 1, Ratownik 2, Ratownik 3... itd., stanowi adekwatne do treści wniosku udzielenie informacji dotyczącej obsady ratowniczej, skarżący nie sprecyzował bowiem, że w ramach wskazania obsady ratowniczej wnosi o udostępnienie danych poszczególnych ratowników w postaci ich imion i nazwisk.

Przechodząc do dalszych rozważań, należy podkreślić, że w przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:

1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);

2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;

4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA).

Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, iż przedstawionych powyżej, właściwych sposobów rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej niewątpliwie na dzień wniesienia skargi zabrakło. Sąd stwierdził, że organ na skutek złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 12 grudnia 2025 r., nie podjął odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania, ani też nie poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej.

Organ w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to jest w terminie 14 dni, które w tym przypadku należało liczyć od dnia złożenia przez skarżącego wniosku (czyli od dnia 12 grudnia 2025 r.) nie podjął żadnego ze wskazanych wyżej działań w związku z wnioskiem skarżącego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że jeśli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres e-PUAP podmiotu zobowiązanego, to należy uznać, że dotarła ona do adresata. Sam organ zresztą nie kwestionuje faktu złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej na skrzynkę e-PUAP Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim. Odebranie tego wniosku (wraz z innymi dokumentami) w dniu 17 lutego 2026 r. świadczy o zaniedbaniach organu w tej kwestii, nie stanowi jednak usprawiedliwienia naruszenia ustawowego terminu udostępnienia informacji publicznej.

Niepodjęcie zaś bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. lub niepoinformowanie wnioskodawcy o braku posiadania żądanej informacji jest równoznaczne z pozostawaniem skarżonego organu w stanie bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim dopuścił się bezczynności albowiem w terminie 14 dni od dnia otrzymania nie załatwił wniosku skarżącego w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p.

W świetle powyższego, należy jeszcze raz przypomnieć, że według przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, posiadając taką informację, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, udostępnia informację publiczną. Co jednak w kontrolowanej sprawie nie nastąpiło, bowiem powyższe wymogi zostały naruszone i organ nie zakończył postępowania prawidłową czynnością. Skoro bowiem, żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien udzielić takiej informacji. Co w kontrolowanej sprawie nastąpiło dopiero pismem z 26 lutego 2026 r., a więc z naruszeniem art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że Dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji w Konstantynowie Łódzkim dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) (pkt 1 sentencji wyroku). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ, a to oznacza, że działania i zaniechania organu, mające miejsce w badanej sprawie, stanową o bezczynność organu, która jednak nie wykazuje cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. W tym też zakresie skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).

Ze względu na to, że organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi załatwienia wniosku skarżącego podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (uchwała NSA(7w) z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, to jednak wobec załatwienia wniosku przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 12 grudnia 2025 r. (pkt 2 sentencji wyroku).

Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., II OSK 1769/17, CBOSA). Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (por. wyrok NSA z 23 maja 2017 r., I OSK 1662/16, CBOSA).

Biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny.

W okolicznościach sprawy Sąd nie uwzględnił także wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej. Sąd miał na uwadze, że skorzystanie z tego środka stanowi dyskrecjonalne uprawnienie - zgodnie z przyznaną prawem kompetencją sąd "może". Sąd uznał, że przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej nie jest uzasadnione okolicznościami sprawy. Należy także podkreślić, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją. W niniejszej sprawie natomiast wniosek takiego uzasadnienia nie zawierał.

W kontrolowanej sprawie istotne także jest, że doszło do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, o którą wnosił wnioskiem z dnia 12 grudnia 2025 r.

W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.), oddalając skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a.) (pkt 3 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).

IB