Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygn. [...] II SAB/Bd 121/15 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. Ź. na bezczynność Zakładu w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. oddala skargę.

T. Ź., reprezentowany przez radcę prawnego A. W., pismem z dnia [...] 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Zakładu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W skardze tej zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji zgodnie z żądanym zakresem, tym samym skarżący wniósł o zobowiązanie podmiotu do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie ze bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że T. Ź. podał, że w chwili zainicjowania postępowania sądowego ww. podmiot pozostawała w bezczynności, wobec złożonego przez niego skutecznie drogą elektroniczną, na powszechnie udostępniony adres poczty elektronicznej, wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Do podmiotu publicznego, który wykonuje zadania z zakresu administracji (wodociągów zaopatrzenia w wodę, kanalizacji) w należy bowiem odpowiednie zorganizowanie zasad odbierania korespondencji. W ocenie T. Ź., Zakładu był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej związanej z jego działalnością, bowiem jest spółką komunalną. Podmiot ten informacji nie udostępnił mimo upływu kilku miesięcy od złożenia wniosku, nie wydał także innego aktu przewidzianego przepisami ustawy.

Do skargi dołączono wydruk z oznaczeniem od [...], do: [...], data "[...] 2015 [...]" zawierający prośbę o uzyskanie dostępu do informacji publicznej – w postaci odpowiedzi e-mail na następujące pytania:

- czy korzystacie Państwo ze stałej pomocy prawnej udzielanej przez radcę/prawnego adwokata?

- jakie są koszty roczne brutto obsługi prawnej realizowanej na Państwa rzecz,

- ilu łącznie dłużników z tytułu świadczonych usług komunalnych posiada Państwa podmiot oraz o ile osób/podmiotów wzrosło zadłużenie w relacji roku 2014 do roku 2013,

- jaka część (podać w procentach) środków przeznaczonych na funkcjonowanie pochodzi ze źródeł publicznych ( w tym samorządowych),

- czy wystąpiło, a jeśli tak to ile wyniosło łącznie zadłużenie brutto odbiorców usług komunalnych w obrębie Państwa działalności;

W odpowiedzi na skargę Zakład, reprezentowany przez radcę prawnego A. M., wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz zasadzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa radcy prawnego. Organ wskazał jako przyczyny uzasadniające odrzucenie skargi, że skarżący nigdy nie zwracał się z zapytaniem o udzielenie informacji publicznej, a e-mail załączony do skargi, jest niewiadomego pochodzenia, adres z którego został nadany tj. [...] wydaje się co najmniej fikcyjny, jak nie podejrzany. Wskazano że taki mail prawdopodobnie nie zostanie "przepuszczony" przez skrzynkę odbiorcza organu i wyświetlony w komputerze odbiorcy, albowiem zostanie zakwalifikowany i przeniesiony przez automatyczny program antywirusowy do spamu lub śmieci. Adresat maila, ani jego pełnomocnik nie przedstawili dowodu jego doręczenia, a ZWiK zaprzecza, że go otrzymał. Skarga jest zatem bezzasadna bowiem do bezczynności organu nie doszło.

Nadto ZWiK podniósł, że skarga winna zostać odrzucona, bowiem wniesienie skargi na bezczynność, co do zasady warunkowane jest uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, czyli zgodnie z art. 52 P.p.s.a., skarga w tej sprawie powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Dopóki stronie przysługuje praw wniesienia środka zaskarżenia, dopóty skarga jest niedopuszczalna, a w przedmiotowej sprawie do organu nie wpłynął żaden środek zaskarżenia. Zdaniem pełnomocnika organu, skarżący uchybił także terminowi do wniesienia skargi, na załączonym bowiem mailu widnieje data [...] 2015r., zatem należałoby domniemywać, że tego lub następnego dnia skarżący chciał wysłać/ wysłał maila do organu. Skarga na bezczynność została natomiast nadana u operatora pocztowego [...] 2015r. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Pełnomocnik przywołał art. 58 § 1 pkt 2 i 6 P.p.s.a. jako podstawy odrzucenia skargi.

Jako podstawy do oddalenia skargi wskazano jej bezzasadność, bowiem skarżący nie zwraca się do Zakładów z zapytanie o udzielenie informacji publicznej, a załączony do skargi niewiadomego pochodzenia i niepodpisany email, na który powołuje się skarżący, nie spełnia elementów określonych w K.p.a. dla podania. Zdaniem strony podanie wnoszone drogą elektroniczna powinno nadto być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, zawierać dane w ustalonym formacie, elektroniczny adres wnoszącego podanie. Pismo bez podania bez podpisu, a w szczególności bez wskazania adresu korespondencyjnego skarżącego, skutecznie uniemożliwia udzielenie odpowiedzi na zapytanie, albowiem odpisanie tylko na maila (w przypadku gdy odbiorca nie potwierdzi elektronicznie jego odbioru) nie daje organowi dowodu, że odpowiedz na maila została udzielona skutecznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718, zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 §1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi na bezczynność Zakładu, który jest gminną jednostką organizacyjną, polegająca na nieudostępnieniu, w ustawowym terminie 14 dni informacji publicznej opisanej we wniosku T. Ź. z dnia [...] 2015r.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, w świetle zarzutów odpowiedzi na skargę, stwierdzić należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., jak i nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782, z późn. zm.) - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy.

Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Brak było podstaw do uznania jej za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 P.p.s.a. Sprawy o bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie są poprzedzone prowadzonym wcześniej postępowaniem administracyjnym. Ocena czy wniosek o udzielenie takiej informacji został skutecznie złożony jest elementem rozważań merytorycznych w zakresie ustalania czy w sprawie miała miejsce bezczynność organu a nie elementem badania przesłanek dopuszczalności zaskarżenia.

Według art. 1 ust. 1 ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, według którego obowiązane do udzielania informacji publicznej są również podmioty reprezentujące osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Bezczynność na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej może być więc oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, natomiast adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w jej rozumieniu.

W kwestii zakresu podmiotowego stwierdzić przyjdzie, iż w niniejszej sprawie nie był sporny fakt, że Zakład (dalej ZWiK) jest podmiotem zobowiązana do udostępnienia znajdującej się w jego posiadaniu informacji publicznej. Mimo błędnego oznaczenie w uzasadnieniu skargi że jest on Spółką, niewątpliwym jest, że podmiot, którego bezczynność stanowi przedmiot skargi jest gminna jednostka organizacyjną wykonującą zadania publiczne (w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków) Zadania te mieszczą się w zakresie zadań publicznych, należących do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Z tych względów, w świetle art. 4 ust. 1 ustawy, ZWiK w [...] należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jest innym niż władze publiczne podmiotem wykonującym zadania publiczne, określonym w pkt 5 tego przepisu.

Nie budzi też wątpliwości Sądu, że żądanie sformułowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] 2015 r. o udostępnienie wskazanych w nim informacji jako informacji publicznej - dotyczy w istocie informacji publicznej, czyli działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne oraz gospodarowania mieniem komunalnym.

Dokonując natomiast oceny tego, czy ZWiK w [...] dopuścił się zarzucanej w skardze bezczynności, należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Podkreślenia wymaga, że niezasadne jest stanowisko organu, wyrażone w odpowiedzi na skargę w zakresie wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do którego nie mają wszakże zastosowania przepisy K.p.a.. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest bowiem postępowaniem odformalizowanym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie określa jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku poza tym, że powinien on być utrwalony w formie pisemnej. Bez znaczenia jest zatem, czy wniosek taki został skierowany za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej ePUAP, utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2014 r. poz. 1114), czy też na indywidualny adres internetowy podmiotu zobowiązanego - przesłanie zapytania nastąpiło pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na obowiązek organu administracji publicznej skonfigurowania poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, a także zorganizowania obsługi technicznej poczty elektronicznej organu w sposób zapewniający bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 – powołana strona internetowa). Stosownie do tego w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodzi się, że podanie do powszechnej wiadomości adresu poczty elektronicznej przez organ należy traktować jako jego zobowiązanie, że wiadomości wysłane na ten adres będą odbierane. Jednostka ma prawo działać w zaufaniu do władzy publicznej i oczekiwać, że skoro organ podaje do publicznej wiadomości adres swojej poczty elektronicznej, to będzie odbierał listy skierowane na ten adres, w tym także trafiające do "skrzynki SPAM" (zakwalifikowanie listu jako spam nie oznacza bowiem automatycznie, że podlega on usunięciu). Odmienne zapatrywanie czyniłoby w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) iluzorycznym, którego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu, stąd tego rodzaju poglądy nie są akceptowane. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. postanowienia NSA: z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15; z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15 oraz z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2186/14).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest także pogląd, który podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że ciężar dowodu świadczącego o wniesieniu wniosku do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej obciąża wnioskodawcę, a nie adresata wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 973/12; z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1414/15 – wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem niniejszej skargi uczyniono bezczynność Zakładu w udostępnieniu T. Ź. informacji określonych we wniosku wysłanym, jak wywodzi skarżący [...] 2015r., pocztą elektroniczną na adres [...] w zakresie dotyczącym gospodarki finansowej i obsługi prawnej tego podmiotu. Do skargi dołączono wydruk z poczty elektronicznej, który miał to potwierdzać. Podkreślenia wymaga, iż okoliczność skutecznego wniesienia tego wniosku jest w sprawie sporna, bowiem w odpowiedzi na skargę ZWiK jednoznacznie zakwestionował wpływ przedmiotowego wniosku na ów adres poczty elektronicznej.

Kwestia ta była o tyle istotna, że bezczynność zachodzi tylko wówczas, gdy organ nie wydał decyzji lub nie podjął czynności w sytuacji, gdy miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Ustalenie czy organ nie dochował terminu wskazanego w przepisie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej zależy, więc od uprzedniego wyjaśnienia czy wniosek w ogóle został skutecznie złożony i kiedy.

W tym miejscu wskazać należy, że tak istotne odformalizowanie postępowania mające na celu umożliwienie obywatelowi dostępu do informacji publicznej, w tym możliwość złożenia takiego wniosku także w drodze poczty elektronicznej nie może oznaczać całkowitej dowolności i braku jakichkolwiek obowiązków po stronie wnioskodawcy. Ustawodawca w tym zakresie założył, że wnioskodawca jest zainteresowany jak najszybszym rozpoznaniem wniosku i w tym celu może korzystać z wybranych, najdogodniejszych dla siebie form wniosku a po bezskutecznym upływie terminu ma prawo złożyć skargę na bezczynność, bądź podjąć inne działania, w tym także upewnić się, że wniosek dotarł do adresata.

W ocenie Sądu w sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie, w której organ kwestionuje fakt złożenia wniosku pocztą elektroniczną ciężar wykazania, że wniosek złożony został skutecznie obciąża wnioskodawcę. Trudno bowiem wymagać, by organ wykazywał, że nie otrzymał wniosku. Skoro skarżący wybrał złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej, powinien zabezpieczyć potwierdzenie odbioru takiego wniosku lub upewnić się, że wniosek taki wpłynął. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie twierdzenie o jego wysłaniu/nadaniu a jest nim doręczenie, złożenie we właściwym organie. W odniesieniu do doręczeń za pośrednictwem poczty elektronicznej możliwe są doręczenia za potwierdzeniem odbioru, doręczenia z wykorzystaniem systemu ePUAP (por. art. 63 K.p.a.). Wówczas nie ma żadnej wątpliwości, że i w jakiej dacie wniosek do organu dotarł. Z możliwości tej skarżący nie skorzystał, co przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują, ale co wiąże się z konsekwencją w postaci braku wykazania skutecznego złożenia wniosku. Na potwierdzenie złożenia wniosku T. Ź. przedłożył wydruk z własnej poczty elektronicznej. Przy takim wydruku nie ma możliwości sprawdzenia czy jest to autentyczny wydruk pochodzący z folderu elementy wysłane, czy tylko kopia robocza. Przedłożony wydruk nie został potwierdzony za zgodność z oryginałem przez wnoszącego skargę radcę prawnego. Tym bardziej nie można ustalić czy wiadomość faktycznie została doręczona do adresata. W praktyce zresztą po wpisaniu prawidłowego adresu odbiorcy, nadawca może nacisnąć spacje by wiadomość nie dotarła do adresata (błędny adres) mimo, że na wydruku z poczty elektronicznej pozornie adres nadawcy będzie prawidłowy.

Jak już wyżej podano wykazanie, że wiadomość dotarła do adresata obciąża nadawcę wiadomości. W postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne przeprowadzanie dowodu z opinii biegłych. W sprawach o bezczynność organów w zakresie ujawniania informacji publicznych również takiej możliwości nie ma na etapie postępowania przed złożeniem skargi, nie stosuje się bowiem do niego przepisów K.p.a. Konsekwencje wyboru uproszczonej formy wniosku, jak wniosek ustny czy w formie elektronicznej bez potwierdzenia odbioru, czy bez korzystania z systemu ePUAP w sytuacji, gdy organ wskazuje, że wniosku w ogóle nie otrzymał obciążają wnioskodawcę. W przedmiotowej sprawie T. Ź. nie wykazał, że wniosek doręczył organowi ani nawet wykazywać się nie starał, wiedząc z odpowiedzi na skargę, że strona przeciwna zaprzecza aby wniosek po udzielenie informacji publicznej otrzymała.

Reasumując, z uwagi na fakt, że organ wyraźnie zaprzeczył, że otrzymał wniosek, a skarżący nie wykazał, że wniosek skutecznie został przez niego do organu złożony nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności na dzień złożenia skargi. Wniosek bowiem nie został mu skutecznie doręczony. Tym samym skarga na bezczynność nie była uzasadniona i podlegała oddaleniu. Uwzględniając powyższe orzeczono, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.

Zgodnie z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z uwagi na oddalenie skargi, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania. Bezpodstawny jest zgłoszonego przez pełnomocnika Zakładu wniosek o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu jakichkolwiek kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji od skarżącego na rzecz organu, którego działalności, bezczynności lub przewlekłego postępowania dotyczy skarga.